Koniec mapy

Ośmioro nieznajomych wyrusza w turystyczny rejs w okolice Svalbardu. Szybko wychodzą na jaw ich słabości, konflikty i brak przygotowania do tak ekstremalnego środowiska.

Kiedy docierają do Pyramiden – opuszczonego radzieckiego miasteczka, które okazuje się działać jako rosyjska stacja badawcza prowadząca niebezpieczne eksperymenty na mikroorganizmach sprzed tysięcy lat – atmosfera diametralnie się zmienia.

Łamanie zasad bezpieczeństwa wywołuje katastrofę, a stawką staje się nie tylko ich życie, lecz także możliwy globalny wybuch epidemii.

————

Autor na początku książki przedstawia krótkie charakterystyki każdego z bohaterów, które pozwalają zrozumieć ich motywacje i osobowości jeszcze przed wejściem na statek. W grupie znajdziemy [Adres usunięty]. kapitana, maminsynka, rockmana a nawet byłego boksera – na wejście mamy, więc wielowarstwowe relacje a konflikty napięte i realistyczne.

Fabuła rozwija się powoli, długi wstęp jest ciągnący, jednak po dotarciu do Pyramiden akcja nabiera tempa - od zwykłego rejsu do postapokaliptycznego koszmaru. Pojawia się motyw biologicznego horroru – pradawne patogeny, eksperymenty w lodzie czy ryzyko epidemii. Dużą rolę odgrywają zapiski rosyjskiego naukowca Rajmunda Jeskowa, które zbudowane są jako osobny wątek dokumentujący zalążki katastrofy.

Lorenc kreuje Arktykę niemal jako autonomicznego bohatera – lodowata, surowa, klaustrofobiczna sceneria potęguje napięcie . Poczucie izolacji, wezbrane przez fizyczne warunki i psychiczne dramaty bohaterów, rośnie w miarę rozwoju fabuły. Równolegle autor uderza w motyw zagrożeń klimatycznych – pobudza do refleksji, jak ludzka ambicja i eksperymenty mogą sprowadzić katastrofę.

Zakończenie, choć znacznie odbiegające poziomem od początku książki było dla mnie zbyt krótkie, zbyt szybkie, pozostawiające zbyt wiele znaków zapytania, na które jednak chciałabym znać odpowiedź od autora.

„Koniec mapy” to klimatyczny, momentami brutalny thriller, który łączy przetrwanie w ekstremalnych warunkach z globalnym zagrożeniem „unoszącym się w lodzie”.

Przygoda życia bywa niezapomnianym wspomnieniem, chociaż niektórzy wiele by dali w ogóle nie miała miejsca. Czasem wcale nic nie zapowiada się, że przed nami wydarzenia, jakie mogą mieć ogromny wpływ na nas, po prostu liczymy na dobrą zabawę albo po prostu badamy swoje granice. Czy można przygotować się na to, co w ogóle nie było brane pod uwagę i nie miało prawa wydarzyć się, lecz właśnie ma miejsce?

Rejs na koniec może nie świata, lecz tam gdzie rzadko, kto zapuszcza się wydaje się doskonałym pomysłem dla ośmiu turystów. W końcu nic nie ryzykują, a jednocześnie przed nimi ekscytująca wyprawa. Taki był przynajmniej oficjalny plan i raczej nic nie wskazywałoby, iż jego realizacja napotka na trudności. Ocean Arktyczny kusił, by zmierzyć się z dzika naturą, ale na własnych zasadach. No cóż to ostatnie okazało się mieć skutki całkiem nie do przewidzenia, bo łamać ustalone normy lepiej wiedzieć, kiedy i gdzie łamać. Niewłaściwe miejsce i czas? A może jedynie splot okoliczności? To samo mógłby powiedzieć zespół rosyjskich naukowców, jacy w Arktyce prowadzą badania. Jedni i drudzy stają twarzą w twarz z zagrożeniem, jakiego nie brali pod uwagę. Drogi grup krzyżują się w najmniej spodziewanym momencie i przynoszą sytuację, której waga będzie wymagać podjęcia niecodziennych środków. Do czego zdolny jest człowiek gdy musi stawić czoła oprócz własnych lęków także świadomości, że właśnie rozpoczęła się gra, w jakiej stawką jest życie? Niekiedy jeden, mały wydawałoby się błąd, skutkuje niewyobrażalnym zagrożeniem…

Arktyczna pustynia i bezkres lodowatego oceanu. Ośmioro turystów, którzy chcą przeżyć przygodę. Kilkoro naukowców. Jedni o drugich nie wiedzą, lecz co się wydarzy, gdy zetkną się z sobą? Dwie historie toczące się równolegle, mające własną dynamikę zdarzeń i łańcuch przyczynowo-skutkowy. Jeśli lubicie nieoczywiste fabuły, które podążają nieszablonowymi ścieżkami to „Koniec mapy” doskonale wpisuje się w te ramy. Nie ma jednego przepisu na naprawdę dobrą lekturę, lecz pewne elementy często w nich występują. Zaskoczenie, tajemnice, walka z czasem, niebezpieczeństwo, zwroty akcji. Wszystkie one występują w książce S.J. Lorenca, lecz nie jest to lista zamknięta, podczas czytania kolejne mamy okazję dopisać do niej. Im bardziej zagłębiamy się w historię tym więcej przypuszczeń, co do rozwoju poszczególnych wątków nasuwa się nam. Jakie z nich potwierdzą, a które będą ślepą uliczką? Autor podsuwa nam niejeden pomysł, podsycając domysły, co do tego, co jeszcze wydarzy się, lecz do samego finału nie zdradza, co się w nim znajdzie. Jednego jest się pewnym: najlepiej nie zakładać niczego, gdyż tam gdzie spotyka się człowiek z dziką naturą, wygranym będzie tylko jeden i wcale nie ten, na kogo stawiamy!

Osiem osób wyrusza w turystyczny rejs w okolice Svalbardu. Gdy docierają do miasta widma, odkrywają rosyjską stacje badawczą. Trwają tam badania nad ożywianiem zamrożonych mikroorganizmów sprzed tysięcy lat.

„Koniec mapy” to wciągający thriller z akcją w okolicach Svalbardu. Akcja toczy się dwutorowo. W czasie teraźniejszym poznajemy aż 8 osób, które kompletnie się nie znają i razem wyruszają w rejs turystyczny. Pojawiają się konflikty w grupie i problemy z akceptacją innych uczestników, muszą mierzyć się nie tylko z własnymi słabościami i przeciwnościami losu, ale też z dziką przyrodą oraz słabo przygotowanym statkiem do tej wyprawy jak i okrojoną kadrą zarządzającą. W czasie przeszłym z perspektywy Rajmunda Jeskowa śledzimy poczynania rosyjskiej grupy badawczej oraz dramatu tam rozgrywającego się. Już od pierwszej strony czułam się zaintrygowana fabułą i tym co czeka uczestników tej wyprawy. Dodatkowo ciekawość podsycały rozdziały z dziennika Jeskowa. Przeważająca cześć fabuły dzieje się w obecnym czasie, śledzimy losy z perspektywy ośmiu osób, co daje nam możliwość poznania historii każdej z nich, jak wyglądało ich życie przed, co ich skłoniło do tej wyprawy. Nagromadzenie bohaterów nie powoduje chaosu, a spójną całość, płynnie przechodzimy do kolejnej postaci i daje nam to szerszy punkt widzenia. Powieść toczy się raczej spokojnym tempem, choć nie brakuje momentów napięcia i klaustrofobicznego klimatu, czuć zbliżające się niebezpieczeństwo. Kiedy dochodzi do spotkania obu grup akcja zdecydowanie staje się dynamiczna, pełna zaskoczeń, dramatyzmu i makabrycznych wydarzeń. Zaczęło się od zwykłego turystycznego rejsu, a skończyło na walce o życie. Lodowce, które się topią, a w ich wnętrzu kryją się bakterie, które tylko czekają by opanować świat. Do czego prowadzi łamanie podstawowych procedur i zasad bezpieczeństwa? Koniecznie musicie sięgnąć po ten zachwycający debiut 💙

W skutek globalnego ocieplenia lodowce zaczynają topnieć, a czy wieczna zmarzlina kryje w sobie jakieś tajemnice? Do zebrania próbek i zbadania tego tematu zostaje oddelegowana rosyjska grupa badawcza. Ten wątek w książce przedstawiony jest czytelnikowi w większości z kart dziennika Jeskowa- jednego z badaczy. Opisuje jak doszło do katastrofy, która może zagrozić całemu światu.

Jednocześnie poznajemy uczestników turystycznej wyprawy na Svalbard, której celem rejsu jest przekroczenie osiemdziesiątego równoleżnika. Osiem osób, a każdy różniący się od siebie jak kryształki w kalejdoskopie- były bokser, infuenserka, cichy informatyk, podstarzały rockmen, syn bogacza i zmęczone sobą małżeństwo. Niestety pasażerowie od początku nie pałają do siebie sympatią, w obliczu zagrożenia muszą jednak zjednać siły aby osiągnąć cel.

Autor dokładnie zbudował sylwetki bohaterów, gdzie każdy z nich jest na swój sposób specyficzny, każdy posiada bagaż z problemami i cel podróży, którym nie do końca było podziwianie krajobrazów jednego z najdalszych zakątków świata.

Tej kompletnie nie zgranej drużynie przewodzi kapitan Broda, który na brakach dźwiga swoje problemy.. I to właśnie przez nie decyduje się na rejs w niepełnym składzie załogi, bez zmiennika który pilnowałby steru.. To czy jego wysiłek nie pójdzie na marne i turyści będą usatysfakcjonowani rejsem, musicie doczytać sami :)

Książka do połowy trochę mi się wlokła, akcja nie była zawrotna. Przedstawiony został chaos na pokładzie żaglowca i zbieranina ludzi, którzy celowo zbudowani zostali tak żeby irytować. Jednak druga połowa książki .. Dokładnie od momentu przybicia „Moskwy” do Pyramiden to strzał który dodał książce turbo doładowanie, akcja przyśpieszyła, a napięcie zostało podbite do maximum.

Pomysł z ożywianiem zamrożonych mikroorganizmów, które zagrażają ludzkości bardzo fajny, a dreszczyku emocji dodaje fakt, że dawne radzieckie górnicze miasteczko Pyramiden rzeczywiście istnieje, lodowce topnieją..

Muszę przyznać, że po przeczytaniu Końca mapy nie wiedziałam, co tak naprawdę o niej myśleć. Nie spodziewałam się tak krwawej, pełnej napięcia, a momentami wręcz odrzucającej historii. A jednak czytałam dalej z wielką ciekawością, chcąc dowiedzieć się, jak ta podróż się zakończy i ilu bohaterów dotrze do jej końca.

To jedna z tych książek, które wywołują mieszane emocje. Z jednej strony byłam wciągnięta w fabułę, z drugiej miałam momenty zawahania, zastanawiając się, czy naprawdę chcę wiedzieć, dokąd zmierza ta opowieść. Zwłaszcza gdy pojawiają się dziwne bakterie i ich niepokojące efekty – to dość specyficzny temat, który nadaje tej historii jeszcze mroczniejszy klimat.

Czy dobrze mi się czytało? Bardzo. Czy polecam? Tak, ale nie każdemu. To książka, która wymaga odpowiedniego nastawienia, bo jest brutalna i pełna zaskakujących zwrotów akcji. Nie każdemu przypadnie do gustu kierunek, w jakim podąża fabuła, ani to, jak wszystko się kończy. Jednak dla mnie ta podróż, bohaterowie i to, co stopniowo wychodziło na jaw, były niezwykle intrygujące.

Myślę, że Koniec mapy to idealna książka na jesienne wieczory, kiedy za oknem leje deszcz, a ktoś ma ochotę na naprawdę ciężką, mroczną historię.