Kacper

Jest to moje drugie spotkanie z autorką i muszę przyznać, iż tym razem trochę więcej zaiskrzyło pomiędzy mną a głównymi bohaterami. Jednak zdecydowanie bardziej wolę książki, w których to uwaga skupia się na głównych bohaterach, jak i ich otoczeniu i możemy poznać więcej szczegółów z ich życia lub być może więcej interakcji między nimi samymi, niż kiedy ciągle wyskakuj z szafy jakaś poboczna postać. Tutaj niespecjalnie podobała mi się ta wielowątkowość. Zaś faktycznie każdej z poznanych historii motywem przewodnim jest ból i miłość pod najróżniejszą postacią. Styl autorki zasługuje na pochwałę, gdyż jest nadzwyczaj lekki mimo poruszanych tematów. Prolog trochę bardzo mnie zaskoczył i zaciekawił jednocześnie. Opis książki nie wskazywał, że będziemy mieli historię drugiej kobiety, gdzie ten wątek niby ważny całościowo, ale finalnie niezbyt przypadł mi do gustu. Tymczasem jest to dobra lektura na jeden wieczór, ale nie zostanie na długo w mojej pamięci. Być może przy kolejnym spotkaniu zaiskrzy między nami.

Tytuł: „Kacper”

Autor: Gabriela Gargaś

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Data wydania: 07.09.2022

Ilość stron: 303

Czy oceniacie książki po okładce? Czy patrząc na okładkę macie już zamysł, o czym będzie książka? Bardzo mnie zmyliła ta okładka, goły tors, kobieta w cieniu, rozmazana. A na gołym torsie tatuaż z napisem „Vida Loca”, czyli część z piosenki o tytule „Livin’ la Vida Loca” (po polsku żyjąc szalonym życiem) słynnego Ricky'iego Martina. Jak bardzo się myliłam w swojej przedwczesnej ocenie.....

Nie spodziewałam się tego, co zobaczę w tej powieści. Spodziewałam się lekkiego romansu. Ale „Kacper” nie jest romansem. To powieść o strachu, przed tym, co będzie. O tęsknocie za kimś, kogo kochamy. O tęsknocie za utraconymi szansami na.... być może inne życie. O śmierci, która zawsze boli i nigdy nie będziemy gotowi na odejście bliskich, nawet gdy długo chorują. O relacjach rodzinnych, których czasem nie doceniamy, a które są tak istotne dla naszego dobrostanu psychicznego. O życiu, którego na co dzień nie doceniamy i którym się nie cieszymy, a zaczynamy wtedy, gdy dowiadujemy się o chorobie... i swojej przyszłej śmierci. O bólu matek, które w różnych okolicznościach tracą dzieci. O sile kobiet. Takiej sile, której nikt i nic nie jest w stanie złamać. O prawdziwej przyjaźni, którą każdy z nas chciałby mieć. O sile rozmowy, mówieniu prawdy, choćby najgorszej.... O stracie, tą, którą mieliśmy, teraz przeżywamy i tą, na którą nie jesteśmy gotowi a której doświadczymy. O miłości, która czasem odbiera rozum. O miłości, która łączy i rozdziela by w innym przypadku rozdzielić i złączyć. O granicach, o które nie dbamy, a gdy zadbamy, wszystko okazuje się takie proste. O wyborach tak trudnych, że aż nie do wyobrażenia. Strata w różnych kontekstach to motyw przewodni tej powieści i warto zobaczyć ją swoimi filtrami. Ostrzegam będzie bolało. Ale jak w życiu będzie też i uśmiech i śmiech taki prosto z serca. I dobrzy ludzie, których spotykamy w najgorszych dla nas momentach, a którzy są dla nas wybawieniem i ulgą i nadzieją.

Ksenia nie przypadła mi do gustu, nie potrafiłam momentami wytłumaczyć jej zachowania. Ale Żaneta skradła moje serce a jej historia.... jest i moją historią.... Żanety, która jest, a której miało nie być..... Kacper, główny bohater, zasługuje na podziw i uznanie. Ale nie byłby taki, gdyby nie silna kobieta, jego mama i jej historia.

Życzę każdemu, żeby doznał psychologicznego błysku i się obudził.... Zaczął żyć świadomie i doceniając każdą chwilę. Życie naprawdę jest piękne, mimo przeżywanego przez nas bólu i wszystkich niesprawiedliwości losu jakie nas spotykają. Ksenia mówi: „Teraz wydaje Ci się, że jest bardzo niedobrze, ale za jakiś czas będzie dużo lepiej”.... Warto w to uwierzyć! I „Kacper” to nam uświadamia razem ze wszystkimi silnymi bohaterkami-kobietami.

Styl Autorki momentami szorstki, krótkie zdania lub równoważniki zdań. Jednak ładunek emocjonalny mocny.

„Żyjąc szalonym życiem” dla każdego będzie oznaczało co innego. Ale czy zastanawiałeś/aś się, czy w ogóle żyjesz? Czy życie ucieka ci przez palce? Doceniasz życie jakie masz czy nadal gonisz za czymś nierealnym? Żyj, po prostu żyj, doświadczaj, przeżywaj. Masz jedno życie.

Warto przeczytać i zastanowić się nad własną definicją "żyjąc szalonym życiem".

Dziękuję Wydawnictwu Skarpa Warszawska za egzemplarz do recenzji.

Wbrew pozorom, co może sugerować okładka, najnowsza powieść Gabrieli Gargaś to nie erotyk, a powieść obyczajowa, przepiękna historia trudnej (niejednej nawet) miłości. Miłości we wszystkich jej odmianach. Romantycznej, rodzicielskiej, miłości do życia. I po raz kolejny autorka obezwładniła mnie swoją opowieścią, rozkochała w niej, zauroczyła.

„Kacper” to wielowymiarowa powieść obyczajowa, o niepojętej wręcz skali emocjonalnej, bowiem podczas jej lektury przeżyłam wszystkie możliwe stany psychiczne: od euforii, że oto trzymam w dłoniach nową powieść autorki, przez szok, niedowierzanie, ekscytację, rozpacz, radość, po wyczekiwane wzruszenie.

To ponownie ta niesamowicie uwrażliwiona na drugiego człowieka, zachwycająca się otaczającym światem Gabriela Gargaś, mądra, operująca pięknym stylem, uczuciowa pisarka, którą tak pokochały polskie czytelniczki (i czytelnicy). Brakowało mi tej odsłony „gargasiowej” duszy, której lata temu oddałam serducho.

Jestem urzeczona.

Nie wyobrażam sobie, by istniał odpowiedniejszy moment na lekturę „Kacpra” niż jesienny okres, pełen nostalgii, ciepła, którym otulamy się pod postacią świeczek, koców, puchatych swetrów. To taka powieść do zakochania, utulenia. A na dowód zamieszczam cytat z książki.

„Wrzesień to piękny miesiąc. Miesiąc soku malinowego, spadających liści. To miesiąc westchnień, nostalgicznych myśli. Miesiąc, kiedy z pawlacza wyjmuje się puchate koce”.

Tych dwoje różni wszystko.Jednak po pewnym czasie połączy ich nierozerwalna więź do momentu kiedy to los nie zadrwi z nich w najmniej spodziewanym dla wszystkich momencie...

Na jaw wyjdzie przeszłość Kacpra jak i rzetelnie skrywana wielka tajemnica Kseni.

Czy tych dwoje jeszcze kiedyś będzie umiało sobie zaufać, przebaczyć?

~ "KACPER" to najnowsze dziecko Gabrieli Gargaś i tak jak wcześniej wam wspomniałam na story jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, więc poza gorącą okładką ( która może namieszać w głowach niejednemu z nas, a ja już dobrze znam wasze myśli 🤫) nie wiedziałam czego tak naprawdę mogę się spodziewać, do dnia kiedy prawie jednym tchem pochłonęłam dosłownie całość. Więc to już o czymś świadczy!

~ Autorka na kartkach swej powieści niczym doświadczony malarz odmalowała dla nas za pomocą słów, dopieszczony w każdym calu pejzaż zbudowany z różnobarwnej palety emocji. Przepełniony wartościowymi doświadczeniami, rozterkami, przemyśleniami, co przy akompaniamencie wszystkich rodzajów miłości: rodzicielskiej, erotycznej, romantycznej, platonicznej, stworzyło bardzo mądra, oszałamiającą, bardzo wartością i niepowtarzalną historię skupiająca się w dużej mierze na tak ważnym - Przebaczaniu.

~Według mnie nikt tak jak Gabriela Gargaś nie potrafi otulać nas słowem, hipnotyzować i nie wzbudzać tyłu emocji które później kotłują się w naszych głowach.

~"Kacper" to słodko-gorzka opowieść w której pierwsze skrzypce grają doskonale wykreowani, pełnokrwiści, popełniający błędy i wyciągający z nich wnioski, bohaterowie, co wraz z realistycznym, momentami nawet sielskim klimatem, stworzyło namacalną historie, która mogłaby wydarzyć się naprawdę.

~Jako "nowicjuszka" i nowa wielka fanka, polecam całym sercem.

Gwarantuje wam, że podczas czytania niejednokrotnie będą towarzyszyć nam łzy, uśmiech, radość, złość bólem, smutek, strata, miłość przez co cała historia nas porusza i jednocześnie zmusza do refleksji.

CZYTAJCIE.

Polecam J.K.

Kochałam cię, ale wolałeś inną. Odszedłeś, zostawiając mnie z poczuciem, że nic nie znaczę. Nie potrafię bez ciebie oddychać, a w moim sercu i życiu pozostała jedynie wielka pustka, której nic i nikt nie był w stanie zapełnić… A jednak stanęłam na nogi. Podniosłam dumnie głowę, bo nie chciałam, abyś widział, że cierpię. Ktoś wyciągnął pomocną dłoń, a i ja odkryłam, że mam w sobie dosyć siły, aby zawalczyć o siebie. Pragnęłam zbudować mój świat bez ciebie. I wtedy, kiedy już myślałam, że jestem skazana na głód niemiłości, pojawił się ON.

ON – był kimś, kogo potrzebowałam. Niespodziewanym darem od losu, który rozjaśnił moją codzienność i znów poczułam, że chcę. Że pragnę, że potrzebuję, że mogę. Że jest ktoś, kto akceptuje mnie w pełni, mimo równic, które przecież nas dzieliły. Dzieliła nas i ONA. Tajemnica sprzed lat, którą chciałam zachować dla siebie… Mimo wszystko narodziła się między nami wyjątkowa więź, która wydawała się nierozerwalna. Nagle usłyszałam to… Złośliwy chichot losu, który znów ze mnie zakpił, stawiając na jego drodze kogoś innego… Nie wiedziałam, czy JA i ON to jeszcze MY. Czy mamy szansę na wspólną przyszłość?

W nową powieść Gabriela Gargaś tchnęła całe morze emocji. Gamę uczuć tak różnorodnych, że czytelnik, sięgając po nią, nie spodziewa się, jak wiele otrzyma. Będą łzy i uśmiech, ból i smutek, radość i miłość, a to wszystko zamknięte w jednej książce. Autorka utkała opowieść, która traktuje o zdradzie i opuszczeniu, o nieporozumieniach w związku, które zebrały żniwo, zostawiając jedną ze stron ze złamanym sercem. To historia kobiety po przejściach i mężczyzny z doświadczeniem, które nie jest dane każdemu. Kacper bowiem jest żołnierzem jednostki specjalnej. Jego codzienność i praca w niczym nie przypominają korporacyjnej rzeczywistości. Tych dwoje życiowych rozbitków trafia na siebie przypadkiem. Ich drogi krzyżują się, dając im szansę na wspólną przyszłość i uczucie, którego oboje tak bardzo są złaknieni… A jednak, jak to w życiu, los bywa przewrotny. Przeszłość postanawia zapukać do drzwi mężczyzny, stawiając go w trudnej sytuacji. Jakże inaczej można nazwać konieczność wyboru między miłością, a… miłością?

Autorka w nowej książce mierzy się z tematem straty, ale także przygotowania się na nią. O ile można w ogóle się na nią przygotować… Kiedy czytałam, cały czas wyobrażałam sobie siebie w takiej sytuacji, co sprawiało, że łzy mimowolnie płynęły po moich policzkach. Gabriela Gargaś potrafi tak grać na strunach emocji, że czytelnik poddaje się jej słowom, niczym plastyczny materiał. Pozwala się prowadzić przez meandry ludzkich uczuć, które są fundamentem, na którym autorka utkała swoją opowieść. Historię o tajemnicach, które każdy ma. Sekretach skrywanych w pamięci, zamiecionych pod dywan zapomnienia, bo tak łatwiej czasami sobie z nimi poradzić, przetrwać i nauczyć się żyć z tym, co się wydarzyło… Ale i o tajemnicach, które los stawia na naszej drodze niespodziewanie, zmuszając nas do konfrontacji z nimi, bez względu na to, czy tego chcemy, nie bacząc na to, na jakim etapie życia akurat się znajdujemy.

Podsumowując:

„Kacper” to powieść, która nie tylko wywołuje wiele emocji. To także poruszająca historia, która zmusza do refleksji. Rozważań nad tym, co mamy i co by się stało, gdybyśmy mieli to nagle stracić? Co by było, gdybyśmy musieli przygotować się na to, że to, co do tej pory kochaliśmy, co było jedyną stałą w naszym życiu, zostało nam odebrane? Jak przygotować siebie i innych na coś, czego nie można powstrzymać? Czy w ogóle to jest możliwe…? Czasami można jedynie się z tym pogodzić i spróbować wycisnąć życie jak cytrynę, czerpiąc z niego wszystko to, co ofiarowuje nam najlepszego. Nawet wtedy, jeśli jutra miałoby nie być… To także opowieść o miłości i spełnieniu, do którego droga nigdy nie jest łatwa i prosta. Ale czasami po prostu trzeba zaryzykować! Otworzyć się na drugiego człowieka, bywa, że i na niego poczekać, a przede wszystkim spróbować zrozumieć. Miłość stanowczo jest tego warta!