Jak wychować nazistę. Reportaż o fanatycznej edukacji

Powiem wam, że to bardzo trudna książka. Strasznie zmroziły moje serce porównania, które stosował autor. Nie bawił się w jakieś tam ozdobniki, tylko prosto i konkretnie opisywał ludzi, którzy dobrowolnie dawali się podejść rządom Hitlera. Bardzo bym chciała abyście poznali pewien cytat:

,,(...) doświadczenie z żabą, która wrzucona nagle do gorącej wody wyskoczy z niej natychmiast, ale gdy zostanie umieszczona w chłodnej wodzie, stopniowo doprowadzanej do wrzenia, da się ugotować".

Pozycja poza mądrym i filozoficznym wprowadzeniem zabierze nas do świata, gdzie Żydzi byli bardzo krzywdzeni przez innych. Nawet uczniowie rzucali w rówieśników kamieniami, gdyż tego byli uczeni od początku. Co gorsze, niektórzy tolerowali takie zachowanie wpajając dzieciom, że każdy Żyd to wróg. Bez względu na ilość dni czy lat spędzonych na świecie.

Cała książka jest spisana słowami autora, któremu udało się w jakiś sposób poznać kulturę i nauczanie w niemieckich szkołach. Wszystkie spostrzeżenia i rozmowy spisywał zawsze na kartkach, by potem móc jak najdokładniej je odtworzyć. Historia jest bardzo emocjonalna, gdyż już same opisy kobiet, które rodziły dzieci z rozkazu rządu i dla rządu nie mieściły mi się w głowie. Nie jestem w stanie wszystkiego wam opisać, bo bardzo to przeżyłam. Czytałam o chorych dzieciach, które same prosiły, by mogły umrzeć dla Hitlera. Nie uwierzycie, ale oni od samego początku przyjścia na świat były szkolone. Wpajano im same straszne rzeczy traktując tego człowieka jak Boga. Wszystko robili z myślą o nim, nie o sobie. Potrafili wyrzec się rzeczy ważnych i bliskich, byleby tylko ON był zadowolony. Mordercza gra psychologiczna, która pozbawiała każdego niepełnosprawnego człowieka życia z przekonaniem, że robił coś dobrego. Ostre zasady i rygory, których musieli przestrzegać.

Polecam ludziom i mocnych nerwach, bo żaden horror nie był tak niebezpieczny psychicznie jak ta książka. Brutalna i bolesna prawda. Historia, którą czyta się szybko, lecz pozostająca w naszej głowie na zawsze...

Gregor Ziemer "Jak wychować nazistę. Reportaż o fanatycznej edukacji",

Wolę oryginalny tytuł tego wydanego w 1941 roku w Stanach Zjednoczonych reportażu. "Education For Death". Jednakowo mocny, stanowiący niejako preludium do tego co miała przynieść II wojna światowa. Wyrazisty, dosadny, będący przestrogą. Nie jestem w tej opinii odosobniona. "Jak wychować nazistę" brzmi równie mocno, a jednak gdzieś z tyłu głowy pozostawia odrobinę niepewności, obawę o zbyt poradnikową jego konotację, a przecież to co widział i opisał autor, ma być przestrogą dla współczesnego czytelnika, dla całej ludzkości.

Gregor Ziemer był w latach 1928-1939 dyrektorem Szkoły Amerykańskiej w Berlinie. Pod koniec swojego pobytu w Niemczech uzyskał zgodę niemieckiego Ministerstwo Edukacji Narodowej na wszechstronne zapoznanie się z nazistowskim systemem szkolenia dzieci i młodzieży, dziewcząt i chłopców na różnych szczeblach edukacji, podczas której nie ma miejsca na słabość ciała, cenione jest bezwzględne posłuszeństwo i uległość, a jednostka nie ma prawa wybić się intelektualnie ponad innych uczniów.

Tworzenie narodu wiernego Führerowi miało być wieloletnią oddolną pracą, mającą na celu wychowanie sobie wiernego oraz absolutnie posłusznego obywatela i żołnierza w przypadku chłopców bądź matki, która żołnierzy będzie dostarczać - w przypadku dziewcząt.

Takie wychowanie dzieci na posłusznych obywateli i gotowych oddać życie za swojego wodza żołnierzy, musi budzić grozę. Tym bardziej wstrząsające są obrazy, które widział i zapamiętał autor, bo w chwili wydania książki wojna nie była nawet na półmetku, a wiele okrutnych wydarzeń dla poszczególnych narodów miało dopiero nastąpić. Jako czytelnicy mamy tę przewagę, że znamy koniec. Wiemy jak postępowali naziści, wiemy również ile istnień ludzkich pochłonęła wojna. Mimo to wiele spraw, o których pisze autor dla historyków zajmujących się totalitaryzmami, dziś nie jest czymś nowym. Nie są to również nowe rzeczy dla czytelnika, który o nazistowskiej ideologii miał okazję czytać w wielu innych opracowaniach.

A jednak możliwość przyjrzenia się przez autora wychowaniu niemieckich dzieci w przededniu wojny, zobaczenie całej wielostopniowej edukacji, podczas której indoktrynacja jednostki zaczyna się już od najmłodszych lat, zapoznanie się z kolejnymi etapami szkolenia ideologicznego, a wreszcie sposobność czytania świadectwa osoby, która była naocznym świadkiem, powoduje lęk. Autokratyczne rządy, oparte na kulcie jednego wodza, szeroko zakrojona propaganda, kształtowanie młodego człowieka w duchu podległości i fanatyzmu, gotowego oddać życie za swojego przywódcę to tylko niektóre elementy każdego z totalitaryzmów, a reportaż powinien stanowić przestrogę, żeby historia, która ma to do siebie, że lubi się powtarzać, nie miała w tym wypadku takiej możliwości.

Owładnięcie wyższością i chęcią eliminacji wszystkich ,,ras podludzi". Skąd w Niemcach taka nienawiść, skąd obozy koncentracyjne? Ano z ,,Podręcznika dla nauczycieli" ministra Rusta.

Gregor Ziemer, autor książki ,,Jak wychować nazistę" w latach 1928-1939 był dyrektorem Szkoły Amerykańskiej w Berlinie, gdzie przyjmowano uczniów niezależnie od narodowości. Do jego placówki przychodzili jednak ludzie na kontrolę. Sam Ziemer postanowił także zwizytować typowo nazistowskie placówki i sprawdzić, skąd w młodych ludziach tyle nienawiści do Żydów, czy innych nacji.

Sprawa okazała się jednocześnie bardzo prosta, jak i tragiczna. Nauczyciele pracowali zgodnie z wytycznymi zawartymi w ,,Podręczniku dla nauczycieli" Rusta, który zmieniał się w zależności od sytuacji politycznej. Były oddzielne szkoły dla chłopców (którzy w imię Hitlera i jego idei byli w stanie oddać życie) oraz dziewcząt (wychowywanych jako matki przyszłych żołnierzy, zachęcane do rodzenia dzieci dla Rzeszy, nawet nie mając męża).

Zajęcia były ukierunkowane typowo pod role, jakimi mieli się zająć. Jeśli chłopaków uczono geografii, to w kontekście, gdzie Niemcy mają wpływy, gdzie mogą jeszcze coś wygrać. Była rasa panów, czyli ich. Związki mieszane były zabronione. Największą nagrodą dla kobiety było rodzenie dzieci, które w wieku 6 lat oddawane były pod szkołę Rzeszy. Niemiecki mężczyzna nie czuł bólu, zmęczenia, wątpliwości, był niezniszczalny.

Osoby chore umysłowo lub niezdolne do urodzenia ,,właściwego" dziecka były sterylizowane lub zabijane w imię Rzeszy. Wiele takich przerażających faktów znajdziemy w książce ,,Jak wychować nazistę" Gregora Ziemera. Po lekturze tej publikacji zupełnie inaczej patrzę na przykład na odnoszenie się esesmanów względem więźniów w obozach koncentracyjnych, na miłość Niemca i Żydówki. Wychowani od najmłodszych lat w duchu nazizmu po prostu inaczej nie potrafili...

Reportaż Jak wychować nazistę stawia nas do pionu. Zaburza nasze myślenie i wprowadza zamęt i niepokój. Jest przerażający, ale stanowi doskonałe ostrzeżenie, również w dzisiejszych czasach. Trzeba uważać, kto uczy nasze dzieci i czego uczy, jakie szkoła organizuje dzieciom zajęcia i jakie są wobec nich oczekiwania. A więc uwagi i ostrożności nigdy dość …

Gregor Ziemer, dyrektor Szkoły Amerykańskiej w Berlinie, dzięki swoim licznym kontaktom, miał możliwość obserwować edukację nazistowskich dzieci. Był naocznym świadkiem wielu różnych lekcji, zajęć i warsztatów, prowadzonych przez mniej lub bardziej fanatycznych nauczycieli. Wielbicieli Hitlera. Docierał do szpitali i ośrodków samotnej matki, które pod właściwą opieką oczekiwały na rozwiązanie i uszczęśliwienie Führera. Wizytował obozy młodzieżowe i uczestniczył w wykładach. To, co tam zobaczył wprawiało w osłupienie. System stworzył maszynę ideologiczną stwarzającą podwaliny pod „produkcję” ślepych fanatyków Hitlera. Nie do pomyślenia, jak można sterować ludźmi i wpajać im filozoficzne przykazania o wyższości narodu aryjskiego nad światem, o możliwość poświęcenia życia dla ideologii, o byciu mięsem armatnim w imię chorych ideałów. Obserwujemy, jak już kilkuletnie dzieci żyją wpajanymi im zasadami, jak są sterowane i ogarnięte nienawiścią wobec wrogów narodu. Strach pomyśleć, jak taka jednostka, od młodości naznaczona złem i nienawiścią, będzie funkcjonowała w przyszłości. Ale mieliśmy tego znakomity przykład w historii. Trzeba wspomnieć, że te zasady wychowania dotyczą nie tylko chłopców, ale również dziewcząt. Różnią się tylko rolą, jaka została im zaplanowana przez partię. Mężczyzna to wojownik zapatrzony w przywódcę, a kobieta to matka takiego przywódcy. One miały rodzić pięknych, niebieskookich mężczyzn, zdrowych i sprawnych fizycznie. Jeżeli się urodził chory, jego los już został przesądzony. Nie będę zdradzać szczegółów, warto samemu się przekonać, jak funkcjonowała hitlerowska fabryka żołnierzy.

Reportaż jest niepokojący i zatrważający. Mnie całkowicie rozbił. Szok i niedowierzanie. Wielokrotnie historia te wydarzenia opisywała, ale podanie relacji z pierwszej ręki nadaje jej większej wiarygodności i rangi. Wprawia w osłupienie. Emocje trudne do opanowania, a opisywane wydarzenia niemożliwe do zrozumienia, nie mówiąc już o jakiejkolwiek akceptacji. Przynajmniej dla mnie. Ta lektura to ostrzeżenie, aktualne dzisiaj. Należy być ostrożnym i nie wolno dać się zmanipulować twardym i bardzo wiarygodnym jednostkom. Od tego już mały krok do całkowitego zniewolenia i wypaczenia umysłów. Bądźcie uważni! Nie pozwólcie sobą manipulować i sterować! Myślcie samodzielnie!

Polecam, ten reportaż powinien przeczytać każdy, aby ustrzec się w przyszłości przed niewłaściwym zachowaniem i zniewoleniem. Świadomość i wiedza, że takie sytuacje miały miejsce pobudzają naszą czujność i przezorność! Niebezpieczna, o atomowym rażeniu i niewyobrażalnej sile ideologicznej!

Książka Gregora Ziemera zatytułowana ,,Jak wychować nazistę. Reportaż o fanatycznej edukacji” powinna zwrócić uwagę i lekko zaniepokoić każdą osobę, która choć trochę zna historię. Czerwona okładka i ten znaczący tytuł zapala bądź powinien zapalić w naszych głowach czerwoną lampkę. Jak można promować nazistowskie wychowanie po krwawych i okrutnych czynach, jakich dopuścili się naziści. Jednak uważny czytelnik dostrzeże słowo reportaż i z pewnością wczyta się w dokładniejszy opis umieszczony z tyłu książki, dzięki któremu poznaje prawdziwy jej cel.

Publikacja ta jest reportażem napisanym w 1939 r. przez dyrektora Szkoły Amerykańskiej w Berlinie, który odwiedził wiele instytucji wychowawczych i edukacyjnych podlegających władzy nazistowskiej. Przedstawia w niej jak przebiegało wychowanie w duchu ideologii nazistowskiej na wszystkich szczeblach, począwszy na ideologizacji samotnych kobiet, którym wpajano, że rodzą dzieci dla Hitlera i państwa, przez kontrolę wychowania przez nie pociech po wyjściu z ośrodków oraz kolejne etapy grup młodzieżowych, szkoły i studia. Proces ten był w pełni nastawiony na oddanie państwu i Führerowi. Doprowadzał do tego, że nawet małe dzieci, które nie spełniały ideałów młodego aryjczyka z powodu słabego zdrowia czy innych dysfunkcji prosiły o śmierć, by choć tak mogły przysłużyć się państwu.

Przedstawiony w reportażu proces indoktrynacji i kontroli przeraził mnie w wielu momentach. W trakcie czytania w mojej głowie pojawiały się liczne pytania. Jak można skłonić dwunastoletnie dzieci do myślenia, że tylko swoją śmiercią mogą przysłużyć się państwu? Jak można przyzwalać na taką przemoc względem innych? I na końcu najważniejsze: czy dziś na świecie nie dzieje się podobne? Jak teraz wychowujemy nasze dzieci? Jak ustrzec je od manipulacji i indoktrynacji?

Dla mnie książka ta jest ważną publikacją, którą powinien przeczytać każdy, żeby zobaczyć, jak przez manipulacje i kłamstwa kształtowano ludzi zdolnych do najokrutniejszych zbrodni. Jak można z wrażliwej osoby zrobić potwora, który bez skrupułów zabija tysiące ludzi w obozach koncentracyjnych z przekonaniem, że robi dobrze.