Kaktus

Główna bohaterka “Kaktusa” Susan Green, czterdziestopięcioletnia kobieta, to perfekcyjna pani domu i biura, z dokładnie opracowanym i skrupulatnie realizowanym planem na życie. Mężczyzna, owszem, ale spotkania tylko w wyznaczonym dniu i nigdy na stałe. Mieszkanie pedantycznie wysprzątane, ubrania dopasowane do sylwetki i komponujące się z resztą garderoby, a więc wyłącznie ciemnoszare i czarne, praca w biurze wzorowa zorganizowana, tylko niestety wymagająca kontaktów z ludźmi: ”Gdyby nie to, że pracuję z ludźmi, przebywanie w biurze byłoby całkiem znośne”(sic!). Tak, nasza Susan to introwertyczka, skupiona na sobie, niepragnąca kontaktów z innymi, typ samotnika, któremu najlepiej jest samemu ze sobą. I nagle jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ten jej poukładany, uporządkowany świat zaczyna się walić. Najpierw informacja o śmierci matki, zaraz potem nieplanowana ciąża i do tego konflikt z bratem w sprawie podziału majątku. Gdzieś na horyzoncie nieśmiało puka też do drzwi Susan nieoczekiwana miłość i znienacka na jaw wychodzi tajemnica rodzinna ściśle związana z jej przeszłością. Jak w tym wszystkim odnajdzie się nasza Kaktusowa bohaterka, czy będzie nadal kłuła wszystkich wokół i liczyła tylko na siebie? A może znajdzie się ktoś, kto udzieli Susan wsparcia w walce z przeciwnościami losu, a przede wszystkim pomoże pozbyć się jej tego kolczastego, dokuczliwego pancerza? Przeczytajcie, proszę tę powieść i przekonajcie się sami, czy nasza zgryźliwa i sarkastyczna Susan zmieni swoje podejście do ludzi i życia?

Zresztą kreacja głównej bohaterki stworzona przez debiutującą autorkę bardzo mi się spodobała. Ta lekko kolczasta osobowość Susan, pozornie antypatyczna, kobiety niechętnie wchodzącej w bliższe relacje z innymi ludźmi, została świetnie i z dużym wdziękiem nakreślona.

Kolejnym atutem tej powieści jest też wartka akcja, fabuła pełna nieoczekiwanych zwrotów, dobre tempo wydarzeń dzięki czemu książkę Haywood czyta się naprawdę dobrze i szybko.

“Kaktus” to dobra powieść obyczajowa, taki komediowy dramat, który momentami bawi, czasem wzrusza, a innym razem irytuje, ale nie pozostawia obojętnym. Powieść bardzo życiowa, mocno osadzona w rzeczywistości, naturalna, opowiadająca historię, która mogłaby się zdarzyć naszej koleżance czy sąsiadce. Autorka ma niewątpliwy dar pisania, umie stworzyć interesujący utwór, z nieszablonowymi postaciami, z ujmującym, uroczym zakończeniem.

Jeśli więc lubicie życiowe powieści,takie trochę w stylu Brigid Jones, lekko zabawne, ale i niepozbawione refleksji to “Kaktus” Sarah Haywood będzie w sam raz dla was. Polecam!

Kiedy sięgałam po powieść Sarah Haywood, miałam przed oczami przede wszystkim słowa, że będzie to książka z bardzo kłującą bohaterką. I tak właśnie było. To apodyktyczna, antypatyczna kobieta, która na innych ludzi reaguje jak typowy kaktus — jeży się. Samodzielna, kierująca się w życiu ściśle określonym planem – taka jest Susan. Ale czy aby na pewno ta ostra babka nie kryje w sobie, jak typowy sukulent, miękkiego wnętrza? Fakt, można stwierdzić, że ta postać nie jest warta uwagi i zachować się jak osoby z jej otoczenia – ulec antyczarowi kaktusowego pierwszego wrażenia. Ja jednak skupiłam się na jej kreacji, biorąc pod uwagę nie skutki, a przyczyny tego, że zachowuje się tak, a nie inaczej. I patrząc na to, ile przeszła (nieplanowana ciąża, śmierć mamy, brat, który postanowił przejąć ich rodzinny dom), można ją poniekąd usprawiedliwić. Co więcej – dla mnie ta jej kaktusowa powierzchowność stanowi pancerz. Osłonę przed kolejną stratą, zwłaszcza utratą kontroli, ukrycie swoich słabości i tego, jak bardzo czuje się samotna. Bo choć bardzo próbuje pokazać światu, że nic i nikt nie jest jej potrzebny, aby dumnie dzierżyć w rękach ster codzienności, to gdzieś w głębi serca zaczyna czuć, że bycie samotną w tłumie, wcale nie jest takie przebojowe. Co więcej, nie wpisuje się do końca w jej ułożony z dbałością o szczegóły życiowy plan.

Haywood zadbała nie tylko o wykreowanie głównej bohaterki. Pozostałe postaci też są dobrze dopracowane i pokazują, jak wnikliwym obserwatorem jest autorka. Wykorzystała czarny humor, tworząc przerysowanych członków rodziny, którzy przecież „zawsze wiedzą lepiej”: od nieco ekscentrycznej ciotki z jej wścibskimi córkami, a na braciszku – dorosłym Piotrusiu Panu skończywszy. Czyli taka lekka opowieść, która skrywa w sobie drugie dno. Słodko – gorzki obyczaj, który z powodzeniem udowadnia, że życie czasem bywa jak beczka… dziegciu z niewielką łyżką miodu.

Podsumowując:

Haywood stworzyła obyczajową opowieść, która uświadamia, że otworzenie się na innych, na uczucie, nie musi być jednoznaczne z utratą kontroli nad własnym życiem. Co więcej — może je znacznie wzbogacić. To przede wszystkim historia kobiety, która stała się tytułowym kaktusem nie bez powodu. Kobiety, która przeszła przemianę, nie tyle przy akompaniamencie i słyszalnym oddechu ulgi jej najbliższego otoczenia, ile z korzyścią dla samej siebie. Było w tej historii coś uroczego i romantycznego, zwłaszcza w finałowej części. Okraszona szczyptą czarnego humoru powieść, która pokazuje, że nie wszystko w życiu się da, i powinno się, zaplanować. I całe szczęście!

Seria "Mała czarna" od Wydawnictwa Albatros przyzwyczaiła nas do lekkich, zabawnych, komedii, przy których można się idealnie zrelaksować. Czy "Kaktus" wpisał się w ten trend? Tak, ale na swój oryginalny sposób 😉

Susan Green to osoba, która nieźle zaszła mi za skórę. Jej kąśliwy sposób bycia, złośliwość, bezkompromisowość i mania kontroli wszystkiego nieco irytowały. Kiedy jednak, z każdym rozdziałem, lepiej ją poznawałam, okazywało się, że w środku skrywa się wrażliwa, kobieta, która po prostu ciągle udowadnia sobie samej, swoją wartość. Susan nie wierzy siebie i zwyczajnie się boi wszelkiej zmiany. Znalazła zatem sposób aby ten lęk zamaskować tak, aby nikt z zewnątrz nie mógł go wykorzystać przeciw niej.

A życie ostatnio jej nie oszczędza. Nie dość, że jako 45-latka spodziewa się dziecka (czego oczywiście nie planowała), umiera jej matka, to jeszcze zaczyna toczyć spór z niedojrzałym emocjonalnie, młodszym bratem. Sami przyznajcie, że nie ma lekko.

Ta książka zbiera skrajne opinie i właściwie mnie to nie dziwi. Jeśli bowiem oczekujecie lektury w stylu "Dziennika Bridget Jones" (którego to wspomnienie znajdziecie w opisie wydawcy) to traficie jak kulą w płot. Ta książka nie jest komedią, to raczej powieść obyczajowa z lekką domieszką, specyficznego, nieco czarnego humoru. Dlatego jeżeli po nią sięgniecie, podejdzie do niej z otwartą głową. I nie zwracajcie uwagi na powierzchniowe kolce, a wówczas ukaże Wam znacznie więcej.

Jak mi brakowało książki w stylu „Bridget Jones”, czyli czegoś lekkiego i przyjemnego z ogromną dawką humoru. Zatem do sięgnięcia po „Kaktusa” nie trzeba było mnie namawiać, tym bardziej, że należy do serii „Mała czarna”. Niestety muszę przyznać, że otrzymałam coś troszeczkę innego niż się spodziewałam.

Zacznijmy od tego, że autorka ma dar pisania dzięki czemu książkę czyta się naprawdę szybko i powiedzmy, że całkiem przyjemnie. Akcja jest wartka i na pewno nie możemy tutaj narzekać na nudę. Jedak fabuła wcale nie jest taką dawką humoru jakiej oczekiwałam. Tak naprawdę całość krąży wokół śmierci matki naszej głównej bohaterki, jej ciąży i późniejszych perypetii związanych ze spadkiem oraz nieoczekiwanej miłości. Czyli podsumowując teoretycznie nic szczególnego i śmiesznego. Momentami za śmieszne mogły uchodzić wydarzenia znajdujące się zwłaszcza na końcu książki… Jednak do mnie kompletnie to nie trafiało i chyba mam troszczkę inne poczucie humoru niż autorka. Więcej było scen poważniejszych niż tych śmiesznych. Kreacja większość bohaterów bardzo przypadła mi do gustu. Jedynie co do Susan mam dość mieszane uczucia. Jest osobą, która okazywanie słabości uważa za najgorsze zło tego świata, a jej podejście do życia jest naprawdę specyficzne. Jedynie sposób narracji książki sprawia, że możemy delikatnie zżyć się z bohaterką i to akurat bardzo mi odpowiadało.

Co tu dużo mówić - polecam i nie polecam. Czekałam na tę książkę bardzo długo i miałam wobec niej ogromne oczekiwania, które nie do końca zostały spełnione. Całość nie jest najgorsza i czyta się ją dobrze. Jednak jeżeli liczycie na komedię, z której będziecie mogli się naprawdę pośmiać to „Kaktus” może Was zawieść. Sięgnijcie po tę książkę i sami przekonajcie się jakie wzbudzi w Was emocje.

Sarah Haywood stworzyła naprawdę ciekawą, ironiczną, ale zarazem też skomplikowaną historię z którą warto się zapoznać, do czego serdecznie Was zachęcam.

Susan od zawsze wiedziała, że jej młodszy brat był faworyzowany przez matkę. Jego zachowania były przez nią w pełni wybaczane. Mimo tego, że kobieta miała już 45 lat cały czas nie mogła nawiązać przyjacielskiej relacji z mężczyzną. Nie zmieniła tego nawet śmierć matki, która doprowadziła do jeszcze większego konfliktu. Czy śmierć rodzicielki miała sprawić, że relacje między rodzeństwem ulegną zmianie?

Na pewno pierwsza połowa książki jest niezwykle ironiczna, dzięki czemu całość czyta się naprawdę sprawnie. W drugiej części autorka postanowiła fabularnie poruszyć bardziej skomplikowane kwestie, które wpłynęły na relację Susan z bratem. Z pewnością niepokojące było to ich ciągłe przekomarzanie się zamiast wspierania w tych trudnych chwilach.

Na podstawie historii głównej bohaterki pisarka pokazała, że nic nie jest czarno-białe. Do gustu bardzo przypadła mi ironiczna Susan, a dodanie przeszłości na pewno wzbogaciło tę lekturę. Autorka pisała bardzo plastycznym językiem, nie szczędziła bohaterom zmartwień. Postaci jest mało, więc nie sposób ich pomylić.

,,Kaktus" Sarah Haywood to momentami przewidywalna, aczkolwiek typowo letnia i na jedno popołudnie lektura, z którą przyjemnie spędziłam czas. To jedna z tych historii, które naprawdę mogły wydarzyć się w naszym sąsiedztwie.

Po książkę sięgnęłam zachęcona licznymi pozytywnymi opiniami znajomych. Byłam bardzo podekscytowana, ale niestety powieść nieco mnie rozczarowała. Nie była to najgorsza pozycja z jaką miałam do czynienia, ale spodziewałam się czegoś więcej. Główna bohaterka przez większość czasu po prostu mnie irytowała. Mam wrażenie, że była protekcjonalna i ciężko było mi ją zrozumieć. Przedstawiona historia jest dość ciekawa, sporo się dzieje, więc nie można narzekać na nudę, ale zachowanie głównej bohaterki naprawdę mnie odrzucało. Z resztą postaci nie miałam takiego problemu, łatwiej było mi je polubić czy zrozumieć.