Kirke

Kim naprawdę jest Kirke...?

"MATKA - WIEDŹMA - BOGINI - KREATORKA - NISZCZYCIELKA - POTWÓR - KOBIETA - WYRZUTEK"

Sięgając po tą książkę miałam mgliste pojęcie co do tej postaci - wiedziałam tylko, że zamieniała żeglarzy w świnie, ale dlaczego...? I skąd się to wzięło...? - NIE WIEDZIAŁAM ...

W dodatku szata graficzna książki posiadała jakąś tajemną moc i szeptała do mnie otwórz mnie, przeczytaj, zatop się w treści :). Po kilku stronach nie umiałam się od niej oderwać. To jak zaczynamy nową przygodę...?

Tym razem wśród bogów mitologicznych, poznajemy ich sekrety, ale najbardziej życiorys Kirke. Jak na boginię była odludkiem z bardzo niską samooceną, wyśmiewaną przez rodzeństwo i matkę. Twierdzili, że jest słaba, bez mocy i w dodatku brakowało jej urody, odbiegała od potężnych bogów z którymi żyła. To skazywało ją na samotność i cierpienie, a przecież chciała tylko kochać i być kochaną. Gdy narodził się jej młodszy brat przelała na niego swoje uczucia, rodzeństwo spędzało bardzo dużo czasu ze sobą, ale szczęście nie trwało długo, bo brat dorósł opuścił Kirkę nie zabierając jej do jego nowego królestwa. Znowu została skazana na samotność i tylko swoje towarzystwo.

Czy w tym okresie Kirke popełniła błędy nieodwracalne w skutkach - owszem za swoje czyny została skazana i wygnana na wyspę Ajaja... bez wsparcia bogów. Dopiero tam bogini odżyła, poznała swoje moce i nie była przez nikogo osądzana. To tutaj na tej wyspie zamieniła żeglarzy w świnie z wyjątkiem jednego Odyseusza. Na jego prośbę odmieniła jego załogę w ludzi. Odyseusz spędził z Kirkę sporo czasu, ale musiał wrócić do wojny trojańskiej, żony i syna. Z tego związku narodził się Telegonos i Kirkę nigdy nie miała zostać sama - jakże się myliła, bo tym sposobem sprowadziła na wyspę gniew Ateny - chciała nawet zgładzić dziecko, ale Kirkę zaparła się w sobie i odprawiła czary, żeby Atena nie miała wstępu na jej wyspę, ale na malca czekały inne niebezpieczeństwa - rośliny, zwierzęta, urwiska, a Telegonos był krnąbrnym maluchem. Chciał być wszędzie, wiecznie płakał. Kirkę przez długie lata męczyła się z wychowaniem syna. Opowiadała mu barwne opowieści o ojcu zachowując tajemnice o prawdziwej naturze Odyseusza. Telegonos myślał, że ojciec jest bohaterem i chciał go poznać - zbudował łódź i wyruszył na poszukiwanie swojego taty. Czy te zdarzenie doprowadzi do kolejnej tragedii...? I jakie będą tego tego konsekwencje..?

Zdradzę tylko, że na wyspie pojawią się nowe osoby. Czy Kirkę będzie zachwycona tym faktem...? Na początku NIE...!!!, ale z czasem przybycie gości da Kirkę dużo do myślenia i będzie chciała naprawić swoje błędy z przeszłości...!!!

Czy jej się to uda...? Czy znajdzie miłość...??? Czy zażegna konflikt z Ateną, oraz z innymi bogami...? Czy opuści swoją wyspę...?

Fani mitologii greckiej powiedzą, że ta książka to " odgrzane kotlety" i nic nowego nie wniosła. Dla mnie to była baśń, która mnie OCZAROWAŁA. W bardzo fajny sposób w historie Kirke zostały wplecione motywy mitologiczne takie jak - róg obfitości, Minotaur, Prometeusz, Dedal i Ikar, czy Iliada i wojna Trojańska. opisane w sposób prosty zrozumiały, a zarazem ciekawy i intrygujący.

Kto wie...? może Kirkę rzuciła na mnie czary i byłam narzędziem w jej ręku, by historia jej życia została przekazana i opowiedziana jeszcze raz ... może... ??? Czy Ty chcesz poznać POTĘŻNĄ MOC KIRKĘ...? PRZECZYTASZ...!!! to przekonasz się na własnej skórze:) Ja polecam :)

[Adres usunięty]

Madeline Miller urodziła się w Bostonie, a dorastała w Nowym Jorku i Filadelfii. Studiowała łacinę i grekę, jest wielbicielką i znawczynią Szekspira. Ukończyła Uniwersytet Browna, gdzie zdobyła dyplom licencjacki, a potem magisterski z filologii klasycznej. Studiowała także nauki społeczne na uniwersytecie w Chicago i dramaturgię na Yale, gdzie skupiała się na scenicznych adaptacjach utworów antycznych. Od piętnastu lat uczy w liceum i prowadzi zajęcia teatralne. Mieszka w Pensylwanii z mężem i dwójką dzieci [skrócony opis pochodzi z okładki].

W rodzinie bogów i tytanów na świat przychodzi Kirke, córka boga słońca Heliosa i okeanidy Perseidy. Jednak Kirke nie jest podobna do nikogo ze swojej boskiej rodziny – ma skrzeczący głos śmiertelniczki, jej boskość ogranicza się jedynie do nieśmiertelności, a ona sama nigdy nie przejawiała magicznych zdolności. Odrzucona, niekochana i poniżana próbuje odciąć się od własnej rodziny i na własną rękę szukać szczęścia. W ten sposób odkrywa swoje czarodziejskie moce… Niestety to nie podoba się bogom i tytanom, zostaje więc skazana na wygnanie. To jednak nie przeszkadza jej w kształtowaniu swoich umiejętności, aż w końcu niepozorna i wyśmiewana Kirke staje się zagrożeniem nawet dla bogów. Czy zapragnie zemsty?

Madeline Miller stworzyła powieść całkowicie zanurzoną w mitologii. Wraz z Kirke spotykamy i poznajemy wiele postaci, które znamy m.in. z lat szkolnych – Scyllę, Odyseusza, Dedala i Ikara, Atenę, Apolla, Minotaura, i wielu innych. Dzięki temu przenosimy się do całkowicie innego świata, w którym poznajemy sfabularyzowaną i podkoloryzowaną zapewne mitologię. Przedstawiony świat wciąga nas całkowicie, przygody bohaterów pełne są wrażeń i emocji, a Kirke zdecydowanie da się lubić. To bogini, która mimo wszystko jest bardzo ludzka, doświadcza wielu przykrości ze strony rodziny, co pokazuje, że nie ważne kim jesteśmy – zawsze możemy czuć się nikim lub kimś gorszym. Jednak Kirke się nie poddaje i walczy o swoją godność, czym zadziwia nie tylko bogów.

Czytanie fantastyki to zdecydowanie niesamowita przygoda! Dzięki lekturze tej książki przyglądałam się narodzinom Minotaura, odwiedziłam pałac Heliosa, przepływałam obok jaskini Scylli i czarowałam wraz z Kirke. Ta książka wiele też uczy – miłość warta jest poświęceń, bo dla niej zrobimy wszystko; nie można się poddawać i dać poniżać, bo najważniejsze jest bycie sobą, nigdy nie przestawajmy też marzyć.

Zdecydowanie zakochałam się w tej książce, nie tylko w jej pięknej szacie graficznej, ale również w samej historii. To były niesamowicie spędzone dwa dni, podczas których przeniosłam się do boskiego i magicznego świata, pełnego zawiści i niebezpieczeństw! Polecam każdemu.

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz.

Książka mnie nie wciągnęła. Bardzo fajne powiązania z mitologią, ale żeby ją skończyć musiałam się zmuszać.

Kirke - Czyli mój ukochany świat mitologii greckiej. Mit o losach nimfy Kirke, córki boga słońca Heliosa, to dobrze wykorzystany czas, na to by go przeczytać.

Na początku książki dowiadujemy się o rodzinie kirke, o jej obowiązkach dnia codziennego, aż w końcu dochodzi do spotkania jej i zwykłego, prostego rybaka, który tak ją urzekł, że postanowiła uczynić z niego boga.

Niestety jak to w miłości czasem bywa, chłopak zapomniał o staraniach i ryzyku jakie musiała podjąć Kirke by uczynić go nieśmiertelnym, więc po fakcie cieszy się życiem wśród bogów, prowokując tym naszą bohaterkę do zemsty. Za swój występek będzie jej zapłacić zesłaniem, na osamotnioną wyspę Ajaja. Po długim okresie samotności, jej wyspę odwiedza Odyseusz. Romans dwojga trwa jakiś czas, a owocem tego jest syn, który to będzie spełnieniem przepowiedni, iż Odyseusz zginie z reki własnego syna, o czym dowiadujemy się na końcu książki.

Książka godna polecenia każdemu, kto lubi klimat mitologii greckiej, dla mnie jest lekturą do której lubię wracać.

Książka jest świetna , bardzo uniwersalna i z pięknym przesłaniem ,najlepsza książka tego roku

Krzysztof Sokołowski

Greccy bogowie wydają się być najbardziej rozpoznawali w obecnych czasach. Każdy słyszał o Zeusie, Atenie, Apollo czy Hermesie. Ale są też ci mniej popularni, o których istnieniu wiedzą tylko najwięksi fani mitologii. Do nich na pewno można zaliczyć Kirke - córkę boga słońca Heliosa i nimfy Perseidy, która zdecydowanie różni się od innych bogów.

W domu boga słońca i najpotężniejszego z tytanów, Heliosa, rodzi się córka. Kirke od najmłodszych lat odstaje od innych dzieci. Jest wyśmiewana i lekceważona. Nie tak potężna jak ojciec i nie tak bezwzględna jak matka. Gdy odkrywa w sobie czarodziejskie moce, zostaje zesłana na wygnana. Od teraz ma wieść życie w samotności. Jednak nie przeszkadza jej to w doskonaleniu swoich umiejętności. Będzie musiała zebrać wszystkie swoje siły, aby uchronić to, co kocha.

Madeline Miller stworzyła powieść opartą w całości na motywach mitologicznych. Jest to opowiedzenie na nowo znanych i lubianych mitów oczami Kirke. Dla osób nie orientujących się zbyt mocno w przygodach greckich bogów, będzie to na pewno ciekawsza przygoda, niż dla tych, którzy niejedną lekturę z tego gatunku mają już za sobą. A to za sprawą tego, że pisarka napisała na nowo coś, co już było nieraz napisane. Po tylu wyśmienitych i pochwalnych opiniach oczekiwała fantastycznej i magicznej przygody, a niestety nic takiego tutaj nie znalazłam. Po całkiem dobrze zapowiadającym się początku było już tylko gorzej. Jeśli miałabym określić Kirke jednym słowem byłaby to 'nuda'. Przez większość powieści nie dzieje się nic interesującego, a jak już Miller postanawia ruszyć akcję, to można zapomnieć o jakimkolwiek elemencie zaskoczenia czy emocjach, bo to wszystko było mi już dobrze znane. Stąd też moje wielkie rozczarowanie - oczekiwałam, że autorka doda znacznie więcej od siebie, a mity będą tylko fundamentem, a było wręcz odwrotnie.

Poza główną bohaterką Kirke to również spotkanie z całą plejadą bogów olimpijskich, tytanów oraz mitologicznych stworzeń. Pisarka całkiem ciekawie nakreśliła ich rzeczywistość i prawa w niej rządzące, chociaż liczyłam na trochę więcej spisków czy intryg. Dzięki temu powieść na pewno zyskałaby na dynamice i akcji. Wraz z przeniesieniem się Kirkę na wyspę Ajaja - miejsce jej wygnania, fabuła niesamowicie się ciągnie. Jako że główna bohaterka jest tam sama, pisarka raczy nas mnóstwem monologów i opisów, przy których tylko najbardziej wytrwali nie zasną. Kirke nie jest bohaterką której z przyjemnością się towarzyszy. Jest nijaka, mało ciekawa i bezbarwna. Jej banicja daje początek całkiem nowemu etapowi w jej długowiecznym życiu. Bogini rozpoczyna poszukiwanie własnego ja, własnej tożsamości i przeznaczenia. Podczas tej drogi jej losy splatają się m.in. z Dedalem i Ikarem, Minotaurem, Pazyfae, Prometeuszem, Odyseuszem i Ateną. Jest to niewątpliwie duża zaleta, że Miller udało się tchnąć życie i nadać osobowości tak wielu znanym postaciom i nie zatracić przy tym ich pierwotnego charakteru.

Kirke to powieść skupiająca się w szczególności na tytułowej bohaterce, jej wewnętrznej przemianie i poszukiwaniu swojego miejsca na Ziemi. Pisarka nie wykazała się zbyt wielką inwencją twórczą, przez co dostajemy znane opowieści tylko w nowej odsłonie. Nie polecam tej historii osobom oczekującym mnóstwa akcji, niespodzianek czy dynamizmu. Kirke jest bardzo jednostajną lekturą, pełną opisów i minimalnej ilości dialogów, która nie obfituje w emocje i nagle zwroty wydarzeń. Bardzo się na niej zawiodłam. Nie pamiętam kiedy jakakolwiek książka tak mocno mnie wymęczyła, i co kilka stron marzyłam, żeby rzucić ją w kąt i nie wracać do niej nigdy więcej. Mimo że wszyscy tak mocno chwalą, ja nie polecam.

Ta książka to moje tegoroczne pozytywne zaskoczenie. Sięgnęłam po nią, ponieważ zachwyciła mnie jej okładka i obwoluta oraz zaciekawiło to, że czerpie ona z mitologii greckiej, którą uwielbiam. Jest pięknie wydana, ale i sama treść jest bardzo dobra. Historia półbogini Kirke, czarownicy, silnej kobiety i matki gotowej do każdego poświecenia, oczarowała mnie i wciągnęła na długie godziny. Nie ma w tej powieści wiele akcji, za to jej język, opisy i nawiązania do innych mitów są bardzo interesujące. Warto poznać tę książkę! ;)

Podobno nie ocenia się ksiązki po okładce, jednak w przypadku „Kirke” zasada ta została przeze mnie złamana. Bo przecież obwoluta i okładka to małe dzieła sztuki.

Madeline Miller za bohaterkę obrała sobie Kirke, postać dotąd marginalizowaną.

Kirke nie miała w swym boskim życiu łatwo. Jako córce Heliosa postawiono jej zdecydowanie wyższe standardy. Tymczasem tytanka nie była wystarczająco ładna, nie mogła pochwalić się mocami, a do tego głos śmiertelniczki. To wszystko spowodowało że traktowano ja jako kogoś gorszego sortu, była pogardzana w boskiej społeczności, nieakceptowana i wyszydzana przez rodzeństwo, matkę aż wreszcie odrzucona przez samego ojca, którego zasady zdecydowanie różniły się od systemu wartości młodej bogini.

Pragnąc akceptacji i miłości doznaje bolesnego odtrącenia. Zawód miłosny i upokorzenie pobudza w niej chęć zemsty za co ostatecznie zostaje zesłana na wyspę Ajaja, której nie może opuszczać. To co miało być dla niej karą, okazuje się wybawieniem, Circe tam własnie dojrzewa, odkrywa kim jest i osiąga pełnie swoich czarodziejskich mocy.

Historia urzekła mnie niemal od pierwszej strony. Szczególnie spodobało mi się zastosowanie narracji pierwszoosobowej, opowieść stala się swoista autobiografią tytanki. Dzięki temu zabiegowi książka nabrała osobistego i emocjonalnego wymiaru, a my możemy lepiej poznać uczucia i świat wewnętrzny bogini. Dzieki sposobowi opowiadania i magicznemu klimatowi ksiązke czyta się płynnie. Miller świetnie połączyła najważniejsze wątki poruszane w mitologii, uzupełniając luki w historiach, tak by zachować spójność.

Na naszych oczach powstaje Scylla, uczestniczymy w procesie Prometeusza, jesteśmy świadkami narodzin Minotaura, rozmawiamy z Dedalem i tęsknimy za Itaką z Odysem.

Autorka wyrażnie zaznaczyła granicę na lini bogowie-ludzie. Dysonans ukazał bogów jako bezwzględnych, łaknących ofiar, pozbawionych empatii i traktujących ludzi jak zabawki. Ludzie zaś to smiertelne ale jednoczesnie ciekawe świata, odważne i uczuciowe istoty. Kirke pasuje bardziej do tej drugiej grupy. Ludzie tym samym zyskali dzięki niej swojego odpowiednika. Popełniającego błędy, odrzuconego, samotnego ale wciąż próbującego, walczacego o godność, nie pragnącego hołdów i wreszcie stawiającego na swoim.

Autorka nie boi się obnażać wad i słabości bogów i herosów ukazując ich ludzką twarz, szczególnie w pamięć zapada Odyseusz z niemożnością odnalezienia się w spokojnej rzeczywistości Itaki-klasycznym stresem pourazowym.

Sama postac Kirke to nie lada inspiracja. To bohaterka z niezwykłym chartem ducha i odwagą, z podniesioną głową stawia czoła konsekwencjom swoich błędów. Ma w sobie wielkie pokłady miłości której tak jej odmawiano. To właśnie miłośc do syna zdeterminowała ją do walki. Jest w niej tyle samo sprzeczności co w świecie bogów i ludzi. Silna ale wrażliwa, pałająca chęcia zemsty ale i wybaczająca, wreszcie nieśmiertelna ale marząca o śmiertelności. I o tym włsnie jest ta ksiązka o poszukiwaniu tożsamości w okrutnym ale i majestatycznym świecie bogów. O przemianie, nauce pokory i cierpliwości, o dylematach natury moralnej i własnej definicji szczęścia.

To była wspaniała, niezapomniana i intrygująca czytelnicza podróż po mitologicznym świecie bogów, ludzi, herosów i innych legendarnych stworzeń. Mimo że porusza znana tematykę to jednocześnie wnosi powiem świeżości, mimo iż mamy do czynienia z rettelingiem. Opis nawoływał „Daj jej się oczarować”i dałam dzięki epatującej z stron pasji. Ksiązka nie jest jednak dla wszystkich jeśli ktos nie lubi mitologii, która nadaje ton całej historii, to ta pozycja nie przypadnie mu do gusty, ale dla całej reszty to obowiązkowa pozycja na półce. A prezentuje się tam pięknie.

Super książka, jak przeczytałam pierwszych parę stron nie mogłam się oderwać i za nim się spostrzegłam przeczytałam całą książkę . Niektórzy mówią że jest nudna i są motywy mitologiczne jakie znamy, ale jak ktoś lubi mitologię jak ja to nie powinno przeszkadzać w czytaniu tej książki . Jak dla mnie była to super książka

Nie zawiodłam się...

Po przeczytaniu kilku stron, wciągnęłam się na całego.

Nieprzewidywalna, zaskakująca i porywająca.

Polecam każdemu, kto uwielbia wątki mitologiczne i magiczne.

Szata graficzna Kirke jest gratką dla każdej okładkowej sroki, w tym także dla mnie! Te cudeńko charakteryzuje się niebywałą dbałością o szczegóły estetyczne. Wiecie co... rozkoszowałam się tą książką, ale jednocześnie mam pewien niedosyt, może spodziewałam się czegoś innego, mniej mitologicznego. Chwilami książka była nudna i trochę mi się ciągnęła, nie ukrywam tez, że czyta się ją powoli. Nie można jej jednak zarzucić, że w piękny sposób autorce udało się uchwycić piękno książkowego świata, ale chwilami było tego aż za dużo więc obrazowo, ale nadmiernie. Szkoda mi było małej Kirke, którą mogę opisać jako niewinnie wielbiącą ojca i poniżaną przez matkę i rodzeństwo. Na początku ciężko jest też połapać się ze wszystkimi postaciami, ale z kolejnymi rozdziałami jest już łatwiej, pomaga też opis postaci z tyłu książki no i wiedza wyniesiona ze szkoły dotycząca mitologii. Mitologie bardzo lubiłam w szkole więc i w tej książce nawet się odnalazłam. Na drodze Kirke staje bardzo dużo postaci, które mniej lub bardziej są nam znane z lekcji języka polskiego - Dedalem czy Odyseuszem. Oczywiście wszystko kręci się wokół miłości, a rozpoczyna pragnieniem Kirke do przemiany śmiertelnego rybaka Glaukosa w boga godnego jej ręki. Jednak Kirke to tylko bezradna nimfa, która podejmuje jedną bezmyślną decyzję za drugą, ale nie można jej obwiniać, przecież robiła to w imię miłości. Cierniowa ścieżka życia prowadzi ją do poznania prawdy o samej sobie - że jest czarownicą. Nie podobało mi się to, że Kirke, władając takimi umiejętnościami podąża za miłostkami i emocjami kierując się naiwnością. Wiem, że to samotność popychała ją do takich wyborów a nie innych, zmuszało ją do tego pragnienie chociaż chwilowego uczucia i tego, że jest się potrzebnym. Bowiem samotność mogłoby być drugim imieniem Kirke, a każda nowa obecność w jej życiu była chwilowa i bolesna. Dopiero na koniec książki zrozumiałam, że nie jest to zwykła historia o życiu bogini Kirke, ale że ma głębszy sens. Doceniamy tylko to o czym wiemy, że nie trwa wiecznie. Niestety, często o tym zapominamy, biorąc wszystkie relacje za pewnik... Podejrzewam, że ta pozycja przypadnie do gustu tylko tym, którzy chociaż trochę odnajdują się w mitologii i tej specyficznej magii tych historii.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki, która zrobiła furorę na polskim, jak i zagranicznym Instagramie. Pewnie już po samym tytule i zdjęciach wiecie, o jakiej książce dzisiaj będzie mowa. O „Kirke” Madeline Miller.

Kirke urodziła się i dorastała w obsydianowym, pełnym przepychu pałacu Heliosa, wśród utalentowanych braci i sióstr, którzy nie byli zbyt mile do niej nastawieni. Jako że. nie była podobna do żadnego ze swych rodziców, czy rodzeństwa, nigdy nie mogła się odnaleźć w świecie bogów. Kirke nie posiadając żadnych szczególnych cech, była uważana wśród nich za dziwną. Będąc stale obrażana, oczerniana i wyśmiewana nawet przez własną matkę, starała się nie wychylać.

Z czasem, który dla bogów mija bardzo szybko, Kirke coraz bardziej oddala się od własnej rodziny. Pewnego dnia, dziewczyna odkrywa w sobie magiczne zdolności, zagrażające nawet samemu Zeusowi. Gdy bogowie się o tym dowiadują zsyłają ją na samotny żywot na wyspie.

Historia ta napomyka o niesprawiedliwym traktowaniu innych, problemem spotykanym często w prawdziwym życiu. Znajdziemy również niektóre wartości, tyczących się znalezieniu własnej tożsamości, własnej drogi w życiu oraz miejsca na świecie - w przypadku Kirke - wśród śmiertelników. Pokazuje, że warto walczyć o swoje, nawet pomimo wielu przeciwności losu. Uwielbiam, gdy książka ma do zaoferowania coś więcej niż tylko błahą historyjkę.

Autorka już od pierwszych stron zachwyciła mnie swoim warsztatem. Starannie dobrane słowa oraz opisy i porównania dodały klimatu samej historii, która już sama w sobie mnie zauroczyła. Jakby tego było mało Madeline Miller, świetnie przedstawiła świat bogów i mimo tego, że go dobrze znamy, pokazuje go nam na nowo, pozwalając nam go poznać z innej perspektywy.

Tutaj muszę również poświęcić trochę uwagi na wydanie samej książki, które bez wątpienia zasługuje na pochwałę. Bardzo brakuje mi tak pięknie wydanych książek na polskim rynku, dlatego cieszę się, że Wydawnictwo Albatros postanowiło w tej sprawie coś zdziałać. Dostaliśmy piękną czarną obwolutę z pięknymi złoceniami, która według mnie jest całkiem dobrze wykonana. A to, co kryje się pod nią potrafi oczarować niejednego książkoholika. W skrócie mówiąc, wydanie tej książki jest w stanie kupić każdego bez względu na to, czy zaczytuje się w takich książkach, czy nie.

Jedyne co mam do zarzucenia tej powieści, to fakt, że czasami zdarzały się takie momenty, gdzie się po prostu nudziłam, czekając na zakończenie danego rozdziału. Jednak w porównaniu do tego, co dostaliśmy, wydaję mi się, że jest to rzecz błaha i przede wszystkim indywidualna. Ponieważ pomimo tego utrzymujemy tu powieść, w której przeważają zawirowania, ale nie brak tu również intryg i przemocy.

„Kirke” to lektura idealnie nadająca się dla fanów mitologii greckiej i nie tylko. Jest to dobra historia mocno opierająca się na wątkach mitologii greckiej, którą już znamy. Historia opowiedziana przez autorkę ma swój własny niepowtarzalny urok, który według mnie oczaruje nie jednego czytelnika sięgającego po tę powieść, tak samo styl pisania autorki, który ja osobiście pokochałam. "Kirke" to nie tylko piękny wygląd, ale równie piękne wnętrze. Dla mnie - miłośniczki mitologii greckiej, ta powieść to nie lada gratka.

Szczerze powiem, że to naprawdę piękna książka ❤ łatwo się w niej zatracić, jednak ... No właśnie, mam tych kilka ale.., bo trochę za dużo tego wszystkiego i bohaterowie, poza główną bohaterka, wypadają słabo. Są egoistyczni, jak to bogowie, ale czegoś mi w nich brakuje. Narracja jest obłędna! Kirke snuje opowieść swojego życia niczym bajkę. Grecka mitologia, magia i dużo obłudy. Książka burzliwa i zaskakująca, co uwielbiam. Lata mijają, Kirke nabiera charakteru, a mi coraz trudniej było oderwać się od lektury! Jestem oczarowana.

Mitologie, to wręcz niewyczerpane skarbnice motywów, imion i historii dla pisarzy, nie tylko fantastyki. Nie sposób wymienić jak dla wielu książek były one inspiracją i natchnieniem. Wśród wszystkich mitologii, grecka jest bodaj najbardziej znana w kulturze europejskiej i osobiście po raz pierwszy zetknąłem się z nią już w podstawówce. Od tamtej pory mam do niej sentyment, dlatego z wielkim entuzjazmem usiadłem do lektury Kirke, autorki Madeline Miller.

Jest to opowieść o córce boga słońca Heliosa - najpotężniejszego z tytanów i jednej z nimf. Kirke od samego początku dziwnym dzieckiem - nie jest dostatecznie ładna na nimfę, nie interesują ją uczty i biesiady, a na dodatek posiada ludzki głos. Szuka zatem własnego miejsca wśród śmiertelników i tam właśnie odkrywa w sobie czarnoksięską moc, dzięki której może zagrozić samym bogom… Z tego powodu zostaje zesłana na wyspę Ajaja, gdzie jej losy skrzyżują się m.in z Minotaurem, Dedalem i Ikarem, jak również z Odyseuszem.

Miller interesująco przedstawia cały panteon bogów olimpijskich - są oni bezwzględni, urządzają nieustannie bale, płodzą potomstwo i uwielbiają bawić się kruchym życiem śmiertelnych ludzi. W opozycji do tego poznajemy Kirke, która jest bardziej ludzka i ma więcej współczucia aniżeli wszyscy bogowie razem wzięci. Jednak to sprowadza na nią wygnanie i życie niczym w więzieniu na wyspie Ajaja. Przez cały ten czas nieustannie poszukuje własnej tożsamości, próbuje dowiedzieć się kim dokładnie jest i jakie jest jej przeznaczenie. Po zesłaniu na wyspę zaczyna uczyć się magii ziół, jak przyrządzać eliksiry i tkać zaklęcia. To tam uczy się pokory, cierpliwości oraz odwagi i staje się potężną wiedźmą, przed którą czują niepokój nawet najwięksi z bogów. Na przestrzeni całej książki bardzo się zmienia, a jej poszukiwania własnej tożsamości stanowią miłe uatrakcyjnienie powieści.

Nie jest to powieść bez wad. Najogólniej mówiąc, autorka zainspirowała się mitologią grecką, a w zasadzie wykorzystała ją jako szkielet i wypełniła puste miejsca dodatkowymi dialogami oraz opisami. W ten sposób, z grubsza mówiąc, powstała Kirke. Trudno zatem tutaj o wielkie niespodzianki i emocjonujące zwroty akcji, jeśli zna się, nawet bardzo pobieżnie, mitologię grecką. I to w zasadzie jest moje największe rozczarowanie. Spodziewałem się, że autorka doda więcej od siebie, tworzy odrębną historię, ale z bogami greckimi w tle. A tymczasem dostajemy opowiedziane wybrane mity, tylko innymi słowami. Przez to momentami miałem ochotę odłożyć na bok książkę, ponieważ wiedziałem jak się skończy historia z Minotaurem, co się stanie z Odyseuszem po wypłynięciu z wyspy i tak dalej. Oczywiście, autorka stara się to urozmaicić, wplatając nowe historie, pomiędzy te znane, dopowiadając niektóre rzeczy, ale generalnie bazowanie na czymś powszechnie znanym, nie do końca wyszło na dobre tej powieści. Być może gdyby autorka opowiedziała historię innego boga z mniej znanej mitologii, to książka bardziej przypadłaby mi do gustu i czytałbym ją z większą przyjemnością. A tak była to tylko przeciętna lektura...

Kirke jest powieścią dość przeciętną, która przedstawia losy tytułowej nimfy. Autorka opowiada jej historię, urozmaicając niektóre wątki, ale ogólnie rzecz mówiąc, przeczytamy dokładnie to, co znamy z mitologii greckiej i nic więcej... Szkoda, ponieważ książka zapowiadała się naprawdę bardzo dobrze.

Zawsze gdy zaczynam pisać o moich odczuciach, mam wielki dylemat czy zacząć od pozytywnych czy negatywnych stron powieści, więc pomyślałam, że tym razem nie będę się nad tym zastanawiać i napiszę to co mi podsuną myśli.

Gdy już skończyłam zachwycać się obwolutą i zabrałam się do czytania, byłam nastawiona na ekscytującą historię pełną akcji i zaskakujących wydarzeń. Nie mogę powiedzieć, że tego nie dostałam, ale nie w takiej ilości jakiej się spodziewałam. Mimo to nie jestem tym faktem bardzo zawiedziona, gdyż fabuła mocno wciąga i naprawdę można się zatracić w lekturze. Jeśli ktoś tak jak ja kocha mitologiczne klimaty, to jestem pewna, że biorąc do ręki „Kirke” się nie zawiedzie i będzie w pełni usatysfakcjonowany, bo wykreowany świat powala na kolana. Jak już mówimy o rzeczach, które wywołują piorunujące wrażenie, to śmiało mogę tutaj wspomnieć o zakończeniu, które mnie osobiście zaskoczyło i nawet nie wpadłam na takie rozwiązanie, a dużo wersji końca chodziło mi po głowie.

Bohaterowie to moja ulubiona część recenzji, gdyż poświęcam im podczas lektury najwięcej czasu i właśnie tutaj widzę zazwyczaj najwięcej mankamentów lub wręcz przeciwnie. W tej powieści najbardziej spodobała mi się kreacja bogów, którzy są potężni, bezwzględni i potrafią przyprawić czytelnika o lekkie ciarki, czyli są tacy jak ich sobie bym wyobrażała. Tutaj autorka ma ode mnie wielki plus. Natomiast główna bohaterka w pewnym momencie zaczęła mnie lekko irytować i na tle innych postaci wydawała się płaska i bez wyrazu. Brakowało mi w niej silnego charakteru, który by ją wyróżniał z tłumu i sprawił, że zapadłaby mi w pamięć na długi czas.

Za to z pewnością świat, który stworzyła autorka, zostanie w mojej pamięci już na zawsze i będę chętnie do niego wracać, bo zostałam przeprowadzona przez tyle miejsc, tyle rzeczy zobaczyłam, że nie ma opcji bym o tym zapomniała. Czy polecam? Tak. Mimo kilku niedociągnięć jest to bardzo dobra książka, która zasługuje na to, żeby przeczytało ją jak najwięcej osób. Mitologia grecka jest czymś, co ciągle pojawia się w literaturze, a mimo to zawsze można z tego stworzyć coś, co będzie czymś nowym i zaskakującym. I tak właśnie jest z „Kirke” ;)

„Kiedy się urodziłam, nie było słowa, które określałoby to, kim byłam.”

Kirke, bogini wielkiego boga Heliosa i według większości źródeł Perseidy, choć inne doniesienia twierdziły, że była córką Hekate, mistrzyni i bogini czarów. Jej postać wielokrotnie zainspirowała twórców literackich do stworzenia intrygujących historii, a Madeline Miller jest jedną z nich. Autorka na nowo opowiedziała grecką mitologię, skupiającą się przede wszystkim na samej Kirke i co za tym idzie, na jej otoczeniu. Postać Kirke jest doskonale znana tym, którzy czytali Odyseję Homera. To właśnie przez tę nimfę Odyseusz nie dotarł do domu tak szybko, jak zamierzał…

Jeżeli należeliście do tego grona uczniów, dla których czytanie mitów Parandowskiego było istną katorgą, to są dwie opcje: albo w ogóle nie powinniście sięgać po książki, które w taki czy inny sposób nawiązują do mitologii, bowiem jestem w stanie uwierzyć, że macie pewien uraz, albo właśnie powinniście się zapoznać z mitologią w innym wydaniu. Ja zawsze należałam do osób, które przepadały za tą dziedziną wiedzy – czy to na lekcjach historii czy języka polskiego. Powiem więcej, dzieje starożytne należały do moich ulubionych tematów poruszanych na tych przedmiotach! I właściwie odkąd pamiętam, już nawet za dzieciaka, uwielbiałam te klimaty. I wierzcie mi, przez tyle lat nic się nie zmieniło. Kocham mitologię.

Madeline Miller w przepiękny sposób opowiedziała historię Kirke. Dla tych, którzy znają mitologię, nie będzie to nic zaskakującego, ale mimo wszystko powinno być na swój sposób urzekające. Choć doskonale wiedziałam, czego się mogę spodziewać po samej fabule, to i tak czerpałam z tej lektury niesamowitą przyjemność. Czekałam na pojawienie się Odyseusza, czekałam na wątek związany z jego synem i żoną, którzy pozostali na Itace, czekałam na jego śmierć, tą przepowiedzianą przez wyrocznię. Ale nie tylko Odyseusz był tutaj istotny, bowiem stanowił ON tylko jeden z etapów w życiu głównej bohaterki. Czas akcji tej powieści ciężko jest jednoznacznie umiejscowić – oczywiście możemy odnieść się do Wojny Trojańskiej, ale to tylko jeden z etapów. A co z resztą? Kirke była czystej krwi tytanką, była nieśmiertelna – w jej przypadku czas płynie zupełnie inaczej. Można by tutaj nawet mówić o tysiącach lat, prawda? I właściwie da się ten upływ czasu odkryć. Gdy byłam już przy ostatnich stronach, niezwykle nostalgicznych, to naprawdę odczułam to wszystko, co się wydarzyło. Ten miniony czas… Moje myśli powróciły jakimś cudem do pierwszych zdań w tej książce, do pierwszych wydarzeń, do narodzin Kirke… I naprawdę sobie uświadomiłam ogrom tego, co ją spotkało. Intrygujące czytelnicze doznanie.

Choć Kirke urodziła się wśród bogów, to była przez nich lekceważona. Nawet jej rodzina nią gardziła, a jednak na pewnym etapie życia udało jej się wzbudzić lęk wśród bogów. Choć początkowo Kirke sama nie zdawała sobie z tego sprawy, to okazało się, że posiada naprawdę potężną moc. Stała się silną czarownicą, pewną siebie, choć zawsze wyróżniała się na tle swojego rodzeństwa. Była inna. Czy gorsza? W oczach bogów owszem, ale nie dała się tej wizji omotać. Jednakże i tak została odtrącona – ojciec zesłał ją na wygnanie na wyspę Ajaję, gdzie była zmuszona radzić sobie sama. I to właśnie tam dojrzała, stała się kimś, kim zawsze miała być. Pięknie obserwowało się jej przemianę, doświadczało tego razem z nią. Ale wiecie, co daje kobiecie największą siłę i budzi w niej największe zaangażowanie? Bycie matką. I nie inaczej było w przypadku Kirke. Była gotowa sprzeciwić się samej Atenie, aby chronić swoje jedyne dziecko! To jest siła!

Madeline Miller niesamowicie zaprezentował świat bogów. Właściwie ukazała ich jako chciwe i przekupne istotny, zbyt pewne swojej boskości. Oczywiście nie można zaprzeczyć temu, że byli potężni, że różnili się od śmiertelników. Ale czy na pewno bogowie powinni prezentować takie wartości? Czy powinni traktować ludzi jak zwykłe pionki w swojej grze? Aż tak mocno ingerować w ich los? Teoretycznie mówi się, że jakaś siła wyższa musi stać za tym, co się dzieje na świecie, ale czy nie ma tutaj jakichkolwiek granic? I to aż nie do uwierzenia, jak pyszni i zadufani w sobie byli greccy bogowie. I gdzie w tym wszystkim miejsce dla Kirke? Kobiety, która widziała świat zupełnie inaczej. Kobiety, która chciała pomagać, bo mogła, bo wiedziała, że ma taką moc i tak wypada. Choć nie raz wykorzystywała magię i swój dar do własnych celów, to zawsze miała ku temu konkretny powód. To bardzo złożona i interesująca postać, która pięknie się zmienia wraz z sytuacjami, jakie rozgrywają się w jej życiu. To pierwowzór czarownicy, wiedźmy żyjącej w chatce w środku lasu, rozmawiającej ze zwierzętami i ważącej tajemnicze wywary.

Powieść ta jest napisana naprawdę pięknym, ale bardzo przystępnym językiem. Dzięki lekkiemu pióru Madeline Miller przez historię Kirke po prostu się płynie – zgrabnie, taktownie, z zafascynowaniem. Nie wiem, czy mogę tutaj pisać o nieprzewidywalności czy zaskakujących zwrotach akcji, bowiem jest to historia już niejednokrotnie opisana, mnie dobrze znana, więc te dwa elementy były tutaj zbędne. Jednakże podziwiam talent Miller do tak wyjątkowego przedstawienia tej historii – naprawdę nie wydaje mi się, że można to by zrobić lepiej. Historia Kirke wciąga, porusza, skłania do refleksji. Tutaj tempo akcji czy stopniowanie napięcia nie mają znaczenia, to nie ten typ literatury. Tutaj chodzi o coś innego, docenia się zupełnie inne rzeczy.

Z całego serca jestem w stanie polecić Wam dzieło Madeline Miller, bo jest ono po prostu niesamowicie piękne. Przepiękna oprawa graficzna idzie w parze z równie cudowną zawartością. To naprawdę dobra historia, z której można wyciągnąć wiele dobrego. Można ją analizować na wiele sposobów, można rozmyślać i snuć różne wyobrażenia i możliwe scenariusze. Można się zastanawiać nad tym, co by było gdyby. Ta książka jest naprawdę zachwycająca.

[Adres usunięty]

“Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian” Jana Parandowskiego była jedną z moich ulubionych lektur. O wiele ciekawsze było dla mnie czytanie o przygodach bohaterów, bitwy pod Troją, podróży Odyseusza do Troi, czy o geniuszu Dedala niż analizowanie poezji w stylu co-autor-miał-na-myśli. Z tego co pamiętam cała mitologia była opisana w jednym rytmie, sztywna, momentami nużąca ale zarazem ekscytująca. W każdym razie do dzisiaj jest bazą i punktem wyjściowym dla wszystkich zainteresowanych antycznymi historiami. Madeline Miller pokusiła się o przedstawienie historii Kirke i cóż, według mnie wyszło to bardzo ciekawie.

Wszyscy czytaliśmy o Kirke, córce Heliosa i podrzędnej nimfy Perseidy. To ta zła, która zamieniła towarzyszy Odyseusza w świnie, która zakochała się w królu Itaki i przetrzymywała go na swojej wyspie. Tym razem poznajemy postać Kirke od momentu jej narodzin. Od początku uznawana jest za ‘inną’. Jest niedostatecznie ładna jak na nimfę, nie interesują jej uczty i biesiadowanie, a co gorsza, posiada ludzki głos, który dla bogów jest jedynie piskliwym skrzekiem. Niefortunnie zakochuje się w śmiertelniku, jednak ten jest bardziej zainteresowany jedną z jej licznych kuzynek. Kirke w rozpaczy rzuca straszliwą klątwę na jego wybrankę przez co zostaje na wieczność wygnana na wyspę Ajaja. To z tego miejsca Kirke będzie cierpliwie obserwować jak zmienia się świat, będzie walczyła o swoje szczęście i możliwość wyrwania się z ciasnych więzów bogiń losu.

“Do tej pory wydawało mi się, że tylko nie mogę znaleźć sobie miejsca. Że tylko nie mogę znaleźć sobie miejsca i że jestem trochę smutna. Ale ona pozbawiła mnie złudzeń i zobaczyłam w jej oczach siebie: zgorzkniałą, porzuconą staruchę snującą intrygę, jak pająk swoją sieć, dzięki której wysysa życie młódki.”

Podobała mi się wizja bogów olimpijskich przedstawionych jako bezwzględni, bez cienia empatii kolosi z odrobiną szaleństwa i tak różnych od Kirke. Powieść nie jest literackim majstersztykiem, dialogi w pewnych momentach są trochę płaskie ale pasja z jaką została napisana i emocje przelane na papier nie pozwalają oderwać się od lektury. “Kirke” zdecydowanie jest pozycją, którą warto poznać. Szczególnie kreację głównej bohaterki. Kirke poszukuje własnej tożsamości, próbuje odnaleźć się w świecie pełnym bogów, do których przecież należy ale z wielu powodów jest wyszydzana i ignorowana. Gdy słyszy werdykt swojego ojca nie pogrąża się w rozpaczy, chociaż niweczy to jej pragnienie poznania świata. Wyspa uczy ją odwagi, pokory, cierpliwości. Uczy ją również ziołolecznictwa, a dokładając do tego wrodzoną magię, Kirke staje się potężną wiedźmą. Kirke jest otwarta na świat, pragnie chłonąć każdy szczegół, a najważniejsze, spotkać człowieka. Jednak ludzie bywają okrutni i bogini po wyrządzonych jej krzywdach zamyka się na świat. Wszystko zmienia się wraz z przybyciem na jej wyspę Odyseusza i urodzeniem dziecka. Kirke zostaje matką, która samotnie wychowuje syna. Pragnie za wszelką cenę uchronić go nie tylko przed zagrożeniami czającymi się na wyspie na niczego nieświadome małe dziecko ale również na to ze strony bogów, a szczególnie Ateny.

Pierwszą połowę czytałam z wypiekami na twarzy i dosłownie pochłaniałam stronę za stroną. Druga poszła zdecydowanie wolniej, akcja się uspokoiła ale to zakończenie było najbardziej zaskakujące. Autorka nie skupia się jedynie na samej postaci Kirke. W powieści pojawiają się również inni bogowie, wzmianki z życia Odyseusza, Dedala, historia Minotaura czy też nawiązania do wojny trojańskiej i Achillesa. Wszystko zgrabnie i sensownie ze sobą połączone.

“Ale w samotniczym życiu są rzadkie chwile, w których dusza innej istoty pojawia się blisko twojej, jak gwiazdy, które tylko raz w roku muskają niebo. Dedal był dla mnie taką konstelacją.”

Nie tak dawno Neil Gaiman pokusił się o napisanie własnymi słowami mitologii nordyckiej. “Przepisanie” byłoby właściwym słowem. Madeline Miller poszła o krok dalej i z mitu o Kirke stworzyła piękną powieść o bogini, która szuka swojej tożsamości, nie poddaje się w walce o godność i własne szczęście.

Kirke urodziła się wśród bogów, lecz nigdy do nich nie pasowała. Brakowało jej bezwzględności, wyniosłości, okrucieństwa i piękna. W oczach swojej boskiej rodziny od zawsze stanowiła jedynie uciążliwą przeszkodę, którą przestawia się z miejsca na miejsce, ukrywając przed wzrokiem tych, z których zdaniem się liczono. Brak potężnych mocy sprawiał, że Kirke stawała się jeszcze większym rozczarowaniem. Nikt nie podejrzewał jednak, że drzemie w niej nieznana siła, której żadni bogowie nie są w stanie powstrzymać.

Kiedy Kirke zostaje ukarana za swoje błędy i skazana na życie w odosobnieniu na wyspie, wszyscy myślą, że będzie to jej koniec – zerwanie z pełnym luksusu życiem w pałacu Heliosa. Wygnanie staje się jednak początkiem prawdziwego życia Kirke, otwiera jej drzwi do świata śmiertelników, w którym czuje się lepiej niż tam, skąd pochodzi. Kirke będzie musiała wziąć los we własne ręce i zawalczyć o to, co kocha, ponieważ chciwi olimpijscy bogowie przyglądają się jej, gotowi odebrać to, co dla niej najcenniejsze.

Ja i mitologia nie zawsze się lubiłyśmy. Odkąd pierwszy raz spotkałam się z bogami greckimi i ich rzymskimi odpowiednikami, będąc w piątej klasie podstawówki, zawsze miałam problem z wkuciem do głowy ich imion, atrybutów i cech. A jako że frustrowało mnie wszystko, czego nie potrafiłam pojąć, szybko mity stały się moimi znienawidzonymi opowieściami. Na szczęście z biegiem lat moja awersja do nich zelżała, kilka razy podejście do czytania mitologii zakończyło się sukcesem, jednak wciąż sięgałam do tych antycznych historii z obawą. Gdy zobaczyłam Kirke po raz pierwszy, pomyślałam, że to jest to! Dzięki tej książce ostatecznie przekonam się do mitologii! Czy udało mi się?

Kirke jest bohaterką, która dorasta wraz z naszym zagłębianiem się w powieść. Choć słowo „dorasta” dotyczy tutaj głównie aspektów osobowości, ponieważ Kirke, jako córka boga Heliosa i nimfy Perseidy, nie starzeje się, a przynajmniej nie tak, jak śmiertelniczka. Żyje ona bowiem setki, a kto wie, czy nawet nie tysiące lat. W odosobnieniu. Samotnie. Na wyspie nazwanej Ajaja. Wyniosłym bogom olimpijskim naprawdę nie potrzeba wielkiej zachęty, aby ukarali kogoś, kto im zawadza, wiecznym wygnaniem. Kirka miała to nieszczęście, że od samego początku wzbudzała w swojej boskiej rodzinie negatywne odczucia: zawód jej zwyczajnością, rozczarowanie jej brakiem mocy, niezrozumienie jej niechęci do brutalności, a w końcu strach na widok tego, co dziewczyna potrafi. Pozbyto się jej więc, jak wadliwej części doskonałego mechanizmu, i umieszczono na dzikiej, nieokiełznanej wyspie.

Zagubiona, nieporadna i szukająca poparcia i akceptacji innych Kirke zmienia się nie do poznania w czasie kilku setek lat, jakie spędza na Ajaji. Poznaje każdy zakątek wyspy, wkrada się w łaski dzikich zwierząt, które ją zamieszkują, a przede wszystkim rozwija swoje magiczne umiejętności, dzięki którym później nazywana będzie „czarownicą z Ajaji”. Pod koniec powieści w tej bohaterce nie sposób odnaleźć tej młodej, burzliwej Kirke. Staje się stanowczą, waleczną i odważną kobietą, która jest gotowa walczyć o tych, których kocha, i nie boi się stanąć oko w oko z bogami. Już nie schyla przed nimi głowy, nie spogląda bojaźliwie – tym razem staje przed nimi jak równy z równym i domaga się tego, co się jej należy.

Kirke zdecydowanie nie jest książką, którą czyta się w zawrotnym tempie. Niewielka czcionka, duży format i ogólna tematyka powieści sprawiają, że wątpię, aby ktokolwiek przeczytał ją w ciągu jednego posiedzenia. Zwykle denerwuję się, gdy jakaś książka zabiera mi zbyt dużo czasu, ponieważ wolę co kilka dni przeskoczyć do kolejnej lektury, jednak w przypadku Kirke czas nie ma żadnego znaczenia. Powieść Madeline Miller jest szalenie wciągająca i mówię to ja – osoba, której stosunek do mitologii stoi pod wielkim znakiem zapytania. Za każdym razem, gdy otwierałam książkę, odpływałam: nie liczyły się dla mnie upływające minuty, mało wygodna pozycja czy czekające obowiązki. Nie spodziewałam się, że powieść stworzona na podstawie historii, które wszyscy doskonale już znamy, może okazać się tak fascynująca.

Kirke jest bowiem swego rodzaju rekonstrukcją klasycznych mitów, które mogliśmy poznać choćby dzięki Janowi Parandowskiemu. Madeline Miller sięgnęła do źródeł mitologicznych i na podstawie tych starożytnych opowieści utkała własną. Przez Kirke przewijają się rozmaici bohaterowie, zarówno bogowie zamieszkujący Olimp, jak i sławni śmiertelnicy, a my dzięki Kirke poznajemy ich intrygujące historie. Można powiedzieć, że powieść Madeline Miller jest przystępniejszą i o niebo przyjemniejszą wersją mitów, które czytaliśmy w szkole. Dla osób, które tak jak ja miały problemy z ich zrozumieniem i przyswojeniem, jest to idealna opcja, aby przekonać się do mitologii.

Nie mogłabym nie poświęcić choć jednego krótkiego akapitu wspaniałemu wydaniu tej książki, które zrobiło furorę w Internecie. Śmiało stwierdzam, że jest to najpiękniej wydana lektura w mojej biblioteczce i jestem dumna, że takie cudo ozdobi moje półki. Twarda oprawa, obwoluta, złote zdobienia na ciemnej okładce… Czego chcieć więcej? Wszystkie okładkowe sroki będą w siódmym niebie!

Kirke wykonała swoje zadanie – sprawiła, że nie patrzę już na mitologię przez pryzmat nieciekawych doświadczeń sprzed laty, lecz widzę w niej fascynujące historie, którymi ludzie wiele tysięcy lat temu usiłowali tłumaczyć sobie zjawiska zachodzące we wszechświecie. Madeline Miller na podstawie popularnych mitów stworzyła magiczną opowieść, przez którą płynie się, zapominając o Bożym świecie, z bohaterami, których chce się odkrywać i poznawać. Z czystym sumieniem polecam Kirke każdemu – jeśli miałabym wybrać jedną książkę, czytaną przeze mnie w ciągu kilku ostatnich miesięcy, o której z pewnością mogę stwierdzić, że zostanie doceniona przez ogromną część odbiorców, zdecydowałabym się na powieść Miller.

[Adres usunięty]

Madeline Miller urodziła się 24 lipca 1978 w Bostonie, a dorastała w Nowym Jorku. Ukończyła naukę na uniwersytecie Brown, ale studiowała też w School of drama w Yale oraz University of Chicago. Od niemal piętnastu lat uczy łaciny i greki w liceum. Jest też żoną i matką dwójki dzieci. „Achilles w pułapce przeznaczenia" jest jej debiutancką książką, za którą otrzymała Orange Prize for fiction w 2012 roku. Jest to prestiżowa literacka nagroda przyznawana najlepszym pisarką za napisanie książki w języku angielskim. Ja za to postanowiłam przeczytać jej inną książkę zatytułowaną „Kirke”.

Muszę przyznać, że nigdy nie interesowałam się mitologią, przynajmniej nie w takim stopniu, jak moja mama, która jest absolutną fanką historii o greckich bogach i ich perypetiach. Tym bardziej nigdy nie słyszałam o bogini Kirke, córce Boga słońca Heliosa i Perseidy. Teraz na pewno ją zapamiętam. Poruszyła mnie historia dziewczyny, która od urodzenia nie wiedziała, kim jest, do którego świata należy. Niekochana i odrzucona przez rodzinę, nie poddaje się i postanawia zawalczyć o swoje życie. Kirke odkrywa samą siebie i swoją moc, która przeraża nawet bogów. Musi zdecydować, do którego świata należy bogów czy śmiertelników.

Książkę czytało mi się niezwykle przyjemnie. Fabuła była wciągająca, a świat przedstawiony w powieści oczarował mnie. Miło było zobaczyć już znane mi ze szkolonych lekcji postaci w tej nowej odsłonie. Poza tym książka ma po prostu przepiękną szatę graficzną, która jeszcze bardziej zachęca do sięgnięcia po nią.

Dalej nie jestem miłośniczką mitologi greckiej, ale dzięki tej książce na pewno zainteresuję się nią bardziej. Cieszę się, że miałam okazję poznać tę historię, bo dzięki niej spojrzałam trochę inaczej na poznany już wcześniej temat. Jestem pewna, że polecę tę książkę innym, żeby też mieli szansę poznać tę niezwykłą opowieść.

Julia, lat 16

źródło: [Adres usunięty]

Kirke to cudownie wydana książka, nie można od niej oderwać wzroku, a na dworze słońce fantastycznie odbija się w okładce. Chylę czoła przed Wydawnictwem Albatros za przepiękne wydanie i dbałość o szczegóły. Książka jest szyta, pięknie pachnie i łatwo się otwiera, więc pomimo sporych rozmiarów czyta się ją w komfortowych warunkach. To jedna z tych książek, które trzeba mieć w wersji papierowej!

Kirke to postać mitologiczna, córka Helisa, boga słońca i Perseidy, jednej z nimf. Od dzieciństwa pozostająca lekko z boku, rodzeństwo drwi z niej, ojciec nie traktuje poważnie. Jest nijaka, nie ma widocznego daru, więc nie jest nikim szczególnym .... Kirke była dziwnym dzieckiem, ale była tez bardzo spostrzegawcza, mądra i bystra. Od dziecka ma swój system wartości, który nie zawsze idzie w parze z wytycznymi potężnego ojca. To ona podała nektar Perseuszowi, kiedy został ukarany przez bogów. To ona sprzeciwiła się woli ojca i użyła zakazanych roślin, kiedy ukochany zwrócił się do innej. Za to została zesłana do świata śmiertelników, by tam wieść samotne życie. Jednak dzięki roślinom odkryła swoją moc, swój dar . Jak powiedział jej brat Ajetes - twoim największym darem jest przemienianie. Było to możliwe dzięki użyciu pharmaka, zioła zakazanego przez bogów. I tak Kirke została pharmakis, czarownicą, która uprawiała pharmakeia, czyli posługiwała się ziołami uniemożliwiającymi moc przemiany.

Stała się wiedźmą, boginią, niszczycielką i twórczynią, samotniczką, ale nie samotną... Kirke !

Kształci i umacnia swoje moce, rozwija czarodziejskie umiejętności i wykorzystuje je. Była nic nie znaczącym wyrzutkiem, a teraz jest budzącą grozę czarownicą, która ma moc i władzę. Jej los splecie się z losem Dedala i Ikara, spotka Medeę i Odyseusza. Z małej dziwnej dziewczynki wyrosła pewna siebie i potężna wiedźma....

Kirke to powieść, która mnie oczarowała, zarówno pod względem estetycznym, jak i fabuły. To cudowna książka zarówno pod względem wyglądu, jak i wnętrza. Czyta się ją ze smakiem, delektując się opowieścią, ale również sztuką słowa. Autorka używa pięknego języka, o który zadbał również Paweł Korombel, tłumacz powieści. To dzięki niemu rozkoszujemy się powieścią w naszym rodzimym języku. Kirke to powieść, która zwraca uwagę czytelników, jest fantastycznie napisana i porywa czytelnikowi do mitycznego świata, zupełnie innego niż otaczająca nas rzeczywistość. Ja zatopiłam się w nim z wielką rozkoszą i mam tylko jedną uwagę - czuję niedosyt i żal mi się z nią rozstawać....

[Adres usunięty]

Uwielbiam mitologię pod każdą postacią. Żeby sięgnąć po jakąś książkę wystarczy mi wiadomość, że jej motywem przewodnim bądź pobocznym jest mitologia. Tak więc, zabierałam się za nią z tym większym podekscytowaniem.

Madeline Miller może i nie miała jakiegoś niesamowicie oryginalnego pomysłu, ale fabuła wyszła naprawdę ciekawie i frapująco. Lektura wciąga już niemalże od pierwszych stron i ten stan rzeczy utrzymuje się do samego końca, a stron ubywa w błyskawicznym tempie. Autorka zadbała o to, aby w treści pojawiło się wiele atrakcyjnych przygód, czy pomysłowych i niespodziewanych obrotów sytuacji. Motyw mitologiczny na tle całości wypadł dość blado. Zbyt subtelny oraz delikatny, został zdominowany przez główną bohaterkę dążącą do realizacji swoich celów. To wzbudziło moje lekki rozczarowanie i niedosyt, ponieważ liczyłam, że mitologia będzie tu na pierwszym miejscu. Mimo wszystko czytanie jej dostarczyło mi czystej przyjemności. Pani Miller posługuje się przyjemnym i przystępnym piórem, więc treść pochłaniało się błyskawicznie. To książka w sam raz na kilka odprężających godzin.

Muszę jeszcze wspomnieć o tym obłędnym wydaniu. Jej szata graficzna wprost zachwyca i moim zdaniem jest warta zainwestowanych w nią pieniędzy. Obwoluta utrzymana jest w zachwycających kwiecistych klimatach, a pod nią kryje się prawdziwe cudo. Śmiem twierdzić, że to najlepiej wydana książka, jaka kiedykolwiek pojawiła się na Polskim rynku.

Do samego końca nie wierzyłam w to, że ta książka może być aż tak fascynująca i ciekawa. Kto by pomyślał, że wykorzystanie i odtworzenie mitów na nowo może przynieść taki skutek? Jest to tak naprawdę pierwsza książka, która posiada taką fabułę, akcję oraz bohaterów. Nigdy nie przypuszczałam, że w tak ciekawy sposób można odświeżyć historię mitologicznych postaci i nadać im w pewnym sensie zupełnie inny, bardziej ciekawy wymiar.

Wszyscy bohaterowie w książce są przedstawieni nieco inaczej niż w normalnych, legendarnych mitach. Poprzez tą historię możemy ich poznać z nieco innej strony, dostrzec ich bardziej ludzkie oblicze.

Autorka odwaliła naprawdę kawał dobrej roboty, ponieważ książka zawiera bardzo ciekawą fabułę i dodatkowo jest bardzo dobrze napisana.

Kim zatem jest Kirke? To główna bohaterka historii opartej na mitologii greckiej. To córka Heliosa oraz Perseidy, więc tak naprawdę Kirke powinna czuć w pełni mocy, ponieważ jest córką bóstw nadprzyrodzonych. Problem polega jednak na tym, że nie do końca rozumie ona realia boskiego świata i nie czuje się w tym świecie najlepiej. Cała rodzina oraz inni bogowie dostrzegają w niej raczej same wady jak zalety i stale ją krytykują. Jej język, styl mówienia nie przejawia się w takim stopniu w jakim powinien, brak w nim delikatności oraz subtelności na miarę rodziny boskich zeusów i innych bohaterów.

Dodatkowo nie posiada żadnych zdolności, które mogłyby wskazywać na to, że ma jakiekolwiek moce. Jest to duży problem, ponieważ Kirke nie wyróżnia się spośród tłumu niczym wyjątkowym. Dla niej jest to jedynie powód do wstydu, sama rodzina również nie dostrzega żadnych plusów w jej sposobie bycia. Tym bardziej, że rodzice - bogowie nie okazują jej sympatii, ponieważ są bezwzględni i obchodzą się z wszystkimi raczej przedmiotowo, a już zwłaszcza z ,,nieidealną Kirkę". Z tego powodu jest bardzo często wyszydzana, wyśmiewana i skazana na zgubę. Jej życie nie należy do najłatwiejszych, niestety.

Dodatkowo, pewnego razu zostaje w dosyć brutalny sposób upokorzona, ponadto przeżywa zawód miłosny i zostaje bardzo zraniona. Nie pozostawia tej sprawy w taki sposób i postanawia zemścić się na swojej kuzynce, która nazywa się Scyllia.

To, co robi Scylli, jest straszne, dlatego zostaje skazana na równie okrutną karę i zostaje wysłana na pewną wyspę, która nazywa się Ajaja.

Z początku wszyscy myślą, że będzie to idealna kara dla Kirke. Jednak jak się okazuje, dla niej jest to wybawienie, ponieważ ona na nieznanej wyspie radzi sobie wyśmienicie, są to najlepsze chwile jej życia. Dodatkowo ma szansę na poznanie siebie, ponieważ jak się okazuje Kirkę jest wyjątkową postacią.

Według mnie jest to wprost idealna pozycja dla czytelnika, który uwielbia mitologię grecką oraz dla takich osób, które chciałby sobie odświeżyć początki historii i przypomnieć sobie co nieco. Od razu wspomnę, że nie jest to zwykłe, przeciętne opowiadanie mitologiczne, według mnie ma ono w sobie coś, dzięki czemu nie mogłam się od tej książki oderwać, ponieważ w gruncie rzeczy była wyjątkowa. Tak jak wcześniej mówiłam, jeszcze nigdy nie czytałam czegoś równie dobrego, czegoś tak oryginalnego, pomysłowego i niezwykle bogatego w treść oraz nagłe zwroty akcji.

Należy również zaznaczyć, że cała historia nie jest w stu procentach czysta. W niektórych miejscach Autorka nieco pozmieniała prawdziwe historie mitologiczne, aby nieco ułatwić sobie zrealizowanie swojego pomysłu. Myślę też, że Madeline nie chciała też trzymać się ścisłych schematów wyznaczonych przez pierwotne mity. Uważam, że zmienienie niektórych faktów nieco ubarwiło i podkoloryzowało treść.

Pięknie wydana, cudownie napisana, oparta na motywach mitologicznych powieść Madeline Miller zachwyca od pierwszej do ostatniej strony. "Kirke" zostawiając przeciwników daleko w tyle rozpoczyna walkę o miano najlepszej książki roku.

Napisana w formie powieści fantasy, z dużą domieszką czarów i jeszcze większą paletą przeróżnych emocji, historia Miller zabiera nas prosto do Olimpu, miejsca wszystkich bogów. To tutaj także przychodzi na świat Kirke, w domu Heliosa, boga słońca i najpotężniejszego z tytanów. Jednak dziewczynka nie cechuje się potęgą ojca, ani tym bardziej bezwzględnością matki. W swoich uczuciach przypomina... zwykłego człowieka. Czy to właśnie dlatego tak bardzo ciągnie ją do ludzi? A może kryje się za tym coś więcej?

Chociaż wszystko wskazywało na to, że czeka mnie wyjątkowa lektura - nie spodziewałam się tak fanatycznie napisanej historii. "Kirke" oparta na jednym z moich ulubionych i zdecydowanie najciekawszym motywie mitologicznym, wprowadziła mnie do świata potężnych bogów bez najmniejszych skrupułów, który przerażał, miejscami przytłaczał, ale i zawsze fascynował. Dziewczynka dorastająca w świecie samych władców wprowadziła mnie do samego królestwa znamienitych osobowości, gdzie poznałam wszystkich cenionych bogów greckich, którym Madeline Miller z niezachwianą precyzją oddała bagaże najlepszych (choć często i przerażających) osobowości.

Jednak czy dziecko inne niż świat bogów ma miejsce w królestwie wybranych? Czy potężna moc, której jeszcze nie do końca ufa zapewni jej schronienie w świecie śmiertelników? Okazuje się, że droga dziewczyny będzie usłana trudami i wybojami niełatwymi do pokonania, bowiem nikt nie chce zaufać potężnej potomkini bogów władającej magią tak potężną, że zagrażającą samym mieszkańcom Olimpu. Jednak to nie przekreśla decyzji dziewczyny - z głową dumnie uniesioną zagłębia tajniki magicznych działań mając u swojego boku przyjaciół i tych, którzy nie zawsze dobrze jej życzą. Na swojej drodze spotka nie tylko Minotaura, Ikara i Dedala, ale i tych, którym nie uda się od samego początku - mordercza Medea czy przebiegły Odyseusz zrobią wszystko, by osiągnąć swój cel. Kirke wygnana przez Zeusa na osamotnioną wyspę odkrywa wewnątrz siebie potężną kobietę, która spotykając na swojej drodze cenione postacie greckiej mitologii rozpoczyna największą i zarazem najniebezpieczniejszą podróż swojego życia.

Piękny, niezwykle malowniczy język autorki prowadzi nas przez zaskakującą, nie rzadko zmieniającą bieg wydarzeń historią, w której wszystko jest możliwe. Tak silna jak silni są bogowie Olimpu i tak emocjonująca, jak wiele uczuć skrywa się w sercach śmiertelników Kirke będzie musiała stawić czoła samej sobie dowiadując się kim jest naprawdę i kim będzie w przyszłości. Aby ochronić siebie oraz to co kocha najbardziej stanie przed trudnym wyborem, który być może na zawsze zmieni jej życie. Jednak niezależnie od tego co wybierze i choć wybór ten stanie się największą emocjonującą petardą dla samego czytelnika, pośród bogów i śmiertelnych ludzi poznacie całą paletę barwnych osobowości i jeszcze więcej emocji, które uderzają czytelnika raz za razem fundując mu niezapomnianą podróż.

"Kirke" to diabelnie dobrze napisana historia. Mocno oparta na realnych wydarzeniach, mimo mnóstwa bogów pojawiającej się w fabule i z bohaterami tak dobrze wykreowanymi, że niemal namacalnymi. To niezapomniana, żywa, płynąca we krwi powieść o sile kobiety, potędze własnej osobowości, wyborach między tym co przeznaczona a ukochane. Nie wiem co postawić na pierwszym miejscu: spójną i niewiarygodnie dobrze przemyślaną historię, idealnie przedstawioną główną bohaterkę czy może wszystkie wartościowe wątki poboczne takie jak walka o własne miejsce w świecie, siłę przyjaźni i determinację ducha, rozłam rodziny i porzucenie cech rodzicielstwa na rzecz własnego egocentryzmu? A może inaczej, analizując świat zwykłych ludzi przyjmę, że najlepsza okazała się historia tych, którzy obawiali się silniejszej od siebie i w tym odnaleźli własne zagubione emocje? Niezależnie od tego co bym wybrała (a jest tego mnóstwo zważywszy na bogate wartości tekstu) ta powieść zawsze będzie dla mnie inspirująca i czarująca, doskonale napisana i tak dobra, że lepszej nie mogłabym sobie wymarzyć!

LUDZKA BOGINI

Kto z nas nie zna mitologii greckiej? Nie chodzi mi wcale o jakąś wybitną jej znajomość, ale chyba nie ma osoby, która nie kojarzyłaby Dedala i Ikara czy Odyseusza. W końcu opowieści o nich poznajemy nie tylko w szkole, ale także - a może wypadałoby powiedzieć przede wszystkim - z książek, filmów czy komiksów, bo przecież z bycia częścią naszej historii stały się także nierozłącznym elementem naszej kultury popularnej. I to elementem, który stał się już mocno wyeksploatowany m.in. przez nijakie widowiska kinowe. Dlatego po "Kirke" sięgałem z dużymi obawami - nie będę tego ukrywał. I cóż, choć powieść co prawda na kolana mnie nie powaliła, okazała się całkiem przyjemnym doświadczeniem.

Kirke to córka Heliosa i Perseidy, a co za tym idzie jest boginią. Ale nie jest jak inni tytani, we wszystkim bardziej przypomina ludzi, niż potężnego ojca albo bezwzględną matkę, nie ma nawet należytych boskich mocy – zaledwie nieśmiertelność odróżnia ją od normalnego człowieka. Nic więc dziwnego, że lepiej jest jej właśnie wśród śmiertelnych, szczególnie że między bogami czuje się gorsza, poniżana i niekochana. Kiedy jednak odkrywa w sobie moc, staje się zagrożeniem nawet dla swoich potężnych krewnych. Owa siła zamyka przed nią jedne drzwi, otwiera jednak inne – do świata niezwykłych możliwości i przygód. Pytanie tylko czy ścieżka, którą kroczy Kirke, nie stanie się także ścieżką zemsty?

Madeline Miller może pochwalić się nie lada osiągnięciem, bo jej debiutancka powieść "Achilles. W pułapce przeznaczenia" zdobyła Orange Prize - jedną z najważniejszych brytyjskich nagród literackich przyznawanych kobietom. Co ważniejsze, owo wyróżnienie przyznano przed nią tylko trzem debiutantkom, więc tym bardziej ma to znaczenie. "Kirke" to jej druga książka, tematycznie zbliżona, choć jakości, ze względu na fakt, że "Achillesa" nie czytałem, nie mogę porównywać. Ale pozwólcie, że odłożę na bok to wszystko i po prostu skupię się na niniejszej powieści.

Jaka zatem jest "Kirke"? Nie spełniły się na szczęście moje obawy, że będzie to kolejne miałkie young adult fantasy, bo całość, choć lekka, jest dojrzała i dobrze wykonana. Autorka nie operuje co prawda wysmakowanym stylem, nie szuka też wielkich literackich ambicji czy głębi. Skupia się na tym, by dostarczyć nam rozrywki podanej w dobry sposób, uwspółcześniając mity tak, że stają się atrakcyjne dla współczesnego czytelnika. Podobnych prób było wiele, ale z tych, które miałem okazję poznać, "Kirke" należy do najlepszych.

Jak na fantastykę przystało, książka jest też barwna, pełna niezwykłości i lekka w odbiorze. Czasem jej akcja snuje się powoli, czasem nabiera konkretnego tempa. Postacie, choć nieszczególnie złożone, szybko zyskują naszą sympatię / antypatię, fabuła, mimo iż doskonale znana, wciąga, a sama Kirke okazuje się być interesująca i bardzo ludzka. Na uwagę zasługuje także wydanie, które z miejsca rzuca się w oczy. Edytorsko znakomite, wzbogacone o świetna okładkę i urocze zdobienia w środku, naprawdę robi wrażenie. Miłośnicy fantastyki, legend i mitów będą z "Kirke" zadowoleni .

Słysząc hasło "mity" większość z nas najczęściej pomyśli o tych greckich bądź też rzymskich. I nie ma w tym nic dziwnego. Wywodzące się z nich bóstwa i istoty nadprzyrodzone - tak chętnie wykorzystywane w literaturze bądź filmach - sprawiły, że stały się one dla nas jednymi z najbardziej rozpoznawalnych i interesujących. Kolejni pisarze czy twórcy filmów czerpali i nadal czerpią garściami z tamtych historii, snując na ich kanwie własne opowieści. Nie inaczej było z Madeline Miller, która sięgnąwszy do greckich mitów postanowiła przedstawić czytelnikom własną wizję losów jednej z córek boga słońca Heliosa, a mianowicie Kirke.

Chyba większość z nas kojarzy Kirke z opowieści o Odyseuszu, który to w drodze powrotnej do rodzinnej Itaki zawitał na jej wyspę, na której to jego załoga została przemieniona przez zamieszkującą ją czarownicę w świnie. Jak jednak wyglądała przeszłość Kirke? Co się z nią działo, nim trafiła na Ajaję? Dlaczego w ogóle się na niej znalazła? Madeline Miller postanowiła wypełnić tę lukę ofiarowując swym czytelnikom opowieść rozpoczynającą się tuż po narodzinach córki boga słońca.

Kirke od samego początku była inna niż reszta jej pobratymców. Nie było w niej ani piękna, ani też krzty wyjątkowości. Głos jej, przywodzący na myśl śmiertelników, sprawiał, że musiała milczeć w obecności innych. Odkąd sięgała pamięcią była obiektem kpin i szyderstwa. Znosiła jednak to wszystko w ciszy, mając nadzieję, że w przyszłości jej los się w końcu odmieni. Jednakże wszystko ma swoje granice...

Któregoś razu, powodowana wewnętrznym bólem, rzuca straszliwe w skutkach zaklęcie na jedną z nimf, czym ściąga na siebie gniew swego ojca oraz wyrok w postaci wiecznego wygnania na odległą wyspę, z której już nigdy nie zdoła nikomu zaszkodzić.

Samotna, lecz wreszcie wolna, rozpoczyna długą podróż, u kresu której wreszcie zrozumie, kim naprawdę jest i co jest jej najbardziej drogie. Jej losy, mimo wygnania, przetną się m.in z Dedalem, Minosem i Minotaurem, Medeą oraz Jazonem, ale przede wszystkim z Odyseuszem, którego obecność na jej wyspie na zawsze odmieni nie tylko jej życie, ale również tych, którzy przybędą po nim.

Trzeba przyznać Madeline Miller, że udało jej się stworzyć całkiem interesującą historię. Co prawda znajdziemy w niej dobrze nam znane opowieści o greckich bóstwach, herosach i różnej maści potworach, to jednak przedstawione zostały one po części na nowo poprzez wplecenie w nie szczelniej wątku samej Kirke oraz wypełnienie ewentualnych luk tworami wyobraźni autorki. Całość wypada naprawdę dobrze i jest znośna w odbiorze - nie nuży, dobrze się czyta i chętnie poznaje losy kolejno pojawiających się w niej postaci, a zwłaszcza głównej bohaterki.

Bogowie i tytani, zarówno ci potężni jak i pomniejsi, w powieści Madeline Miller jawią się jako istoty bezwzględne, obłudne i wyzute z jakichkolwiek uczuć, poza miłością własną. Dla własnych korzyści gotowi są zepchnąć w otchłań członków swojej rodziny, byle tylko osiągnąć zamierzony cel. Śmiertelnicy to dla nich zaledwie "(...) worki z niewyprawionej skóry, wypchane gnijącym mięsem", robactwo i marionetki, których życiem i przyszłością bawić się mogą do woli, dla własnej uciechy i zadowolenia innych. "(...) nie dbają o to, czy jesteś dobra, czy zła. Im imponuje tylko siła (...) Biorą co chcą, a w zamian dają ci tylko kajdany."

I wśród nich przychodzi na świat Kirke - tak inna od reszty swych pobratymców. Bogini, a jednak pod wieloma względami bliższa śmiertelnikom. Niepozbawiona uczuć i nie potrafiąca być obojętną na krzywdę innych. Od samego początku zjednała sobie moją sympatię - zwłaszcza za upór i swą silną wolę, ale przede wszystkim za przeciwstawianie się tym, którzy pragnęli narzucić jej swoje jarzmo oraz za walkę i starania o zachowanie życia oraz zapewnienie bezpieczeństwa dla jej syna. Miłość matki bywa wielka, a ta, którą Kirke obdarzyła Telegonosa doprawdy godna jest podziwu.

Patrząc na samo wydanie powieści nie sposób przejść obok niej obojętnie. Twarda okładka oraz piękna obwoluta z miejsca przykuwają wzrok do tej pozycji. Ściągając wierzchnią warstwę z radością zauważamy, że i główna oprawa książki zachowuje styl jak i piękno obwoluty, po raz kolejny ciesząc oko. Całości dopełnia wklejka z mapką wyspy, na której zamieszkiwała Kirke, jak też graficzne akcenty na początku każdego z rozdziałów. Wszystko razem wzięte sprawia, iż książka ta stanowić będzie piękny widok na naszej półce, jak też idealnie nadawać się na wyjątkowy prezent dla miłośników mitologii.

Jeśli i wy się do nich zaliczacie, sięgnijcie po "Kirke" Madeline Miller. Myślę, że może się wam spodobać. Pozostali czytelnicy również powinni być zadowoleni, wszak jest to całkiem niezła powieść fantastyczna, z interesującą i intrygującą główną bohaterką, która pragnie opowiedzieć swoją historię. Wysłuchacie jej?

Źródło: [Adres usunięty]

"Pięknokędziorna, gadająca pani" napisał o niej Homer w "Odysei", dla Owidiusza w "Przemianach była dumną wzbudzającą strach wiedźmą otoczoną przez lwy, wilki i niedźwiedzie. Inspirowała Niccolò Machiavellego, Giordano Bruno, niezliczonych poetów, malarzy, którzy widzieli w niej czasem czarodziejkę, innym razem wiedźmę, albo femme fatale, fascynującą i przeklętą uwodzicielkę, nęcącą mężczyzn, doprowadzając ich do zguby.

Kim była nieśmiertelna Kirke, która zamieniła towarzyszy Odyseusza w świnie? Wyrzutkiem bogów, łaknącej zemsty na mężczyznach wiedźmą? Odpowiedzieć na to pytanie próbuje w swojej książce "Kirke" Madeline Miller. Napisana przez nią opowieść przedstawia tę mityczną nimfę z zupełnie innej perspektywy.

Mityczna piękna uwodzicielka w powieści Miller w niczym nie przypomina wielkiej, potężnej i urodziwej córki boga słońca Heliosa i nimfy Perseidy o której opowiadali w swoich eposach Owidiusz czy Homer. Nigdy nie była piękna, nie miała żadnych talentów, ani mocy, posiadała jedynie skrzeczący głos śmiertelniczki, dlatego od początku była odrzucana, samotna i niekochana. Kiedy Kirke zakochuje się w zwyczajnym ubogim śmiertelniku odkrywa w sobie moc, która budzi w innych strach. Za strach bogów musi zapłacić. Zostaje wygnana na bezludną wyspę Ajaja, by od tej pory radzić sobie sama.

Madeline Miller w swojej powieści zdecydowała się opowiedzieć znane mity na nowo, nadając im własny niepowtarzalny kształt i wymiar feministyczny. Wykorzystując klasyczne eposy, "Odyseję Homera, "Metamorfozy Przemiany" Owidiusza, "Telegonię" Eugammona z Cyreny stworzyła kompletną historię samotnej czarownicy z Ajaji, przekazując przy tym głos głównej bohaterce. To właśnie Kirke opowiada dzieje swojego życia.

Nieśmiertelność daje jej możliwość, aby dowiedzieć się kim jest, do którego świata należy, boskiego czy świata śmiertelników, którzy stają się dla niej wyjątkowo bliscy. Na swojej drodze spotyka wielu z nich, Dedala i jego syna Ikara, Odyseusza, Penelopę, zdarza się, że musi bronić swojego domu przed intruzami, zarówno ludźmi, herosami, jak i bogami, którzy nie są jej przychylni. Samotny czas spędzany na wyspie pozwala jej nie tylko odkryć swoje czarodziejskie umiejętności. Przechodzi ogromną metamorfozę, z czasem staje się silniejsza, niezależna, odkrywa czym jest prawdziwe zaufanie, poznaje swoją prawdziwą wartość.

"Kirke" to opowieść o szukaniu własnej ścieżki, podejmowaniu trudnych decyzji, popełnianiu błędów, historia o tym, że nasze pochodzenie nie musi determinować kim jesteśmy, ważne byśmy żyli w zgodzie ze sobą i własnym sumieniem. Madeline Miller w swojej powieści udało się przedstawić ludzką twarz bogów i herosów. Dowiadujemy się, że Jazon może być silny, ale i zagubiony, Hermes bywa nudny, Odyseusz który "w jednej osobie jest prawnikiem, bajarzem i wioskowym szarlatanem" wewnątrz jest pokiereszowanym przez wojny wrakiem człowieka. Odkrywamy, że nawet bogowie skrywający się za maską okrucieństwa i małostkowości doświadczają poczucia winy, wstydu, wyrzutów sumienia.

Nie napiszę, że "Kirke" to powieść wybitna. Nie spodziewałam się arcydzieła mogącego rywalizować z antycznymi eposami, jednak w warstwie językowej oczekiwałam po "Kirke" trochę więcej. Całość jest dojrzała, dobrze wykonana, ale czegoś mi brakowało, jakiegoś wysmakowania, większej dynamiki, czegoś co pozwoliłoby mi określić ją mianem epickiej. I w zasadzie to mój jedyny zarzut wobec "Kirke" wynikający być może z trochę rozdmuchanych oczekiwań wobec zachwalanej wszędzie powieści.

Pod każdym innym względem powieść oczarowuje. Nie tylko pozwala na nowo odkryć mitologię i poznać ludzkie oblicze greckich bogów. Madeline Miller opowiadając o życiu Kirke udało się stworzyć uniwersalną historię o poszukiwaniu własnej tożsamości. Opowieść o tym, że nigdy nie wolno się poddawać, trzeba walczyć o to na czym zależy nam najbardziej, o miłość, o godność, o siebie. Zawsze.

Tekst pochodzi z bloga: [Adres usunięty]

MITOLOGICZNY RETELLING?

Retellingi baśni są niesamowite, jak więc wypadł swego rodzaju retelling mitologii? Trzeba przyznać, że Kirke to lektura specyficzna i nie każdemu przypadnie do gustu. Akcja płynie bowiem tutaj powoli, momentami wręcz majestatycznie, dzięki czemu zachowany jest klimat i patos mitologicznych przypowieści. Oczywiście bywają też elementy z dozą sarkazmu, które lekko przełamują powagę. Książki nie przeczytamy jednak w kilka godzin. To raczej lektura, którą należy sobie dawkować i cieszyć się nią powoli.

Jak wypada fabuła? Nie jestem znawczynią mitologii greckiej, więc nie zweryfikuję prawdziwości w 100%, jednak wiele postaci, które przewinęły się przez książkę, a także to, jak potoczyły się ich losy, były zgodne z mitami, które znałam jeszcze ze szkoły. W życiu naszej Kirke pojawił się więc Dedal i jego syn Ikar, a Minotaur był synem jej siostry. Był także Odyseusz, Hermes, Prometeusz, Atena. Co, jeśli którejś z tych postaci nie kojarzycie? Żaden problem, ponieważ nie ma tu żadnych konkretnych odwołań do mitów, wspominek, że coś powinniśmy z nich pamiętać itd.

Jeśli chodzi zaś o bohaterów, to na pierwszy plan wychodzi oczywiście Kirke. I jak na początku strasznie działała mi na nerwy i uważałam ją za strasznie naiwną, tak im dalej w książkę, tym większa zachodzi w niej zmiana. I trzeba przyznać, że jest to transformacja na plus. Co z pozostałymi postaciami? Nie są jakoś szczególnie rozbudowane, jednak dzięki temu powieść tym bardziej schlebia mitologii. Należy również wziąć poprawkę na wszelakie anomalie, dziwne związki i tym podobne - jako, że w mitach było to na porządku dziennym, tutaj mamy dokładnie tak samo. Czy mi się to podobało? O dziwo, ale lektura Kirke była ciekawą czytelniczą podróżą, bo chyba jeszcze nigdy nie czytałam książki w klimacie takim, jak ten.

STRUKTURA

Zacznijmy od walorów estetycznych, bo chyba każdy chociaż przez chwilę zachwycał się tym wydaniem. Piękna obwoluta, jak i okładka pod nią. W środku genialna wklejka z mapą, dzięki której mogliśmy nieco sobie wyobrazić świat przedstawiony. Dodatkowo drobny ozdobnik przy rozpoczęciu każdego z numerowanych rozdziałów.

Narrację powierzono głównej bohaterce, lecz momentami zachowuje się ona jak narrator wszechwiedzący, bądź opowiadający swoją historię na wzór wspomnienia. Pewne elementy zapowiada wcześniej, pewne obawy, kłopoty, zawirowania. Był to ciekawy zabieg, a jednocześnie kolejny z elementów, który budował klimat mitów. Co ze stroną stylistyczną? Podobał mi się zabieg stylizowania języka na taki, jaki pojawiał się w mitologii. Przyczyniał się ON również do tego, że książkę czytałam na raty, by móc w pełni cieszyć się lekturą.

PODSUMOWUJĄC

Kirke to powieść nietypowa i nie każdemu przypadnie do gustu. Taki klimat trzeba po prostu lubić. To też historia, którą można przeczytać i nigdy do niej więcej nie wrócić, a jednak wiele się z niej zapamięta. Nieco inne spojrzenie na znane mity pozwala nam zobaczyć o wiele więcej. Więcej o ludziach, o nas samych, o świecie. Chociaż w tej książce przeważają bogowie i mityczne stwory, to jednak większość zachowań jest ludzkich. Okrucieństwo, pycha, chciwość, ale też i miłość, opiekuńczość i poświęcenie. Dlatego jeśli lubisz powieści, z których można wynieść jakąś lekcję, przepadasz za nietypowymi czytelniczymi przygodami, lub po prostu masz ochotę na mitologię w innej formie - Kirke będzie lekturą dla Ciebie.

Kirke to córka boga Słońca Heliosa i nimfy Perseidy, która zawsze pozostawała w cieniu i była obiektem drwin swoich bliskich. Była uważana za gorszą ponieważ posiadała skrzeczący głos a jedyną rzeczą, która odróżnia ją od śmiertelniczki to nieśmiertelność. Gdy odkrywa, że posiada w sobie moce o których nawet nie śniła zostaje wygnana na wyspę Ajaja. Koniec końców pewne zdarzenia doprowadziły do tego, że Kirke musi zdecydować czy chce być boginią czy śmiertelniczką. POLECAM !

Mitologiczna powtórka z rozrywki.

Książka zapowiadała się świetnie już przed premierą. Sama premiera, okładka, opisy - to wszystko tylko rozbudziło apetyty ;) I słusznie! Madeline Miller ożywia mitologię i to w sposób, który trafi współcześnie do niejednego z nas :)

Tytułowa Kirke to córka Heliosa i Perseidy. Córa bóstw, można by rzec, jednak cech bóstw tak jakby pozbawiona... Odstająca od wszystkich wokół wręcz... Efekt? Córa bóstw doświadcza wyśmiewania, szykanowania, upokarzania... Zdecydowanie nie czuje się wśród "swoich" na miejscu. Wszyscy wokół też bynajmniej jej jako "swoją" nie postrzegają, z rodziną włącznie. Czara goryczy przelewa się po incydencie ze Scyllą, kiedy to Kirke puszczają nerwy. Musi udać się na wygnanie. Cóż na nim znajdzie? Zaskakujące podobieństwo własne do... śmiertelników. Zaskakujące zwłaszcza jak na boginię... Tak całkiem pozbawiona boskich mocy, jak się okaże, Kirke też nie jest... Jak użyje wiedzy o sobie i o swoich możliwościach?

Każda kolejna strona tej książki jest w stanie zauroczyć całością lektury :) Być może, w moim na ten przykład przypadku, dlatego, że od zawsze uwielbiam mitologię ;) No ale czymże są mity? :) ... Zbiorem ponadczasowych i uniwersalnych opowieści, które nie bez powodu przetrwały w ludzkiej świadomości. Przetrwały w niej dlatego, że trafiają do ludzkich serc, odwołują się bowiem do głębokich podstaw ludzkiej natury. Nie inaczej jest z tą książką ;) ... Można kręcić nosem, że autorka na potrzeby fabuły pozmieniała co nieco w oryginalnych mitach, ale można jej to wybaczyć według mnie, całość bowiem dzięki tym małym korektom wygląda spójnie i... po prostu fajnie :)

"Kirke" to nie tylko mitologiczna powtórka z rozrywki. To opowieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, a także o konieczności zdecydowania, czy lepiej dać się ponieść tej lepszej, czy tej bardziej mrocznej, wiodącej ku zemście, części swojej natury. To także historia o tym, że ofiarą można się stać zawsze, lecz zawsze ma się w takiej sytuacji wybór: poddać się, lub też walczyć o swoją godność. No i na koniec, "Kirke" to także mała refleksja na temat nie poddawania się żadnym przeciwnościom losu oraz na temat tego, że warto walczyć o swoje - nieważne, czy mówimy o miłości, o godności, czy o szeroko pojętym dobru własnym i ogółu. Po prostu warto podnieść rękawicę. Zawsze.

Gorąco polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

Pomysł na napisanie "Kirke" jest epicki. Jest to jedna z moich ulubionych książek od momentu jej przeczytania.

Książka zachęca do siebie już w pierwszych zdaniach. Od samego początku podchodziłam do książki z pozytywnym nastawieniem i tak zostało do jej samego końca. Lekturę czyta się niebywale lekko oraz szybko. Opisy nie męczą, a bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, zarówno ich wygląd jak i charakter. Jest to książka dla tych, którzy chcą odprężyć się lekkością jej napisania, oraz mają ochotę pochłonąć książkę w dwa dni. Szczególnie iż rzadko spotykamy książki, które są nawiązaniem do mitologii.

O czym ona jest? O bogach, magii, ziołach, miksturach, intrygach, nadludzkich siłach oraz mocach.

W książce występują Najdy, Nimfy, Rzeczni bogowie, bogowie Olimpu- czy to nie brzmi ciekawie?

Mamy wrażenie że przenosimy się do świata mitologii. Dla mnie było to wielkim plusem, ponieważ od zawsze interesowały mnie losy mitologicznych bogów. Nie jest to jednak dział historii, tylko raczej fantastyki.

Główną bohaterką książki jest Kirke- bogini, zwana również nimfą oraz najdą. Jej Ojcem był Okeanos, a dziadkiem Helios. Znajdziemy także bohaterów z prawdziwej Mitologii- Prometeusza czy Zeusa.

Jeśli bohaterowie będą wam się mylić, chociaż mi się to nie zdarzało - na końcu książki macie spis postaci.

Wracając, na początku występuje nawiązanie do życia głównej bohaterki, które nie było lekkie.

Dziewczyna ma tróję rodzeństwa, których dwójka z nich dokuczała jej całe życie. Pazyfae, Perses oraz nawet jej matka nigdy za nią nie przepadali, do czasu aż urodził się Ajestes.

Kirke musiała się zajmować malutkim bratem, ponieważ jej matka nie chciała się opiekować dzieckiem. Przez całe dzieciństwo bohaterka była bardzo zżyta z Ajestesem. Mieli szczęśliwe dzieciństwo oraz własne tajemnice. Bohaterka w końcu żyła pełnią życia, odnalazła własne szczęście, nie martwiąc się iż rodzina cały czas z niej szydziła. Koniec koniec końców jej siostra zostaje wydana za mąż, brat- jej ulubieniec, ją zostawia aby władać królestwem. Dziewczyna znowu zostaje sama.

Mówi się, że kobiety są delikatnymi stworzeniami, jak kwiaty, skorupki jajka, że wystarczy moment nieuwagi, by je zmiażdżyć. Nawet jeśli kiedyś w to wierzyłam, to w tym momencie przestałam.Bohaterka z początku jest przerażona zaistniała sytuacją, lecz z czasem odczuwa, że wyspa nie jest jej wrogiem lecz jej sprzymierzeńcem. Otaczające ją rośliny, zwierzęta stają się jej życiem. Kobieta zyskuje także nowego przyjaciela- u jej boku zaczyna wędrować samotna wilczyca. Kirke długo przebywała sama na wygnaniu, mimo to czuła się szczęśliwa. Dopiero teraz zaczynała żyć pełnią życia, aż do momentu gdy do jej drzwi zawędrował nieznajomy młodzieniec, jak się później okazało jest to Helios- syn Zeusa. Przybył aby" ukryć zwój który zakosił Apillinowi". Od tegoż momentu bóg staje się jej kochankiem, który stale informuje ją co dzieje się poza wyspą. Miejsce to zyskuje nazwę Ajaja.

W samotnym życiu są rzadkie chwile w których dusza innej istoty pojawia się blisko twojej, jak gwiazdy, które tylko raz w roku muskają niebo.

Dni mijają, Kirke wytwarza mikstury, rozmawia z zwierzętami i wędruje po wyspie zbierając zioła oraz dary natury. Spokój ten zaburza statek, który przybywa do brzegów Ajaji. Wędrowcem jest Dedal który przybywa do bohaterki z wiadomością od ... jej siostry, która zawsze nienawidziła i szydziła z Kirke. Pazyfae prosi bohaterkę, o przybycie do jej królestwa z pomocą, lecz nie chce zdradzić w jaki sposób Kirke ma to zrobić. Ojciec bohaterki- Okeanos, po rozmowie z Zeusem zgadza się aby bohaterka na czas pomocy siostrze opuściła wyspę, a jej wygnanie zostanie "Wstrzymane".

Od tego momentu książka zaczyna nabierać jeszcze większego tępa niż do tej pory. Ciężko ją odłożyć, ponieważ bieg wydarzeń i zagadek coraz bardziej nakręca fabułę, przez co historię czyta się jednym tchem.

Nie chcę za bardzo zdradzać wam całej fabuły książki, dlatego też postaram się wspomnieć co was jeszcze czeka, nie ujawniając zbyt wiele.

Kirke przybywa do Pazyfae z pomocą, aby odebrać jej poród. Lecz podczas porodu okazuje się iż nie jest to poród dziecka. Tutaj znajdziemy kolejne nawiązania do mitologii. Bohaterka spędza kilka dni w królestwie, po czym wraca na wyspę. Nie jest to jednak koniec przygód. Od tej pory Dziewczyna nie będzie już na wyspie sama. Pojawią się nieznośne córki bogów, podróżni, których dziewczyna będzie zamieniała w... - nie powiem, sami zobaczycie- pojawia się również Odyseusz, który wraca z walki o Troję. Bohaterka będzie musiała walczyć z Bogami o miłość życia- którą nie jest mężczyzna. Kirke będzie w stanie poświęcić życie dla tej jednej osoby. Kim ona jest? Jak myślicie?

Zakończenie książki jest tak zagadkowe, jakby czekała przed nami kolejna część

Książka zapiera dech w piersiach, polecam ją przeczytać każdemu, kto interesuje się mitologią, fantastyką, czy po prostu chciałby przeczytać coś nowego. Dodatkowo do przeczytania zachęca okładka książki w której zakochałam się od pierwszego wejrzenia.