Jedyny i Niepowtarzalny Ivan TW

Śliczna opowieść o Ivanie, samotnym gorylu, który ma wielkie serce. Bardzo fajnie się czyta. Jest to spojrzenie na zwierzęta w klatkach oczami zwierząt. Poruszająca i piekna historia goryla i jego 3 przyjaciół.

Srebnogrzbiety Mocarz.

Zwierzęta w zoo, zwierzęta w klatkach… dla mnie to kontrowersyjny temat. Jestem przeciwna zwierzętom więzionym w zoo. No bo trzeba przyznać, że są one więzione, wbrew swojej woli, dla zysku ludzi. Owszem, fajnie jest iść pooglądać egzotyczne zwierzaki, ale czy ktoś się zastanawiał co one mogą czuć? Katherine Applegate poprzez swoją książkę „Jedyny i Niepowtarzalny Ivan” pokazała, jak może czuć się goryl uwięziony w ciasnej klatce. Książka jest o tyle kontrowersyjna, że taki goryl istniał naprawdę – mieszkał w małej klatce w Galerii Handlowej. Powieść o gorylu artyście powinien przeczytać każdy.

„Ludzie marnują słowa. Rzucają je jak skórki z bananów i pozwalają, by zgniły.”

Fabuła skupia się na gorylu Ivanie i jego przyjaciołach, którzy zamieszkują Galerię Handlową. Są rozrywką dla ludzi w małym cyrku, który mieści się w tejże galerii. Wszystko się zmienia, gdy zwierzętami zaczynają się interesować ludzie przeciwni więzieniom zwierząt.

„Wspomnienia są bezcenne. Pomagają określić, kim jesteśmy.”

„Jedyny i Niepowtarzalny Ivan” to bardzo wzruszająca i wciągająca książka. Katherine Applegate inspirowała się prawdziwą historią, przez co jej powieść jeszcze bardziej chwyta za serce. Obraz jaki nam przedstawiła to bardzo piękna historia, która zapada w pamięć na długo i zmusza do myślenia. Wiem, ze fajnie jest oglądać zwierzęta za kratami, ale czy trzeba to robić? Zwierzęta egzotyczne powinny być wolne, żyć wśród swoich.

Książa ta chwyta za serce. Mimo dużej objętości czyta się ją bardzo szybko. Styl książki jest bardzo dobry, język prosty. Narratorem jest goryl Ivan, który opowiada o swoich uczuciach, spostrzeżeniach względem ludzi i świata jaki go otacza, lękach i marzeniach. Ivan ma talent do rysowania, dlatego nazywa siebie artystą. Rysuje obrazki, mniej lub bardziej przypominające zamierzony cel, które potem są sprzedawane w pobliskim sklepiku z pamiątkami. Ivan jest bardzo inteligentny i spokojny. To jak autorka pokazała uczucia i myśli Ivana czasami rozrywa czytelnikowi serce. To naprawdę piękna powieść.

„Głód jednak, tak jak jedzenie, przybiera różne formy i kolory. Nocami, gdy leżałem w piżamie z Kubusiem Puchatkiem, czułem głód zręcznego dotyku przyjaciela, który iska, głód radosnych pochrząkiwań podczas zabawy w walkę, głód bezpieczeństwa, jakie daje bliskość stada.”

Ivana nie da się nie kochać. To bardzo samotny i smutny goryl, który zasługuje na więcej niż ma. Otaczają go przyjaciele, jednak pojawienie się małej słoniczki Ruby doprowadza do tego, że Ivan zaczyna się o nią troszczyć i pragnie jej wolności, a przynajmniej tego by zamieszkała w zoo. Robi wszystko, by ją tam skierowano.

„Jedyny i Niepowtarzalny Ivan” to książka, której nie da się odłożyć choćby na chwilę. Chciałoby się ją czytać powoli, delektować się każdym słowem, jednak to nierealne. Katherina Applegate zbudowała tak powieść, że zatracamy się już od pierwszych słów. Przeżywamy razem z bohaterami wszystkie emocje i uczucia, a tych jest nieskończenie wiele. Płaczemy, śmiejemy się, złościmy. Użycie chusteczek jest, jak najbardziej, wskazane przy czytaniu. Po zapoznaniu się z ostatnim zdaniem nie możemy do siebie dojść. Zaczynamy się zastanawiać, jak się czują zwierzęta za kratami. Bo przecież one też mają uczucia.

„Romansowanie to ciężka praca. (…) Ale fajnie jest próbować.”

Książkę polecam wszystkim czytelnikom. Choć jest ona przeznaczona dla dzieci i młodzieży, to nie wyobrażam sobie bym nie polecała jej osobom dorosłym. Każdy, bez wyjątków, powinien mieć ją na półce i w sercu. Tak pięknej, prostej i wzruszającej historii nie przeczytacie w żadnym romansie, czy p[powieści new adult. To właśnie ta prostota i fakt, że inspiracją był prawdziwy goryl tak chwyta za serce i nie chce puścić, choćby na chwilę. Polecam!

To jedna z tych książek, której nie zapomnę nigdy. Na pewno jeszcze niejednokrotnie do niej wrócę. Kocham zwierzęta. Jestem ogromnie wyczulona na ich krzywdę i ciężko było mi powstrzymać łzy podczas tej lektury.

Książka ukazuje okrucieństwo i bezduszność ludzi względem zwierząt. Pokazuje znieczulicę, brak empatii, jakiejkolwiek wrażliwości na te stworzenia, które są tak naprawdę zdane na Naszą łaskę. Wszystko to przesłania egoistyczna i bezwzględna żądza zysku. Naprawdę nie rozumiem jak można być tak zaślepionym i nieludzkim.

Wszystko to zostało przedstawione oczami goryla, co poruszyło mnie do głębi. Bardzo zżyłam się z Ivanem i będę za nim tęsknić. Jego narracja jest przedstawiona w przystępny i prosty sposób. Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Mimo, iż w dużej mierze panuje w niej smutek, to bywa bardzo humorystyczna. Jestem oczarowana falą emocji jaka mnie zalała po sięgnięciu po nią.

W chwili, gdy ją skończyłam znalazła się na szczycie mojej listy najukochańszych książek. Zostałam kupiona.

To niesamowicie wartościowa i poruszająca lektura, którą będę polecać każdemu i przy każdej nadarzającej się okazji. Może i skierowana jest do młodszych czytelników, ale uważam, że powinien ją przeczytać każdy człowiek. Zapewniam Was, że jest warta poświęconego na nią czasu.

Nie bez powodu Ivan został wyróżniony nagrodą Newbery oraz przez pewien czas znajdował się na pierwszym miejscu bestsellerów New York Timesa. Ta historia ma w sobie coś, co potrafi poruszyć do głębi oraz sprawić, że my również poczujemy się jak główny bohater, samotny i niedoceniony, nie potrafiący przypomnieć sobie nawet swoich początków. To niesamowite ile można dowiedzieć się od cyrkowego goryla.

Ivan już od samego początku musiał pogodzić się z życiem w klatce. Jeszcze jako mały goryl został oddzielony od rodziny, której po 9855 dniach niewoli nie potrafi sobie nawet przypomnieć; aby następnie stać się gwiazdą cyrku. Wspominany na licznych bilbordach jako "Jedyny i niepowtarzalny Ivan" stał się główną atrakcją przedstawienia.

Mimo iż przez wielu przedstawiany był jako groźny i dziki, uwielbiał swoich opiekunów, jednak jego szczególną sympatię zdobyła dziewczynka Julia, która dała początek jego pasji. Za każdym razem z uwagą przyglądał się jej cudownym obrazkom, aż w końcu sam zapragnął żyć twórczo. Ludzie płacili wiele, za malowidła goryla, a ON dzięki temu mógł w całości oddać się swojemu ulubionemu zajęciu. Malarstwie.

Jako srebrzystogrzbiety został stworzony do rządzenia stadem, jednak zamknięty w ograniczającej go klatce, gdzie doskwierała mu samotność, nie miał kim przewodzić, a tym samym nie mógł przejąć obowiązków swojego ojca i stać się przywódcą całego stada.

Z biegiem czasu główny bohater przestał być "Niesamowitym i niepowtarzalnym Ivanem" i stał się najsmutniejszym gorylem na świcie, bądź też ogromnym problemem. Podczas swojego pobytu w cyrku poznał wiele wspaniałych zwierząt, jednak mimo wszystko nie spotkał żadnego z przedstawicieli swojego gatunku.

Jak dalej potoczy się historia Ivana i czy cokolwiek będzie w stanie sprawić, że ludzie na nowo zaczną go doceniać? Czy jego przyjaciele staną się dla niego wystarczającą pociechą, żeby zapomnieć o dręczących go strapieniach? Jak wielkie znaczenie w jego życiu będzie miało pojawienie się na cyrkowej arenie nowego zwierzęcia? Tego i wielu innych rzeczy dowiecie się czytając tę książkę!

To zaskakujące, jak bardzo historia Ivana może odbić się na naszym życiu. Z pewnością już niejednokrotnie czuliście się samotni mimo otaczającego was tłumu, bądź też odnosiliście wrażenie, że nikt nie potrafi was zrozumieć. Podobnie czuł się Ivan, tyle że ON naprawdę był sam, nie miał przy sobie nikogo takiego jak ON i musiał to znosić przez dwadzieścia siedem lat. Kto z nas wytrzymałby tyle w zamknięciu wiedząc, że nigdy nie będzie mu dane zasmakować wolności?

Już od samego początku, gdy sięgnęłam po tę opowieść, wiedziałam, że stanie się ona jedną z najważniejszych dla mnie książek, do których z pewnością jeszcze niejednokrotnie zdecyduję się zajrzeć. Przedstawiona w niej problematyka wydała mi się aż nazbyt znajoma i kto wie, być może dlatego wybrałam tak, a nie inaczej.

Podsumowując: polecam tę książkę zarówno starszym jak i młodszym odbiorcą, gdyż sądzę, że jest w niej coś, na co bez wątpienia warto zwrócić uwagę. Bohaterzy tej opowieści są po prostu wspaniali, a świat wykreowany przez Katherine Applegate bez wątpienia godny zauważenia.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Istnieją na świecie ludzie, którym nie jest obojętny los zwierząt. Jeśli to czytasz i zamierzasz sięgnąć po tę książkę, to zakładam, Drogi Czytelniku, że zaliczasz się właśnie do tej kategorii. Ja też. Pewnie sądzisz, że nigdy w życiu nie skrzywdziłbyś żadnej żywej istoty. Ja też. A jednak po tej lekturze powinniśmy doprecyzować nasze wyznania – nigdy nie zrobilibyśmy tego świadomie. Poznajcie historię „Jedynego i Niepowtarzalnego Ivana”, najbardziej samotnego goryla świata.

Ivan od wielu lat swoje życie spędza na kilku metrach kwadratowych klatki w jednym z centrów handlowych, gdzie przed laty był główną atrakcją. Teraz jego pokazy przed publicznością ograniczają się do oglądania telewizji i rysowania obrazków sprzedawanych w sklepie z pamiątkami. Mack, właściciel tej podupadającej już atrakcji dla turystów, coraz częściej bywa sfrustrowany, zastanawiając się, jak zwiększyć ilość zwiedzających. Samotność Ivana schodzi na drugi plan. A przecież nie zawsze tak było. Kiedyś Mack, zapewne w dobrej wierze, trzymał małego goryla w domu, traktując jak członka rodziny. Ivan uczył się wtedy jeść jak ludzie, spać w łóżku, bawić i zachowywać jak ludzie. Nic nie trwa jednak wiecznie i pewnego dnia małe gorylątko przeobraziło się w dużego goryla, a duży goryl to duże zniszczenia. Wtedy Ivan trafił do klatki, stając się atrakcją dla odwiedzających centrum handlowe – zbyt mało ludzki, by po ludzku być traktowany i zbyt mało dziki, by czuć się prawdziwym gorylem, zawieszony gdzieś pośrodku.

Samotność Ivana zostaje w końcu wyparta przez obietnicę złożoną Stelli, słonicy mieszkającej w klatce obok. Nasz bohater ma się zaopiekować nowym nabytkiem centrum – małą słoniczką Ruby. Wymyślony przez niego plan, skrupulatnie realizowany każdego dnia w tajemnicy przed ludźmi, doprowadzi do szeregu zaskakujących sytuacji mających doprowadzić do uwolnienia małej Ruby…

Ta historia wzrusza tym bardziej, gdy dowiadujemy się, że Ivan istniał naprawdę, spędzając dwadzieścia siedem lat w zamknięciu. Z kolei przekazanie narracji w ręce zwierzęcego bohatera uwiarygodniło całą opowieść, sprawiło, że Czytelnik mógł poczuć tę jego samotność na własnej skórze. Nie bez powodu książka znalazła się na liście bestsellerów New York Timesa. Zdecydowanie polecam.

Ulubione cytaty:

„Ludzie mają zbyt wiele słów, więcej, niż potrzebują”.

[Adres usunięty]