Królestwo ze szkła. Royal. Tom 1

Tatiana, młoda dziewczyna, która ma tylko jedno marzenie. Chce wyprowadzić się od ciotki, aby zamieszkać ze swoją siostrą i jej mężem. Niby banalne, możliwe do spełniania, a jednak nie tak łatwo wyrwać się z kontroli.

Świat stworzony przez naukowców stał się bezpieczną ostoją, ale również i ciągle kontrolowanym przez władze życiem. Jaką cenę trzeba zapłacić, żeby być naprawdę szczęśliwym?

Kiedy Tania wreszcie ma możliwość spełniania swojego marzenia zrobi wszystko, aby doprowadzić swoje zamiary do wypełniania celu. Jak daleko będzie wstanie posunąć się, aby dostać to, czego pragnie? Czy będzie w stanie oszukać innych i samą siebie?

DWADZIEŚCIA DZIEWCZYN

CZTERECH MŁODZIEŃCÓW

JEDNA KORONA

Udział w eliminacjach na żonę księcia Królestwa Viterry jest marzeniem większości dziewczyn, ale nie głównej bohaterki. Zmuszona przez ciotkę do wzięcia udziału w show, Tania zaczyna grać w grę, którą sama zaczęła, ale czy aby przez przypadek się w niej nie zagubiła?

Jeden z młodzieńców jest księciem, ale nikt nie wie który. Tania będzie musiała przejść wiele, aby spełnić swoje marzenie, ale czy podczas pobytu w zamku nie zmieni swoich planów?

"Czasem słowa wypowiedziane bez zastanowienia są najbardziej interesujące" ~ Royal. Królestwo ze szkła

Cała recenzja na ---> [Adres usunięty]

Książki te ukazały się stosunkowo niedawno i już do tej pory osiągnęły całkiem spory sukces. Jak wiadomo swoją popularność zyskały dzięki wcześniejszej serii Rywalek, która odniosła ogromny sukces jakiś czas temu. Wiele osób, a szczególnie młodzieży liczyło, że będzie to podobna historia lub chociażby bardzo zbliżona, ale może nieco lepsza. Wyszło na to, że tomy te są bardzo podobne do wspomnianych wcześniej Rywalek, ale no cóż... według mnie nieco gorsze. Autorka po prostu powieliła historię, która już była ukazana w innych książkach, dodatkowo zrobiła to niezbyt umiejętnie. Wątek głównych bohaterów oraz ich miłości również według mnie jest przereklamowany, zwyczajnie niedopracowany. Ponadto każda postać, która występuje w książkach jest raczej nudna, nie wprowadza w fabułę żadnych innowacji...

Nie skazuje jednak tej książki od razu na porażkę, bo jak się okazuje, nie jest ona aż tak najgorsza. Ma jednak kilka plusów, które nieco podnoszą opinię na jej temat.

Akcja rozgrywa się w latach 2130 roku. Główną bohaterką jest biedna Tatiana, która została poszkodowana przez los, ponieważ jest samotna, do tego jest sierotą wychowaną przez dalszą rodzinę. Nie ma łatwo, ponieważ Tatiana już od początku nie zaznała szczęścia, wie że w domu jest niechciana, nielubiana i na każdym kroku krytykowana.

Jednak główna bohaterka dostrzega światełko w tunelu, gdyż na okolicę zostaje ogłoszony pewnego rodzaju konkurs, eliminacje, które będą polegały na wyborze królowej na dworze królewskim, ma to być wybranka, która ma zostać żoną księcia. Jej rodzina od razu chce zakwalifikować ją do konkursu, aby pozbyć się jej, ponadto są zachłanni, liczą na to, że uda im się dzięki temu odnieść jakąś korzyść. Konkurs nie należy do najprostszych, ponieważ zadanie polega na poznaniu prawdziwego księcia, na sianiu intryg, kokietowaniu, itp.

Zaskakujący jest fakt, że dziewczyna pragnie od razu brać udział w walce, ale do końca nie jest tego pewna. Lecz gdy tylko gra się zaczyna, to Tatiana od razu popada w wir konkursu, od razu zaczyna kokietować mężczyzn, którzy są dookoła. Ciężko nadążyć za tą postacią, ponieważ raz jest pewna swoich decyzji i tego co robi, za chwile zmienia zdanie i robi coś zupełnie innego.

W 2 tomie jest już nieco lepiej, ponieważ pojawia się intryga, która już zdecydowanie bardziej wciąga czytelnika niż pierwsza część.

W tej części poznajemy Tatianę od nieco innej strony. Dowiadujemy się, że jest ona praktycznie idealna. Okazuje się być fantastycznym przykładem na rolę królowej. Potrafi zdać wszystkie testy na naprawdę najwyższym poziomie.

Fabuła okazałaby się nudna gdyby nic nie działo się w tej części, z racji tego Tatiana po pewnym czasie roli królowej zaczyna dostrzegać innych ludzi i tak tym sposobem pewnego razu zauważa chłopaka, w którym się zakochuje. Nie jest to jednak zbyt silne uczucie, ponieważ po pewnym czasie porzuca to pragnienie.

Dodatkowo dochodzą inne problemy, które trochę zmieniają jej sposób postrzegania roli bycia królową na dworze. Po woli zdaje sobie sprawę, że te wszystkie historie, które słyszała przekazywane od pradziada na temat dworu królewskiego, nie są jednak aż tak cudowne. Ten świat zaczyna ją nudzić, zauważa, że to życie jest męczące i nieidealne.

Związek Tatiany i jej wybranka staje pod znakiem zapytania, dodatkowo dochodzą inni mężczyźni, którzy również wpadają jej w oko... Jak dalej potoczy się ta gra?

Zarówno pierwszy jak i drugi tom utrzymane są w tym samym lub nieco podobnym stylu. Z początku miała to być baśniowa historia, ale uważam, że tej baśniowości nie było tam jednak zbyt dużo. W pierwszym tomie jest ukazane wiele miłości, zalotów wobec kochanków, kokietowania, wzajemnego podrywania i flirtowania. Druga część bardziej skupia się i opiera na intrydze, dostrzeganiu prawdy w tym wszystkim.

Problemem Autorki są bohaterowie, których to Valentina nie umie do końca nakreślić. Mam wrażenie, że każda z tych postaci jest taka sama, na każdą z nich zabrakło Autorce jakiegoś ciekawego pomysłu, planu. Każdy charakter jest taki ,,bezpłciowy", nudny i tak naprawdę każdą z tych postaci ciężko odróżnić od siebie.

W książce pojawia się problem dotyczący roli kobiet, tego, że powinny one walczyć o względy mężczyzn. Autorka tutaj próbuje obalić ten mit i pokazać, że jest zupełnie inaczej, tymczasem mam wrażenie, że nie do końca jej to wychodzi.

Bardzo dużym plusem jest to ,że Valentina w wyśmienity sposób buduje fabułę. Robi to na tyle dobrze, że cały czas buduje ludzką ciekawość, przez co czytelnik chce więcej i więcej.

Może i moja opinia na temat tej książki nie jest za wysoka, jednak uważam, że i tak każdy z Was powinien sięgnąć po tę książkę i zapoznać się z nią. Każdy czytelnik lubi coś innego, także może okazać się, że akurat właśnie Tobie przypadnie do gustu.

Vittera jest jedynym miejscem na Ziemi, w którym, dzięki wybudowaniu szklanej kopuły ochraniającej miasto, ludzkość przetrwała wybuch bomby atomowej. Co dwadzieścia lat organizowany jest Wybór – uwielbiany przez mieszkańców i media konkurs, który kończy się wyłonieniem następczyni tronu. Do pałacu tłumnie przybywają kandydatki, które będą rywalizować o względy księcia, jednak istnieje pewien haczyk, który ma utrudnić dziewczynom zwycięstwo – tożsamość księcia nie jest znana. W Wyborze bierze udział czwórka młodzieńców, z których tylko jeden jest prawowitym dziedzicem tronu pragnącym znaleźć ukochaną, która pokocha nie jego tytuł i bogactwo, lecz jego samego.

Tatiana wbrew własnej woli bierze udział w eliminacjach i trafia do królewskiego pałacu, wciąż myśląc o tym, w jaki sposób szybko powrócić do domu, aby podjąć się wymarzonej pracy. Choć jej niechęć do konkursu jest początkowo bardzo wyraźna, gdy tylko poznaje czwórkę potencjalnych książąt, mimowolnie rozpala się w niej chęć wykazania się w walce o tron.

Opis brzmi znajomo, prawda? Jeśli myślicie, że jest to słaba podróbka Rywalek z wyjątkowo odrzucającą okładką, to macie rację. (Mnie pani na froncie książki przypomina jedną z twarzy pojawiających się na krzyżówkach lub farbach do włosów…) Starałam się podchodzić do tej lektury z dystansem i odsunąć na bok wszystkie negatywne opinie o niej, jakie słyszałam wcześniej. Chciałam, aby miała ona u mnie „czyste konto”, jednak już na samym początku przekonałam się, że jest to twór tak niedorobiony, że ciężko patrzeć na niego w jakikolwiek inny sposób. I tak oto udało mi się wyłonić kandydata w kategorii „Najgorsza książka 2018 roku”, który zmierza po zwycięstwo mając ogromną przewagę nad konkurentami.

Zacznijmy od samej Vittery i idei wyboru przyszłej księżnej. Królestwo jest kreowane na krainę przesadnej, kompletnie nierealistycznej utopii, która mimowolnie przywodzi mi na myśl marksistowską koncepcję ustroju państwa (wybaczcie, umysł człowieka na humanie tak ma). Nazwa stolicy tego wspaniałego królestwa wciąż sprawia, że chce mi się śmiać, bowiem została jej nadana jakże twórcza nazwa – Stolica. Być może w innych okolicznościach, w innej książce, która całościowo wypadałaby choć trochę lepiej niż Królestwo ze szkła, pomysł na stworzenie takiego kraju nie wywoływałby u mnie tak negatywnych emocji. Jednak zarówno idealistyczna forma państwa, jak i idea rozpoznawania księcia pośród czwórki kandydatów wydawała mi się po prostu śmieszna. Skoro cała sprawa polega na tym, aby dziewczyna pokochała księcia z to, JAKI jest, a nie za to, KIM jest, to w jakim celu kandydatki biorą udział w idiotycznych paradach na wybiegu i zajęciach sportowych? Według Królestwa ze szkła bycie księżną sprowadza się do ładnego wyglądania, a jakakolwiek inteligencja czy elokwencja jest całkowicie zbędna.

Patrząc na tekst, który wyszedł spod pióra Valentiny Fast, mam wrażenie, że niektórzy zwyczajnie nie powinni pisać książek (albo powinni przed oddaniem książki do wydawcy poprosić setkę losowych osób o szczerą opinię, aby bez ogródek powiedzieli, czy warto wydawać taki chłam). Przepraszam, jeśli są to zbyt mocne słowa, ale w głowie mi się nie mieści, że tak napisana książka (podobno) „w Niemczech z dnia na dzień uczyniła Valentinę Fast królową ebooków”. Autorka ma wyraźny problem z używaniem synonimów: w powieści pojawiają się określenia, które przez całe 250 stron istnieją w jednej niezmienionej formie, na przykład „czwórka młodzieńców” zawsze jest tylko „czwórką młodzieńców”, opiekunki dziewczyn przybyłych do pałacu są ich „powierniczkami”, a w jednym rozdziale sformułowanie, że do sali wchodziła „kolejna kandydatka” pojawia co najmniej pięć razy. W dodatku stylistyka języka powieści jest bardzo niejednolita i brakuje jej konsekwencji. Jeśli autorka zdecydowała już, że kreuje Vitterę na kraj z wyróżniającą się hierarchią społeczną, książętami, młodymi dziewczynami biegającymi w sukniach z gorsetami, które wymieniają ze sobą podniosłe słowa uprzejmości, zwracając się do siebie per „panienko” lub per „młodzieńcze”, to jednoczesne używanie przez nich całkowitych kolokwializmów wydaje mi się nie na miejscu. Jeszcze jednym denerwującym zwyczajem autorki było częste używanie określeń przymiotnikowych typu „spoglądałam skamieniała” czy „rozejrzałam się zaskoczona”, które nierzadko nie mają wiele sensu, na przykład: „Zafascynowana przyglądałam się, jak umieszcza zaparzacze wypełnione aromatycznymi ziołami w dwóch dużych filiżankach i zalewa je wrzątkiem”. (Chciałabym wiedzieć, co tak fascynującego jest w siostrze Tanii, która zaparza herbatę…) W tekście generalnie pojawiają się słowa wrzucone do niego bez żadnego większego celu i niepasujące do reszty zdania. Nie wiedziałam na przykład, że można coś „boleśnie napinać”, „westchnąć dwornie” lub dawać komuś „podpórkę” (a nie „wskazówkę!).

Największą wadą książki (choć ciężko wyłonić jedną z tak licznego grona) są jej bohaterowie, a szczególnie główna bohaterka Tania, która cierpi najwyraźniej na rozdwojenie jaźni albo ma zwyczajnie problemy z głową. Z każdą kolejną stroną głupota tej dziewczyny stawała się coraz bardziej porażająca, a ja coraz poważniej zastanawiałam się nad rzeczywistą lokalizacją jej mózgu, którego na pewno nie było tam, gdzie znajdować się powinien. Tatiana jest osobą, która w jednej sekundzie potrafi zmienić swój stosunek do Wyboru, raz zarzekając się, że za nic w świecie nie chciałaby zostać księżną, a chwilę później śmiejąc się i krzycząc z radości na myśl o eliminacjach. Zresztą płytkość i brak rozumu tej bohaterki doskonale obrazują jej słowa: „Gdybym nie czuła się tak paskudnie, pewnie spoglądałabym na swoje odbicie w lustrze i podziwiała, jaka jestem ładna”. Nie jest ona jednak jedyną postacią w tej książce, w której głowie jest tak pusto, że z pewnością rozlega się tam echo. Choć takich delikwentów, którzy śmieją się z rzeczy niemających w sobie nawet ułamka komizmu, zauważających tajemnicze dwuznaczności w całkowicie jasnych sytuacjach i generalnie zachowujących się niepoważnie, są tu pęczki, przytoczę przykład jednego z „czwórki młodzieńców”, Phillipa, który z kolei swoje bezmózgowie zaprezentował następującą wypowiedzią: „Zazwyczaj nie potrzebuję drewnianych belek, żeby kobiety padały przede mną na ziemię” (i – uprzedzając pytania – sama nie mam zielonego pojęcia, o jakich belkach mowa).

Historia sama w sobie jest do bólu przewidywalna i podąża w najbardziej oczywistym kierunku, jaki można sobie wyobrazić. Zgaduję, że odkrywanie tożsamości księcia miało stanowić tutaj element, który przyciągałby uwagę czytelnika, jednak, szczerze mówiąc, sprawa ta w ogóle mnie nie obchodzi. Zwyczajnie wisi mi, czy księciem jest narwany Phillip, napalony Charles, czy jeszcze jakiś inny facet, któremu poskąpiło inteligencji. Fabuła książki jest tak męcząca i nużąca, że do sięgnięcia po kolejny tom trzeba by zmuszać mnie siłą. Skupia się ona bowiem głównie na roztrząsaniu jednego nieistniejącego problemu: Tatiany przeżywającej rozterki z powodu Phillipa, którzy rzekomo nazwał ją „zimną i wyrachowaną” (choć nigdy takich słów nie wypowiedział). Głupota, brak logiki i jakiejkolwiek oryginalności w tej powieści są osłabiające.

Chciałabym odnieść się jeszcze do porównania Królestwa ze szkła do Rywalek Kiery Cass. Wierzę w to, że po przeczytaniu tej recenzji jesteście pozbawieni wszelkich złudzeń co do sensu czytania powieści Valentiny Fast i gdy będziecie chcieli przeczytać bajkową historię z elementem rywalizacji i walki o tron, bez wahania sięgniecie po Rywalki. Choć nie powiedziałabym, że jest to najlepsza książka świata, przy Royal jest arcydziełem – a na pewno ma o wiele więcej sensu i, czytając ją, nie będziecie musieli martwić się o własny iloraz inteligencji, który mógłby spaść poniżej zera, gdyby tylko brał przykład z bohaterów Królestwa ze szkła.

Książka Valentiny Fast jest komedią, która nigdy nie powinna była zostać wydana. Dziwi mnie tym bardziej to, że odpowiedzialne jest za nią wydawnictwo, do którego zawsze miałam ogromne zaufanie i które szczyci się takimi bestsellerami jak seria o Harrym Potterze lub Igrzyska Śmierci. Spróbujcie wyobrazić sobie najpłytszą, najmniej logiczną, najbardziej irytującą książkę dla młodzieży, jaka kiedykolwiek powstała… Królestwo ze szkła pasuje do tego obrazu doskonale. Mam nadzieję, że ta wizja wystarczająco Was odstraszy i nie będziecie tracić czasu na tak żałosny twór jak powieść Valentiny Fast.

[Adres usunięty]

Wyobraźcie sobie, że otrzymujecie zaproszenie do gry, która odmieni Wasze życie nieodwracalnie. Czeka na Was szczęście lub nieszczęśliwe życie po kres Waszych dni. Czy odważycie się zaryzykować?

Wiele razy pisałam Wam o tym, jak bardzo lubię niemiecką literaturę za jej szczerość, dojrzałość i wiarygodność. Częściej zagłębiam jej tajniki w przypadku powieści obyczajowych, dedykowanych raczej starszym czytelnikom, ale i młodzieżowe propozycje nie są mi obce. Tak poznałam pierwszy tom serii Royal, napisanej przez debiutującą ale jakże dobrze rokującą Valentinę Fast.

W roku 2130 wszystko jest możliwe. Królestwo Viterry ukrywa się pod szklaną kopułą jako jedyna społeczność uratowana z katastrofy atomowej. Tutaj także, na oczach całego królestwa, w telewizji co dwadzieścia lat wybiera się kandydatkę na żonę dla następcy tronu. Motyw niesamowity, ale i zachwycający ukrytą w dorosłym ciele duszę małej księżniczki. Autorka postawiła na baśniową wersję reality show, które w dzisiejszych czasach jest wyznacznikiem dobrego życia. Także w przypadku bohaterek warunkuje ON spełnienie ich marzeń. Kandydatki, a jest ich dwadzieścia, stają do walki o serce czterech chłopaków, nie wiedząc który z nich zostanie królem. To dodało powieści uroku, bowiem autorka nie ujawniła który z kandydatów obejmie tron mieszając w głowie nie tylko czytelnikom, ale i uczestniczką - najpiękniejszym w kraju - które musiały robić wszystko co w ich mocy by zdobyć uznanie pretendenta do tronu. Wśród nich znalazła się Tatiana, narratorka powieści, która nie jest do końca pewna co tak naprawdę dzieje się dookoła niej. I czuje się nieszczęśliwa, bo znalazła się w tym wszystkim nie przez swój własny wybór.

Chociaż powyższa książka jest propozycją dla młodzieży, przy bliższym spotkaniu szybko można dostrzec w niej elementy, które oczarują nawet dorosłego czytelnika. To słodka opowieść o czasach, w których liczy się urok i klasa, a pierwsze skrzypce odgrywają pozory. Jednak autorka wychodząc naprzeciw oczekiwaniom czytelników uwzględniła w zakłamanym świecie królestwa jedną istotną cechę - poszukiwanie prawdziwej miłości. Dlatego też nie ujawniono tożsamości księcia, by ta która wygra mogła utwierdzić go w przekonaniu, że wybór był podyktowany sercem a nie chęci zdobycia wszelkich bogactw. I chociaż całość stylizowana jest na baśń o Kopciuszku z całym przepychem i elegancją - przebijają z niej ponadczasowe wartości, do których wciąż wracamy.

Niespodziewanie Valentina Fast przeniosła mnie do królewskiego pałacu i ukazała całą jjego majestatyczną wielkość. I chociaż stałam murem za przekonaniami Tatiany, nie mogłam przyznać, że to co widzę przyspiesza bicie mojego serca. Dzięki "Królestwu ze szkła" przez moment poczułam się jak księżniczka i musiałam zmierzyć się z całą feerią barwnych charakterów, które spotkałam na swojej drodze. A jak wiadomo na królewskim dworze aż roi się od intryg i zakłamania, szczególnie w miejscu gdzie spotyka się tak dużo pięknych dziewcząt, gotowy do wszystkiego. Niepozorna lektura otworzyła przede mną bogaty świat jedynie stanowiący przedsmak dalszych wydarzeń, ponieważ mam przeczucie, że kolejne dwa tomy zaskoczą mnie jeszcze bardziej niż część startowa. Obym się nie myliła, bo powyższą lekturą jestem mile i pozytywnie zaskoczona!

Pewnie większość z was czytała serie Rywalki albo o niej słyszała. Zapewne wiecie, że opowiada ona o eliminacjach, które mają wyłonić wśród kandydatek idealną żonę dla księcia. Książka "Królestwo ze szkła" jest dokładnie o tym samym, z taką różnicą, że tutaj kandydatki będą spędzać czas z czterema dżentelmenami, nie wiedząc który z nich jest księciem. Mam nadzieję, że w takim razie wybaczycie, jeżeli będę porównywać te dwie książki do siebie, ale ciężko tego nie zrobić.

Nie ma co ukrywać, że książka nie jest wybitna i ma swoje plusy jak i minusy, ale jeżeli mam być szczera, to mimo, że uwielbiam Rywalki, to jednak Valentina Fast swoją książką zdobyła moje serce. Te dwie historie są do siebie podobne i ostatecznie chodzi o to samo, o księcia i znalezienie dla niego odpowiedniej żony. Autorka moim zdaniem stworzyła tutaj znacznie lepszych i ciekawszych bohaterów. Nie byli tacy 'sztywni' i melancholijni. Każdy z nim czymś się wyróżniał, ale też od początku stanowi dla czytelnika zagadkę.

Tatiana jak na swój wiek jest bardzo dojrzała. Marzy żeby rozpocząć naukę zawodu jubilera i ani nie śni jej się być księżną. Bardzo polubiłam jej postać, wydaje się być silną postacią. Chociaż jak to wspomniał Phillip była dość chłodna, ale trudno było się jej dziwić, w końcu eliminacje nie były jej pomysłem. No i mamy jeszcze naszych czterech chłopców: Charlesa, Henryego, Phillipa i Fernanda. Wszystkich bardzo polubiłam, jednak najbardziej Phillipa i Fernanda, w końcu to głównie na nich skupiła się autorka. Phillip jest zdystansowany i nieufny, ale pod maską trochę nieprzyjemnego faceta, kryje się ciepły i kochający człowiek. Natomiast Fernand od początku jest bardzo życzliwy, wręcz bije od niego pozytywna energia.

Podoba mi się to, że czytelnik tak jak Tatiana, nie ma pojęcia kto jest księciem. Oczywiście, można się tego domyślić, ale ta końcówka była tak zaskakująco dziwna, że nie jestem już pewna swojego wyboru. Mam wrażenie, że kolejne tomy zafundują nam coś wielkiego i pokażą, że to wszystko ma swoje drugie dno. Choćby początek i słowa Tatiany "Historia największego kłamstwa, które bezlitośnie obróciło mój mały świat w ruinę" dają powody do zastanowienia się o co w tym wszystkim chodzi. Nie mogę doczekać się tomu drugiego!

Z czystym sumieniem mogę polecić wam książkę "Królestwo ze szkła". Jest to lekka pozycja, napisana prostym językiem. Są momenty, które mogą cię rozbawiać ale i też zaskoczyć. Nie jest to również przesłodzona historia. Na nudne wieczory jest na pewno idealna.

Blog: [Adres usunięty]

***

— Jak to? Dlaczego nie chciałaś tu być? — zapytała mnie zaskoczona i uniosła idealnie wyregulowane brwi.

Przez chwilę walczyłam ze sobą, zastanawiając się, czy mogę jej zaufać. Przekonał mnie jej uśmiech.

— Bo to wszystko to jedno wielkie show. Jesteśmy nagrywane i robimy z siebie wariatki. Nie, ja tu po prostu nie pasuję.

— Jesteś niemożliwa. Zupełnie jakbyś mogła zrobić z siebie wariatkę! Zresztą, nieważne. We dwie doskonale sobie poradzimy, będziemy się świetnie bawić i nie damy się tym jędzom z innych wież. — Claire puściła do mnie oko i znów się szeroko uśmiechnęła.

***

Seria Royal opowiada o siedemnastoletniej dziewczynie, która wraz z dwudziestoma innymi bierze udział w eliminacjach, a potem w Wyborze żony dla księcia.

W 1960 roku ruszono z budową „Nowego Świata”. Gdzieś pośród bezkresu niezamieszkanej rosyjskiej tundry ogrodzono teren wielkości Austrii. W 1990 roku, po serii politycznych intryg, ustalono, że państwo pod szklaną kopułą będzie monarchią i wybrano dla niego nazwę: Królestwo Viterry. Po trzeciej wojnie światowej ziemia została skażona radioaktywnym promieniowaniem i ludzkość uległa zagładzie.

W 2130 roku świat zamknięty pod kopułą jest spokojny, bezpieczny; mieszkańcom niczego nie brakuje. Główna bohaterka Tatiana marzy o pracy złotnika w warsztacie starszej siostry, ale jej ciotka, która ją wychowuje, zgłasza ją do eliminacji. Tatiana się godzi, pod warunkiem, że gdy odpadnie, będzie mogła zamieszkać u siostry.

Dziewczyna trafia do pałacu, gdzie wraz z innymi dziewiętnastoma konkurentkami, będzie współzawodniczyć o koronę. Seria nawiązuje do dystopijnego cyklu Selekcja Kiery Cass. Ale podczas gdy u Cass był jeden książę, w Królestwie Viterry na dziewczyny czeka czterech przystojnych chłopaków i zagadka – który z nich jest księciem?

Konkurentki zajmują mieszkania w pobliżu pałacu, w wieżyczkach. Tatiana mieszka z Claire, szaloną gadatliwą i sympatyczną dziewczyną, i wraz ze współlokatorką rozwiązywać będzie zadania, jakie przed zawodniczkami postawi jury. Dziewczynom w zmaganiach towarzyszy ekipa telewizyjna, nauczyciele i służba, a czterej przystojni młodzieńcy przypatrują im się na każdym kroku, zapraszają na randki i próbują je bliżej poznać. Czytelnik poznaje magnetyzm życia na królewskim dworze, piękne suknie, doskonałe jedzenie, intrygi wśród zawodniczek – dziewczyny zakosztują wszystkiego. Raz w tygodniu telewizja będzie transmitować eliminacje, a głosy czterech młodzieńców i głosy telewidzów zdecydują o tym, kto będzie musiał się pożegnać z programem…

Ponieważ tożsamość księcia nigdy nie została ujawniona, dziewczyny wiedzą, że każdy z przystojniaków może nim być – oficjalnie książę szuka kogoś, kto pokocha go za to, jakim jest, a nie za obietnicę korony. Okazuje się, że każdy z młodzieńców jest doskonałą partią i każda z panien musi na kogoś postawić.

I nawet Tatiana się przekonuje, że serce nie sługa...

To co szczególnie mi się podobało, to to, że dziewczyna od zawsze ma pewną pasję – nocą uwielbia obserwować rozgwieżdżone niebo nad kopułą i niemal nie rozstaje się z lunetą. To na pewno coś znaczy...

Jako fanka Rywalek czuję się zachwycona i mam duże oczekiwania wobec kontynuacji seria Royal. Polecam!

Recenzja pochodzi z bloga [Adres usunięty]

Bez wątpienia każdy będzie porównywał tę książkę ze słynną serią Rywalki. Nie ma co się dziwić, bowiem tematyka jest podobna. Ale czy ta historia mi się spodobała? Zapraszam do recenzji.

Siedemnastoletnia Tatiana mieszka w Królestwie Viterry, które zostało zbudowane, by ochronić w przyszłości ludzi przed trzecią wojną światową. Pierwszeństwo zamieszkania mieli ci, którzy to wpadli na ten pomysł oraz podarowali datki na ten projekt. Jeśli ktoś się również przysłużył do powstania Królestwa, to również mógł tam zamieszkać. Obowiązywały tutaj ścisłe zasady, m.in. nie można było zajść w ciążę bez pozwolenia. Miało to zapobiec problemowi przeludnienia. Po jakimś czasie od powstania Królestwa wybuchła wojna i miały miejsce ataki bombowe. Wszyscy ci, którzy byli poza Królestwem, zginęli. Dziewczyny też za dnia nosiły długie suknie. Czasem odnosiłam wrażenie, jakby ludzie cofnęli się do przeszłości.

Tatiana wykorzystywana jest trochę przez ciotkę do ciężkich robót. Ale wszystko ma się zmienić, jeśli weźmie udział w wyborze na księżną dla księcia. W dodatku nie są to zwykłe wybory. Kandydatki poznają czterech młodzieńców i z pośród tej czwórki tylko jeden jest księciem. Założenie jest takie, że prawdziwa księżna powinna pokochać księcia za to, jakim jest człowiekiem, a nie za tytuł. Tatiana nie chce brać udziału, ale jeśli nawet jej się nie uda, to będzie mogła wyrwać się z tego domu i zamieszkać ze swoją siostrą i jej mężem. Odziwo dziewczyna przechodzi od razu do dalszego etapu, a przyjeżdża po nią jeden z młodzieńców, Phillip. Od początku między nimi coś się dzieje. Phillip zaś jest momentami, a nawet często dla niej nie miły. Wkurza go również fakt, iż Tatiana podoba się innym młodzieńcom. Tak naprawdę w tej części jest wprowadzenie, bowiem wszystkie kandydatki zaczynają dopiero uczęszczać na zajęcia. Nie wiemy jeszcze, jakie jest pierwsze zadanie.

I tak naprawdę książka kończy się w momencie, dość dziwnym, którego Tatiana nie rozumie, ale uważa, że pewnie jej się przewidziało.

Polubiłam Tatianę. Jest szczera i otwarcie mówi to, co myśli. Przyznaje się do tego, że nie zależy jej tak naprawdę na zwycięstwie, bowiem uważa, że ślub powinien być z miłości a nie z powodu korony i majątku. Szybciej mówi niż myśli i czasami tego żałuje. Zaprzyjaźnia się z jedną z dziewcząt i jest to prawdziwa przyjaźń.

Jeśli chodzi o Phillipa to wydaje być się dupkiem. Tatiana czasami nie wie, co o nim myśleć i wcale się jej nie dziwię. Raz jest miły i szelmowski a raz ją testuje, wyprowadza z równowagi albo zarzuca jej, że jest zimna i bez uczuć. Wydaje mi się, że to dlatego, iż sam jest zaskoczony, że wpadła mu w oko. Tatiana w pewnym momencie też zaczyna coś czuć. Sama też podejrzewam, że to ON może być księciem, aczkolwiek główna bohaterka tak nie uważa.

Pozostali bohaterowie nie zostali zaniedbani. Mamy kilku, którzy dość często też się przewijają, jednak nie rzucają się zbytnio w oczy.

Styl autorki nie jest wyszukany - jest prosty, łatwy w odbiorze przez co dość szybko się czyta. Sama historia jest w porządku, ale nie skradła mojego serca tak jak Rywalki. Nie ma co ukrywać, te książki będą do siebie porównywane. A czy ja przeczytam kolejne tomy? Pewnie tak, ale wyłącznie z ciekawości. Nie ciągnie mnie jakoś strasznie do kolejnych tomów. Tak naprawdę w pierwszej części nie dzieje się zbyt wiele i spokojnie dwa można by było połączyć w jeden.