Kronika złamanych serc

BYLE NIE MYŚLEĆ

Nawet nie wiecie, jak bardzo denerwowała mnie główna bohaterka! A wiecie dlaczego? Bo zobaczyłam w Lu zbyt wiele swoich cech, których pewnie wolałabym nie mieć. Ile razy myślałam o wszystkim, by nie przepracować w głowie tego, co ważne? Ile razy odkładałam obowiązki na ostatnią chwilę, by potem panikować i przeżywać, że nic nie mam? Ile razy obwiniałam wszystkich innych, byle nie siebie? Niestety, ale zbyt wiele razy. A fakt, że Lu była właśnie taka sprawił, że wydała mi się niezwykle realistyczna, a to wielka zaleta, jeśli chodzi o książki młodzieżowe. Mamy więc pierwszy plus, jak historia wypada pod względem pomysłu i wykonania?

Trzeba przyznać, że Adi Alsaid wpadł na niezwykle ciekawy pomysł na fabułę. Nasza Lu szuka natchnienia w historiach innych ludzi, byle tylko nie napisać o własnych uczuciach, które po rozstaniu są zbyt bolesne, by do nich wracać. Nie muszę chyba wspominać, że nieźle przy tym namieszała. Ale co podobało mi się jeszcze bardziej, to fakt, iż autor nie bał się nietypowych zwrotów akcji. Ta opowieść nie będzie przewidywalnym do bólu romansem - tutaj mamy taką wersję historii, jaka mogłaby zdarzyć się naprawdę. Mamy wyobrażenia bohaterki o tym, co może się wydarzyć, a potem konfrontację ze światem rzeczywistym. A przede wszystkim - mamy bardzo realistyczne zakończenie, z drobnym ukłonem również w stronę tych, którzy uwielbiają happy endy.

Kronika złamanych serc to zdecydowanie jedna z tych książek dla młodzieży, z których można wyciągnąć niejedną lekcję!

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały o krótkich tytułach, w których pierwszoosobową narratorką jest Lu. Co kilka rozdziałów mamy też wstawki z artykułami naszej bohaterki, a więc dostajemy próbkę jej umiejętności pisarskich. Przechodząc do stylu pisania autora - po raz kolejny był przyjemny w odbiorze i nie powodował zgrzytów w czasie lektury. Jestem na TAK!

PODSUMOWUJĄC

Kronika złamanych serc to przede wszystkim niesamowicie ciekawa historia o młodzieńczych związkach i radzeniu sobie z ich końcem. Nie jest przesłodzona, ani zbyt mroczna - jest po prostu realistyczna i to jej ogromna zaleta. Bohaterowie mają cechy, które możemy znaleźć u siebie, swoich znajomych, osób ze swojego otoczenia. Dodatkowo, powieść A. Alsaid możemy zakwalifikować do tych, które niosą za sobą pewien morał i bardzo jestem z tego zadowolona. Sądzę, że jeszcze kiedyś wrócę do tej lektury. A tymczasem serdecznie ją Wam polecam! ;-)

Amanda Says

Adi Alsaid zaskakuje po raz kolejny.

„Kronika złamanych serc” jest książką pełną humoru, ciepła i miłości.

Względem autora miałam już swoje oczekiwania i nie zawiodłam się.

Książka mnie oczarowała i czułam, że naprawdę mogę przy niej odpocząć. Uśmiech nie schodził mi z twarzy podczas czytania . Autor po raz kolejny przekonał mnie, że ma świetne poczucie humoru i potrafi to doskonale przelać na papier.

Historie poznajemy z perspektywy naszej głównej bohaterki Lu. Nie jest to jej najlepszy okres w życiu. Złamane serce, blokada twórcza i chłodny oddech deadlinu nadciągający prosto z redakcji, w której Lu pisze felietony. Jeśli dziewczyna szybko nie odzyska twórczej energii może zapomnieć o wymarzonej karierze dziennikarskiej i stypendium na New York University. Kiedy Lu jest przypadkowym świadkiem kłótni dwójki nastolatków, którzy rozstają się z powodu nachodzącego wyjazdu na studia, stają się jej ostatnią deską ratunku i inspiracją na nowy felieton.

Jej najlepszy przyjaciel „wujek Pete” (jak sama go nazywa), dzielnie ją wspiera i zawsze służy dobrą radą. Tylko czy to wystarczy aby uchronić Lu przed jej błędnymi decyzjami i rodzącą się obsesją?

Autor opowiada przede wszystkim o bólu rozstania, trudnych decyzjach ale i o tym, że mimo wszystko życie toczy się dalej. Doskonałe zakończenie z wartościowym przesłaniem jest pięknym podsumowaniem całej historii.

Każdy bohater pojawiający się w książce jest na swój sposób wyjątkowy i wartościowy. Mogłabym wymieniać naprawdę wiele pozytywów odnośnie każdego z osobna. Moje serce jednak, skradła nasza główna bohaterka i Cal. Możliwe, że się powtarzam ale uwielbiam poczucie humoru tej dwójki.

Cal jest uroczym romantykiem, którego nastrój otulał mnie za każdym razem, gdy pojawiał się w otoczeniu Lu.

Przede wszystkim jestem bardzo usatysfakcjonowana, że tak przyjemnie spędziłam czas przy tej książce.

Polecam wam ją z całego serducha, zresztą tak samo jak i poprzednią książkę która wyszła spod pióra Adiego Alsaida.

Gwarantuję wam świetną zabawę i miłe przeżycia.