Ja, ocalona

Przyznam, że gdy lata temu skończyłam czytać Ja, potępiona, byłam przekonana, że Autorka postawiła już przysłowiową kropkę nad i. Szkoda było rozstawać się z ulubionymi bohaterami, ale w głębi czytelniczego serduszka liczyłam na jeszcze jeden tom tej diabelsko-anielskiej serii. No i się doczekałam! Katarzyna Berenika Miszczuk oddała w ręce czytelników kolejną powieść o przygodach Wiktorii i Beletha. Akcja dzieje się 10 lat po wydarzeniach z trzeciej części. Ale po kolei…

Ja, diablica

Wiktoria Biankowska niczym nie różni się od swoich rówieśniczek. Zakochana w koledze z roku Piotrze, imprezuje w jednym z warszawskich klubów. Nieświadoma, że to ostatnia impreza w jej życiu, po której budzi się… martwa. I do tego w Piekle. Kto i dlaczego pozbawił ją życia? Odpowiedź na to pytanie będzie prawdziwą niespodzianką dla dziewczyny.

Wiktoria jest zaskoczona życiem w Los Diablos. Poznaje Śmierć (która okazuje się całkiem spoko) i… zostaje diablicą. Dzięki pełnieniu tej zaszczytnej fukncji ma możliwość powrotu na Ziemię i wszczęcia prywatnego śledztwa w sprawie swojej śmierci. W międzyczasie przekonuje się, że życie w Piekle ma swoje plusy – wieczne wakacje w śródziemnomorskim klimacie i wypasione imprezy u samego Szatana. A do tego na horyzoncie pojawia się piekielnie przystojny diabeł Beleth.

Ja, anielica

Wiktoria nie może powiedzieć, że wiedzie nudne życie. Ponownie wkraczają w nie Beleth, Azazel i Kleopatra, starzy znajomi z Los Diablos. Tym razem przystojny diabeł prosi dziewczynę o przysługę – chce odzyskać swoje anielskie skrzydła. Akcja w większości rozgrywa się w Niebie, które stanowi zupełne przeciwieństwo Piekła. Autorka opisując te dwie krainy dała popis swojej fantazji i kreatywności. Do czego tym razem doprowadzi ten wybuchowy i nieprzewidywalny diabelsko-anielski tercet? Oj, będzie się działo!

Ja, potępiona

Wiktoria Biankowska po raz kolejny trafia w zaświaty. Tym razem jednak trafia do miejsca najstraszniejszego i najgorszego z możliwych – do samego Tartaru. Miejsca, do którego nie mają wstępu nawet istoty nadprzyrodzone… Mimo to postanawia za wszelką cenę się stamtąd wydostać. Wiktoria udowodni, że nie da sobie w kaszę dmuchać. Próbując się uwolnić zawrze wiele sojuszy, z których nie wszystkie okażą się dla niej korzystne. A jakby tego było mało będzie musiała stawić czoła… Elżbiecie Batory, która będzie usiłowała pozbawić ją mocy.

Ja, ocalona

W życiu naszej starej znajomej Wiktorii zaszło sporo zmian. Ona sama też się zmieniła. Dojrzała. Liczy na odrobinę świętego spokoju, lecz nie jest ON jej dany. Gdy na nowo układa sobie życie, władca Piekła, Lucyfer, zmęczony życiem i obowiązkami postanawia… pójść na urlop. Nie może jednak zostawić swoich poddanych samych sobie, wymyśla więc, że przyspieszy biblijną Apokalipsę. Jakby tego było mało, na scenę wkracza wielka miłość Lucyfera – Lilith. Oznacza to jedno – jeszcze więcej kłopotów. Czy Wiktoria i Beleth zdołają powstrzymać nadchodzącą Apokalipsę? Oj, będzie to najtrudniejsze zadanie, z jakim przyjdzie im się zmierzyć…

Czy warto było czekać tyle lat na tę powieść? Początkowo obawiałam się, że Autorka wykorzystała już wszystkie fajne pomysły w trzech wcześniejszych częściach i Ja, ocalona będzie pisana trochę na siłę, na zasadzie odgrzewanych kotletów. Nic bardziej mylnego! Z kart ocalonej powiało świeżością i humorem. Co więcej, Autorka sprytnie wplotła w fabułę współczesne wydarzenia (pożary w Australii oraz pandemię koronowirusa). Dzięki temu połączeniu książkę czyta się jednym tchem. Czytelnik chce się jak najszybciej dowiedzieć, co z tym końcem świata – będzie czy znów zostanie odwołany? Autorka znakomicie buduje napięcie. Gdy myślimy, że wiemy, co się za chwilę wydarzy, następuje twist fabularny i zabawa w gonienie króliczka zaczyna się od nowa.

Ja, ocalona to tom, który wywołuje masę różnorakich emocji, czego nie było wcześniej w tej serii. Gwarantuję, że nie będziecie się nudzić przy lekturze. 🙂 Katarzyna Berenika Miszczuk zostawiła sobie furtkę, dzięki której w dalszej lub bliższej przyszłości może pojawić się jeszcze jeden tom diabelsko-anielskiej serii. Jestem przekonana, że Autorka będzie potrafiła zaskoczyć. Nie bez powodu jest mistrzynią tworzenia historii fantastycznych z dużą dawką humoru, szczyptą miłości i dużą dawką niebanalnych przygód.

Dzięki wydaniu czwartego tomu serii o Wiktorii Biankowskiej Wydawnictwo przygotowało dla fanów cyklu niespodziankę – wznowienie wcześniejszych części w nowej szacie graficznej i z nowymi okładkami. Co ważne, jeśli ktoś chciał kupić Ja, ocalona w starym wydaniu, żeby mu pasowała do kolecji, również miał taką możliwość.

[Adres usunięty]

Ja, ocalona to czwarty i póki co ostatni z tomów autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk, opisujący losy zabitej Wiktorii Biankowskiej. W 2020 roku wydano ostatnią część serii, wskutek czego nastąpiła zmiana okładek, która łączy wszystkie książki w spójną całość.

Ten tom dotyczy apokalipsy wywołanej przez Lucyfera. dziesięć lat po ostatnich wydarzeniach z Ja, potępiona. Nudzi mu się, więc postanowił przyspieszyć ten proces. Władca Piekła nie jest jedynym, który nie ma nic do roboty, bo Uzjel wraz z Wiktorią organizuje program przygotowawczy dla przyszłych anielic pod wdzięczną nazwą To Angel.

Nikt nie wie, co nastąpi po apokalipsie. Do tego czasu niektóre jednostki zostaną zobowiązane do wykonania pewnych zadań. W wydarzenia zostaną wplątane inne czarne charaktery jak na przykład Lilith czy Samael.

Motyw apokalipsy został bardzo dobrze opisany przez Miszczuk. Niepokojące i zastanawiające zdarzenia ubarwia udoskonalony warsztat pisarski autorki. Rok wydania również nie jest przypadkowy, ponieważ wątki również nawiązują do współczesnej sytuacji świata w związku z pandemią.

Okładka została zmieniona na potrzeby wydania czwartego tomu o Wiktorii Biankowskiej. Tak jak poprzednio; na przodzie książki widnieje pół twarzy głównej bohaterki umalowanej adekwatnie do akcji. Zapewne połowa twarzy również znajduje się na wewnętrznych skrzydełkach okładki, tworząc kontrastową całość. Grafika tego tomu została stworzona w niebiesko-czarnych barwach. Błękit imituje czarne niebo, rozświetlone gwiazdami i ogonem komety, która ma przyczynić się apokalipsy.

Cała recenzja na: [Adres usunięty]

Po dziesięciu latach od premiery pierwszej części przygód Wiktorii Biankowskiej otrzymaliśmy kontynuację cyklu, książkę „Ja, ocalona”

Wiktoria, jako potępiona wiedzie spokojne, można powiedzieć, że wręcz nudne życie po życiu. Mieszka w Arkadii i razem z cherubem Uzjelem prowadzi szkolenie „Top Angel”, które ma wyłonić przyszłe anielice. Od czasu do czasu odwiedza w więzieniu diabła Azazela i leczy złamane serce po rozstaniu z Belethem, który ją zdradził. Jednak nie trwa to długo. Azazel, mimo pobytu w więzieniu zdołał nieźle nabroić ( upił świętego Mikołaja, odwiedził ziemskie rodziny zamiast niego i poprzekręcał w mieszkaniach wszystkie krzyże, co wywołało ogromny strach wśród ludzi – całą tę historię poznamy w opowiadaniu „Gdzie Mikołaj nie może…tam diabła pośle”, które znajdziemy w książce „Wigilijne opowieści”) i Wiktoria musi stawić się w sądzie, gdyż nadszedł czas zakończenia jego kary. Ku swojej ogromnej radości (tak, oczywiście) razem z Uzjelem zostaje jego opiekunem. Jej zadaniem jest pilnować, aby nie popełniał więcej złych czynów.

Nie tylko Wiktoria doświadczyła uczucia nudy. Również Lucyfer, który zmaga się z depresją, jest znudzony codzienną rutyną. Wprowadza zatem w życie swój plan „Apokalipsa”. Oczywiście za całym tym planem stoi również jego niespełniona miłość – Lilith, która skutecznie popycha go do wszelkich działań.

Do swojego planu, jak nie trudno się domyślić, werbuje również Azazela, Wiktorię i Uzjela, których celem jednak jest, aby zapobiec Apokalipsie.

Czy im się uda? Bo przecież każda wcześniejsza próba Wiki, aby pomóc w Zaświatach kończy się źle. Jednak tym razem , zapewne przez zupełny przypadek, po wielu przejściach wszystko kończy się szczęśliwie.

Według mnie jest to świetna kontynuacja. Historia pochłonęła mnie w całości i w wielu momentach śmiałam się w głos. Mimo, że bohaterka jest o dziesięć lat starsza i powinna mieć również większe doświadczenie, to w praktyce jej to nie wychodzi, i po raz kolejny daje się wciągnąć w kłopoty.

Autorka w opowieści tej pokazała nam swoją wizję Apokalipsy, sprytnie wplotła i nawiązała również do pandemii Koronawirusa, czy pożarów, które miały miejsce w Australii. Mogliśmy również po raz kolejny poznać wyobrażenie Katarzyny o piekle, niebie i Bogu. Wszystko to zostało jednak przedstawione w bardzo humorystyczny sposób. Bardzo do gustu przypadły mi również perypetie miłosne Wiktorii, która próbując wzbudzić zazdrość w Belethcie zbliżała się do Uzjela i tak krążyła między nimi. Na szczęście ten wątek również doczekał się szczęśliwego zakończenia.

Śmiało mogę stwierdzić, że książka spełniła moje oczekiwania i polecam ją nie tylko sympatykom Wiktorii i całego diabelsko – anielskiego teamu, ale również sympatykom dobrego humoru w powieściach.

Wszystkie recenzje są bardzo, ale to bardzo profesjonalne i poprawne. Napiszę od siebie tylko to: jeżeli szukasz czegoś, co pozwoli oderwać ci się od codzienności - to ta seria jest właśnie idealna. Dzieki niej znowu będziesz wmawiać sobie, że przeczytasz jeszcze tylko jeden rozdział. Jeżeli nie jesteś przekonany do polskich pisarzy - z tą lekka, zabawna seria - zmienisz zdanie!

Wiki, Beletha, Aza i Kleo powracają i to w wielkim stylu. Katarzyna Berenika Miszczuk długo kazała nam czekać na kolejny tom przygód. Powiem Wam, że według mnie naprawdę opłacało się czekać. Po raz kolejny otrzymujemy bardzo fajnie napisaną historię. Co prawda, pomiędzy tym tomem a poprzednim jest kilkuletnia przerwa, ale jak na moje, to nawet nie da się tego za bardzo odczuć. Dzięki temu cała powieść ma jeszcze lepszy smak, który dla prawdziwego czytelnika i fana tej serii, jest niesamowitą ucztą. Polecam tę książkę pani Miszczuk wszystkim osobom, które kochają tematykę fantasy i tychże właśnie bohaterów.

Książka pt. "Ja, ocalona" polskiej pisarki i scenarzystki Katarzyny Bereniki Miszczuk jest zabawną lekturą z kategorii fantastyki i science fiction. Autorka powala humorem. Potrafi rozbawić nawet najbardziej sztywnego czytelnika. "Ja, ocalona" to propozycja dla osób, które lubią dużą dawkę humoru z elementami fantasy. Powieść napisana jest lekkim piórem, a przy tym wywołuje dużo reakcji emocjonalnych u odbiorcy. Jest miejsce na śmiech, nostalgię, wzruszenie, zdumienie i zaciekawienie. Dodatkowo, nuta erotyki dodaje książce wyrazu. Jest to dobry pomysł na prezent dla bliskiej osoby niezależnie od płci.

Po „Ja, potępiona” czas na kolejny tom, który jest prawdziwą ucztą dla wszystkich fanów tej wspaniałej autorki. Cieszę się, że Katarzyna Miszczuk po raz kolejny postanowiła powrócić do historii Wiki i jej kompanów. Jak można opisać tę książkę? Jest niezwykła. Jest bardzo zabawna i można nie raz się przy niej uśmiechnąć. Na pewno wątek miłosny wysuwa się na pierwszą linię, aczkolwiek nie obejmuje ON całkowitej przewagi. Autorka nie używa górnolotnych określeń, dzięki czemu całość jest do zrozumienia. Bardzo polecam.

Za każdym razem, gdy sięgam po książki Katarzyny Bereniki Miszczuk wiem, że czeka mnie uczta dla mistrzów. Tym razem również się nie zawiodłam. "Ja, ocalona" jako kontynuacja cyklu "Wiktoria Biankowska" jest pozycją książkową, obok której nie można przejść obojętnie. Ten tom poziomem nie odbiega od pozostałych części, a autorka, jak zwykle z resztą, zapewniła mi dawkę niesamowitych emocji i przeżyć. Jak dla mnie "Ja, ocalona" jest na razie numerem jeden z całego cyklu. Czekam z niecierpliwością na kolejne książki Pani Kasi, bo mało jest, według mnie, na rynku polskich autorek, które potrafią pisać w tak lekki i zabawny sposób.

Szukałam książki wydanej w tym roku do poczytania na wolne wieczory. Nie miałam ochoty na jakieś dawne dzieje, co nie znaczy, że nie uważam takich za mało wartościowe. Wcześniejszych przygód głównej bohaterki nie znałam, ale nie przeszkadzało mi to w poznawaniu głównej bohaterki. Za co najbardziej ją cenię? Chyba za poczucie humoru, które jest wręcz rozbrajające. Traktowałam ją trochę jak swoją koleżankę. Plus dla autorki za uwzględnianie w książce tego, co faktycznie dzieje się ostatnio na świecie. Dodaje to pewnego rodzaju realności. Jestem więcej niż pewna, że sięgnę po poprzednie części.

Nie sądziłam, że spotkam się jeszcze z Wiktorią Biankowską, znaną z poprzednich części, ale dałam się miło zaskoczyć autorce. Z chęcią czytam każdą książkę pani Miszczuk, bo uwielbiam jej styl pisania, jednak tym razem siadałam do książki z rezerwą, w końcu to kontynuacja napisana po kilku latach od wydania poprzednich części. Na szczęście książkę oceniam bardzo pozytywnie. Przenosimy się w niej o 10 lat w przód, nie mamy tutaj skupiania się po raz kolejny na Wiktorii, lecz autorka daje nam lepiej poznać innych bohaterów, czego wcześniej mi brakowało. Lektura wywołała u mnie podczas czytania dużo uśmiechu na twarzy i cieszę się, że mogłam powrócić po latach do jednej z ulubionych serii.

Jak się dowiedziałam, że Katarzyna pisze kolejną części o Wiktorii i Belethcie, to wiedziałam, że ja ją muszę przeczytać. Na poprzednich tomach świetnie się bawiłam i miałam ogromną nadzieję, że i tym razem tak będzie. I wiecie co? Wcale się nie zawiodłam, bo zabawa na "Ja, ocalone" była przednia. Tak naprawę, już na początku zostajemy wrzuceni w wartką akcję, która ze strony, na stronę, coraz bardziej wciąga. Ponadto, w książce nie brakuje tych świetnych dialogów, przez które uśmiałam się niejednokrotnie. To właśnie dzięki humorze jaki tutaj mamy, ta książka dla mnie bardzo zyskuje. Miło było również powrócić do tych starych bohaterów, z którymi się bardzo polubiłam i troszkę się stęskniłam. Główne postaci zostały, dobrze wykreowane i mam wrażenie, że zostały one bardziej dopracowane, niż w pierwszych tomach. Warsztatowo, jest nadal super. Autorka operuje bardzo lekkim i płynnym językiem, dzięki czemu książkę czyta się w błyskawicznym tempie.

.

Podsumowując, ja książkę bardzo polecam, ponieważ jest to kolejna świetna część. Przyznaję, nieco się obawiłam, że będzie to tak zwany "odgrzewany kotlet" ale okazało się zupełnie inaczej.

Kto nie zna Remigiusza Mroza? To świetny autor (wielu już) książek, które naprawdę warto przeczytać. I tym razem nie jest inaczej. "Halny" to kolejna powieść z serii o detektywie Forście.

Forst to nieobliczalny i nieprzewidywalny detektyw, któremu wybacza się wszystko. A do gór wraca mroczna atmosfera. Historia opowiedziana w Halnym jest dużo spokojniejsza w porównaniu do poprzednich tomów. Ograniczona została liczba krwawych scen i przerysowanych akcji, z których bohater wychodzi bez szwanku, mimo że intuicja podpowiada nam inaczej.

Autor przez cały czas utrzymuje nas w napięciu, praktycznie aż do ostatniego rozdziału. Końcówka standardowo zaskakuje, a zakończenie pozwala mieć nadzieję, że pojawi się kolejna część.

Byłem ciekaw, czy taki powrót po latach będzie dobry. Przyznaje się, że z pewną rezerwą podchodziłem do tej książki, ponieważ poprzednie tomy były naprawdę rewelacyjne, ale czy po tylu latach można naprawdę napisać dobrą kontynuację? Jak się okazuje - można! I jest to naprawdę coś, co sprawiło, że z wielką przyjemnością polecam innym osobom do czytania. Jestem bardzo zadowolony z tej książki. Wszystko jest tak rześkie z takim polotem - dobra zabawa gwarantowana. Pani Miszczuk udowodniła swój talent literacki. Mam nadzieje, że nie będzie to ostatnie słowo i Weronika jeszcze do nas kiedyś powróci.

[Adres usunięty]

Po dziesięciu latach Katarzyna Berenika Miszczuk postanowiła powrócić do historii Wiktorii Biankowskiej i tak oto powstał tom czwarty pt. „Ja, ocalona”. Trzecia część delikatnie mnie rozczarowała, dlatego też pełna niepewności rozpoczęłam lekturę Ocalonej…

Akcja powieści zostanie osadzona kilka – kilkanaście lat później po wydarzeniach z „Ja, potępiona”. Wiktoria będzie musiała się zmierzyć nie tylko z Belethem, z którym uwaga – już nie będzie się spotykała z powodu zdrady, ale także z depresją Lucyfera, który postanowi przyspieszyć nieco apokalipsę. Czy poradzi sobie sama? A może ktoś jej pomoże? Jeśli martwicie się, że to będzie odgrzewany kotlet – spokojnie. Oprócz akcji prowadzonej z punktu widzenia głównej bohaterki zamierzam znacznie więcej miejsca poświęcić Azazelowi i reszcie diabelskiej kompanii. Czas opowiedzieć ich historię.

Z seriami książkowymi zazwyczaj bywa tak, że pierwsze tomy bardzo nam się podobają, jednak z każdym kolejnym jest coraz słabiej. Tak samo niestety było i w tym przypadku. W moim odczuciu „Ja, ocalona” wypada zdecydowanie najsłabiej. Dlaczego?

Po pierwsze, fabuła leży i kwiczy. Po przeczytaniu pierwszych stu stron miałam czytelniczy kryzys i miałam ochotę sięgnąć po coś innego. Jestem jednak upartą osobą, która jak coś zacznie, to chce to skończyć. Na całe szczęście, gdzieś po pierwszej połowie książki coś zaczęło się dziać, nie mniej jednak ta historia zwyczajnie mnie nie zainteresowała.

Po drugie – bohaterowie. Wiki z każdą kolejną częścią przechodzi sama siebie. W tym tomie tylko zrzędzi i narzeka. Naprawdę. A jej relacja z Belethem została dość dziwnie poprowadzona i niezbyt mi się to spodobało.

Po przeczytaniu III części miałam nadzieję, że w kolejnym tomie „skrzypce przejmie” inny bohater, którego uwielbiam (chodzi tu oczywiście o Azazela). Niestety, choć było go więcej niż np. w trzecim tomie to i tak czegoś mi zabrakło.

Katarzyna Berenika Miszczuk słynie ze swojego lekkiego i humorystycznego stylu pisania. Podczas czytania poprzednich tomów nie raz się uśmiechałam pod nosem, a nawet wybuchałam śmiechem. W Ocalonej takich sytuacji zabrakło.

Po trzecie – streszczanie fabuły poprzednich części. Równie dobrze można byłoby przeczytać tylko i wyłącznie IV część, a poprzednie sobie odpuścić, bo autorka opowiadała ze szczegółami dosłownie o każdym ważniejszym wydarzeniu z pierwszych trzech tomów. Rozumiem wspomnieć kilka istotnych szczegółów, ale nie każdy, nawet najmniejszy element poprzednich historii. Przez ten zabieg lektura Ocalonej była dla mnie zwyczajnie nużąca…

Co ciekawe, epilog jasno sugeruje, że autorka ma jeszcze nie jeden pomysł na dalsze perypetie bohaterów. Czy jeśli się ukażą, to po nie sięgnę? Zapewne tak. A póki co zabieram się za kolejną książkę.

Moja ocena: 5/10

Uwielbiam literaturę science-fiction. Doskonale pamiętam, że poprzednie trzy tomy serii przeczytałem jeden po drugim - z ogromnymi wypiekami na twarzy. Po 8 latach autorka w końcu zdecydowała się na kontynuację przygód Weroniki Biankowskiej. "Ja ocalona" to już czwarty tom cyklu, ale Katarzyna Berenika Miszczuk pokazała, że cały czas trzyma doskonałą formę! Cała akcja rozgrywa się kilkanaście lat po zakończeniu historii z tomu trzeciego. Nie zabraknie tutaj oczywiście charakterystycznego humoru autorki, romansów, wyrazistych postaci, nieprzewidzianych zwrotów akcji - to wszystko sprawia, że od książki naprawdę ciężko się oderwać! Mam tylko nadzieję, że w przyszłości ukaże się również tom piąty.

„Ja, ocalona” to powrót do historii Wiktorii i niebiańskich oraz piekielnych postaci.

Od momentu, gdy dowiedziałam się o kontynuacji serii z Wiktorią Biankowską, to z niecierpliwością wyczekiwałam najpierw kuriera z przesyłką, a później momentu, gdy zagłębię się w lekturze. I niestety, ale trochę się rozczarowałam. Pamiętam, że trzy wcześniejsze tomy pochłonęłam szybciej niż tabliczkę czekolady (a jestem od niej uzależniona ;) ). Niestety, ale czwarta część szła mi nieco opornie.

Początek mnie wynudził, a główna postać i jej teksty mnie irytowały. Z wcześniejszych części pamiętałam ciekawie poprowadzone wątki miłosne, a tu było mdło i nijako. Całość ratuje pomysł na fabułę, która była interesująca - wizja apokalipsy, jeźdźcy, TA księga. To było ciekawe, wciągające, a nawet były momenty, kiedy tak się wczułam, że bałam się razem z bohaterami. Zakończenie było dość przewidywalne, ale tego oczekiwałam i w tej kwestii czuję się usatysfakcjonowana lekturą.

Muszę zaznaczyć, że trzeba znać wcześniejsze części, ponieważ zrozumienie pewnych wątków, miejsc i bohaterów może być co najmniej kłopotliwe. I myślę, że lepiej sięgnąć po ocaloną od razu lub chwilę po skończeniu trzeciej części, bo dekada może okazać się za długim odstępem w czasie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu W. A. B.

Musieliśmy czekać 10 lat na kontynuację losów Wiktorii. I teraz proszę mi powiedzieć kiedy to przeleciało? Ja do tej pory pamiętam goracą atmosferę Piekła i trochę nudniejsze Niebo. A o Tartarze nie wspominając. I bardzo się cieszę, że mogłam znowu spotkać się z moimi ulubionymi bohaterami.

Tym razem Wiktoria da się wplątać w Apokalipsę. Czyli jak wracać to tylko z grubej rury. Będą problemy, śmieszne sytuacje, przystojne Diabły, ale i zerwane pieczęcie, Jeźdźcy Apokalipsy oraz zdenerwowany Archanioł Gabriel. Czyli taki zwykły dzień w innym wymiarze. Akcja toczy się gładko, jest orginalnie i na pewno nie jest to odgrzewany kotlet. Autorka zręcznie wplata w treść bieżące wydarzenia, ale również odnośniki do Biblii. Wszystko jest spójne i logiczne. Pani Katarzyna starała się utrzymać poziom poprzednich tomów, ale czuć tutaj uplywający czas. Jest dojrzalej i widać, że autorka rozwija swój styl, bo ta część jest doroślejsza i bardziej dopracowana.

Mam nadzieję, że to nie koniec cyklu i będzie nam dane obserwować dalsze perypetie Wiktorii, bo ja chętnie pospaceruję jeszcze po Piekle (no cóż, Ja diablica to ciągle moja ulubiona część). A może uda znaleźć się tego dżina? Czas pokaże, a ta powieść jest warta Waszej uwagi.

Po wydarzeniach z "Ja, potępiona" po 10 latach ponownie wracamy do Wiktorii, Beletha i Azazela. Dziewczyna mieszka w Arkadii i szkoli przyszłe anielice. Urwała ona kontakt z wszystkimi swoimi przyjaciółmi i zajęła się swoimi sprawami. Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy Azazel ponownie staje przed sądem i ponownie wciąga ją w kłopoty. Lucyfer chce rozpętać apokalipsę i zaczyna zbiera jeźdźców. Oczywiście główni bohaterowie zostają w to wplątani. Dodatkowo pojawia się zapomniana od dawna postać, która wiele namiesza. Czy dojdzie do zagłady światów? Czy Wiktoria odzyska swoje dawne "ja"? Jak potoczą się ich losy?

Każdy chyba z nas zastanawia się, czy po tak długim czasie od wydania ostatniego tomu, która miała być trylogią, nagle pojawia się kolejna część. Czy to było potrzebne? Czy można dodać jeszcze coś więcej do zamkniętej historii? Czy warto po to sięgać? Już na samym początku mogę stwierdzić, że jak najbardziej tak! Książka od samego początku mnie zainteresowała i w sumie bardzo się cieszę, że z całą serią zapoznałam się dopiero niedawno i jeszcze wszystko pamiętałam z poprzednich tomów. Dużo od ostatniej części się wydarzyło i pozmieniało. Każdy z bohaterów mocno się zmienił, może oprócz Azazela!

W powieści naprawdę wiele się dzieje, może odrobinę miałam odczucie, że podobne rzeczy działy się wcześniej, ale mimo tego czytało mi się to z zapartym tchem i zastanawiałam się, jak to wszystko się potoczy. Bohaterowie zostali postawieni przed trudnymi wyzwaniami i nieżyciowymi decyzjami. Cały czas coś się w niej działo i trudno było się od niej oderwać.

Jak to podkreślałam, bohaterowie bardzo się pozmieniali. Wiktoria dalej nie może pogodzić się ze swoim losem. Stała się samotniczką i unika wszelakich kontaktów z osobami, które była dla niej ważne. Nie wie co ze sobą począć i dopiero wydarzenia, w które zostaje wplątana trochę ją ożywiają i zmuszają do konfrontacji z przeszłością. Beleth stał się bardziej rozważny i widać, że znajomość z dziewczyną mocno go zmieniła. Może dalej jest arogancki, uparty i zarozumiały, ale już tak chętnie nie angażuje się w niebezpieczeństwo, ale jego pewna obsesja nie daje mu spokoju i zastanawiam się, czy to nie będzie takie ogniowo do napisania jeszcze jednej części. Za to Azazel kompletnie się nie zmienił, także jeśli wcześniej lubiliście jego charakter to ON pozostał taki jak wcześniej, chociaż może stał się troszkę bardziej bojaźliwy? Wszystkiego się jakoś bał, co było naprawdę śmieszne.

Książkę jak już się zacznie, to trudno się od niej oderwać. Strony lecą w zawrotnym tempie. Cały czas coś się w niej dzieje, bohaterowie co chwila podróżują, coś szukają i próbują zdobyć. Muszą radzić sobie z przeszłością i stawiać jej czoła. Autorka nie daje im taryfy ulgowej, tylko co chwila pakuje w nowe kłopoty.

Także jeśli podobała Wam się historia Wiktorii, to koniecznie sięgnijcie po ten tom. Wiele ciekawego się dowiecie o bohaterach i w sumie podobało mi się to, jak śmierć cieszyła się, że ma co robić, bo na świecie trwa pandemia. Nie wiem czemu ale bardzo lubię jak powieści poruszają aktualne wydarzenia, także dla mnie to zawsze dodatkowy plus :D Wiktoria w tej części nie powinna Wam zawieść, a wręcz zabierze w miejsca, których jeszcze nie znacie, a mają swoją bardzo ciekawą historie.

Wracając do przygód Weroniki bałam się, że po latach straci ona swój pazur. Myślałam, że żarty nie będą już bawić, że jej przygody i romanse nie będą tak fascynujące. Na szczęście szybko okazało się, że nie ma czego się bać. "Ja, ocalona" to obok 3 tomu najlepsza część serii. I tak, bohaterowie się zmienili, autorka przez ten czas też, ale dalej czułam się jakbym spotkała starych znajomych, takich od niewybrednych zabaw i żartów, przy których czułam się sobą. Świetna zabawa gwarantowana!

Napisanie kontynuacji hitowej serii to na pewno ogromna presja ciążąca na autorce. Czy dawni fani będą zadowoleni, czy uda się zainteresować nowych czytelników? Miszczuk po raz kolejny pokazała swój niesamowity talent do tworzenia świetnych, wręcz rozrywkowych powieści. "Ja, ocalona" to historia wciągająca i zabawna, od której bardzo trudno się oderwać. Co ważne - czytało się ją tak samo dobrze, jak poprzednie tomy blisko 10 lat temu. Z chęcią odświeżę sobie za jakiś czas całą serię.

Jestem nową fanką serii i autorki, więc u mnie przeskok czasu między częściami w ogóle nie istniał - po 3 części od razu zabrałam się za "Ja, ocaloną". Moim zdaniem to najlepsza część przygód Wiktorii - jest najdojrzalsza, najlepiej napisana, z najciekawszą fabułą. Widać, że po tylu latach autorce zmienił się styl. Na lepsze. Dalej oczywiście zostaje czar poprzednich części: są zabawne dialogi i opisy, przystojni mężczyźni i bogato opisany fantastyczny świat. Do samego końca ciężko się od niej oderwać. Polecam fanom Miszczuk, fanom serii oraz tym, którzy dopiero po nią sięgną (muszą tylko pamiętać, że to 4 część).

„Ja, ocalona” to niewątpliwie must have dla tych, którzy mają już za sobą poprzednie części niesamowitych przygód szalonej diabelsko-anielskiej ekipy Książka naszpikowana jest sporą dawką humoru, a jej zgrabnie przemyślana fabuła sprawia, że szybko i lekko trafiamy na ostatnią stronę. Jak dla mnie rewelacja. Jest też więcej wątku erotycznego, ale nie zauważam -pomimo to- chemii pomiędzy bohaterami. Stąd mały minus w mojej ocenie. Jednak pomimo to, jest to najzabawniejsza, a jednocześnie najlepsza z serii pozycja. Mogę śmiało polecić i mam nadzieję, że to nie koniec..., gdyż zakończenie daje nadzieję na dalszy ciąg