Karty historii. Łowca

Autobiograficzna opowieść Zbigniewa Lubienieckiego zatytułowana „Łowca” także stanie się tematem do dyskusji. Dyskusji trudnej, ale koniecznej w obliczu wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat. Lubieniecki już jako dziecko poznał smak radzieckiej okupacji. Wraz z matką trafił na Sybir a gdy jego ojciec został zamordowany przez sowieckich siepaczy, młody Zbyszek poprzysiągł zemstę.

Lubienieckiego i jego rodzinę poznajemy przed wybuchem wojny. Następnie towarzyszymy im na wojennych szlakach, obserwując tułaczkę, która zawiodła Zbyszka i jego matkę do stalinowskiej Rosji.

Tam bity, upokarzany, poniżany, zmaga się z coraz większą niechęcią, hodując w sobie naturalną nienawiść do oprawców. Najpierw udaje się mu wyzwolić od szkolnych ciemiężycieli. Później ucieka z domu i rozpoczyna bolesną wędrówkę, podczas której coraz bardziej zbliża się do cienkiej granicy między człowieczeństwem a zezwierzęceniem. Obserwujemy stopniową degradację, upadek wszystkich wartości. Kiełkujące ziarno nienawiści wydało plon w postaci bezlitosnego mściciela, który był gotów zabijać za dawne krzywdy. Momentami cała historia brzmi nieprawdopodobnie, może nawet dość naiwnie, ale w obliczu tego, co wiemy na temat stalinowskiej Rosji – wszystko jest możliwe.

Wspomnienia Lubienieckiego dotyczą przede wszystkim okresu przed powrotem do ojczyzny. Dopiero ostatnie 30-40 stron zostało poświęcone temu, co właściwie miało być esencją publikacji. Zbigniew staje się bowiem „łowcą” polującym na Rosjan. Temat ten nie został dokładnie opisany. Autor opowiada kilka historii, ale całość skomponowana jest w dość chaotyczny sposób. Trudno się temu dziwić, zważywszy na fakt, iż bazował ON na zapiskach w prowadzonym od czasu do czasu pamiętniku. Mimo wszystko uczucie niedosytu jest tu jak najbardziej uzasadnione. Książka, mimo iż ciekawa, brzmi jak historyczno-wspomnieniowe science-fiction. Jeśli jednak weźmiemy treść „Łowcy” za prawdziwą, jest ona zwyczajnie przerażająca. I nie dlatego, że Lubieniecki zabijał ludzi, ale dlatego, że nie robił tego w imię wyższych ideałów, lecz z pobudek prywatnych, z chęci mordowania, którą zaszczepił w sobie przez lata.

Nie ulega jednak wątpliwości, iż Lubieniecki odkrył przed czytelnikami nowy, odrealniony świat, zmuszając ich do refleksji nad bolesną przeszłością, ludzką naturą i granicami człowieczeństwa.