Julia i rekin

Jeden z moich ulubionych plot-twistów ma miejsce wtedy, gdy grupa docelowa książki zmienia się na moich oczach. Gdy zaczynam mieć poważne obawy, czy to faktycznie dobry wybór dla młodocianych. I gdy w całych tych moich wątpliwościach jestem bardziej niż zachwycona.

Już po pierwszych stronach gotowałam się na historię, która zepchnie czytelnika na samo dno emocjonalnego oceanu. Czy to kwestia drzemiącej gdzieś wewnątrz mnie talassofobii, czy też zręczne operowanie słowem (i tworzonym przezeń klimatem) - coś sprawiło, że kilka godzin po lekturze nadal czuję się, jakbym dryfowała na niespokojnych falach.

Julia ma dziesięć lat i dwadzieścia trzy dni, a przynajmniej tak twierdzi jej tata, bo dziewczynka sama nie lubi liczb. Woli słowa. „Liczby można wyrazić słowami, a słów nie można wyrazić liczbami, zdaje się więc, że to słowa mają większą moc, prawda?" Na świat patrzy z dużą wrażliwością, a wychowanie rodziców sprawia, że jej zasób wiedzy może robić wrażenie. Jest wyjątkowym dzieckiem, które znalazło się w wyjątkowej sytuacji. Zmuszona jest bowiem zamieszkać z rodzicami i kotem w starej latarni. Zajęty pracą wśród kabli tata, ogarnięta obsesją na punkcie rekina mama i chłopiec, który kocha gwiazdy — oto nowa codzienność dziewczynki i choć brzmi to interesująco, to pachnie również katastrofą. Dużą dawką bólu, udawania silniejszej niż jest się w rzeczywistości czy niemego krzyku.

I właśnie o tym jest ta powieść.

O dziewczynce, która widzi więcej, niż rodzice by sobie tego życzyli i którą powoli to przygniata. Która porównuje się do wieloryba, jaki pływa samotnie, bo wydaje dźwięki na innej częstotliwości niż reszta jego gatunku. Która próbuje nie sprawiać problemów, ale jest tylko człowiekiem i to w dodatku dzieckiem. Dzieckiem, które cierpi.

Julia to piękna dusza, a piękne dusze często obarczone są ciężarem samotności oraz narastającego bólu. Tym bardziej, że czasami życie nie ułatwia. Jest jak lawina ziemi na osuwisku, gdzie najpierw spada trochę kamieni, by w końcu runęło wszystko.

Dziękuję Kiran Millwood Hargrave za te słowa, dziękuję Tomowi de Frestonowi za ilustrację, które fantastycznie oddają stany emocjonalne oraz dziękuję wydawnictwu Słowne Młode za piękne wydanie pięknego tytułu.

przekł. Joanna Jagiełło

Zamykam oczy i rzucam się w morską toń. Zimne wody zamykają mnie w swoich objęciach i wciągają w swą mroczną otchłań. Przestaję słyszeć, przestaję czuć, a mój wzrok przesłania cień. Ogromny, ruchomy cień, który płynie wprost na mnie. Cień zwierzęcia starszego niż drzewa. Cień, który pochłania tak silnie, jak otaczająca woda. Czuję jak powoli przemyka obok. Widzę go, nawet gdy zamknę oczy. Jego kształt wyrył mi się pod powiekami, jego dotyk bezwolnie nakreślił słowa na mej skórze. I już wiem, że nawet kiedy wypłynę na powierzchnię, jego niema część pozostanie w moich wspomnieniach na zawsze..

Rekin grenlandzki, to on jest tym cieniem. Jego obecność przypomina za czym powinniśmy gonić. To nie tylko piękne i fascynujące stworzenie. To oś historii Julii i jej rodziców. Historii, która pozostawia po sobie tak wiele uczuć i przemyśleń. Która w jeden chwili wywołuje łzy i smutek, radość i euforię. To historia tak oszałamiająca, że odbiera oddech i wszelkie słowa. Swym pięknem, prostotą i niejaką surowością, zachwyca od pierwszych słów. Autorka nie stroni od trudnych tematów i ciężkich realiów, ale podane są one w tak poetycki sposób, że chwytają za serce, opowiada w mądry i łagodny sposób, że spokojną nadzieją, która ostatecznie daje ukojenie. Rozumie, jak dziecko postrzega problemy, rodzinę i przyjaźnie i opisuje je w sposób życzliwy i pełen zrozumienia. Jednocześnie nie ubarwia i przesładza. Wręcz przeciwnie. Bo ta historia jest pełna smutku, a każdy z nich karmi się naszymi łzami. Dodatkowo synergia jaka panuje między słowem i obrazem, nadaje całości wyjątkowy charakter. Bo tam, gdzie słowa nie oddają napięcia i udręki, ilustracje przedstawiają je w hipnotyzujący i dramatyczny sposób, wypełniają luki, które tworzą się z niedopowiedzeń. A rekin, który tak dominuje w życiu matki Julii i historii, jest czymś więcej niż tylko symbolem i ilustracją. Bo tak jak rekin jest wrażliwy na przypływy i odpływy, tak i my jesteśmy podatni na zmiany zachodzące w życiu. I tak jak rekin symbolizuje walkę, tak i my walczymy z każdą przeciwnością losu. Wspaniały portret zdrowia psychicznego widziany oczami dziecka, ale także historia przynależności i nadziei.

Zachwycające połączenie słów i obrazów, które tworzy ten rodzaj magii, który jednocześnie fascynuje i porusza. To nie jest historia na chwilę. To opowieść, która zostaje na długo. W pamięci i w sercu, by wciąż i wciąż do niej wracać..

Kiran Millwood Hargrave, autorka [Adres usunięty]. bestsellerowej "Dziewczynki z atramentu i gwiazd", po raz kolejny wzbudziła mój zachwyt. "Julia i rekin", choć utrzymana w nieco odmiennym klimacie od pozostałych książek autorki, oczarowuje, zarówno mądrą i liryczną treścią, jak i oryginalną oprawą graficzną (ilustracje w żółto-biało-czarnej kolorystyce wykonał mąż autorki, Tom de Freston). Tym razem zamiast sporej dawki magicznego realizmu otrzymujemy historię z oceaniczną bryzą, która w szczery i wrażliwy sposób eksploruje kwestie rodziny, zdrowia psychicznego, akceptacji i środowiska naturalnego.

"Julia i rekin" to oryginalna, angażująca i podnosząca na duchu historia opowiedziana w sposób łagodny, autentyczny i odpowiedni dla młodszego czytelnika. Kiran Millwood Hargrave pięknie pisze o morzu i gwiazdach, międzyludzkich relacjach i wewnętrznych przeżyciach. Stworzyła opowieść o sile miłości, przyjaźni i wsparcia, o dorastaniu, akceptacji i odkrywaniu samego siebie. O kruchości życia, pokonywaniu przeciwności losu oraz o hipnotyzującym pięknie i nieokiełznanej mocy natury. "Julia i rekin" to książka z przesłaniem – taka, która porusza i umysł, i serce. I przepięknie wydana (w środku znajdziemy [Adres usunięty]. kilka zilustrowanych prześwitujących stron - rewelacja!). Polecam, warto.

,,To było coś niespokojnego i żywego, coś, co podróżuje od tak dawna, że pamięta, jak grał Mozart, coś, co można zobaczyć tak rzadko, że staje się mitem" 💛

Julia na czas wakacji przeprowadza się z rodzicami na małą wyspę położoną w archipelagu Szetlandów. Jej tata ma tam do wykonania zlecenie w miejscowej latarni, natomiast mama - biolożka morska - ma zamiar poświęcić ten czas na poszukiwania tajemniczego rekina grenlandzkiego. Wkrótce okazuje się, że jej poszukiwania przeradzają się w obsesję, która rzuca cień na życie całej rodziny.

🗾⛵

Od samego początku podejrzewałam, że książka mi się spodoba (rekin, latarnia morska - to moje klimaty), ale nie spodziewałam się, że lektura dostarczy mi tak wielkiego ładunku emocjonalnego. Poruszone są tutaj bardzo istotne problemy, takie jak poczucie osamotnienia, kłopoty ze zdrowiem psychicznym czy gnębienie wśród rówieśników. Autorka świetnie ukazała też klimat małej wysepki i specyfiki życia w takim miejscu.

Nigdy wcześniej nie czytałam czegoś tak pięknego, poetyckiego i mrocznego zarazem. Trudno mi nawet ubrać w słowa nieuchwytną magię i oryginalność tej powieści.

Zgrabnie skreślone rozdziały pisane z perspektywy uroczej Julii wzbogacone zostały o ilustracje autorstwa męża Kiran Milwood Hargrave - Toma de Frestona. Całość jest niezwykle spójna i sprawia, że powieść ma niepowtarzalny klimat.

Na szczególną uwagę zasługuje też wydanie - twarda oprawa, piękna okładka i pojawiające się co jakiś prześwitujące strony ze zdobieniami sprawią, że książka będzie prawdziwą ozdobą biblioteczki.

,,Julia i rekin" to książka, która jest dla mnie arcydziełem w swoim gatunku 💛

-[Adres usunięty]ki