Królestwo obłędu. Kroniki Mroku. Tom 2

„Powiernik Mieczy” powalił mnie na łopatki swoją lekkością oraz fantastycznym głównym bohaterem. Bardzo czekałam na kontynuację przygód Rezkina i już po lekturze śmiało mogę stwierdzić, że jest ona o niebo lepsza od tomu pierwszego!

Tutniej w Skutton zbliża się wielkimi krokami, Rezkin liczy na to, że uda mu się odnaleźć na nim adwersarza, który może znać szczegóły pochodzenia wojownika. Rola Powiernika Mieczy popchnie Rezkina w mocno nieoczekiwanym kierunku.

Od pierwszych stron wiedziałam, że to będzie doskonała rozrywka. Rezkin nabiera coraz więcej doświadczenia w świecie zewnętrznym, wojownik idealnie dogaduje się równie dobrze z plebejuszami jak i ze szlachtą. Niecodzienna aparycja chłopaka sprawia, że każda napotkana osoba jest nim zafascynowana i nie można się im dziwić. Można stwierdzić, że postać Rezkina jest nieco przerysowana jednak według mnie sprawdza się to doskonale. Niezwykle podoba mi się to, z jaką łatwością Rezkin odnajduje się w różnych rolach, jednak przez jego szybką adaptację do nowej sytuacji w tym tomie nie ma już tak dużo humoru.

Spora część książki skupia się na sytuacji politycznej Ashai oraz na rozwikłaniu tajemnicy pochodzenia Rezkina. Fabuła zaczyna się zagęszczać i robi się coraz poważniej, choć nie powstrzymuje to Frishy od nagłych napadów zazdrości co jednocześnie mnie odrobinę irytowało jak i bawiło.

Styl autorki mocno się poprawił, czuć sporą różnicę i dzięki temu książkę czytało mi się naprawdę doskonale. Wiele wątków zostało rozwiniętych, pojawiły się też nowe, które będą bardzo istotne w kolejnym tomie. Zwroty akcji, na które zdecydowała się Kel Kade kompletnie mnie zaskoczyły, dzieje się tu wiele a będzie tylko lepiej.

Ogromnie polubiłam tę serię i głównych bohaterów. Wielu osobom przeszkadza przerysowany, doskonały we wszystkim Rezkin czy głupiutka, niewinna Frisha, jednak dla mnie są to atuty tej serii. Akceptuję koncepcję tego cyklu i dzięki temu bawię się świetnie, jestem zaangażowana w wydarzenia i bardzo kibicuję bohaterom. Czuję, że tom trzeci będzie na jeszcze wyższym poziomie i nie mogę się już doczekać jak potoczą się losy Rezkina i jego przyjaciół!

Przyjrzyjcie się okładce, bo ten mężczyzna sporo namiesza, ale nie zdradzę co i jak. Nie wiem jak wy, ale ja oczami podążam za Rezkinem, ponieważ tak godnego przeciwnika każdy chciałby mieć przed sobą. Wstępnie w pierwszym tomie poznałaś Rezkina i to z kim przyszło mu podróżować.

Jeżeli jakimś trafem jesteś jeszcze przed poznaniem 2 tomu to musisz szybo nadrobić, bo tutaj sporo się dzieje, a mianowicie Rezkin wraz ze swoimi towarzyszami dociera do Skutton gdzie odbywać się będzie turniej i na którym ma nadzieje znaleźć Farsona – adwersarza. Nie będę pisała kto z kim, dlaczego tak, a nie inaczej, bo zabrałabym całą frajdę w poznaniu przygód jaki nasz powiernik mieczy przeżył.

Książka według mnie w żaden sposób nie jest trudna w jakieś nazewnictwo, sytuacje, które są trudne do zapamiętania czy zrozumienia akcji jaka ma miejsce wiec dla mnie to mega duży plus, bo przyznam się, że z tym mam dość duży kłopot, dlatego później posiłkuje się notatkami jakie stworzyłam w trakcie czytania.

Rezkin to dla mnie ideał kawalera do wzięcia i tutaj kieruje te słowa to żeńskiej części czytelniczej. Dobry, mądry, kulturalny, ale w uroczy sposób ma kłopot z rozpoznaniem pewnych sytuacji dwuznacznych i w kontakcie z kobietami. Nie rozumie np. jak kobieta kokietuje Jego co czytając wygląda komicznie. Jeżeli popatrzymy przez pryzmat wojownika to jego umiejętności posługiwania się mieczami i nie tylko jest godny podziwu. Honor dla niego jest najważniejszy i uczciwe zasady walki wiec to co zrobił na turnieju (nie napisze co :p) sprawiło, że byłam w szoku.

W tej części poznasz nowych bohaterów, którzy poprzez swój wkład wnieśli wiele ciekawych momentów.

Chylę czoła przed autorem, ponieważ czytając momenty walki, ucieczki nie miałam kłopotu z nadążeniem i ze zrozumieniem jak ta walka wyglądała co tak jak w/w często doprowadza mnie do złości, bo gubiłam się w sytuacji jaka miała miejsce. Są też śmieszne incydenty. I trzeba pamiętać, że to kontynuacja więc zanim weźmiesz się za czytanie tej recenzji sięgnij po książkę.

Dużo dowiemy się o samym Rezkinie który trzeba przypomnieć, że przez całe swoje życie był zamknięty w Fortecy z dala od cywilizacji, a tam trenował pod okiem opiekunów z dala od zasad jakie panują na zewnątrz i to powoduje mnóstwo śmiesznych sytuacji.

Jeżeli jesteś zwolennikiem przesłodzonego pluszowego misia to ta lektura nie jest dla Ciebie. Czy honor będzie obroniony?, Czy przysięgi będą dotrzymane?, Czy na zawodach zapanuje ład i porządek co do zasad? Czy ten osobnik z okładki zrobił w końcu z tym porządek?

Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Fabryka Słów i już nie mogę doczekać się kontynuacji.

Granica między dobrem i złem jest bardzo rozmyta i niepewna. Wiele zależy od kontekstu sytuacji, historii człowieka i tego, kim jest. Wbrew pozorom decyzja nie jest równa decyzji. Tym bardziej że w tym wszystkim są jeszcze konsekwencje naszych wyborów. Przypominają mi się w tym momencie zdania o mniejszym złu. Czy naprawdę czasami nie ma w ogóle innego wyboru niż pomiędzy różnymi rodzajami zła? Czy może my doprowadzamy do tego, że pozostają przed nami tylko takie ścieżki? Ciężko jest oceniać póki nie przejdzie się przysłowiowo w czyiś butach.

Rezkin wraz ze swoimi starymi oraz nowopoznanymi przyjaciółmi rusza w podróż do Skutton, gdzie ma się odbyć turniej. Liczy, że wreszcie po wszystkich trudach uda mu się odnaleźć jedyną osobę, która przetrwała rzeź w fortecy. Zarazem jest to jedyna osoba, która może mu powiedzieć, kim jest i jakie jest jego zadanie. Jednak młody mężczyzna nie przewidział, jak bardzo odmiennie mogą potoczyć się jego losy i jak ważne – być może – ma zadanie. Czy Rezkin wreszcie dowie się, kim jest? Do czego był tak dokładnie przygotowywany? I czy uda się mu według Zasad ochronić swoich przyjaciół?

Na tom drugi "Kronik Mroku" czekałam bardzo niecierpliwie. Mimo wielu wad pierwszego tomu bardzo dobrze wspominam przygody Rezkina i jego poczynania. Od razu wiedziałam, że to typ powieści, gdzie można usiąść i wypisywać wadę za wadą, tylko po co... "Powiernik Mieczy" dał mi wiele godzin niezwykłej rozrywki. Pozwolił przywiązać mi się do bohaterów i dał naprawdę wiele tematów do przemyśleń. To wystarczyło, by przyćmić niedociągnięcia. Tymczasem drugi tom... Jest jeszcze lepszy i wiele niedopracowań zostało wspaniale naprawionych.

Styl autorki od początku wyróżniał się unikatowością łączącą w sobie lekkie pióro dające łatwy odbiór, z dopracowaniem szczegółów. "Królestwo Obłędu" potwierdza, że nie jest to osiągnięcie jednej książki, ale prawdziwy talent pisarski z widoczną pracą nad nim. Cenię takich pisarzy. Tym bardziej że od razu gdy tylko zaczęłam czytać, miałam to wspaniałe poczucie, że powracam do starych, dobrych przyjaciół i ruszam wraz z nimi w niezapomnianą podróż. Moja wyobraźnia od razu wykreowała tak dobrze znane mi obrazy i poprowadziła przez historię pełną emocji. W książce pojawia się też wiele słownictwa, które jest mi całkowicie nieznane – czy to z powodów braku wiedzy, czy też niektóre z nich to neologizmy. Dotyczy to przede wszystkim rodzajów broni. Jednakże każde słowo, które było dla mnie nowe, było tłumaczone poprzez zgranie z innymi opisami, więc doskonale rozumiałam treść.

Sama fabuła płynie stosunkowo wolno, ale w żaden sposób nie oznacza to, że jest nudna lub zbyt monotonna. Ona po prostu dokładnie przedstawia opowieść i pozwala dobrze zapoznać się z postaciami oraz podstawami i zwyczajami świata przedstawionego. Napędza ją przede wszystkim brak wiedzy na temat tego, kim jest Rezkin. W pierwszym tomie nie miałam najmniejszego pomysłu, tutaj w drugim cały czas pojawiały się z mojej strony najróżniejsze spekulacje. I koniecznie chciałam dowiedzieć się, czy moje pomysły znajdą potwierdzenie w samej historii. Niemniej niekiedy miałam wrażenie, że niektóre elementy opowieści są nie do końca spójne lub pomijają ważne aspekty, a jeszcze innym razem oczywistości były niepotrzebnie tłumaczone.

Na temat bohaterów mam bardzo ambiwalentne opinie, ponieważ część z nich została wykreowana w genialny i niezmiernie panoramiczny sposób. Inni zostali spłyceni i potraktowani jako marionetki, bo ktoś taki musi być, ale przecież na dłuższą metę nie jest ważny. Jednak rozpocznę od mojego kochanego Rezkina. To jak został ON przedstawiony, jest wprost wybitne. Pisarka podjęła się niesamowicie trudnego zadania, ponieważ musiała stworzyć charakter ukształtowany przez świat prawie dla nas niewyobrażalny, by później wrzucić go w świat ludzi, gdzie nie może się odnaleźć, ale jest inteligentny, więc z czasem zaczyna się uczyć. Sam punkt wyjściowy wydaje mi się wyjątkowo trudnym zabiegiem charakterologicznym, ale proces zmiany postrzegania świata przez Rezkina przy jednoczesnym zachowaniu jego prawdziwej osobowości wymaga niesamowitych umiejętności i Kel Kade tego dokonała. W dodatku połączyła w sobie ponownie głęboko analizę psychologiczną bohatera i wielkie poczucie humoru wynikające z dystansu do rzeczywistości i zasad społecznych.

Niestety czuję się mocno rozczarowana postacią Frishy, gdyż jeszcze w pierwszym tomie została przedstawiona jako silna postać kobieca, która może jest niewykształcona, ale ma olbrzymi potencjał, by co najmniej pod względem inteligencji i emocji być równa Rezkinowi. Tymczasem są to tylko słowa, ponieważ działania kobiety przeczą temu. Frisha wydaje się być osobą pełną dramatyzmu i nieradzącą sobie z własnymi emocjami. Ogólnie mam wrażenie, że postacie kobiece są tutaj przedstawione w podobny sposób. W teorii kobiety różnią się charakterem, pochodzeniem, umiejętnościami i marzeniami. Niemniej każda z nich przejawia jakąś słabość, która stereotypowo nie może wystąpić u mężczyzny, a jest akceptowana u kobiet, bo to cecha typowo kobieca. Nie podoba mi się ten tok myślenia...

Tematycznie "Królestwo Obłędu" porusza wiele ważnych kwestii, które po tej lekturze według mnie powinny zostać poddane refleksji. Na głównym planie jako czytelnicy widzimy Rezkina, który jest przykładem tego jak można tworzyć człowieka. Przypomina to podejście Johna Watsona, który twierdził, że z dowolnego dziecka zrobi, kogo tylko będzie chciał. Czy na pewno tak jest? Tutaj właśnie główny bohater sprawia, że trzeba zadać sobie to pytanie. Czy w tym tomie zaczynamy poznawać prawdziwego Rezkina, który zaczyna się wyzwalać z linek założonych mu przez jego mistrzów? Czy też tak naprawdę cały czas jest marionetką w ich rękach i nawet nie zdaje sobie z tego sprawy? Za tym idzie też kult pracowitości, wytrwałości i poświęcenia się danemu celowi. Bardzo lubię ten motyw, gdyż wierzę, że odpowiednia ilość pracy da swoje owoce.

"Królestwo Obłędu" tak jak pierwszy tom dało mi wiele godzin wspaniałej rozrywki. Pozwoliło odpocząć pomiędzy egzaminami na studiach i zagłębić się w niesamowity świat, gdzie poza docenieniem poczucia humoru i kreacji bohaterów mogłam przemyśleć wiele elementów naszego istnienia. Teraz z ręką na sercu muszę przyznać Wam się, że oczekiwanie na trzeci tom będzie dla mnie bardzo trudnym wyzwaniem.

"Królestwo obłędu" to przede wszystkim dowód na rozwój Autorki - i tym samym zapowiedź interesującej serii. Kel Kade nie tylko poprawiła warsztat, ale także poświęciła więcej miejsca na rozwój świata, który nie obraca się wokół nieporadności głównego bohatera i wątku romantycznego. Stworzony przez nią świat stał się dużo bardziej interesujący, dzięki wprowadzeniu do niego polityki i historii. Towarzysze Rezkina przestali być imionami, zyskali własne motywacje i wątpliwości. Część tajemnic zostaje rozwiązana - ale na ich miejsce pojawiają się nowe, co tylko wzmaga chęć dalszego poznania tej historii. W "Królestwie obłędu" wszystko wypadło lepiej, przez co trudno było się od tej powieści oderwać. Kronikom mroku daleko do epickiego fantasy, jednak fanom lekkiej fantastyki powinny przypaść do gustu. IG: pani_papierek

Jest to kontynuacja "Powiernika mieczy", który niezwykle mnie zachwycił i nie mogłam się doczekać aż przeczytam drugi tom. Troszkę obawiałam się, czy będzie ON równie dobry, ale okazało się, że nawet jest lepszy i dzięki niemu jeszcze bardziej polubiłam bohaterów i wciągnęłam się w fantastyczny świat wykreowany przez autorkę. Wprawdzie w tym tomie akcja jest trochę wolniejsza i mniej rzeczy się dzieje, ale nie przeszkadzało mi to kompletnie, bo książka została napisana w taki sposób i w tak lekkim stylu, że nie sposób się od niej oderwać.

Jeśli chodzi o bohaterów, to przyznaję, że bardzo zaskoczył mnie Rezkin. A właściwie jego "glow up" od poprzedniej części. O ile tam nie rozumiał kompletnie jak funkcjonują w społeczeństwie przeciętni ludzie, na czym polegają konwenanse i wzajemne relacje, to w tym wypadku już zorientował się w wielu sprawach, co pomogło mu w byciu bardziej przebiegłym i dostosowaniu się w razie potrzeby do którejkolwiek z warstw społecznych.

Drugoplanowi bohaterowie również byli bardzo dobrze wykreowani i oprócz tych, którzy pojawili się w poprzedniej części, niezwykle polubiłam Wessona, który okazał się bardzo ciekawą i utalentowaną postacią, o której z wielką chęcią dowiedziałabym się czegoś więcej.

Podsumowując, podczas poznawania tej historii bawiłam się naprawdę świetnie i z całego serca Wam ją mogę polecić! 🥰 Jest to jedna z tych książek, które zapewniają cudowną rozrywkę i nie pozwalają o sobie zapomnieć 😄.