Japan

Rok 1992, młoda atrakcyjna reporterka telewizyjna Yuka Katsuragi, przyjeżdża wraz z ekipą stacji do Barcelony, gdzie niedługo mają rozpocząć się igrzyska olimpijskie. Jej zadanie jest proste przeprowadzić serię wywiadów z ludźmi i dowiedzieć się co sądzoną oni o Japonii. Jej śladem nieustannie podąża zakochany w niej po uszy, Yashima Katsuji. Członek yakuzy, który nie rozumie słowa „nie”, a jego „miłość” zaślepia mu cały świat. Sytuacja owej dwójki oraz kilka innych postaci dość mocno się komplikuje, kiedy w wyniku trzęsienia ziemi wpadają oni do tajemniczej pieczary. Później to już przysłowiowa „jazda bez trzymanki”, napotykają oni tam tajemniczą wiedźmę, która przepowiada koniec Japonii i przenosi ich w odległą przyszłość, aby sami mogli zobaczyć skutki działania ludzi.

Fabularnie manga to istny mix gatunkowy obu artystów. Postapokaliptyczny świat pełny przemocy, walki rodem z pól bitew średniowiecza, urodziwe niewiasty oraz mocno napakowani zarówno mięśniami, jak i testosteronem faceci (chociaż tutaj i tak jest ich mniej niż na przykład w Król Wilków). Historia wydaje się bardzo prosta w swoich założeniach – podróż w czasie i walka o przetrwanie. Jest ona jednak na tyle enigmatyczna, że trudno jednoznacznie określić podstawowe założenia twórców, które dały początek całemu scenariuszowi. Miał to być prosty i dynamiczny tytuł akcji, w którym zostanie pokazane co dla Japończyków znaczy duma i honor? Niejednoznaczne historyczne nawiązanie do okresu powojennego i prezentacja członków yakuzy jako tych, którzy bronią czci swojego narodu? Krytyka postępującej globalizacji i gospodarki konsumpcyjnej, odnosząca się do kryzysu ekonomicznego KKW z przełomu lat 80/90? Próba wytknięcia błędów agresywnemu kapitalizmowi i dostrzeżenie w tym ustroju wyraźnych objawów degeneracyjnych?

Być może wszystkie wymienione elementy było podstawą do stworzenia działa, a może żaden z nich i nie ma sensu doszukiwać się tutaj ukrytego znaczenia. Każdy będzie musiał ocenić to samemu. Jedno jest jednak pewne mieszanka twórczości Miury i Buronsona jest tutaj na tyle specyficzna i mocno wyczuwalna, że niektórych odbiorców zachwyci, a u innych momentalnie odrzuci.

Niestety nie wiele dobrego można napisać na temat bohaterów dzieła. Stworzone postacie są mocno nijakie, w niektórych momentach epatując pewnymi stereotypami. Większość osób z grupki, która przeniosła się w czasie na czele z panną Yuki pełni tutaj tylko rolę dodatku, który odgrywa jakiejkolwiek znaczenie w dosłownie kilku kadrach komiksu na krzyż. Zdecydowany prym wiedzie tutaj Yashima, którego krzykliwość, bezpośredniość i brutalność to wzorcowy przykład członka mafii, który zakorzenił się w umysłach wielu ludzi zachodu. Kłuje troszkę w oczy fakt, że prezentowany jest ON jako jeden z ważniejszych członków jednego z klanów a na jego ciele nie widać ani centymetra tatuaży. Dla bacznego obserwatora ciekawostką mogą być niektóre postacie poboczne, w których trudno nie dostrzec pewnych wzorców. Jeden z dowódców wojskowych, który w mundurze dość mocno przypomina generała Bison'a, niepisany przywódca jednego z obozów dla uchodźców, który swoim wyglądem i zachowaniem przypomina pewnego cieślę z Nazaretu. Taki malutki odautorski smaczek pośród morza przeciętności.

Warstwa graficzna dzieła to dość typowy wysoki poziom artystyczny, do którego przyzwyczaił już wszystkich Kentaro Miura. Kolejne kadry komiksu nie obfitują zbyt wiele momentów, podczas których można podziwiać mocno rozbudowane i dopracowane tła. W większości przypadków mamy do czynienia z mniej lub bardziej dynamicznymi scenami, w której ważną rolę ogrywają postacie. W tym elemencie twórca jest znawcą i zdecydowani jest tutaj na czym zawiesić oko. Oczywiście forma postaci z celowo przesadzonymi proporcami ciała i wyrazistym cieniowaniem, nie każdemu przypadnie do gustu, ale trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że rysunki Kentaro doskonale współgrają ze scenariuszem Buronsona.

JAPAN FANTASY

Dziś na recenzencką tapetę biorę kolejny nieco już zapomniany – ale absolutnie niesłusznie – tytuł autorstwa Kentarō Miury, „Japan”. Ta zamknięta w jednym tomie opowieść wydaje się być dość nietypowa, jak na to, do czego przyzwyczaił nas twórca „Berserka”, jednak to tylko pozory. Kto więc lubi twórczość mangaki, koniecznie powinien poznać także ten tytuł.

Rok 1992. Yashima Katsuji, potężnych rozmiarów yakuza, jest gotów na wszystko… dla miłości. Choć na to nie wygląda, dla obiektu swoich uczuć – niechętnej mu dziennikarki Katsuragi – porzuca wszystko i rusza do Hiszpanii, do której ta się udała. Nie ma jednak jeszcze najmniejszego pojęcia, co takiego czeka na niego na miejscu. Kiedy w skutek trzęsienia ziemi, stara pieczara odsłania swoje sekrety, Yashima i ci, którzy trafili tam wraz z nim, dowiadują się, że Japonii grozi katastrofa. Czy ktokolwiek może ją powstrzymać? Co z tego wyniknie? W co wplącze się nasz yakuza? I co będzie z jego miłością do Katsuragi?

Pierwszy rzut oka na opis tego komiksu, chwila czytania – ot ledwie kilku stron – i pojawia się pytanie: ale jak to, gdzie tu fantasy? Okładka plus nazwisko Kentarō Miury jednoznacznie kojarzą się z tym gatunkiem fantastyki, gdzie więc ON jest? Cóż, odpowiedź jest prosta: dalej. Przerzućcie więcej stron, a najlepiej przeczytajcie i przekonacie się, że „Japan” to ten sam stary doby Miura, którego pokochaliście za „Berserka” czy „Króla wilków”. Bo może i owszem, początkowe współczesne – a przynajmniej w miarę współczesne, skoro akcja dzieje się dwie i pół dekady temu – realia niezbyt leżą artyście, ale cała reszta to już to, na co wszyscy czekali.

Siłą mang Miury (i cóż z tego, że w tym wypadku, podobnie jak w przypadku „Króla wilków” scenarzystą jest Buronson, skoro i tak to dla rysownika sięga się po ten tytuł) jest klimat, znakomite oddanie detali historycznych i dynamizm walk. I wszystko to mamy tutaj. Pierwsze strony co prawda na kolana nie powalają, bo o ile plenery wypadają znakomicie, to już z twarzami bohaterów jest gorzej i nie ma co tego ukrywać, ale kiedy autor wkracza na swój ulubiony grunt i łapie wiatr w żagle, „Japan” zaczyna urzekać i wciągać, jak należy.

A co z fabułą? Cóż, scenariusze Buronson nie są tak mocno osadzone w fantastyczno-horrorowych realiach, jak autorskie prace Miury, ale i tak są udane. „Japan” to po prostu dobra manga fantasy, pełna erotyki i walk, co czyni ją dziełem dla dorosłych odbiorców, ale zarazem nie ograniczona jedynie do tych elementów. Kto lubi takie opowieści i dzieła Miry, koniecznie powinien całość poznać.