Klątwa utopców

Przez pierwsze sto stron trochę się męczyłam. Niby dużo się działo i nie było czasu na nudę, ale jakoś mnie akcja nie porwała. Za to potem zadziałała z siłą trąby powietrznej i już do końca nie chciała wypuścić.

Urzekł mnie barwnie opisany ludowy folklor, z miejscowym kolorytem podlanym bimbrem i tradycjami niczym z trylogii Sienkiewicza. Ojciec każe, trzeba się żenić, mus to mus.

Co prawda nie wiem, czy chciałabym to wszystko na własne oczy oglądać, bo ja jednak jestem mieszczuchem z lasu, ale czytanie o tym było bardzo przyjemną odskocznią.

Wszystkie postaci są naprawdę fajnie zarysowane, gamoniowaty Filip, męski Michał, nieco nieporadny, ale jak trzeba to zdecydowany Jasiek, stanowcza Dagmara, przyjacielska Kinga i nawet kompletnie przerysowana, ale urokliwa Angelica, zwana czasem Różową Pindzią.

Osobny pakiet to miejscowe kumoszki. Kusiakowa sama jedna mogłaby wypełnić niejedną powieść.

Dziadek, zwany Generałem, to taki typ wojskowy, co to wszystkie kobity we wsi się go boją i żadna u niego pracować nie chce. W gruncie rzeczy to jednak uroczy staruszek. Na pewno go polubicie.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Komedia kryminalna to wbrew pozorom nie jest łatwy gatunek literacki. Wielu czytelników boi się lub nie ma ochoty sięgać po tego typu książki. Obawiając się, czy autor wstrzeli się w ich poczucie humoru, czy historia nie będzie przerysowana i irytująca, wolą nie ryzykować. Osobiście od czasu do czasu czytam komedie kryminalne i do tej pory sprawiało mi to przyjemność. 🤩 Niestety, #klątwautopców wymęczyła mnie doszczętnie. 🫣 Może to nie był dobry moment na tę opowieść, ale przez bite dwa tygodnie wracałam do przygód bohaterów, zupełnie nie wiedząc, o co w tym wszystkim chodzi. 🤷‍♀️😅

•

Dagmara planuje zamążpójście. Jest szczęśliwa i nie może doczekać się przedślubnej podróży nad morze. Tymczasem mama ma dla niej inne zadanie. Dziewczyna musi pomóc dziadkowi, który pogonił kolejną gosposię. Wyjazd na wieś i spędzenie czasu z dziadkiem - Generałem, który potrafi być naprawdę nieznośny, to dla Dagmary koszmar. Na szczęście przyjaciółka Kinga zgodziła się jej towarzyszyć. Kiedy dziewczyny docierają na miejsce, okazuje się, że starszego pana nie ma w domu. Jego zniknięcie wygląda podejrzanie. Czy to możliwe, że ktoś uprowadził Generała? Dagmara i Kinga zaczynają prywatne śledztwo. Pomaga im sąsiadka dziadka, a także narzeczony Filip ze swoimi znajomymi. Wszyscy lądują w zdewastowanym budynku, w którym znajdował się dawniej szpital psychiatryczny. Kiedy odnajdują zwłoki w kuchennej spiżarni, zaczyna robić się nieprzyjemnie. Dziwne wydarzenia, odgłosy i kolejne ofiary. Czy ruiny szpitala są nawiedzone? Jak odnaleźć się w tym szaleństwie?

•

Poprzednie książki p.Iwony bardzo mi się podobały. 😊 Tym razem nie mogłam wgryźć się w fabułę, a bohaterowie mocno mnie drażnili. 😅 Mam nadzieję, że to jednorazowa akcja. 🤣 Nie będę odradzać ani polecać. Decyzję zostawiam Wam! 🫶

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️

W poszukiwaniu lektury, która umili mi popołudnie i dostarczy dobrej zabawy trafiłam na propozycję od Iwony Banach, która już wcześniej milo mnie zaskoczyła przy "Lokator do wynajęcia". W pewien letni upalny dzień kontynuowałam więc przygodę z twórczością autorki i po raz kolejny mogę potwierdzić, że to idealny czasoumilacz!

Wystarczy mała wzmianka o motywie związanym ze szpitalem psychiatrycznym i jestem kupiona! Uwielbiam wszelką tematykę związaną z takim miejscem, niezależnie od tego czy całość utrzymana jest w poważnym tomie, czy - jak w tym przypadku - raczej bawi się smacznym żartem. To ciągnie za sobą wiele sekretów i potencjał do wykorzystania jest ogromny z czego śmiało skorzystała autorka, serwując nam pomysłową i jednocześnie lekką jak piórko lekturę podczas czytania której uśmiech nie schodził mi z twarzy.

Dagmara nie może doczekać się najważniejszego dnia w swoim życiu i dopina ostatnie plany związane ze swoim ślubem. Nie spodziewa się jednak, że już niedługo przyjdzie jej jechać z pomocą do dziadka, który wciąż czuje się jak generał i uwielbia wszystkimi dyrygować. Na szczęście w podróż wyrusza z nią Kinga, przyjaciółka, która obiecuje ją wspierać w każdym momencie. Nawet wówczas, gdy okazuje się, że staruszek zniknął i najprawdopodobniej doszło do porwania! A to dopiero początek niecodziennych sytuacji, które przyprawią dziewczyny o prawdziwy zawrót głowy.

Tak rozpoczyna się przygoda od której nie mogłam się oderwać. Historia jest napisana płynnie, dynamicznie i z naciskiem na dobrą zabawę, więc uśmiechałam się od ucha do ucha przewracając kolejne strony i angażując się wraz z bohaterkami w detektywistyczne poszukiwania zaginionego. Po drodze przyjdzie nam rozwikłać zagadkę zwłok znalezionych w spiżarni a także bliżej przyjrzeć się narzeczonemu Dagmary, który nagle staje w kręgu podejrzeć. Nie można więc nudzić się z tą opowieścią i nawet jeśli nie jest szczególnie zagmatwana to na pewno może pochwalić się niezłym zakręceniem oraz osobistym urokiem.

Iwona Banach napisała przesympatyczną komedię kryminalną, w której wszystko może się wydarzyć. "Klątwa utopców" pozwala się zrelaksować, przegania potencjalny smutek i pozostaje w pamięci jako książka do której zdecydowanie warto wrócić, gdy będziemy potrzebować poprawy humoru. Przesympatyczne bohaterki, pomysłowo poprowadzone wydarzenia a także intensywność wrażeń zapewniają nam kilka godzin czystej przyjemności czytania.

Wierzycie w klątwy, duchy i upiory?

Dagmara planuje wspólne wakacje ze swoim narzeczonym. Jej plany psuje matka, która wysyła ją do dziadka. Starszy pan jest byłym wojskowym, nazywanym Generałem, który często zapomina, że obok niego żyją cywile, a nie rekruci.

Dagmara do dziadka jedzie z przyjaciółką. Kiedy Daga jedzie na dworzec odebrać chłopaka, dziadek z Kingą znika. Wszystko wskazuje na to, że zostali porwani. Dagmara wraz z przypadkowo stworzoną ekipą rusza na poszukiwania i trafia do dawnego szpitala psychiatrycznego. Pobyt w tym miejscu to gwarancja emocji. Dziwne wydarzenia, utopce i zwłoki to dopiero początek.

Gdzie się podział Generał? Co skrywają mury dawnego szpitala psychiatrycznego?

Jeżeli mam ochotę na komedię kryminalną, to sięgam po książki Iwony Banach. Jest to dla mnie gwarancja dobrego humoru. Nie inaczej jest z "Klatwą Utopców". Świetnie się bawiłam przy tej lekturze.

Bohaterowie są wyraziści, sytuacje zabawne, a czasami wręcz absurdalne. Fabuła jest wciągająca i ciekawa. Życie na wsi i jej mieszkańcy są przerysowani do granic absurdu. Po prostu jest zabawnie.

"Klątwa utopców" to nie nowy tytuł, a wznowienie. Jest to świetna okazja do poznania książek Pani Iwony i przekonania się, czy jej poczucie humoru współgra z Waszym. Ja oczywiście jest na tak i już czekam na kolejne tytuły.

Wielu stroni od komedii kryminalnych. Jedni obawiają się, że dany autor „nie wstrzeli się” w ich poczucie humoru, inni mają na ten gatunek uczulenie, a jeszcze inni uważają, że albo trup, albo śmiech. Każdy ma swoje gusta i czytelnicze upodobania, a ja lubię w przerwie między poważnymi tytułami poczytać coś, co mnie rozerwie (na szczęście w przenośni)!

Dagmara miała wielkie plany w związku ze zbliżającym się ślubem. Zostały one jednak doszczętnie zniszczone przez dziadka Generała. Przez swój wojskowy dryl uciekła od niego kolejna gosposia i dziewczyna została przymuszona przez matkę do znalezienia nowej osoby, która będzie odpowiedzialna za komfort dziadka i nie będzie się go obawiała. Dziewczyna bardzo, ale to naprawdę bardzo niechętnie udaje się w podróż, w którą zabiera przyjaciółkę Kingę. Zostawia ją z dziadkiem i jedzie po narzeczonego Filipa i jego znajomych Michała i Andżelę. Nie chce, by jej plany całkowicie spaliły na panewce, wierzy, że szybko znajdzie nową gospodynię i zacznie przygotowania do ślubu. Jednak gdy wracają na miejsce wakacyjnego wygnania, okazuje się, że Kinga, dziadek i jego sąsiadka Pani Stasia zniknęli w tajemniczych okolicznościach. Napad? Zabójstwo? Porwanie? Wszystkie ślady wskazują właśnie na porwanie i prowadzą do wsi o pięknej ludowej nazwie Utopce. Na miejscu odnajdują zarówno Panią Stasię, jak i Kingę zakwaterowane w ruinach dawnego szpitala psychiatrycznego. Pokoje znalazły się także dla Dagmary i jej kompanów, ale po dziadku ani widu, ani słychu... Co się właściwie dzieje? Gdzie podziewa się dziadek? Co ma do sytuacji wieść o spadku, który ma trafić w ręce nieświadomej niczego Dagmary? Wszystko to wydaje się bardzo dziwne i tajemnicze, ale najgorsze jeszcze przed nimi – oprócz komarów, utopców, nocnych strachów i upiornej gospodyni, która się nimi zajmuje, pojawia się najprawdziwszy trup…

Iwona Banach słynie z bardzo oryginalnego poczucia humoru. Sama określiła, że ma „specyficzne teksty”, więc z gronem odbiorców też może być różnie. Myślę, że każdy autor piszący komedie kryminalne musi się z tym liczyć. Ja Autorkę lubię właśnie za ową specyfikę. Owszem nie zawsze w pełni do mnie trafia, nie zawsze zaśmiewam się do łez, ale doceniam poczucie humoru, plastyczne opisy oraz spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość. W Klątwie utopców Iwona Banach wstrzeliła się idealnie z dowcipem sytuacyjnym – śmiałam się aż do bólu przepony. Postać Kusiakowej, Pani Stasi czy głównej bohaterki Dagmary rozłożyły mnie na łopatki. Do tego trupy, tajemnicze zniknięcia, zagadka starych ruin, malutka wieś i jej rozplotkowana, zabobonna społeczność, miejscowe wierzenia dotyczące utopców i innych upiorów i dobra zabawa gwarantowana! Dzięki lekturze odprężyłam się po ciężkich dniach pracy, więc książka spełniła swoje zadanie. Lekka i z przymrużeniem oka, nie ma to, jak poplątanie z pomieszaniem na wesoło.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Dragon.