Krawcowa z Paryża

Świetna książka, którą serdecznie polecam każdemu! Ciekawa fabuła, a wątki historyczne wiążą się z osobistymi perypetiami bohaterów. Rosa - główna bohaterka to postać złożona, która wzbudza sympatię. Historia opisana w powieści pozwala przenieść się do powojennego świata mody i poczuć jego klimat. To podróż w czasie do stolicy mody - Paryża.

Bardzo przyjemnie się czyta, a mimo trudnych wątków powieść nie przytłacza. Idealna książka, jeśli szukacie interesującej historii, która wciągnie i nie pozwoli na nudę. Idealna na długie zimowe wieczory, urlop na leżaku lub na prezent dla kogoś bliskiego.

Ah, ma chère, myślę, że należą Ci się ode mnie przeprosiny.

Ogromne przeprosiny.

Wiesz, na początku miałam wrażenie, że Twoja opowieść będzie nudna. Że ciężko mi będzie przez nią przebrnąć. Że Twoja postać jest mi tak... odległa.

Oh, ma chère, jak strasznie się myliłam!

Po tych kilku pierwszych stronach zostałam dosłownie porwana. Nagle. W jednym momencie. Pojawiłam się w Oberfals i z zapartym tchem śledziłam Twoje losy. Losy straszne. Bolesne. Nieraz przerażające. Szczególnie Twoje młodzieńcze lata.

Roso, tak bardzo Ci współczułam.

Daje słowo, że całym sercem cierpiałam razem z Tobą. Przeżywałam wszystkie emocje, które przeżywałaś Ty.

Ah, ma chère, wierz mi, chciałam po prostu znaleźć się tuż obok Ciebie i wziąć Cię w ramiona. Uspokoić. Ukoić. Płakać razem z Tobą. Zapewnić, że wszystko będzie dobrze. Że jesteś silna. Że dasz radę. Chciałam być przy Tobie i zrobić to wszystko, na co Ty nie miałaś odwagi. Chciałam Ci pomóc. Chciałam, ale nie mogłam...

Wiesz, czułam się dziwnie. Nie pamiętam kiedy ostatnio podczas czytania drgało mi serce. Nie pamiętam kiedy moje ciało opanowały deszcze współczucia i bólu. Nie pamiętam tak dziwnego uczucia, jak to, które towarzyszyło mi, gdy poznawałam Twoja historię.

Historię równie piękną, co bolesną. Pełną tragedii, a jednocześnie miłości. Przepełnioną nieodpowiednimi osobami, a jednocześnie tak wspaniałymi przyjaciółmi.

Och, ma chère. Naprawdę Cię przepraszam. I wierz mi, do końca wierzyłam, że Twój niepokój zostanie ukojony. Do końca wierzyłam, że będzie dobrze.

Bo nadzieję warto mieć do końca... prawda?

Polecam, musicie poznać historię Rosy.

Życie bywa skomplikowane, chociaż zbyt często patrząc na człowieka widzimy całkowicie co innego. Sukces, szczęście, pewność siebie zbyt często mają drugą stronę medalu, o jakiej nikt nie wie, a ten kto ją poznał stara się czasem o niej zapomnieć. Jednak przeszłość, tak samo jak i wspomniane, chciane czy nie, zawsze prędzej czy później daje o sobie znać.

Życie przynosi zaskakujące i trudne wyzwania. Rosa poznała pierwsze z nich jeszcze jako nastolatka, szybko musiała dorosnąć, podobnie jak i wielu jej rówieśników. Jej świat ograniczający się do tej pory do małej alpejskiej doliny z dnia na dzień musiał się powiększyć. Wiedziała jedno, krok w tył jest niemożliwy, może jedynie podążać do przodu, droga ta wiedzie ją coraz dalej od rodzinnego domu. Paryż pozwala dziewczynie rozkwitnąć, jej marzenia zaczynają sięgać o wiele dalej niż śmiałaby marzyć, ale także przypomina jak dużo już za nie zapłaciła. Przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, szczęście przyćmiewane jest przez ogromną stratę, od jakiej nie da się uciec. Czy zawsze już tak będzie? Rosa poznała smak sukcesu i porażki, ale przed nią kolejne sprawdziany oraz ludzie, którzy odkrywają przed nią siłę miłości, ból rozczarowania oraz radość z niespodziewanych uśmiechów losu. Każda decyzja ma swoją cenę, czy nie przytłoczy ją świadomość jak dużo straciła?

Przy niektórych książkach chciałoby się czytać ją jak najdłużej i jednocześnie najszybciej poznać jakie będzie zakończenie. Georgia Kaufmann jest autorką takiej właśnie historii, gdzie te dwa odczucia splecione są nierozerwalnie i to od pierwszego rozdziału. Niezwykła historia, w jakiej przeszłość i teraźniejszość nawzajem się uzupełniają, pokazując jak skomplikowane mogą być ludzkie losy, chociaż nic tego nie zapowiada. Autorka odkrywa, rozdział po rozdziale, postać głównej bohaterki, która prawie nic nie wiedząc o świecie podejmuje ryzyko, okazujące się być krokiem do przyszłości dalekiej od tej, o której wcześniej nawet nie marzyła. Jednak to jedna strona osiągniętego sukcesu, druga jest ciemniejsza, boleśniejsza, wymagająca zmierzenia się z podjętymi decyzjami i tymi, co z sobą przyniosły. „Krawcowa z Paryża” jest opowieścią o życiowej podróży, tak tej rzeczywistej, jak i będącej sumą doświadczeń zdobywanych dzięki wychodzeniu naprzeciw szansom, jakie los podsuwa, ale również tych, będących wynikiem bolesnych wyrzeczeń i raniących kompromisów. Georgia Kaufmann wplata w wątki różnorodne historyczne fakty, od Drugiej Wojny Światowej poczynając poprzez lata powojenne aż prawie po współczesność oraz rzeczywiste postacie takiej jak Christian Dior. Dodaje to autentyczności fabule oraz ubarwia ją, lecz w dobrym tego słowa znaczeniu, na tle takiego drugiego planu pierwszoplanowa postać jest jeszcze bardziej wyrazista. Element mody nie jest nic nie znaczący, wprost przeciwnie, detale z nim związane są częścią bohaterki, spełnionym marzeniem, będące fundamentem do kolejnych. Pisarka pokazuje ją tak jak chce by ją postrzegali inni, lecz także tak jak widzi się ona sama, bez ozdobników, z wadami, błędami, ale talentami, które dają jej siłę by podążać za głosem intuicji. Nie zapomina również by odsłonić cenę, jaką płaci za to, czego pragnie, niezależnie od pobudek. Książka ta niesie z sobą zapach perfum, paryski klimat, piękno haute couture, lecz przede wszystkim to historia dziecka, dziewczyny, kobiety, która niejednokrotnie postawiła wszystko na jedną kartę, co wygrała, jak smakuje porażka, ile znaczy zwycięstwo? To wie tylko ona, a czytelnicy mają okazją poznać niezwykłą osobowość.

Wszystko jest kwestią wyboru. Nawet właściwie dobrany kamień, odpowiedni do potrzeb, może się nam dobrze przysłużyć”.

Czułam jak bohaterka do mnie przemawia. Tak, jakbym czytała jej pamiętnik. Jakby opowiadała swoją historię bezpośrednio do mnie. Jednocześnie płynęłam obok – patrząc jak zmienia się jej życie. To dla mnie coś nowego, wyjątkowego i absolutnie absorbującego. Gdy tylko odkładałam „Krawcową z Paryża” czułam, że muszę do niej wrócić… Dlatego wracałam a każdy rozdział zapierał mi dech w piersiach na nowo. Historia Rosy opisana w książce zaczyna się, gdy dziewczyna ma piętnaście lat. Jest rok 1943. Kobieta opowiada o każdym burzliwym aspekcie swojego życia z perspektywy czasu włączając do tego tło historyczne – wojnę, odrobinę historii, aspekty modowe i pewne ciekawostki. Rosa na przestrzeni lat zmienia się z niewidzialnej dziewczynki w kobietę pełną gracji. Uczy się zawodu a raczej jak wykorzystać swój talent i zmysł modowy do osiągnięcia sukcesu. Każdy etap jej życia jest ciekawy i inspirujący – w kontekście życia towarzyskiego, uczuciowego i kariery. „Krawcowa z Paryża” to nie tylko piękna, ale również trudna historia. Rosa mierzyła się z przeciwnościami losu, które w pewien sposób kształtowały jej charakter. Momentami stawała się wyrachowana, ale wciąż zachowywała tę kobiecość i delikatność, którą w niej uwielbiałam. Georgia Kaufmann pisze magicznie, a wręcz elegancko – tak, że jej styl odzwierciedla bohaterkę powieści.

„Bez względu na to, jak jest prawda – rzekła smutnym głosem – takie sztuczki nie uleczą bólu. Tylko niepotrzebnie go maskują”.

„Krawcowa z Paryża” jest wyjątkową książką, skłaniającą do refleksji i pobudzającą zmysły. To opowieść o kobiecie, która przenosi czytelnika do innego świata. Świata pełnego bólu, wyrzeczeń, piękna i wyrafinowania. Polecam, jako moją #polecajkaodzaczytanej 🦉

Czy przeczytaliście ostatnio książkę, której treść chcielibyście zobaczyć na wielkim ekranie? Bez względu na gatunek czy umiejscowienie akcji, bez względu na ilość bohaterów i na liczebność poruszonych wątków?

Nie bez powodu pojawiło się dzisiaj to pytanie… Marzę, o tym, aby obejrzeć historię zawartą na kartach książki „Krawcowa z Paryża” w wersji filmowej i myślę, że każdy kto miał okazję ją przeczytać myśli podobnie…

Georgia Kaufmann zabiera nas w niesamowitą podróż, której początkiem jest rok 1943 i wydarzenia, które już na zawsze zmieniają życie piętnastoletniej wówczas Rosy. Jesteśmy naocznymi świadkami podejmowanych przez nią decyzji, obserwatorami zmian zachodzących w jej życiu i kibicami w miłości… Choć kobieta w swoim życiu osiągnęła bardzo wiele w pewnym momencie na jej drodze do pełni szczęścia stanie przeszłość… Czy uda jej się pogodzić z wydarzeniami z przeszłości? Czy ból, który nosi w sercu znajdzie w końcu swoje ujście?

„Krawcowa z Paryża” to kolejna wspaniała książka, którą z czystym sercem mogę Wam polecić. Przepełniona emocjami, które podczas lektury powoli uwalniają się z kart książki i uderzają czytelnika w momencie, w którym wydawałoby się, że nic już nas nie powinno zaskoczyć. Niewątpliwie zmusza do refleksji, a nawet do głębokiej analizy swojego życia.

Autorka zachwyca doborem słownictwa, a właściwie jego jakością i jednocześnie plastycznością. Czytając mamy ochotę poznać tę historię od razu do końca, choć zanim zbliżymy się do zakończenia ta opowieść musi zakotwiczyć się głęboko w naszym sercu.

Polecam całym sercem… To książka dla której warto znaleźć czas i której warto dać się ponieść. Niezwykła i jednocześnie egzoteryczna, szczera i autentyczna opowieść o życiu które u samego schyłku zaczyna wracać na właściwe tory…

"Krawcowa z Paryża" to pięknie napisana powieść, której się nie czyta, ale słucha niczym fascynującej rozmowy z przyjacielem. Powieść zabiera Czytelnika w niesamowitą podróż w czasie, dzięki czemu nie ruszając się z domu może wraz z bohaterką zwiedzić pół świata i poznać wiele nietuzinkowych osób.

"Krawcowa z Paryża" to opowieść o miłości, stracie, marzeniach i szukaniu przebaczenia. O decyzjach i doświadczeniach, które naznaczają człowieka na całe życie. O wspomnieniach, które potrafią wyłonić się z zakamarków umysłu w niespodziewanym momencie.

Świetnie poprowadzona akcja i dobrze wykreowani bohaterowie nadają klimat całej powieści. Rosa, główna bohaterka powieści, jest postacią intrygującą. Aby poznać Rosę, ale tak naprawdę, Czytelnik musi wysłuchać niemal całej jej opowieści.

Fabuła tworzy doskonale skomponowaną całość - bez przeskoków w czasie, retrospekcji, powielonych momentów. Wszystko ułożone jest chronologicznie, dzięki czemu książka płynnie prowadzi Czytelnika od początku historii do jej końca.

Dodatkowo przedstawienie świata mody tamtych lat tworzy cały klimat tej powieści. Dzięki temu Czytelnik jeszcze mocniej może zanurzyć się w opowieści snutej przez Rosę.

Nie chcąc zdradzić zbyt wielu szczegółów na temat fabuły tej książki, powiem tylko, że jest to jedna z tych książek, która w magiczny sposób urzeka od pierwszej strony i której nie można tak po prostu odłożyć na półkę.

Serdecznie polecam.

Główną bohaterkę powieści poznajemy jako sześćdziesięcio kilkuletnią kobietę. Zwraca się bezpośrednio do swojego odbiorcy – zdaje się, że chodzi o czytelnika. Tworzy to atmosferę intymności, zaufania i bliskości. W ten sposób Rosa wciąga nas w swoją historię już od pierwszych stron.

Tytułowa krawcowa z Paryża opowiada dzieje swojego życia. Kolejne rozdziały są zgodne z zawartością szafki w łazience i garderoby Rosy. To do tych przedmiotów odnosi najważniejsze wydarzenia w swoim życiu. To wyjątkowa i bardzo przemyślana konstrukcja.

Rosa, którą poznajemy jako dojrzałą kobietę, pochodzi z małej alpejskiej wioski. Jej dzieje zaskakują. Jako dziewczynka przeżyła traumę i zdradę ojca. Obserwujemy jak doświadcza życia, miłości, samotności, głodu, a w przeciągu lat zostaje światowej sławy właścicielką domu mody. Czytelnik podróżuje z nią po Europie i obu Amerykach, poznaje najsłynniejsze osobistości. Razem z nią doświadcza sytuacji wymagających bezkompromisowości i odwagi. Jednocześnie żyjemy jej obawami i próbami uwolnienia się od przeszłości.

"Krawcowa z Paryża" to nie tylko opowieść o Rosie. Uczestniczymy z nią w najważniejszych zmianach i wydarzeniach społecznych czy politycznych. Nie tylko te wielkie, o których słyszeliśmy, ale także mniejsze, które miały wpływ na losy i życie zwyczajnych ludzi. To porządkowanie świata po wojnie, zmiany w podejściu do mody, upowszechnienie antykoncepcji, narkotyków, nawet moda na kolory szminki.

A wszystko to z perspektywy osoby, która żyła w tych zmianach, a także miała możliwość doświadczania ich będąc “obywatelką świata”.

"Krawcowa z Paryża" to powieść napisana pięknym językiem. Georgia Kaufmann była w stanie wzbudzić we mnie wiele emocji: nieraz byłam zaskoczona, wzruszona, dumna z bohaterki. Ale także wielokrotnie nie miałam zrozumienia dla wielu decyzji. Historia, jaką opowiedziała Rosa to kilkadziesiąt lat jej życia – w bogactwie, miłości, ale także strachu i bólu. Zakończenie jest wzruszające, ale nie czekałam na nie. Żałowałam, że ta książka nie jest dłuższa i musiałam rozstać się z Rosą.

Tak, jak w szafie warto jest mieć dobrze skrojone ubranie, tak w biblioteczce dobrze napisaną powieść łączącą w sobie to, co powinien mieć bestseller. "Krawcowa z Paryża" Georgii Kaufmann ma, w sobie wszystko by się nim stać: dobrze skonstruowanych bohaterów i relacje między nimi; pomysłową kombinację głównego wątku z przełomowymi wydarzeniami oraz wielkimi, znanymi osobistościami o znaczeniu nowatorskimi i prekursorskimi w wielu dziedzinach życia na całym świecie od Diora, João Gilberta, przez członków misji Apollo 11, po kobiety, które sfinansowały badania na rzecz wynalezienia pigułki antykoncepcyjnej Margaret Sanger i Katherine McCormick; ekscytującą, pełną uczuć i niesamowitej magii jaką otulają perfumy Miss Dior lub Chanel No. 5 historię, a także zakończenie pełne emocjonalnego ładunku. Ta powieść jest idealna dla osób, które lubią książki z historią w tle, ale nie przepadają za literaturą typowo wojenną, ponieważ tu rok 1943, czyli rok wkroczenia niemieckiego wojska do Oberfals, to początek historii życia piętnastoletniej wówczas Rosy Kusstatscher, którą opowiada ona sama. Jej życie to opowieść o cierpieniu, stracie, niezależności, zamiłowaniu do pracy, miłości, pokochaniu samego siebie, rodzinie, dokonywanych wyborach i popełnianych błędach. Ta literacka fikcja umiejętnie połączona z faktami da do myślenia tym, którzy wierzą, że sukces to pozycja społeczna i stan bankowego konta. Premiera już 10.11., więc jeśli planujecie książkowe zakupy, to weźcie pod uwagę tę pozycję. Moim zdaniem warto.

Kiedy w 1943 roku wojska niemieckie wkraczają do miasta piętnastoletniej Rosy, jej życie zmienia się nieodwracalnie. Dziewczyna stawia wszystko na jedną kartę - samotna, z małą walizką rusza świat.

Ach cóż to była za historia! Muszę przyznać, że czytałam tą książkę wyjątkowo długo, bo emocje głównej bohaterki tak mocno na mnie wpływały, że potrzebowałam spędzić z nią więcej czasu niż mam w zwyczaju.

Dziewczyna z małego miasteczka i wielki świat - autorka idealnie pokazała kontrasty tamtych czasów. Właściwe można powiedzieć, że doświadczyłam tutaj wszystkiego, bo jest i bogaty świat mody, i biedny świat małych miejscowości, jest dawny ograniczony świat i ten nowoczesny, otwarty na innych, jest tęsknota i wyrachowanie, miłość i strach, przemoc i empatia. I to wszystko jest opowiedziane językiem tak pięknym, że niemal brzmiał w mojej głowie jak muzyka.

Opowieść Rosy chwyta za serce. Autorka nadała autentyczności osadzając fabułę po części w realnym świecie. Tym sposobem poznałam Christiana Diora od strony wcześniej mi nieznanej.

Więcej zdradzać nie będę, bo to trzeba przeczytać i doświadczyć na własnej skórze. Powiem tylko tyle, że ta powieść daje do myślenia, a wniosek jest jeden - cokolwiek w życiu się dzieje, na końcu i tak najważniejsza jest rodzina, ktoś bliski i miłość. Nie ma nic ważniejszego.

Gorąco polecam!