Jak umieramy

Sięgając po 'Jak umieramy' spodziewałam się, że wywoła u mnie lawinę emocji i wzruszeń. I tak też było. Nie będę kłamać. Było wiele momentów, które wywołały we mnie wzruszenie, melancholię. Jednak myślę, że każdy, kogo dotknęła śmierć bliskiej osoby poczuje to samo.

Pierwsza część książki - umieranie - opowiada o tym jak człowiek umiera. Proste. Jak organizm się szykuje na nadchodzący koniec. Pamiętam, że kilka osób mówiło mi, że da się po obserwacji ciała poznać, czy danej osobie kończy się czas na tym świecie, [Adres usunięty]. wyostrzają się rysy twarzy, skóra inaczej wygląda. Czy to prawda? Nie wiem. Może?

Druga część książki, czyli śmierć ukazuje nam co dzieje się z ciałem człowieka po śmierci. Kto stwierdza zgon, jak załatwia się wszystkie sprawy pogrzebowe. Ten rozdział nie zaskoczył mnie niczym. Zresztą tak samo jak ostatni. Miałam tę nieprzyjemność być przy potwierdzaniu zgonu, więc wiem jak to wygląda i co dalej się dzieje.

Ostatni rozdział poświęcony jest żałobie. Według mnie to zbędny rozdział. Każdy przeżywa żałobę na swój sposób, jedni bardzo się uzewnętrzniając, inni wręcz przeciwnie.

Podsumowując jest to bardzo ciekawa pozycja, myślę, że warta zapoznania. Trochę przybliża zagadnienie śmierci.

Ode mnie mocna siódemka. :)

Witajcie moi drodzy.❄ Czytacie czasami literaturę faktu? Ja czasami tak i właśnie dzisiaj przychodzę do was z recenzją książki: „Jak umieramy” Rolanda Schulza. Za egzemplarz tej książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Muza.

Czy zastanawialiście się, jak wygląda proces umierania, śmierci i żałoby?

Roland Schulz w swojej książce próbuje przybliżyć nam jak wyglądają te procesy w Niemczech.

W pierwszej części dowiadujemy się między innymi:

- jak wygląda umieranie?

- jakie procesy zachodzą w naszym organizmie?

- jak się dobrze przygotować na własną śmierć?

- jak reagować na innych ludzi

W drugiej części przejdziemy przez śmierć. Śmierć to nie jest tylko to, że ktoś umrze. To ponownie cały proces i urzędowe procedury. Na wszystkie te procedury patrzymy z punktu widzenia 4 osób (ich zwłok):

- starszej pani, która umarła w domu spokojnej starości

- małego dziecka, które walczyło z rakiem w szpitalu

- młodego mężczyzny, który spadł z wysokości na budowie

- nas – my umarliśmy w domu

Każda z tych osób umarła z innej przyczyny i w innym miejscu, dlatego urzędowe procedury troszeczkę się różnią. I droga do ich wiecznego spoczynku jest inna.

W trzeciej części omawiana jest żałoba. Możecie dowiedzieć się z niej ciekawych rzeczy… Między innymi jak ludzie reagują na śmierć bliskiej osoby. Niektóre osoby nie chcą jeść, inne wręcz zajadają się. Jedne osoby zamykają się w sobie, inne nie chcą być same i potrzebują rozmowy. Kolejne osoby chorują na depresje, inne przyjmują to za coś normalnego – oczywistego. O tym jak każdy z nas będzie przeżywał żałobę dowiemy się dopiero jak umrze ktoś, kogo znaliśmy. Nasze przeżycie żałoby zależy również od tego jaki stosunek mieliśmy do zmarłej osoby. Wiadomo im bliżej niej byliśmy tym bardziej to przeżyjemy…

Pamiętajcie umrzemy sami. Może być koło nas pełno ludzi a i tak umrzemy sami. Nikt za nas tego nie przeżyje.

Mam takie pytania do was: Gdybyście umierali to za wszelką cenę chcielibyście, żeby was ratowano? Mimo, że mielibyście mniej niż 1% szans na przeżycie. Czy podpisalibyście deklarację DNAR (Do Not Attempt Resuscitation).

Czyli zgoda na to, żeby lekarze nie podejmowali resuscytacji krążeniowo-oddechowej w przypadku zagrożenia waszego życia? Czy chcielibyście zostać po śmierci spaleni czy raczej z ciałem pochowani w trumnie? Nad tym ostatnim pytaniem zastanawiam się od kilkunastu lat… I szczerze wam powiem, że chciałabym zostać pochowana z ciałem. J Te pytania również pojawiają się w książce „Jak umieramy”.

Pierwszy raz spotkałam się z książką, która omawia tak trudny i ważny temat. Ze śmiercią stykamy się codziennie. Czy to umiera ktoś z rodziny, znajomych czy też dowiadujemy się z telewizji. A tak mało o niej wiemy, bo czy tak naprawdę się tym tematem interesujemy? Szczerze? O śmierci myślimy jedynie jak ktoś z bliskich nam umiera lub w szczególnych dniach 01-03.11. Dlatego uważam, że tą książkę powinien przeczytać każdy z nas.

Tak jak już pisałam z tymi tematami przyjdzie nam się zmierzyć prędzej czy później.

Ja pierwszy raz ze śmiercią bliskiej mi osoby zmierzyłam się dopiero jak byłam dorosła. Dwa lata później życie pokazało mi coś znacznie gorszego. Śmierć zabrała mi jeszcze bliższą osobą, z której odejściem nie pogodziłam się do dzisiaj, chociaż minęło ponad 8 lat. Cały czas czuję ból w sercu…

Także ból po stracie bliskiej osoby można nosić w sercu do końca życia. Każdy inaczej przeżywa stratę ukochanej osoby.

Także kochani, polecam książkę „Jak umieramy”. Nie bójcie się jej czytać. Bardzo ważny temat. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam. 10/10

Wydawnictwo MUZA SA #Rolandschulz #jakumieramy #wydawnictwomuza

Czy można przygotować się na śmierć? Co dzieje się z ciałem, kiedy umierasz? Co pozostaje po człowieku? Na te i wiele innych pytań odpowiedzi szukał Roland Schulz, niemiecki reporter. W książce "Jak umieramy" prezentuje wszystkie informacje, które udało mu się zebrać po licznych rozmowach przeprowadzonych między innymi z lekarzami, patologami czy pracownikami zakładów pogrzebowych.

Mnie tematyka śmierci interesuje, wiedziałam więc, że po książkę sięgnę. Niestety szybko okazało się, że nie otrzymam w niej tego, na co liczyłam. Miałam nadzieję na fakty o tym co dzieje się z ciałem ludzkim przed i po śmierci. Tymczasem ciekawostek jest w niej mało, a całość jest przegadana, momentami wręcz nudna i pełna frazesów. Miałam wrażenie, że autor bardziej skupia się na pracy urzędników Urzędu Stanu Cywilnego czy zakładów pogrzebowych niż samym procesie umierania i śmierci. Po takiej książce spodziewałam się czegoś innego. Autor miał dobry pomysł i gdyby znalazło się w niej więcej konkretów i informacji, byłaby to wartościowa i intrygująca pozycja.

Do tego bezpośrednie zwracanie się do czytelnika, jak do osoby umierającej było dla mnie przygnębiające i odpychające. Rozumiem zamysł, ale taki sposób narracji mnie zniechęcił.

Bardzo mi przykro, ale ja jestem na nie.

Dziś opowiem Wam o dość specyficznej pozycji, jaką jest książka „Jak umieramy” Rolanda Schulza. Autor opowiada nam w niej o śmierci, starając się, w dość bezpośredni i pozbawiony skrupułów sposób, przybliżyć nam ten trudny i niewdzięczny temat. Najpierw opisuje sam proces umierania oraz sposoby, w jakie możemy umrzeć. Śmierć nagła, która przychodzi np. w wyniku wypadku, śmierć chorego dziecka, śmierć, na którą czekamy, bo wiemy, że się zbliża, oraz śmierć starszej osoby, która znajduje się pod opieką paliatywną. Na tej ostatniej autor skupia się najbardziej, opisując nam ze szczegółami zmiany, jakie zachodzą w umierającym. Przedstawia również zmiany zachodzące w osobach, które towarzyszą odchodzącej osobie. Później autor bez ogródek przedstawia nam, co dzieje się z człowiekiem po zejściu. Jak zachowuje się ciało aż do pogrzebu, jakie procedury muszą zostać spełnione, aby człowiek mógł oficjalnie zostać uznany za osobę zmarłą. Potem następuje pogrzeb, ale to przecież nie koniec. Mamy jeszcze długotrwały okres żałoby. Ten etap jest również dokładnie opisany przez autora. Procesy, jakie zachodzą w głowach osób bliskich zmarłemu, to też ciekawy temat. Przedstawione są przeróżne reakcje na odejście, sama żałoba, którą każdy przechodzi w inny sposób, a także proces zacierania się wspomnień o kimś, kto odszedł. Schulz zwraca uwagę, jak długą i zawiłą drogę musi przejść człowiek po śmierci. Książka nie jest w żadnym wypadku nudna, bo pewnie wiele osób mogłoby pomyśleć, że to jakaś popularnonaukowa gderanina. Nic z tych rzeczy! Lektura jest napisana lekkim i przystępnym językiem, a czyta się ją z wielkim zaciekawieniem. Fajnym zabiegiem zastosowanym przez autora jest to, że zwraca się do czytelnika w drugiej osobie, czyli traktuje go jak… umierającego! Jest to swoisty cios w twarz, który ma nam uświadomić i przypomnieć, że nas też to spotka i że nikt tego nie uniknie. Bo tylko dwie rzeczy na świecie są w 100 procentach pewne – śmierć i podatki! 😉

"Jak umieramy" Rolanda Schulza od wydawnictwa Muza to książka, po którą warto sięgnąć. Autor stara się nam, w niej przybliżyć śmierć, która czeka każdego z nas, chociaż my często wypieramy ją z naszego życia i świadomości.

Książka jest podzielona na trzy części, czyli trzy etapy związane ze śmiercią. Pierwsza część skupia się na samym procesie umierania. Wiadomo, każdy z nas umrze w inny sposób i autor przedstawia nam tutaj 4 przykładowe rodzaje śmierci. Śmierć starszej osoby w domu opieki, śmierć dziecka chorego na białaczkę, śmierć nagła w wyniku nieszczęśliwego wypadku młodego człowieka i śmierć, o której człowiek wie, że nadchodzi. Śmierć osoby w stadium terminalnym i pod opieką paliatywną, to na niej właśnie najbardziej skupia się autor. Jest ona przedstawiona bardzo szczegółowo i dokładnie. Opisane są zmiany fizyczne ale i psychiczne samego umierającego jak i jego bliskich. Do tego autor zwraca uwagę na to co warto umierającemu zrobić przed śmiercią: testament, wybór zakładu pogrzebowego... tak by rodzinie było łatwiej po jego śmierci. Druga część to Śmierć - ukazanie śmierci jako złożonego procesu, ale i opis odczuć naszych bliskich. Przedstawione jest również to, co dzieje się z ciałem, aż do momentu pochówku. Poznajemy tu również wszystkie procedury urzędowe, które muszą zostać spełnione, by został człowiek uznany za zmarłego. Ostatni rozdział/etap to Żałoba, która tak jak i Umieranie jest procesem długotrwałym i złożonym, a którą muszą przejść bliscy osoby zmarłej. Autor opisuje tu różne reakcje i nie szufladkuje podpinając żałobę pod jeden rodzaj straty. Mamy tu gamę emocji i reakcji, ale też ukazuje jak powoli zaciera się pamięć o nas w umysłach bliskich. Książka stara się bardzo dokładnie odpowiedzieć na trudne pytania: Czym jest śmierć? Jak wygląda? Jak długo trwa żałoba? Co odczuwamy w czasie umierania? Co czują nasi bliscy?

Autor, w książce, porusza trudny temat jakim jest nie tylko sama w sobie śmierć, ale też uczucia jej towarzyszące. Emocje które ogarniają człowieka na łożu śmierci, ale i jego bliskich. Poznajemy różne reakcje na śmierć członków rodziny. Śmierć ukazana jest jako złożony proces, któremu nie jesteśmy w stanie się przeciwstawić. Obezwładniający nas koniec, przed którym jesteśmy bezsilni. Jednak jest to również część naszego życia, która go dotyczy, a o której często zapominamy. Musimy jednak wiedzieć, że śmierć to sprawa bardzo intymna i indywidualna każdej osoby. Umieranie i śmierć każdego z nas będzie inne, jak i żałobę każdy będzie przechodził na swój sposób.

Podoba mi się w książce to, jak autor zwraca się do nas w drugiej osobie, tak jakby to była nasza śmierć, jakbyśmy to my byli na łożu śmierci. Stawia czytelnika w roli umierającego! Co jest dość brutalne ale i potrzebne by zwrócić uwagę na tę część życia. Wprawia nas to w niepokój i zaczynamy być bardziej świadomi, że nas też czeka koniec. Nie jest to książka typowo popularno-naukowa. Nie jest sztywna. Jest napisana lekko i przyjemnie pomimo trudnego tematu. Jest pełna emocji i empatii oraz uczuć, które pomagają nam zrozumieć i wczuć się w osobę umierająca jak i rodzinę w żałobie.

"Jak umieramy" to wartościową książka, która warta jest naszej uwagi i poświęconego jej czasu. Zawarte w niej informacje dotyczą każdego z nas i mogą pomóc zrozumieć osoby na łożu śmierci jak i rodzinę w żałobie.