Kamienica pod śniegiem

"Kamienica pod śniegiem" to książka, która przyciąga piękną okładką i obiecuje świąteczny klimat. A co ma w środku? Święta są ale to nie one wybijają się tu na pierwszy plan. Co zatem? Spora liczba bohaterów, którzy są wspaniale zarysowani. Mimo ich mnogości nie mieszają się w głowie, bo każdy jest inny, specyficzny a mimo to ludzki i normalny. Bardzo fajnie czytało mi się tę powieść, ponieważ miałam wrażenie, jakbym sama w tej kamienicy mieszkała i tych wszystkich bohaterów znała. Lubię kiedy powieść jest tak mocno zróżnicowana - nie przeszkadza mi tu zupełnie mnogość postaci. Uważam, że to ogromny plus tej książki, bo dzięki temu nie ma czasu na nudę. Ta opowieść serwuje nam masę wrażeń: jest tu śmiech, są łzy, mniej lub bardziej mili czy życzliwi ludzie... Pełna gama. Autorka często potrafi zaskoczyć rozwojem wypadków. Moim ulubieńcem został Mateusz - przeuroczy, mądry chłopiec. Jeśli szukacie niekoniecznie świętecznej opowieści ale mądrej, pełnej żywych postaci i wnoszącej nadzieję i uśmiech - to Kamienica jest pod tym kątem idealna.

Duże miasto sprzyja anonimowości i samotności. Trudno nawiązać kontakt nawet z najbliższymi sąsiadami. Każdy pogrąża się we własnych sprawach, problemach rzucając zdawkowe "dzień dobry" i nie zadając sobie trudu, by zamienić choć kilka słów. Tak kreśli wielkomiejską rzeczywistość Dorota Kassjanowicz w swojej świątecznej książce „Kamienica pod śniegiem”.

Pięciopiętrowa kamienica w środku Warszawy jest niemym świadkiem wszystkiego, co dzieje się w jej murach. Trudnych decyzji, pielęgnowanych waśni, braku nadziei, starości, samotności, bezsilności i zdrady. Ale również nowych początków, odwagi, walki o siebie i bliskich, zwykłej ludzkiej przyzwoitości i sympatii.

Losy ludzi mieszkających i odwiedzających kamienicę zaczynają stopniowo splatać się ze sobą, a spoiwem dla nich jest krążący pomiędzy piętrami kurier Jano. Czy to tylko zwykły przypadek, czy już przeznaczenie? A może nawet przeznaczeniu trzeba trochę pomóc?

To piękna, wzruszająca opowieść jak z życia wzięta, z postaciami tak realnymi, że mogliby nimi być sąsiedzi zza ściany. I choć momentami smutna, to dająca jednak nadzieję. Pokazująca jak wiele zależy od nas samych, od naszego podejścia i otwartości na innych. Ile zwykła życzliwość może zmienić w życiu naszym i otaczających nas ludzi. Życzmy sobie takich małych cudów nie tylko w święta.