Kłamstwo bladej twarzy

😳Nie sądziłam, że jeszcze w tym roku trafię na taką książkę. Historię, która całkowicie przeorała mnie emocjonalnie i wywróciła na drugą stronę. Pozycję, która udowadnia, że prawdziwe jest stwierdzenie, że to życie pisze najbardziej traumatyczne scenariusze. Myślę, że nawet pisarz z bardzo pokręconym umysłem nie doświadczyłby swojego bohatera tak mocno, jak życie naznaczyło Davida - autora tej książki.

🎈Już pierwsze zdanie jest znaczące - ojciec mówi do trzyipółletniego dziecka, że muszą pozbyć się matki. Później jest tylko gorzej.

Wyobraźcie sobie.

Amerykańska rodzina w rezerwacie Indian Nawaho. Jej głowa - ojciec, o ogromnym poczuciu własnej wyższości, potomek dumnych Indian Czirokezów, który twierdzi, że zrobi ze swojego pierworodnego mężczyznę - między innymi przywiązując pięcioletnie dziecko do drzewa sznurem.

Matka - zupełnie nieprzystosowana społecznie, z ogromną ilością zaburzeń psychicznych, które tylko podsyca jej mąż. Do tego czwórka dzieci i codzienność wypełniona przemocą, okrucieństwem i specyficzną grą psychologiczną stosowaną przez ojca.

To książka, której nie sposób ocenić - bo to realna historia. Autobiografia.

Ale warto zwrócić uwagę na to, jak ogromną nadzieję niesie życiorys Davida. Mógł się poddać - tym bardziej, że ojciec chwalił jego wybryki balansujące na granicy prawa, a jednak zawalczył o siebie.

To prawda, że wielu traum jeszcze nie przepracował i być może nie przepracuje ich nigdy. Ale w jego przypadku naprawdę niewiele brakowało, by całkowicie się stoczyć.

Jeśli czujecie się na siłach, by przeczytać książkę o grze pomiędzy katem a ofiarą - o destrukcyjnej rodzinie, jakich niestety wiele, zwłaszcza w biednych dzielnicach, gdzie problemy rodzą kolejne przeciwności i tak zamyka się błędne koło beznadziei, to bardzo Was do tego zachęcam.

To książka o sile rażenia godnej bomby atomowej, ale czasem warto sięgnąć po coś tak mocnego, by zobaczyć, jak bardzo komfortowe i uprzywilejowane jest nasze życie.

"Kłamstwo bladej twarzy" autorstwa Davida Crowa, wydana przez Wydawnictwo Sine Qua Non

Współpraca barterowa: Wydawnictwo Sine Qua Non

David Crow dorasta w rezerwacie Nawaho pod opieką ojca, charyzmatycznego, lecz brutalnego i manipulującego mężczyzny. Od najmłodszych lat jest tresowany, by być bezwzględnym i lojalnym, nawet jeśli oznacza to udział w zbrodni. Z czasem zaczyna dostrzegać prawdziwe oblicze ojca i rozumie, że jedynym sposobem na przetrwanie jest ucieczka, a jego walka o własną tożsamość dopiero się zaczyna.

Miałem wysokie oczekiwania co do tej książki. Uwielbiam mroczne kryminały i thrillery, a do tego książka jest oparta na prawdziwych wydarzeniach w formie autobiografii. Myślałem, że się zakocham, a wyszedł lekki zawód. Winą obarczam blurb, który zapowiadał mi inną książkę, niż w rezultacie dostałem. Ale czy to była zła książka? Zdecydowanie nie.

Historia życia Davida Crowa jest smutna, ale na pewnym etapie wciągająca i intrygująca. Jego ojciec jest... aż ciężko go opisać i osądzać. To, co opisuje Crow, jest trudne, bo musiał naprawdę wiele przejść, by być w tym miejscu, w którym jest. Z matką nie jest lepiej, jeśli chodzi o stan psychiczny, i David musiał dorastać w okropnych warunkach, ale jego historia niezwykle mnie zainspirowała i dała do myślenia. Po pierwsze, da się wyjść na prostą z każdej patologii i nie trzeba powtarzać schematów rodziców. Urodzony w przemocowej rodzinie nie oznacza bycia straconym. Po drugie, co do mnie jeszcze bardziej trafiło – niestety rodziców się nie zmieni i niezależnie, ile krzywd nam wyrządzili, jedyną opcją jest wybaczenie i pogodzenie się z tym stanem, a nie próba naprawy. To coś, z czym sam się na co dzień zmagam, mając wiele pretensji do mojego wychowania, ale cokolwiek nie zrobię, to nic już nie zmieni w tym aspekcie – nawet nienawiścią do bliskich nic nie wskóram.

Główny mój zawód polega na tym, że spodziewałem się mrocznego thrillera, jak samo pierwsze zdanie blurba mówi: "Ojciec był dla niego bohaterem. Potem kazał mu pomóc w pozbyciu się własnej matki." I jest on prawdziwy, ale nie otrzymałem tego, czego oczekiwałem. Książka bardziej jest autobiografią niż thrillerem i nie ma tego mroku, którego człowiek poszukuje w tej lekturze. Niemniej zakończenie nawet mnie wzruszyło i wprowadziło w zadumę swoim obrotem spraw.

"Kłamstwo bladej twarzy" to smutny reportaż o życiu w trudnych warunkach indiańskich rezerwatów wśród przemocowych rodziców, którzy nieustannie kłamią o pochodzeniu swoich dzieci. Ciężko mi się to czytało, ale z jakiegoś powodu nie mogłem się oderwać. Autor i główny bohater wydarzeń nadal żyje, więc jedyne, co mogę zrobić, to pogratulować siły, odwagi i motywacji w walce o swoją przyszłość bez względu na wszystko. Oceniam lekturę na 7/10 i fanom dobrze napisanych reportaży zdecydowanie polecam. Tylko nie oczekujcie gruszek na wierzbie.

Jak wiele cierpienia może znieść jedno dziecko, zanim pęknie?

David Crow nie pisze lekkiej historii. Od pierwszych stron wciąga nas w świat pełen bólu, przemocy i psychicznego terroru. Opowieść o dorastaniu pod jednym dachem z sadystycznym ojcem i matką pogrążoną w swoich zaburzeniach psychicznych. Książka to nie tylko autobiografia. To emocjonalna wiwisekcja dzieciństwa z piekła rodem.

Wstrząsająca szczerość narracji sprawia, że nie sposób czytać tej książki bez odczuwania głębokiego dyskomfortu. Obserwujemy, jak w młodym chłopcu rodzą się mechanizmy obronne, które pozwalają mu przetrwać. Autor odsłania, co dzieje się z psychiką dziecka, które zmuszone jest udawać dorosłego, by przetrwać.

Choć narracja ma charakter reportażowy i chwilami może wydawać się zbyt rozwlekła przez nadmiar opisów nad dialogami, to jednak nie sposób odmówić jej siły rażenia. Styl nie każdemu przypadnie do gustu, ale emocjonalna głębia i autentyczność przeżyć autora rekompensuje braki konstrukcyjne. Jej surowość jest nieodłącznym elementem.

Niełatwo ocenić książkę, to przecież osobista historia, a nie fikcja literacka. Współczuje miesza się z niedowierzaniem, poruszenie z pewnym dystansem. Momentami wydaje się zbyt ekstremalna, by mogła być prawdziwa, ale to właśnie sprawia, że uderza tak mocno. Może nie porwie wszystkich, ale nie pozostawi obojętnym.