Klasyczne Baśnie Disneya w komiksie 101 dalmatyńczyków

101 dalmatyńczyków to kolejna klasyczna pozycja Disneya, która pojawiła się niedawno na naszym rynku w ramach nowego cyklu dla dzieci wydawnictwa Egmont. Komiks z segmentu tych łatwych i przyjemnych, po które powinno się sięgnąć, pragnąc chwili rozrywki dla swojej latorośli.

Tak samo, jak w przypadku wcześniej zrecenzowanego „Króla Lwa” nie ma zbyt wielkiego sensu rozpisywać się na temat samej fabuły tego dzieła. Animacja z początku lat 60-tych i dziesiątki przeróżnych późniejszych adaptacji (włącznie z genialnym filmem z 1996 roku) wywindowały tytuł do miana kultowego, którego znają wszyscy. Jeżeli jednak gdzieś uchował się ktoś, kto nie miał okazji poznać przygód gromadki uroczonych psiaków, to lepiej nie ma do tego lepszej okazji.

Komiks na około 50-u stronach w dość zwięzły sposób prezentuje najważniejsze elementy historii. Trzeba być jednak świadomym tego, że ograniczone miejsce wpływa na „głębię” scenariusza, który jest dość mocno odchudzony. Niestety nie sprawdza się to tak dobrze, jak w „Królu Lwie”. Fabuła wydaje się być trochę zbyt szarpana i niepozwalająca poznać wszystkich ciekawych wątków. Nie oznacza to jedna, że album nie jest wart uwagi. Nadal powinien ON zapewnić chwilę rozrywki dziecku, najlepiej jednak aby po niego sięgać znając animację czy film.

Kolejny raz bezsprzecznie najlepszym elementem komiksu jest jego oprawa graficzna. José Ramón Bernardo wykonał kawał solidnej pracy, tworząc rysunki którym nie można niczego zarzucić. Jego styl przypomina trochę grafikę z klasycznej animacji, jest jednak dopasowany do współczesności i wymogów obecnych odbiorców. Pozytywne odczucia wzbudza również samo wydanie, które na początek oferuje galerię postaci z krótkimi opisami, a na koniec małą galerię grafik.

Historia 101 dalmatyńczyków na pewno jest Wam znana. Tym razem możemy się z nią zapoznać w wersji komiksowej. Pongo wiedział, że jego panu Robertowi brakuje towarzystwa. Postanowił więc trochę dopomóc szczęściu i wybrać się na spacer gdy zauważył swoją potencjalną wybrankę serca. Wkrótce zamieszkali razem i psom urodziło się 15 szczeniaków. Nie wszyscy jednak mieli względem nich czyste zamiary. Historia została wydana w bardziej prostokątnym formacie, na zakończenie dodano także dodatkowe ilustracje, a na początku przedstawiono opis i wykaz bohaterów.

NA RATUNEK PIESKOM

Drugi tom serii „Disney klasyczne baśnie” to komiksowa wersja klasycznego, siedemnastego filmu Disneya z 1961 roku, „101 dalmatyńczyków”. Każdy z nas zna tę opowieść, choćby tylko ze słyszenia, a teraz znów jest o niej głośno dzięki zbliżającej się premierze filmu „Cruella”, przenoszącego baśniowy pierwowzór na dojrzalszy grunt. Ale zanim to nastąpi, możemy cieszyć się udaną lekturą dla całej rodziny, jaka jest ten album.

Pongo i Czika to dwójka dalmatyńczyków i zarazem rodzice piętnaściorga potomstwa. Ich życie można uznać za sielankowe, ale do czasu. Cruella De Mon porywa szczenięta – i osiemdziesiąt cztery inne, im podobne – do swojego zamku. W jakim celu? Cóż, wystarczy powiedzieć, że na psiaki nie czka tam nic dobrego. Ale ich rodzice mają sposób na to, by ruszyć im na ratunek. I nie będą w tym osamotnieni. Ale czy uda im się uratować dzieci?

„101 dalmatyńczyków” to jeden z tych filmów Disneya, który w ten czy inny sposób znają chyba wszyscy. Cała opowieść sowimi korzeniami sięga lat 50. XX wieku, kiedy to ukazała się książka Dodie Smith o takim samym tytule. Potem był film z 1961 roku, w 1996 powstał jego fabularny remake, który cztery lata później doczekał się sequela, a w 2003 roku nakręcono nawet kontynuację animowanej produkcji. Wszystkie te produkcje były hitami i po dziś dzień są coraz odświeżane przez telewizję czy wznawiane na nośnikach cyfrowych. A teraz dołącza do nich komiksowa wersja. I jest to wersja udana.

Czy mam do „Dalmatyńczyków” sentyment? Nie powiedziałbym. Ale lubię te opowieść, jak większość filmów Disneya posiadam na DVD i choć dawno nie odświeżyłem żadnej z powyższych wersji tej historii, ale czytając niniejszy komiks znów miałem okazję poczuć się, jak dziecko. Dziecko, które lubiło tego typu animacje, a czytając „Kaczora Donalda” i widząc w nim reklamy kolejnych kinowych produkcji, czekało, kiedy samo je obejrzy.

Poza tym to bardzo dobrze wykonana adaptacja. Prosta pod względem treści, ale dobrze oddająca samą fabułę, bardzo ładnie zilustrowana, dostosowana do gustu współczesnego odbiorcy, ale jednocześnie wierna klasyce. Wszystko to wygląda atrakcyjnie dla oka, a samo wydanie prezentuje się bardzo dobrze (sztywna okładka, papier kredowy, poza tym dostajemy też przedstawienie postaci czy galerię).

Kto lubi disnejowskie opowieści, może sięgnąć w ciemno. Warto. To dobra seria dla całej rodziny, sympatyczna, pouczająca, oczywista, ale taki są właśnie bajki.