Korona śniegu i krwi. Odrodzone Królestwo. Tom 1

Doszły. Nie żebym się chwalił zakupem książek, choć pewnie trochę też, ale nie wiem ile czasu zajmie mi przeczytanie tej górki. Przynajmniej pierwszy tom już dawno za mną i jemu chcę poświęcić kilka słów.

Ponoć Elżbieta Cherezińska pisze książki historyczne, jednak z drugiej strony serię tą określano mianem polskiej „Gry i o tron”. Ani jedno, ani drugie stwierdzenie nie jest prawdą.

Po lekturze mogę stwierdzić, że autorka posiada wielką wiedzę historyczną, jednak samą historią się bawi. I taka zabawa mi się podoba! O ile lepiej wyglądają dzieje naszego narodu ubrane, choćby w zmyślone lub mało prawdopodobne słowa, niż w suche daty i nazwiska jak ze spisu abonentów.

Studiując historię nie raz słyszałem od profesora: „Jeśli nie wiesz o co chodzi to idź tropem pieniędzy”. A może nie? Może chodziło o seks, rodzinę, o to, że księżna była zimną suką a książę od pieniędzy wolał gorzałę. Taka wersja bardziej do mnie przemawia. Ubiera ludzi znanych z kart podręczników w uczucia a nie tylko w cele. Autorka robi to tak dobrze, że dopiero w połowie „Korony lodu i ognia” przypomniało mi się, że bohaterem powieści jest Przemysł II a połowa otaczających go bohaterów drugoplanowych, to postaci historyczne.

Wiem, że to wszystko mogło wyglądać zgoła inaczej, jednak wersja Pani Cherezińskiej bardzo mi się podoba i wywołuje miły dreszczyk emocji. Nawet biorąc pod uwagę to, że zakończenie znam z lekcji historii.

Z tego samego powodu nie nazwałbym tej serii „Grą o tron”. Pomimo faktu że w obu powieściach występuje magia i nadprzyrodzone stworzenia. Jednak cykl Korona jest nasz, swojski. Tak jak wspomniana magia, bardziej pochodząca z podań ludowych opartych na wierze w Swarożyca czy Thora. Akcja nie dzieje się gdzieś, nie wiadomo gdzie, ale jest ściśle osadzona w naszym zakątku Europy. Choć akcja jest wartka i pełna zwrotów, jednak w swych ramach oparta w historycznej prawdzie. Mam tylko nadzieję, że pozostałe tomy także mnie nie zawiodą. Nie omieszkam Wam wspomnieć o swoich wrażeniach… chyba, że już Was zanudziłem. Wtedy napiszcie tylko słowo.

Dla jasności. Z "Koroną Królów" nie ma to nic wspólnego.

Czasy rozbicia dzielnicowego są dla wielu osób zagadką. Tyle księstw, książąt, intryg - trudno to wszystko pojąć na zwykłej lekcji historii. Cherezińska przedstawiła ten trudny temat w sposób przyjemny i dzięki niej wiele rzeczy rozjaśniło się w mojej głowie. Występuje wiele wątków, ten z Przemysłem II, i ten z Karzełkiem, w którym cała nasza nadzieja. Jest również św. Kinga, której żywot fascynuje, a i ludzie Starszej Krwi, stojący u straży naszych pogańskich korzeni. Pasjonaci historii Polski na pewno docenią dzieło pisarki. Polecam.

Książka naprawdę ciekawa, m.in ,ze względu na to iż opisuje naszą historię. Zawiera również wątki miłosne, przypomina o wierzeniach pogan,które już zapomnieliśmy, i szczerze mówiąc zaskoczyły mnie.Pojawiają się też pogańskie potwory. Bardzo ciężko się od niej oderwać, polecam każdemu, kto lubi dowiadywać się jak żyli rycerze i księżniczki.

Podróż w czasie jest możliwa. Przenosimy się w XIII wiek do Królestwa które przed dwustu laty padło na kolana, ugięło się pod klątwą rozbicia dzielnicowego. Lecz oto pojawiają się znaki, że los można odmienić. Mamy możliwość, a nawet zaszczyt poznać wielkie osoby, które mniej lub bardziej wysyła się na kartach historii. Nasza przygoda zaczyna się od dwóch braci, Bolesława i Przemysła. Oni jako jedni z wielu książąt rozbitego Królestwa walczyli o polskie tereny, mając przy sobie najważniejsze rody w Polsce. Następnie poznajemy jedynego syna już zmarłego Przemysła - Przemysła II, który namaszczony przez samego Boga, a w znakach wyczekany przez ojca, staje się nadzieją na połączenie ziem polskich. Na przestrzeni lat i po odziedziczeniu ziem z rąk wuja i Księcia Mściwoja zjednoczenie Królestwa jest na wyciągnięcie ręki. Lecz są i ręce które chcą zgarnąć jak najwięcej dla siebie. W Czechach Wacław II, na zachodzie Habsburgowie. Dzięki wsparciu papieża udaje się odzyskać koronę królewską i w 1295 roku arcybiskup Jakub Świnka koronuje w Gnieźnie Przemysła II na króla Polski. Dzięki wielowątkowości i barwnym postaciom książka jest niezwykle porywająca. Zwyczaje, tradycje tamtych czasów zachwycają. Spiski, walka o władzę... Niemal jak w Grze o Tron, z tą różnicą, że to jest nasze, polskie i prawdziwe. Polecam gorąco.

Bardzo lubię powieści historyczne, które pozwalają mi poznać dawne dzieje i spojrzeć na historię oczami ludzi, którzy w niej uczestniczyli. Nie ma drugiej takiej autorki jak Elżbieta Cherezińska, która pisze tak, że nie da się od jej powieści oderwać. Przenosi nas do świata odległego, ale jednocześnie bliskiego i robi to tak, że mamy wrażenie, jakbyśmy byli naocznymi świadkami tamtych wydarzeń. Korona Śniegu i Krwi rozpoczyna cykl Odrodzone królestwo.

O ile znamy Rozbiory Polski dość dokładnie, to czasy Rozbicia Dzielnicowego są pełne niedopowiedzeń, białych plam. Na lekcjach historii opowiada się o tym ogólnie, a uczniowie (przynajmniej za moich czasów) muszą uczyć się, komu przypadła jaka dzielnica. Imiona i przydomki władców nic nam nie mówią i dość szybko zapominamy o tym etapie historii. Ja sama nie przepadałam za tymi tematami, ale po książkę Cherezińskiej sięgnęłam z nadzieją, że trochę mi rozjaśni w głowie. Przyznam się Wam, że to była świetna lektura – pełna przygód, polityki, walk, ale także codziennego życia w czasach średniowiecznych. To moje trzecie spotkanie z twórczością Elżbiety Cherezińskiej i z każdą jej kolejną powieścią, utwierdzam się w przekonaniu, że ta kobieta ma ogromny talent, którego można jej tylko pozazdrościć.

O czym jest Korona Śniegu i Krwi? O rozbiciu dzielnicowym, kiedy to państwo, niegdyś potężne, słabnie w oczach Europy i staje się łakomym kąskiem dla sąsiadów. Władcy poszczególnych dzielnic nie mogą dojść ze sobą do porozumienia. Bohaterem nie jest Władysław Łokietek, ale Przemysł II, który może odwrócić klątwę, odczytaną przez Jakuba Świnkę. Korona śniegu i krwi to historia, od której nie można się oderwać. W nią się wpada, a dzięki talentowi autorki, przenosimy się do czasów rozbicia dzielnicowego i wraz z bohaterami uczestniczymy w opisanych wydarzeniach. Ta opowieść to taki portal do przeszłości. Elżbieta Cherezińska zadbała o to, aby nikt nie poczuł się zagubiony. Dokładnie opisuje wszystkie zwyczaje jakie panowały w tamtych czasach. Czułam się oczarowana, gdy czytałam wszystkie opisy zwyczajów lub gdy zgłębiałam tajniki kuchni.

Ta książka ma w sobie ogrom wątków – oprócz polityki, erotyki (nie bójcie się – wszystko idealnie do siebie pasuje), życia codziennego w Koronie Śniegu i Krwi znajdziemy również fantastykę. Czy da się połączyć powieść historyczną z magią? Owszem, a Cherezińska robi to perfekcyjnie, umiejętnie przeplatając realizm z fantastyką. Czasami czułam się zagubiona, gdy zagłębiałam się w wątki polityczne, ale gdy już się wczytałam, a imiona i przydomki przestały mi się mieszać, to coraz lepiej odnajdywałam się w lekturze. Postacie, jakie kreuje autorka, są żywe i wyraziste i dzięki temu ludzie, których znaliśmy do tej pory tylko z kart podręczników do historii, stają się bliżsi.

Korona Śniegu i Krwi nie jest to powieść do przeczytania „na raz”. Owszem, jest intrygująca, ciekawa, wciągająca, ale czasami trzeba odłożyć ją na bok, aby chwilę pomyśleć i wszystko w głowie ułożyć. Czas spędzony z prozą Cherezińskiej na pewno nie będzie stracony.