Królowa Żaru. Księżniczka Popiołu. Tom 3

"Królowa żaru" pojawiła się w zapowiedziach dość dla mnie niespodziewanie. Miałam za sobą tom pierwszy, to jest trzeci, a ja miałam na stosie hańby od dawna drugi więc postanowiłam, że nadrobię go z Legimi zanim przyjedzie do mnie ten ostatni. Przeplatałam go innymi książkami, nie spieszyło mi się specjalnie, bo na tę jeszcze czekałam i przy okazji doszły perturbacje pocztowe i książka ostatecznie dotarła do mnie w zasadzie dwa tygodnie później niż powinna. Cudowna poczta, jak zwykle. O paczce dowiedziałam się dopiero z powtórnego awizo, ale gnałam czym prędzej odebrać, bo wiedziałam, że to właśnie ta na mnie czeka. Tymczasem poprzedniego tomu zostało mi wtedy niecałe sto stron i tak zaczęłam tego samego jeszcze wieczoru czytać "Królową żaru". Nareszcie!

Zanim jednak powiem Wam co tam w środku gra, piszczy, dzwoni i czy to pozytywne dźwięki, to powiem Wam o czym jest ta część i uprzedzę o możliwych spojlerach. Tak, tak, to kontynuacja więc uważajcie!

Ponownie spotykamy księżniczkę Thodosię. Nie wiem skąd pomysł na takie imię, ale mnie nadal okropnie bolą oczy i uszy jak je widzę i słyszę. No nie mogę go znieść, ale sama postać ma do wykonania misję ostateczną, bo wiecie, to finał trylogii. Po latach bycia więźniem w końcu na wolności Theodosia pragnie uwolnić swój lud. Okazuje się, że to nie takie proste. Będzie ciężko, będzie trudno i będzie całe mnóstwo przeciwności losu, ale matka nauczyła ją, że królowa się nie kuli, nie chowa, tylko walczy, a Theosia właśnie nią jest mimo, że była więziona we własnym kraju. Czy to wszystko dobiegnie końca? Czy czytelnik otrzyma odpowiedzi, a zakończenie ma sens?

Muszę przyznać, że z reguły do finałów trylogii czy serii podchodzę z ogromnym dystansem. Często jest tak, że daje się odczuć, że autor sam nie wiedział jak to wszystko zakończyć i ten ostatni tom jest bardzo słaby, W tym przypadku jest inaczej. To kontynuacja i faktycznie nowych elementów jest bardzo mało i nie są zbyt istotne, a właśnie rozpoczęte wszelkie wątki we wcześniejszych tomach są wyjaśniane i nie zostają niedopowiedzenia. Widać, że autorka od początku do końca miała zaplanowaną całość i nie sprawiło jej problemu rozstanie się z bohaterami, a nam czytelnikom odpowiedzenia na wiele pytań, które pojawiały się od pierwszego tomu i aż do teraz nie było nigdy uzupełnione o odpowiedzi.

Ostatnio bardzo chętnie znów sięgam po fantastykę i ta seria u mnie znajduje się wysoko na liście tych najlepszych i najciekawszych. Polecam! Ten świat pochłania i nie puszcza, ale koniecznie czytajcie w kolejności wskazanej przez Wydawcę, bo ciężko będzie siępołapać jeśli polecicie od końca.

Wydawnictwu Zysk i S-ka bardzo dziękuję za egzemplarz!

Kres Historii Theodosii

Kiedy dym się rozwiewa i stygną popioły, jeden płonący żar może rozpalić rewolucję...

Theodosia przez ponad dekadę była więźniem we własnym domu. Przy odpowiedniej pomocy wydostała się ze swojego więzienia i udała się zdobywać sojuszników do innego kraju. Nie całkiem to wyszło, ale przynajmniej zdobyła doświadczenie. Teraz, gdy znowu jest w swoim królestwie, wie co musi zrobić. Odzyskać je za wszelką cenę. Nieważne, co będzie musiała poświęcić... będzie warto to zrobić, żeby wyzwolić Astreę.

Szczerze powiem wam, że bardzo się ucieszyłam na wieść o tym, że w maju miała być premiera tej książki. Niedawno czytałam dwa poprzednie tomy i bardzo mi się podobały mimo pewnych mankamentów, ale Ci co mnie znają, wiedzą że często się do czegoś przyczepiam. Tak jest i w ,,Królowej Żaru" ale chcę się tutaj skupić bardziej na pozytywach, bo jest ich zdecydowanie sporo.

Zaczynając chociażby od początku, który zaczyna się w doskonałym czasie. W ,,Pani Dymu" na końcu mamy sytuację, kiedy Theo wchodzi do kopalni, a w finalnym tomie mamy jak wychodzi z niej przemieniona. I choć nie widać z początku, że się zmieniła to po czasie widać, że to co się tam wydarzyło zmieniło ją trochę - i to nie tylko w magiczny sposób - co jest jak najbardziej na plus. Bo dzięki temu wiemy, że postacie ewoluują i nie są plastikowe, ale żywe. I tak też jest nie tylko w stosunku do Królowej Theodosii, ale też innych postaci drugoplanowych, a także antagonistki (która swoją drogą podobała mi się z tym swoim psychologicznym tłem i snami).

Ale oprócz dobrego początku mamy też świetną taktykę w której - uwaga, bo to się rzadko zdarza - sami bohaterowie stwierdzają, że często liczą na łut szczęścia, bo ich plany bywały niedopracowane, przez to pojawiały się konsekwencje w postaci tracenia ludzi czy powiększenia się liczebności rannych. Nie wiem jak wy, ale ja osobiście rzadko trafiam na takie przyczynowo-skutkowe podejście w książkach. Zwykle bohaterowie wymyślają tak genialne plany, że prawie nigdy nie przegrywają bitew (tak np. jest w serii Szklany Tron), a jeśli już to wtedy dostrzegają tak genialny plan, że przeciwnik na pewno przegra w kolejnym starciu. Tu tego nie ma, cały czas czuć tę niepewność i strach, że oni wszyscy zostaną zdemaskowani i zniszczeni.

Co jest jeszcze na plus? Tworzenie relacji między Theo a innymi bohaterami. Dbanie o sojuszników. Rady podczas których jest wiele cennych sugestii, ale i pyskówek. Pokazanie przez autorkę tego, że oni też popełniają błędy, ale mimo wszystko starają się myśleć logicznie. A przede wszystkim na plus jest odwaga, poświęcenie i wytrwała walka o niepodległość. Te trzy sprawy chyba najbardziej sprawiają, że ta książka jest taka dobra.

Bo jasne, kuleje tutaj to, że Theo, jak to zwykle bywa w książkach z głównymi bohaterkami, ma bardzo silną moc i potrafi prawie od razu nią panować i że od tak, często wie jak zaplanować jakieś uderzenie mimo braku przeszkolenia w tym zakresie. Albo nie pasuje mi to, jak bardzo dziwnie jest postrzegany czas w tej książce (czasami miałam wrażenie, że armia za szybko się poruszała względem powierzchni kraju), ale to są takie drobne rzeczy, które można zignorować i cieszyć się książką. A zwłaszcza takim zakończeniem jak to.

,,Królowa Żaru" jest dobrym zakończeniem trylogii. Wyjaśnia wszystkie rzeczy i przy tym non stop prawie się tutaj coś dzieje. Nie ma nudy, a jest prawdziwa wstrząsająca historia, którą oceniam na 4/5.

Jak ja czekałam za zakończeniem tej trylogii, to nawet nie macie pojęcia! Tak strasznie byłam ciekawa jak się to wszystko skończy, tym bardziej, że tom drugi pozostawił mnie w wielkim zawieszeniu. Jak widać wiele planów Theodosi się spełniło, jednak to wciąż nie koniec jej trosk. Od teraz posiada jeszcze większy dar, który może znacznie zmienić jej zachowanie i nastawienie do wroga. Uwierzcie mi, że ślad całkiem zaginął po Księżniczce Popiołu, choć nadal z biegiem czasu jej charakter się kształtuje. Od teraz zdeterminowana ma na oku jeden cel i jest nim odzyskanie Astrei.

Zdziwiło mnie tutaj posunięcie autorki, bo sądziłam, że bohaterzy będą mieli tutaj konkretny plan. W końcu po tylko próbach musieli wiedzieć czego i kiedy się spodziewać. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy liczyli na swoje szczęście. Oni nie byli nawet do końca przekonani jak się mają do tego zabrać, choć ich zapędy były ogromne. To tylko pokazało, że ta trylogia nie jest zwykłą fantastyką, bo tutaj bohaterzy mogli być prawdziwymi ludźmi. Taki obrót rzeczy bardzo mnie zbliżył do książki i sprawił, że jeszcze bardziej ją polubiłam.

Przyznam się wam, że bardzo ciekawił mnie fakt, czy po walce Theo zaraz odzyska tron. Byłam niemal pewna, że będzie tu jedna akcja, która od razu zaspokoi moją ciekawość. Tak się jednak nie stało. Tu wciąż coś się dzieje. Prawie każda akcja posiada luki, których konsekwencji nie można przewidzieć. Niesamowita gra na uczuciach, kłamstwo i intrygi mają tu wciąż ciąg dalszy. Wszystkie postacie przechodzą przemianę, jakby wraz z historią i jej płynącym czasem dojrzewali i nabierali doświadczenia. To, co kiedyś było kruche i ulotne, teraz miało siłę i hard ducha. Trzeba przetrwać za wszelką cenę, nawet mimo strat w ludziach.

Niesamowita trylogia, która bardzo wam polecam. Nawet nie sądziłam, że i ja podczas czytania przejdę pewnego rodzaju przemianę. Teraz wiem, że warto walczyć o coś, co do mnie należy i, że nikt nie jest wart mniej niż zero. Życie to nieustanna walka i tylko od nas zależy, czy będziemy z niego dumni.

Nie zdarza mi się zbyt często sięgać po książki z gatunku fantasy. Nie jest to mój ulubiony gatunek literacki. Wolę inne powieści, ale czasem zrobię wyjątek i na ogół jestem zadowolona. Tym razem udało mi się przeczytać kolejny tom serii, którą już znałam. Wiedziałam więc, czego powinnam spodziewać się po autorce, dlatego z chęcią przeczytałam powieść. Książka zachwyciła mnie niemal od samego początku, czytało mi się ją niezwykle przyjemnie i dość szybko. Fabuła była w niej naprawdę przemyślana, ale na szczególną uwagę zasługuje kreacja uniwersum. Była ona rozbudowana, bardzo dokładna i dopracowana.

Po przeczytaniu pierwszych dwóch tomów musiałam skończyć tą trylogię. Trochę trzeba było czekać, ale nawet tak długi odstęp czasu nie wpłynął na zapomnienie szczegółów tej historii no i ta mapka cudna cały czas co jest w niej najlepsze pokazuje gdzie dokładnie się teraz znajdują bohaterowie naszej powieści.

Oczywiście mój ukochany motyw: buntu, tyrana, którego trzeba obalić, swój lud wyzwolić – podsumowując walka o wolność i przetrwanie. Czytając opis wiedziałam, że ta historia jest dla mnie, przez takie książki płynę, chyba, że bardzo nie polubimy się z główną bohaterką, choć z reguły mam jeszcze tych pobocznych, którzy nadrabiają za ciamajdę numer jeden. Tutaj nie miałam tego problemu: królowa bez tronu, próbująca go odzyskać – najchętniej uratowałaby wszystkich swoich poddanych (niewolników), czy jest to możliwe? Jest tutaj obraz przyjaźni, śmierci, rozpaczy, jak może polegać na osobach, którym może ufać, a przynajmniej których uważa za swoich sojuszników. Czy jej pomagają, jak bardzo nie potrafią być jednogłośni i z czym sama bohaterka zmaga się aby podjąć decyzję. Na zewnątrz twarda, w środku nie pewna, pełna ran, żalu i bólu. Do czego musi się posunąć aby ocalić swoich ludzi? Jak ciężkie nosi brzemię? Kim musi się stać? Od kiedy jej matka zginęła na jej oczach nosi maskę: najpierw Księżniczki Popiołów, później Królowej Theodosii, teraz musi stać się Królową Żaru, udawać własną śmierć, pozbyć się uczuć, poświęcić siebie.

Cudowne zwieńczenie historii. Od zawsze główna bohaterka była twarda, z każdym kolejnym tomem widać jak się zmieniała, aby podjąć walkę i być gotową stanąć twarzą w twarz ze swoim przeznaczeniem. Czego się nauczyła? Ilu ludzi czy swojej duszy straciła pomiędzy tymi etapami? Musicie się przekonać sami czytając tę krwawą historię.

Jeżeli komuś podobała się seria Czerwonej Królowej Vicotorii Aveyard, czy nawet Kosogłos, ponieważ oby dwie serie mają jakąś drobinę, która jest podobna do tej historii, a przynajmniej motyw walczenia o swoją wolność i większości ludzi; bohatera, którego ludzie potrzebują aby się przeciwstawić. Spotkałam się, że te ostatnie tomy są słabsze od pozostałych i nie, nie jest tak w tym przypadku. Piękna historia i choć wiemy, że jest ona tylko wymysłem to jak bardzo potrafimy sobie wyobrazić, że mogłaby się stać rzeczywistością.