Kingsbane. Zguba królestwa

Po zaskakującym zakończeniu pierwszego tomu wręcz się mogłam doczekać się kontynuacji. I szczerze mówiąc, ta część podobała mi się bardziej niż poprzednia.

Dzieje się tu o wiele więcej akcji. Zaskakujące momenty towarzyszą nam co chwila. I zdecydowanie nie można przewidzieć kolejnych wydarzeń.

Co do głównych bohaterek to nadal bardziej interesowały mnie losy Rielle, wokół której magia wręcz fruwała w powietrzu. Co prawda irytowała mnie momentami swoim zachowaniem, lecz rozdziały z jej perspektywy czytałam chętniej.

„Żar gromadzący się w jej dłoniach. Eksplozja niewidocznej mocy rozwiewająca jej włosy. Nagie, oślepiające empirium będące odzwierciedleniem jej wściekłości i strachu”.

Przygody Eliany nie robiły na mnie większego wrażenia, lecz ciekawiło mnie co się u niej dzieje. Skoro zaczęłam czytać, to wypadałoby poznać finał jej przygód.

Zakończenie ponownie zaostrzyło apetyt na więcej i więcej. Już nie mogę się doczekać kontynuacji. Ciekawa jestem, co jeszcze się wydarzy.

Trzeba się tylko przyzwyczaić do przeskakiwania w czasie między rozdziałami. Naprzemiennie mamy czas przeszły i przyszły. Podczas lektury wymagane jest też lekkie skupienie, aby zrozumieć co się właściwie dzieje.

Najlepsza książka tego miesiąca? Od razu odpowiadam, że „Kingsbane”. Nie wiem nawet, czy to nie jest jedna z najlepszych książek/serii, jakie kiedykolwiek czytałam. I mówię to absolutnie z pełnym przekonaniem. Bo o ile pierwszy tom podobał mi się, to tutaj jestem WSTRZĄŚNIĘTA. @magbook w jednym ze swoich tik toków mówiła, że jedyne słowo, które pojawia się w jej głowie po zakończeniu to „zdrajca” i chyba trafniej bym tego nie ujęła.

Kolejna część zmagań Rielle, która próbuje połączyć swoją dobrą naturę i miłość do Audrica, z tym, w co wplątuje ją Corien. Co jej obiecuje, co w niej podsyca na każdym możliwym kroku. Bunt, chęć władzy i potęgi, niczym niespętaną wolność i szansę na bycie w pełni sobą. Po drugiej stronie mamy Elianę, która odkryła, że posiada magię. Że jest drugą Królową i że kocha człowieka, którego jakiś czas wcześniej jeszcze nienawidziła. Stara się zrobić wszystko, żeby nie okazać się tą złą, żeby uratować brata i każdą kolejną osobę, na której jej zależy. Ale… wszystko coraz bardziej się komplikuje.

NIE WIERZĘ, ŻE TAK MOŻNA WYKREOWAĆ DANĄ HISTORIĘ. Ostatnio pisałam Wam, że mam chyba jakieś uśpione tajne moce, bo przewidziałam każdy możliwy plot-twist w poprzednich kilku książkach. Zgadnijcie co – w tej nie przewidziałam żadnego. Nie domyśliłam się ani jednego rozwiązania, przez co dosłownie zostałam zbombardowana tym, co wymyśliła Claire Legrand. Płakałam, wytrzeszczałam z wrażenia oczy, zamykałam książkę i rzucałam ją z daleka od siebie, bo nie sądziłam, że praktycznie z niczego można otworzyć tu tak dużo wątków i wykreować podwaliny pod AŻ TAKIE zakończenie.

Jestem absolutną fanką tego, jak Claire stworzyła postacie. Pełne sprzeczności, które z jednej strony ciężko lubić, a z drugiej roni się łzy za każdym razem, kiedy dzieje się im coś złego. Każda z nich jest unikalna, bardzo szara i bardzo mroczna. Rielle czy Eliana – każda z nich przeszła niesamowitą przemianę na przestrzeni tych stron. Eliana, która z łowczyni stała się jedną z najbardziej empatycznych osób w tej książce. Rielle, z jednej strony chaotyczna, niezrozumiała, która za wszelką cenę próbuje walczyć o miłość najbliższych, mimo że jej umysł coraz bardziej zasnuwają słowa Coriena i niekontrolowana magia. I w końcu CORIEN. Postać tak zawiła, tak mroczna i fascynująca. Spodziewałam się tu przemocy psychicznej, spodziewałam się czegoś trudniejszego, ale nie sądziłam, że sama nie będę w stanie pojąć, co się wokół mnie dzieje, pojąć skali tak mieszanych uczuć, które przewijały się na przestrzeni stron. Rielle i Corien byli spleceni niczym w tańcu, ona mówiła nie, a on naciskał, ona się mu poddawała, żeby znowu się przeciwstawić – nie czytałam jeszcze historii, która byłaby tak bardzo przepełniona trudnymi relacjami, która byłaby jednocześnie tak bardzo magiczna i rzeczywista, która z jednej strony byłaby tak fascynująca, a z drugiej przerażająca. Te relacje, toksyczność, która pojawiła się nawet w złotym chłopcu Audricu. Dodatkowo autorka z czasem zaczęła dodawać nowe perspektywy, które jeszcze bardziej uzupełniały tę fabułę, które jeszcze bardziej wszystko komplikowały. Simon… Audric… CORIEN.

Ta historia jest przepełniona bólem, przepełniona pragnieniem – wolności, miłości, przepełniona pożądaniem i cierpieniem. Zawiązują się tu momentami niezrozumiałe trójkąty miłosne, a obie linie czasowe przeplatają się, dopełniając wzajemnie. Na zmianę dodają nowe fakty, nowe puzzle do chyba najtrudniejszej układanki, jaką było mi dane rozwiązywać. Jestem w szoku jak pochłonęła mnie ta książka, jak idealnie Claire ograła wątek podróży w czasie, którego przecież tak nie znoszę. Jak pokazała mi, co naprawdę znaczy słowo „zdrajca”, czy „otwarte drzwi na kolejny tom”. Mam tak wiele teorii, pytań i już wiem, że żadna z nich nie będzie dość dobra, że żadna nie będzie trafna, bo nic, co sobie wymyśliłam tak naprawdę się nie sprawdziło.

Coraz więcej magii, artefaktów, aniołów i innych fantastycznych stworzeń. Coraz więcej wojny, intryg i polityki. Coraz więcej zniszczenia i łez. Naprawdę boję się kolejnego tomu, nie wiem, czego mogę się po nim spodziewać i czuję się jednocześnie przerażona i podekscytowana. Ode mnie absolutne 10/10

"Kingsbane. Zguba królestwa" autorstwa Claire Legrand to już druga część fenomenalnej serii. Pierwsza część, jak to zazwyczaj bywa, była wstępem, a tutaj to dopiero była prawdziwa akcja i emocje.

Akcja dzieje się od razu po pierwszej części. Nadal mamy dwie perspektywy Rielle i Eliany, ale czasami mamy innych bohaterów, chociażby Coriena. Jak ja byłam ciekawe jego rozumowania i jak na razie mnie nie zawiódł 😈. Co ja na to poradzę, lubię tego złola. Idzie w zaparte, ma cel i się go trzyma, nie ważne za jaką cenę. Choć jak poznajemy przeszłość, to jak świeci postąpili z Aniołami, to wcale im się nie dziwię, że chcą zemsty. Można zrozumieć ich zachowanie.

Jeżeli chodzi o nasze bohaterki, to muszę wam powiedzieć, że nie lubię Rielle. Jak ona mnie wkurza, ta jej pewność siebie i swoich mocy. Wszystko wie najlepiej, ale sama nie zdaje sobie sprawy jak jest manipulowana. Jej związek z Audriciem i jej uczucia do niego jakoś mnie nie przekonują. Są kotwicą, która trzyma ją w całości, tylko ile tak można. Tylko co będzie, jak to się skończy? Czy Rielle jest na tyle silna by sama dać sobie radę? Czy umie rozróżnić dobro od zła? Za to Eliana to jej przeciwieństwo, cały czas boi się nowo poznanych mocy, nie umie sobie z nimi radzić, czuje przed nimi respekt i boi się być jak jej matką. Wszystkie te emocje przeszkadzała jej w poznaniu granicy jej mocy i używaniu jej. Czy będzie zdolna poddać się im? Czy strach będzie ważniejszy niż pomoc innym? Eliana i Simon, to mieszanka wybuchowa. To on motywuje ją i milcząco wspiera, potrafi pocieszyć i równocześnie dać kopa na rozpęd. Pcha ją niezmordowanie do przodu, ale chciałby ją ograniczać, tylko nie z nią te numery.

Ta część jest o wiele bardziej dynamiczna. Nie ma tu czasu na nudę. Cały czas jesteśmy zaskakiwani zwrotami akcji, niektórych wręcz nie da się przewidzieć, a zakończenie to po prostu woda z mózgu. Do tej pory nie mogę wyjść z podziwu jak autorka sobie to wymyśliła i jak tak można. Zakończenie mnie po prostu zniszczyło i zaszokowało. Już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Jeżeli jeszcze jakimś cudem nie znacie tej serii to szybciutko musicie nadrobić. Fenomenalna fantastyka z rozbudowanym światem pełna zwrotów akcji, rozterek bohaterów, emocji. Czegóż chcieć więcej 😊. POLECAM❤️

„Kingsbane. Zguba królestwa” to drugi tom serii Empirium. Kiedy skończyłam czytać pierwszy tom, nie mogłam doczekać się drugiego. Teraz jest podobnie. Kolejna część potrzebna jest mi na już.

Walka o pokój nadal trwa, pomimo że Rielle zostaje namaszczoną na Słoneczną Królową. Teraz zmaga się z trudami rządzenia. Aby uratować siebie i poddanych musi zdobyć aż 7 artefaktów. Czy się jej to uda? Czy jednak zamiast być tą, która uratuje nie stanie się Krwawą Królową, która doprowadzi do zguby?

Rolą Eliany jest zostanie zbawicielką. Na rolę tę, nie jest przygotowana, ale zrobi wszystko by uratować swoich ludzi.

Obie bohaterki są bardzo różne. Rielle jest tą bardziej silną i brutalną postacią. Eliana, z kolei kieruje się bardziej sercem.

Nie jeden raz bywa tak, że drugi tom jest znacznie gorszy od pierwszego. Nie tym razem. Świat stworzony przez wciągnął mnie bez reszty. Zarówno obie główne bohaterki, jak również inne postacie są tutaj świetnie przedstawione. Każda z nich jest inna. Każda jest barwna i ma swoją rolę do odegrania.

Podobnie jak w pierwszym tomie, tak i tutaj narracja prowadzona jest z punktu widzenia dwóch postaci, ale tym razem do głosu dochodzą również inne.

Świat stworzony przez autorkę intryguje. Jest pełen niebezpieczeństw, magii i aniołów.

Zajedziemy tutaj wiele zwrotów akcji, które zapierają dech w piersiach. Potrafią zaskoczyć i sprawić, że nie można książki od tak odstawić.

Książka dostarcza wiele emocji i wiele pytań, które nie do końca jeszcze są tutaj wyjaśnione. Dlatego tak bardzo na już potrzebuję kolejnego tomu.

Jeśli jesteście bardziej wymagającymi czytelnikami to bardzo polecam zarówno pierwszy tom jak i drugi „Kingsbane. Zguba królestwa”.

„Kingsbane” to kontynuacja „Furyborn”, czyli mojej kwietniowej miłości. Ogromnie czekałam na ten tom i mimo że oceniam go trochę gorzej niż pierwszy, to nie czuję zawodu.

Mam wrażenie, że akcja była trochę nierównomiernie rozłożona. Perspektywę Rielle tak jak poprzednio, czytało mi się wyśmienicie. Opiewała ona w mnóstwo interesujących wydarzeń i zwrotów akcji. W dodatku sama bohaterka jest dla mnie dużo bardziej ciekawa przez jej konflikt wewnętrzny, bo stąpa na granicy dobra i zła. Natomiast perspektywa Eliany czasem trochę mnie nużyła, a ona sama sprawiała wrażenie wiecznie użalającej się nad sobą. Czekam na moment, gdy w końcu odkryje w sobie siłę.

Bardzo podobało mi się, że autorka zdecydowała się na dodanie kilku rozdziałów z perspektywy innych bohaterów. Czytałam to z niezwykłym zainteresowaniem, a szczególnie perspektywę Coriena 😏 Pozwoliło nam to poznać wydarzania i główne bohaterki z innego punktu widzenia, poproszę tego więcej w kolejnym tomie.

A jak już mówimy o Corienie, to mam do niego ogromną słabość 🫠 Nic nie mogę na to poradzić, że moje serce zawsze zdobywają czarne charaktery. Ogromnie cieszę się, że w tym tomie mogliśmy poznać go trochę bardziej. Jego relacja z Rielle jest 🥵 Przepraszam Audric, ale nie masz podjazdu do niego. Mam wrażenie, że w finałowym tomie dostaniemy dużo ich wspólnych scen 😏🔥

„Kingsbane” nie sprawiło, że mój mózg pracował na najwyższych obrotach i rozważał różne teorie. W sumie nic specjalnie mnie nie zaskoczyło (oprócz zakończenia). Jedna scena, a raczej wnioski, które wysunęłam, sprawiły że wyglądałam tak: 😮

Zakończenie totalnie zmiażdżyło mi serce. Rozszarpało je, zgniotło, pokroiło, totalnie złamało. Zupełnie tego się nie spodziewałam. Musiałam powstrzymywać łzy. Następnie przez 43 minuty stania w korku przeżywałam je raz za razem. Nie potrafiłam przyjąć tego do wiadomości. Do tej pory boli mnie, jak o tym pomyślę. Mam pewną teorie co do niego i lepiej, aby się sprawdziła, bo w innym wypadku ostatni tom zrobi fikołka z piątego piętra.

Słyszałam, że na finałowy tom nie przyjdzie nam długo czekać i mam nadzieję, że to prawda, bo moje serce nie zazna spokoju, dopóki go nie przeczyta.

Dwie królowe, anielska brama i przepowiednia sprzed tysiąca lat. A wszystko to utkane z mistrzowską precyzją przez Claire Legrand.

Rielle zmaga się z trudami rządzenia, kobieta została namaszczona na Słoneczną Królową okazała się jednak być przekleństwem dla ludu Celadrii .

Teraz musi zdobyć siedem magicznych artefaktów by ocalić życie swoje i poddanych , a do tego podjąć decyzję czy zdradzić ukochanego Audurica czy zaufać mężczyźnie, który nieustannie ją wspierał. Tylko czy Corien jest do końca szczery w swych intencjach?

Eliana z kolei staje twarzą w twarz z dziedzictwem swojej krwi oraz narzuconą jej rolą zbawicielki na którą zupełnie nie jest przygotowana i której nie czuje się godna.

Młoda kobieta uczyni jednak wszystko by ocalić swoich bliskich.

Czy prawdziwa Słoneczna Monarchini zmierzy się z tym o czym mówiły proroctwa czy odrzuci swój dar?

Jeśli byłam oczarowana Zrodzoną z furii teraz jestem po prostu oszołomiona. Ta fabuła nie ma w sobie ani krzty banalności, a kolejne zwroty akcji są tak mocne, że nie sposób złapać oddech.

Tym razem mamy do czynienia z perspektywą kilku innych prócz Rielle i Elainy co pozwala lepiej przeniknąć do wykreowanego przez autorkę.

Każda przeczytana strona obfitowała w emocje i rodziła kolejne pytania pozostawiając czytelnika z uczuciem niedosytu.

Z niecierpliwością czekam na finał tej niesamowitej historii ❤️