Jeszcze większy przypał. Awkward. Tom 2

Szkolnych wspomnień czar

Ach, te szkolne czasy. Trudno nie zacząć ich wspominać z nutką rozrzewnienia czytając o młodych ludziach i ich nastoletnich rozterkach. A właśnie takie młodzieńcze przygody w szkolnych murach otrzymujemy sięgając po "Jeszcze większy przypał". Jest to drugi tom przygód Belli Fisher, którą czytelnicy mieli okazję poznać w tomie pod tytułem "Super przypał". Ale nie musicie się martwić, tomy można czytać osobno.

Bella Fisher ma wiele na głowie, zdecydowanie za wiele. Cała szkola liczy, że załatwi im ona występ najbardziej popularnego zespołu The Helicans, jej mama otwiera własny biznes, a mianowicie lodziarnię dla psów, zwaną Psierożki, jej przyjaciółka Tegan skrywa jakiś sekret, jej były chodzi z prawdziwą modelką, a chłopak jej snów, patrz Fantastyczny Adam, ma jej do zaoferowania tylko przyjaźń. I jak tu nie zwariować ?! Co może pójść nie tak? W przypadku Belli Fisher - wszystko.

"Jeszcze większy przypał" to lektura zdecydowanie dla młodszego czytelnika, który lepiej odnajdzie się w świecie nastoletnich problemów i dramatów. Dla mnie lektura ta była okazją do wspominek swoich czasów szkolnych i nostalgiczną podróżą do chwil gdy uwielbiałam czytać takie zwariowane młodzieżówki.

Powieść napisana jest świetnym stylem, całą historię poznajemy z perspektywy Belli, jest ona naszą przewodniczką, główną narratorką w książce. Jej komentarze co do tego co się wokół niej dzieje są doprawdy zabawne i przeurocze. Bella Fisher to przykład typowej bohaterki młodzieżówek czy amerykańskich komedii romantycznych, a mianowicie przeurocza, przezabawna, słodka, roztrzepana i wpadająca z kłopotów w kłopoty.

Czytając bawiłam się dobrze, przyznam, że autorce udało się wywołać chwilami uśmiech na mojej twarzy. Ale nie ukrywam, że jestem już za stara na takie historie i że nastolatki będą nią zachwycone bardziej. Nie jestem grupą docelową tej powieści. Ale fajnie tak czasem powspominać, powrócić do czasów młodości, a że ja nadal lubię powieści dla młodzieży, to przeczytałam "Jeszcze większy przypał" i nie żałuję. Myślę, że chętnie sięgnę też po pierwszy tom, tak z ciekawości, bo przyznam Wam szczerze, że polubiłam tę zwariowaną bohaterkę i jej świat. Mało takich sympatycznych postaci w dzisiejszej literaturze, więc fajnie jest czytać o ich przygodach. Czy polecam? Tak, jak najbardziej, i to wszystkim, nie tylko młodzieży, przecież trochę starsi czytelnicy, równie chętnie jak ja, dadzą się porwać nurtowi szkolnych wspomnień.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję portalowi [Adres usunięty] i wydawnictwu YA!

Kojarzycie ten stan, gdy jesteście totalnie wymęczeni po wszystkich zaliczeniach, egzaminach i innych takich, a jedyne, na co macie ochotę, to totalne odmóżdżenie? No, ja miałam tak w przedostatnim tygodniu czerwca. Sesja i cały ten stres sprawiły, że rozpaczliwie potrzebowałam jakiejś dobrej lektury, przy której zapomnę o różnych troskach, a po prostu będę mogła odpocząć. Spontanicznie z półki ściągnęłam powieść Beth Garrod, czyli Jeszcze większy przypał i no cóż... Przepadłam.

Bella Fischer jest najbardziej pechową dziewczyną na całym świecie. Nie dość, że chłopak, który jej się podoba, publicznie wrzucił ją do worka oznaczonego słowem “Friendzone”, a jej najlepsza przyjaciółka dziwnie się zachowuje, to Bella weekendami musi pracować w lodziarni swojej mamy. Przebrana za psa. Tak, dobrze czytacie. Dodatkowo każdy jej krok jest obserwowany, bo cała szkoła liczy na to, że dzięki niej wygrają koncert najlepszego zespołu świata. Czy cokolwiek może pójść źle? No cóż - wszystko.

Zacznę może od głównej bohaterki, bo to niewątpliwie ona stanowi silny fundament dla całej historii. Bella nie jest postacią, którą polubi każdy. Pokusiłabym się raczej o powiedzenie, że większość czytelników będzie zirytowanych jej zachowaniem, podejmowanymi decyzjami czy samym sposobem bycia. Mnie natomiast Bella bardzo przypadła do gustu i naprawdę się z nią polubiłam. Myślę nawet, że gdybym znała taką dziewczynę w prawdziwym życiu - mogłybyśmy zostać przyjaciółkami.

Jeszcze większy przypał to książka totalnie zakręcona i taka, która z pewnością nie wszystkich zachwyci. Autorka opiera fabułę powieści na głównej bohaterce i jej perypetiach w zwykłym, codziennym życiu. Szkoła, przystojny chłopak, czas spędzany z przyjaciółkami i domowe obowiązki - to wszystko można mieć i w swoim życiu i nie trzeba o tym dodatkowo czytać. Z tym argumentem się zgodzę, jednakże nie mogę tej książce odmówić tego, że jest ona po prostu zabawna i mnie chwilami rozbawiła do łez.

Beth Garrod ma dobre pióro i dobrze prowadzi akcję, więc lektura tej powieści to prawdziwa przyjemność i relaks - zwłaszcza po stresujących tygodniach. Zaczynając ją w niedzielę pod wieczór, nie wiedziałam jeszcze, że kończąc ją w poniedziałek w południe, będę odczuwać realne przygnębienie na myśl, że muszę wyjść z tego świata. Można się ze mnie śmiać, ale takiej właśnie lekkiej i szalenie przyjemnej książki potrzebowałam.

Najbardziej przypadł mi do gustu pomysł z lodziarnią dla psów - przecież to brzmi jak coś genialnego, a przy tym mogącego pomóc pupilom w bardziej gorące dni. Jeśli rzeczywiście powstanie coś takiego, będę bardzo szanować taką inicjatywę. Poza tym, o czymś takim jeszcze nie czytałam, więc dla mnie był to powiew oryginalności.

Jeszcze większy przypał to teoretycznie druga część historii Belli, ale bez problemów można czytać ją oddzielnie. Ja bez znajomości poprzedniej książki bez problemu wciągnęłam się w świat wykreowany przez Beth Garrod i z przyjemnością wrócę do niego w przyszłości. Jeżeli szukacie lekkiej, niezobowiązującej lektury na wakacje czy do leżingu na słońcu - spokojnie mogę Wam polecić ten właśnie tytuł.

Mamy tutaj do czynienia z drugą częścią cyklu, w której to wesoła bohaterka Bella Fisher idzie przez nastoletnie życie z szerokim uśmiechem zadowolenia na twarzy, który pozwala jej radzić sobie z codziennymi problemami dorastania. Pomimo tego, że jest to kontynuacja serii, nie ma żadnej przeszkody, aby po tytuł sięgnął ktoś, kto nie miał okazji poznać pierwszej części. Całość została napisana w taki sposób, że nie odczuwa się tutaj w żadnym stopniu fabularnego dyskomfortu.

Treść powieści skupia się na nastoletnim życiu bohaterki i jej problemach. Większość z nich jest dość przyziemna (przyjaźń, miłość, kłopoty w domu, nauka, pieniądze itp.), niektóre z nich mogą dodatkowo czytelnikowi wydawać się mocno trywialne czy wręcz szalone. Fabularnie można więc uznać książkę za lekką i łatwą w odbiorze, chociaż niekoniecznie porywającą. Wszystko to będzie jednak zależnie od danego czytelnika. Ktoś w wieku głównej bohaterki zupełnie inaczej będzie patrzył na jej „problemy” i dużo lepiej będzie akceptował obecny tutaj humor. Na twarzach bardziej wymagających odbiorców może pojawić się jednak grymas niezadowolenia związany ze zbyt dużą „prostotą” treści.

Lekki klimat dzieła przejawia się również w języku zastosowanym przez autorkę. Jeśli więc kogoś drażnią skróty, slangowe określenia czy nadużywanie wielkich liter, to zdecydowanie nie jest to pozycja dla niego. Dla młodzieży będzie to jednak styl wręcz idealny i nie powinni mieć oni najmniejszego problemu ze zrozumieniem treści, mało tego całość powinni pochłaniać w błyskawicznym wręcz tempie.

Biorąc pod uwagę specyfikę historii i styl, w jakim została ona przygotowana, trudno kolejny raz nie powtórzyć stwierdzenia, że jest to pozycja tylko dla kogoś, kto lubi literaturę młodzieżową. Tylko ktoś taki będzie potrafił docenić Jeszcze większy przypał i dobrze się przy książce bawić. Cała reszta zdecydowanie powinna poszukać czego innego.

Wiele można powiedzieć o Belli Fisher, ale na pewno nie to, że jest opanowana i poukładana. Bez względu na to, jak bardzo nastolatka się stara, zawsze coś pójdzie nie tak. Nawet w czasie niewinnej konwersacji z Adamem (chłopakiem jej marzeń), język Belli nie chce jej słuchać, przez co z jej ust padają najdziwniejsze zlepki słowne, jakie można sobie wyobrazić. Można jednak śmiało powiedzieć, że wszyscy już się przyzwyczaili do takiego stanu rzeczy, z wyjątkiem samej Belli, która nieustannie w myślach karci się za swoje małe niepowodzenia. Nadchodzi jednak czas, w którym dziewczynie będzie jeszcze trudniej niż zazwyczaj. Dlaczego? Życie zgotuje nastolatce prawdziwy roller coaster i zaskoczy ją wieloma wyzwaniami…

Po pierwsze, mama Belli zamierza otworzyć lodziarnię dla psów i liczy na pomoc córki w zapewnieniu „Psierożkom” odpowiedniego szumu medialnego. Po drugie, Tegan, najlepsza przyjaciółka Belli zachowuje się w ostatnim czasie wyjątkowo dziwnie. Owszem, początkowo wszyscy przypisywali te zmiany intensywnym treningom i przygotowaniom do przesłuchania, ale czy to na pewno jedyny powód nerwowości Teeg? Po trzecie, Bella startuje w konkursie, w którym jej szkoła może wygrać ekskluzywny koncert grupy The Helicans, którą kochają niemal wszyscy (z dyrektorką szkoły na czele)! Jakby tego było mało, mama Belli wynajmuje jeden z pokojów lokatorce, która ciągle coś kręci, a Adam niemal na każdym kroku wydaje się wysyłać Belli sygnały, że chciałby być jej… PRZYJACIELEM! Czy coś może pójść nie tak? W przypadku Belli – wszystko!

Powieść Beth Garrod jest całkiem udaną książką z gatunku young adult. Przygody Belli to lekka i przyjemna opowieść, pełna dobrego dowcipu sytuacyjnego, świetnych dialogów, ciętych ripost i wielu zwrotów akcji. Główna bohaterka, będąca jednocześnie narratorką opowieści, w bardzo humorystyczny sposób wprowadza czytelników w swój świat. W książce nie zabraknie wielu autorefleksji, zabawnych wtrąceń, a także cennych przemyśleń. I choć „Jeszcze większy przypał” to przede wszystkim powieść komediowa, będąca lekką lekturą na letnie wieczory, to nie zabraknie tu cennego przekazu. Jakiego? Nawet jeśli wszystko idzie nie po Twojej myśli, nawet jeśli zrobisz coś nie tak, to bądź sobą i nikogo nie udawaj…

„Jeszcze większy przypał” to druga część perypetii nastoletniej Belli. Nie martwcie się jednak jeśli nie czytaliście pierwszego tomu. Fabuła jest tak skonstruowana, że z powodzeniem się w niej odnajdziecie. Autorka odpowiednio wprowadza każdego z bohaterów, dzięki czemu doskonale będziecie wiedzieli kto jest kim. Jeśli więc szukacie niezobowiązującej książki, która poprawia humor, prowadzi do nagłych wybuchów śmiechu i jest najzwyczajniej w świecie przyjemna i zabawna, to dobrze trafiliście. Jest tylko jedna rzecz, którą zarzuciłabym autorce. Skłonność narratorki do słowotwórstwa i tworzeniu skrótowców od niemal każdego zwrotu momentami mnie irytowała. O ile niektóre z nich są zabawne, to część wydała mi się naprawdę niepotrzebna. Nie zmienia to jednak faktu, że świetnie się bawiłam czytając o przygodach Belli. I choć nie jest to przesadnie ambitna lektura, to czasem naprawdę warto się oderwać i rozkoszować się chwilami lekkości.