Kąpiel w stawie podczas deszczu

Dla mnie książka rewelacyjna. Zresztą lubię czytać analizy literackie, podobnie jak wywiady z pisarzami. A tu dostałem wszystko jednocześnie. Sanders przedstawia opowiadania rosyjskich klasyków: Gogola, Turgieniewa, Czechowo i Tołstoja, a następnie poddaje je analizie, podobnie jak czyni to na zajęciach ze swoimi studentami na uniwersytecie Syracuse z dziewiętnastowiecznej noweli rosyjskiej w przekładzie. Zamieszczone opowiadania, a następnie błyskotliwie analizowane, niemal akapit po akapicie. Wszystko to jeszcze okraszone humorem Saundersa i dygresjami na temat własnej twórczości.

Dodam, że już sam wybór sześciu opowiadań, które same w sobie są arcydziełami, na które nie zwróciłbym większej uwagi gdyby nie „Kąpiel w stawie…”. Najbardziej mnie zachwyciły następujące opowiadania: „Nos” - Gogola, „Agrest” - Czechowa i „Gospodarz i parobek” Tołstoja no i oczywiście książka w całości. Polecam.

Saunders uczy jak czytać, jak pisać, jak myśleć, jak czuć, jak się cieszyć z życia, jak interpretować, jak obserwować, jak głośno się śmiać, jak być sobą, jak wcielać się w postaci i jak wywalać fragmenty, które nie pasują do całości. W swoich rozważaniach opiera się o dzieła genialnych rosyjskich twórców, które mamy szansę poznać dzięki niemu, bo któż w dzisiejszych czasach wraca do klasyków, kiedy na rynku wciąż i wciąż pojawiają się nowości? Muszę przyznać, ze tą książką Geogre Saunders bardzo mnie zainspirował aby więcej czytać, jeszcze intensywniej myśleć, grzebać w umysłach innych, wielkich i ich dzieła wziąć za azymut, bo w nich znajdziemy odpowiedzi na wiele męczących, nurtujących nas pytać. Krótko mówiąc ,,Kąpiel w stawie podczas deszczu" to genialna książka, lektura obowiązkowa każdego, kto szczerze miłuje literaturę.

Prawdziwa gratka dla fanów klasyków, literatury z najwyższej półki. W swoich wykładach Saunders serwuje nam opowiadania wielkich rosyjskich mistrzów, które same w sobie są już wielką ucztą, ale zabawa zaczyna się dopiero później, kiedy rozkładamy je na czynniki pierwsze i dokładnie przyglądamy się konstrukcji tych wiekopomnych dzieł, ich motywom, tego co i w jaki sposób przekazują czytelnikom.

W tej opasłej książce Saundersa znalazłam dla siebie wiele wskazówek nt. pisania, mój cały egzemplarz aż roi się od zaznaczonych fragmentów, do których na pewno wrócę jeszcze nie raz, ale przede wszystkim - była to świetna zabawa czytelnicza, bo choć autor wymaga od czytelnika zaangażowania, to potrafi utrzymać bardzo wysoki poziom uczucia frajdy z czytania.

Wiele rad, które podaje nam jak na tacy wzięłam sobie do serca. Szczególnie jednak utkwiły mi w pamięci jego własne przemyślenia co do tego, jak powstają jego opowieści, że najważniejsza jest tu intuicja i samo pisanie. Ten wybitny wykładowca i autor czyta i poprawia swoje teksty dotąd, aż poczuje, że wszystkie elementy do siebie pasują, ale sama historia niejako pisze się sama. Bardzo zainspirował mnie twórczo, a książka ta stała mi się szalenie bliska. Polecam z calego serca zwłaszcza tym, którzy szczerze kochają czytanie i książki, bo w ,,Kąpieli” zawarta jest cała do nich miłość i znacznie więcej…

Niezbyt często tęsknię za szkołą, ale jest coś, czego jednak mi brakuje: rozmowy o literaturze. Te czysto techniczne, przyglądające się nie tylko temu, co zostało napisane, ale przede wszystkim temu, jak to zostało zrobione. A ta książka właśnie to mi dała - bo w dużej mierze składa się z treści stworzonych przez innych, które z zegarmistrzowską precyzją Saunders rozkłada na części pierwsze i pokazuje nam, dlaczego to działa - ba, dlaczego działa tak dobrze - i co sprawia, że mamy ochotę czytać dalej.

To naprawdę świetnie skonstruowana książka-masterclass na temat literatury - zarówno jej tworzenia, jak i przyswajania. Ambitnego czytelnika uczy uważnej lektury, aspirującego twórcę pisania treści, które są warte tego, by po nie sięgnąć... i z trudem odłożyć. Saunders bacznie przygląda się opowiadaniom autorstwa rosyjskich mistrzów pióra, zatem pochylamy się razem z autorem książki nad krótkimi historiami Czechowa, Gogola, Turgieniewa i Tołstoja. Stają się one soczewką, w której odbija się sztuka pisania, a Saunders jest tu po to, by (z radością i widocznym entuzjazmem!) przeprowadzić nas przez te historie, oferując niezwykłe, techniczne spojrzenie na literaturę.

Polecam w szczególności wszystkim, którzy czytają, piszą, ale też recenzują literaturę, bo sam sposób, w jaki Saunders pisze o książkach, wiele uczy o wnikliwym konsumowaniu słowa pisanego, a potem pisaniu o nim w sposób pełen subtelności, ale i czułego spojrzenia na detal i elementy konstrukcyjne, na których rozpostarto tę historię. Każda kolejna warstwa opowiadania odkrywana przez Saundersa wyposaża czytelnika w narzędzia, dzięki którym samo doświadczenie czytania zyska zupełnie nowy wymiar.

Daje do myślenia, pokazuje jak myślały umysły największych pisarzy, inspiruje, motywuje, zaskakuje, rozśmiesza. Saunders nigdy nie zwalnia - doskonała do ostatniej kropki. Wybitna książka o literaturze, ,,o pisaniu'', odczuwaniu i czytaniu.