Ja diablica. Wiktoria Biankowska. Tom 1

To, że jest to książka polskiej pisarki, nie wyklucza jednocześnie, że jest to powieść mało zabawna, z nudną akcją i wiecznie oklepanymi schematami. Tej trylogii nie mogę zaliczyć do tego typu książek. Po przeczytaniu recenzji i książki nie zawiodłam się. Jest to książka z dużą dawką humoru i akcji, gdzie wiecznie coś się dzieje. Idealna gdy ma się chwilę i chce się ją pożytecznie spożytkować :)

Pamiętam, że już kilka lat temu w oko wpadły mi książki Katarzyny Bereniki Miszczuk z serii o Wiktorii Biankowskiej. Kiedy dowiedziałam się, że wydawane będzie wznowienie serii, bardzo się ucieszyłam. Ładna oprawa graficzna, możliwość zdobycia tych książek nie za miliony monet... Czego chcieć więcej? Za mną lektura właśnie pierwszego tomu. Jak myślicie, Ja, diablica przypadła mi do gustu?

Życie studentki jest naprawdę fajne, chyba że przypadkowo ktoś postanowi odebrać Ci życie, a ty trafisz do piekła. Tak skończyła Wiktoria Biankowska, dla której pobyt w zaświatach okazał się ciekawym doświadczeniem (szkoda, że już nie tym życiowym...). Dziewczyna uczy się w Piekle wszystkiego, co prawdziwa Diablica wiedzieć powinna, a pomagać jej w tym ma piekielnie (dosłownie) przystojny Beleth. Sprawy jednak zaczynają się komplikować: znudzony diabły chcą wywołać rewolucję, a Wiktoria wraca na ziemię, by rozwiązać zagadkę swojej śmierci. A to wszystko dopiero początek...

Główna bohaterka, czyli Wiktoria właśnie, to młoda kobieta chcąca korzystać ze swojego młodego życia i uroków bycia studentką. Wiem, że nie wszystkich czytelników ta postać zachwyca, jednak mnie ona bardzo przypadła do gustu – choć nie obyło się bez momentów mojej irytacji, wywołanych jej zachowaniem. Mimo wszystko Wiktoria zdobyła moją sympatię i uważam ją za ciekawie wykreowaną postać.

Autorka w sposób niezwykle interesujący i wciągający przedstawiła wizję Piekła, które z miejsca pochłoniętego przez ogień stało się stolicą wiecznego szczęścia, imprez i świetnej zabawy. Oczywiście jest to trochę wyidealizowana wizja tego świata, lecz nie ulega wątpliwości, że jest ona naprawdę ciekawa. Postawienie Beletha na drodze głównej bohaterki było udanym krokiem, choć bywały chwile, gdy i ta postać doprowadzała mnie do szewskiej pasji. Jego pewność siebie, przesadne przekonanie o tym, że może mieć ON wszystko i wszystkie kobiety, nie przypadła mi do gustu, ale niewątpliwie nadała książce charakteru.

Pióro Katarzyny Bereniki Miszczuk bardzo lubię i przy lekturze tej pozycji tylko utwierdziłam się w tym przekonaniu. Historia Wiktorii bardzo mnie wciągnęła, a książkę czytało mi się niezwykle przyjemnie, lekko i szybko. Bywały również zwroty akcji, które dosłownie mnie zszokowały i przez nie musiałem zbierać czasem szczękę z podłogi. Wiem też, że są dwa obozy, jeśli chodzi o tę książkę i całą serię: obóz zwolenników i obóz zdecydowanych przeciwników. Ja całą sobą zaliczam się do miłośników tej pozycji i nie mogę doczekać się lektury kontynuacji. Zakończenie Ja, diablica wprawiło mnie w osłupienie i właśnie przez to muszę sięgnąć po drugi tom jak najszybciej.

Jeżeli lubicie powieści lekkie, zabawne, trochę romantyczne, a trochę fantastyczne – historia Wiktorii Biankowskiej może zdecydowanie przypaść Wam do gustu i pochłonąć na długie godziny. Gorąco polecam!

Pomysłowość autorów nie zna granic tak samo jak ogromny apetyty czytelników na wszystko, co dobre, ciekawe, a przede wszystkim fantastyczne. Dzięki temu, że cykl Wiktoria Biankowska autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczyk został wydawany ponownie, mogłam się w niego wgryźć, tak, dokładnie, tak. Ja się w niego wgryzłam, będąc pełną ciekawości tego, każdej kolejnej strony. Miałam już okazję przeczytać kilka książek autorki i były to spotkania pozytywne, które wspominam miło. „Ja, diablica” jest pierwszym tomem, który jest już za mną. O czym opowiada? Czego możemy się spodziewać? Czy warto sięgnąć po książkę?

Główną bohaterką książki „Ja, diablica” jest Wiktoria Biankowska, dwudziestoletnia studentka, która po swojej śmierci trafia gdzieś, gdzie z pewnością nie trafiają grzeczne dziewczynki. Jej świat zupełnie się zmienia, a ona trafia do piekielnego Los Diablos, gdzie zostaje jej przedstawiona nowa funkcja, którą będzie musiała objąć. Dziewczyna zostaje diablicą, otrzymuje z tym związane moce, a także obowiązki. Tak, moi drodzy, to nie tylko piekielne „przyjemności”, ale także obowiązki, które spoczywają na jej barkach. Wiktoria będzie odpowiedzialna za dobijanie targu dotyczącego dusz zmarłych. Dusze te staną się mieszkańcami piekła, co bywa interesujące. Jak sobie poradzi w nowym zadaniu? Z pewnością przyjdzie nam poznać szereg zabawnych postaci, które z pewnością zapadną nam dłużej w pamięć. Diabeł Beleth i Azazel to moi faworyci, nie można zapomnieć jednak o Lucyferze, w końcu to ON tutaj rządzi. Co będzie, kiedy serce dziewczyny, chociaż jest martwe dojdzie do głosu? Czy będzie chciała pozostać w piekle, a może na ziemi pozostał ktoś, za kim tęskni? Co zdecyduje diablica?

„Ja, diablica” jest świetną książką, która sprawiła mi wiele przyjemności. Jest tak humorystyczna, zabawna i ciekawa, że bez dwóch zdań wiedziałam, że tak szybko jej nie odłożę. Autorka połączyła tutaj kilka motywów, oprócz fantastyki, romansu, możecie także się doszukać się kryminału. Wizja piekła przedstawiona przez Miszczuk odstaje od tej, którą znamy i której się obawiamy. Nie ma tutaj miejsca na tortury, cierpienie, ból i rozpacz. Piekło jest miejscem pełnym słońca, piaszczystych plaż, gdzie nic nie jest zabronione, a każdy ma prawo do robienia tego, co chce, co mu się podoba, czego pragnie nie bacząc na żaden konsekwencje. Czy to nie brzmi miło? Otóż to! Muszę przyznać, że klimat, jak i całe tło powieści jest świetne. Autorka porwała mnie w wykreowany przez siebie świat, a ja nie miałam zamiaru uciekać. Od takich diabłów? W żadnym razie! Kiedy skończyłam czytać powieść, chciałam natychmiast sięgnąć po drugi tom, więc polecam mieć go od razu pod ręką.

To miał być dla Wiktorii tylko kolejny wypad do warszawskiego klubu i robienie maślanych oczu do Piotrusia. A jednak nie, dziewczyna nagle trafia do biura do spraw Rekrutacji w piekle, gdzie dowiaduje się, że ma zostać diablicą. Jak do tego doszło? Tam poznaje intrygującego demona Beretha, który ma jej pomóc i wprowadzić do Los Diablos. Jaka jest nowa rola Wiktorii? Dlaczego umarła? Co się za tym kryje?

Niedawno w filmiku z podsumowaniem miesiąca wspominałam, że przeczytałam wszystkie książki pani Miszczuk. Zrobiłam niezłą wtopę, ponieważ zapomniałam o tej serii jak i o książkach Wilk i Wilczyca. dlatego musiałam to naprawić. Dzięki temu, że Wydawnictwo wznowiło serię o Wiktorii, w nowych okładkach, nadarzyła się ku temu świetna okazja, której nie mogłam przegapić.

Wiktoria to młoda studentka po uszy zakochana w Piotrku, która nie myśli o przyszłości, bo do śmierci jej jeszcze daleko. A jednak w jednej chwili idzie do domu z imprezy, a zaraz ląduje w piekle i dowiaduje się, że umarła. Jako osoba spełniająca kryteria dostała propozycję zostania diablicą, co w tym miejscu jest prestiżowym zajęciem. Bereth wyjaśnia jej zasady i pokazuje jakie życie w piekle jest ciekawe i ile znanych zmarłych można spotkać. To było świetne. Autorka wspominała o naprawdę znanych osobach, które według nas powinny być w niebie a wybrali piekło.

Wiktoria jako główna bohaterka była naprawdę interesująca. Potrafiła szybko dostosować się do sytuacji, ale nie pozwalała sobą rządzić. To jedna z tych myślących bohaterek, a nie że wszystko uzależnia od faceta. Miała niewyparzony język, co dawało dużo okazji do komizmów sytuacyjnych i słownych. To dziewczyna, która da się lubić, mimo że czasami spowodowała niemałe zamieszanie. Beretha na początku też polubiłam, za jego dwuznaczne zdania i śmieszne zachowania, ale im dalej, tym bardziej mi podpadał i powodował, że miałam wobec niego mieszane uczucia. No i jest jeszcze Azazel, ten to jest fenomen! To postać istnie szalona. Co chwila robi co innego, miesza, manipuluje i myli bohaterów. Trudno przewidzieć co za chwile wykombinuje.

Podsumowując, Ja diablica to naprawdę dobre rozpoczęcie serii. Nie dziwię się, że dzięki tej serii autorka zyskała większą popularność, a niedawno ta seria znalazła się w zagranicznych księgarniach (czego autorce serdecznie gratuluję!). Jeżeli macie ochotę na książkę, która Was pochłonie, przy której będziecie się śmiać i przeżywać z bohaterami wzloty i upadki, to gorąco polecam. Zwłaszcza dla tego zakończenia, przez które od razu musiałam sięgnąć po kontynuację! Naprawdę Wam ją polecam, bo to świetna polska fantastyka z zabawnym wątkiem, a może nawet trójkątem miłosnym!

Bardzo spodobał mi się też styl autorki. Był lekki, przyjemny i wciągający. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Pani Miszczuk sprawiła, że sama wkręciłam się w fabułę i razem z Wiktorią próbowałam rozwiązać zagadkę jej śmierci i inne problemy. Nie każdy pisarz to potrafi, a tutaj to się udało. Może to nie jest literatura najwyższych lotów, ale można z nią spędzić kilka fajnych godzin w iście piekielnym stylu i zapomnieć o osobistych problemach.

Główna bohaterka Wiktoria, zostaje zamordowana i trafia do piekła. Dziewczyna jednak nie wiedzie tam zwyczajnego życia jak inni obywatele, gdyż zostaje jej przydzielona praca diablicy. Jej obowiązkiem jest targowanie się z aniołami o duszę zmarłych. Początkowo, zdezorientowana Wiktoria, ma problem z odnalezieniem się w nowej rzeczywistości, jednak z czasem się przyzwyczaja a nawet pakuje się w niemałe kłopoty. Razem więc z Belethem, czyli nowo poznanym diabłem będą próbowali wyjść z opresji. Czy im się uda?

.

Cała seria mnie zachwycił i to jeszcze jak! Od tej historii po prostu nie da się oderwać, gdyż jest tak wciągająca i genialnie przemyślana. Co prawda, był to dla mnie reread, więc znałam całą fabułę, ale i tak się świetnie bawiłam już od pierwszych stron.

Autorka tutaj bardzo dobrze poradziła sobie z kreacją bohaterów, ponieważ są barwni, różnorodni i interesujący. Śmiało więc mogę powiedzieć że niejeden bohater skradnie wam serce.

Fabularnie również jest bardzo dobrze, gdyż sam pomysł na wizję piekła to majstersztyk. Pierwszy raz się z takim czymś spotkałam i to mi się mega spodobało. W książce nie brakuje również świetnego humoru. Dialogi są barwne, plastyczne i przede wszystkim bardzo zabawne. Przy niektórych wypowiedziach bohaterów śmiałam się do rozpuku.

Co do stylu, to również jest dobrze. Język jest bardzo płynny i lekki, dzięki czemu książki czyta się w błyskawicznym tempie.

.

Podsumowując, ja całą tę serię uwielbiam, ponieważ niczego w niej nie brakuje. Mamy świetnych bohaterów, wartą akcję i genialny pomysł na fabułę. Czego zatem chcieć więcej?

[Adres usunięty]

Dokładnie dwa lata temu, miałam okazję przeczytać duologię pani Miszczuk, tj. „Wilk” i „Wilczyca”. Autorka napisała tą historię będąc jeszcze nastolatką. Być może przez wzgląd na młody wiek autorki, znalazłam wiele mankamentów w jej powieściach, przez co wypadły one dość średnio.

O cyklu opowiadającym przygody diablicy Wiktorii, słyszałam już bardzo wiele dobrych opinii, dlatego też, gdy nadarzyła się taka okazja, postanowiłam po nią sięgnąć.

Piekielny urząd ds. Rekrutacji nie robi najlepszego pierwszego wrażenia. Nieuprzejmy demon za biurkiem, mnóstwo papierkowej roboty i tandetne obrazki na ścianach. Do tego jeszcze te kolejki! Jednak, aby stać się pełnoprawną diablicą należy spełnić dwa zasadnicze warunki. Podpisać czerwonym atramentem cyrograf i... umrzeć. A tego Wiktoria z pewnością nie planowała! To miał być kolejny wieczór w warszawskim klubie, spędzony na robieniu maślanych oczu do Piotrka, kolegi z roku. Tragiczny zbieg okoliczności? Zaplanowana intryga? Ostatnie, co Wiktoria pamięta to kilka pchnięć nożem w ciemnym parku. Na szczęście nie takie piekło straszne, jakim je malują: Los Diablos, miasto potępionych, kusi grzeszników ofertą wiecznych wakacji w śródziemnomorskim klimacie i nieziemskimi imprezami u samego Szatana. Nawet Śmierć jest całkiem sympatyczna. Jednak znudzone demony planują wywołać rewolucję w krainie Lucyfera, i niczym u Bułhakowa, zrobić trochę zamieszania wśród śmiertelników. Jaka w tym rola Wiktorii? Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, kiedy pojawia się uwodzicielski, złotooki i diablo przystojny upadły anioł Beleth, a młoda adeptka Piekieł postanawia wrócić na ziemię, aby rozwiązać zagadkę swojej śmierci. W końcu... gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.

Być może i nie jest to literatura górnych lotów, nie mniej jednak ja się przy niej świetnie bawiłam. Bardzo spodobała mi się wizja autorki dotycząca piekła. Pani Miszczuk wyzbyła się wszelkich stereotypów i z ognistego, pełnego jęków i lamentów miejsca, stworzyła nietuzinkowe Piekło, w którym diabły podróżują ekskluzywnymi samochodami, nie pracują, chodzą na imprezy i „żyją” pełną parą.

Postacie diabelskie bardzo mi się spodobały. Co prawda mam zastrzeżenie do głównej bohaterki, która momentami była prawdziwą życiową niedojdą. Nie mniej jednak trzeba przyznać, że gdy wchodziła w rolę diablicy Wiktorii, to była zdecydowanie bardziej przekonywująca. Jedyną postacią, której kompletnie nie mogłam rozgryźć jest Piotruś. Swoją drogą, dlaczego Piotruś a nie Piotrek?

Fabuła była ciekawa, wydarzenia odpowiednio dawkowane. Wątek romantyczny niestety kompletnie mi się nie podobał. Nie potrafiłam zrozumieć co takiego bohaterka widzi w swoim obiekcie westchnień. Dodatkowo jej niezaradność w kwestiach miłosnych momentami była irytująca.

Oczekiwałam jakiegoś efektu „Wow” na koniec, ale niestety autorka nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Już w trakcie lektury domyśliłam się, że historia ta, może iść w takim kierunku. Nie mniej jednak pod względem całości, książkę tę uważam za jak najbardziej udaną.

Katarzyna Berenika Miszczuk ma bardzo lekki i przyjemny do czytania styl. Dodatkowo umiejętnie przelewa na papier swoje poczucie humoru, dzięki czemu podczas lektury nie raz na mojej twarzy gościł uśmiech.

„Ja, diablica” skierowana jest głównie do młodzieży, lubiącej zaczytywać się w fantastyce. Być może i czytałam lepsze historie z tego gatunku, nie mniej jednak nie zmienia to faktu, że książka mi się spodobała i spędziłam z nią kilka przyjemnych godzin. Na mojej półce czeka już „Ja, anielica”, czyli kolejny tom serii, po który niebawem sięgnę.

Moja ocena: 7/10

,,Ja diablica'' Katarzyna Miszczuk. Wiktoria zostaje zamordowana, i trafia po śmierci do piekła. 🔥Najdziwniejsze, że w piekle wcale nie jest tak źle, jakby mogło się wydawać. Jej historia rozpoczyna się od urzędników, i papierów. 📃📝 Wcale nie dziwi mnie, że jest to wymysł Szatana. 😄 Zostanie diablicą, ale co to dla niej oznacza? Przede wszystkim to, że będzie targowała się o duszę zmarłych. 👻 Pojawi się również wątek miłosny, dwóch mężczyzn. Jeden na ziemi, jeden w piekle. 👼😈Który skradnie serce Wiktorii? Dziewczyna będzie prowadziła własne śledztwo, zastanawia się jak to naprawdę było z jej śmiercią. 😉 Odkrywanie tajemnic zaprowadzi ją, do ciekawych miejsc. Świetna książka, wciągająca, i nieprzewidywalna. Jeśli czytaliście ,,Szeptuche" to ta również wam się spodoba. Jest taki sam klimat. 👍 Muszę przyznać, że po przeczytaniu tej pierwszej części, zaczynam się zastanawiać. Czy moją ulubioną będzie ,,Ja diablica", a może ,,Szeptucha", bo obie są fenomenalne. ♥️ Fantastyka, na wysokim poziomie. Opisana w sposób, który świetnie działa na wyobraźnię. 💭 Historia, z pozytywnym humorem. Wiele wydarzeń w książce bawiło mnie. Pomysłowe zakończenie, wręcz zmuszające do sięgnięcia po kolejny tom. 👏Jestem bardzo ciekawa kontynuacji, i z czystym sumieniem mogę ją polecić każdemu.

Wiktoria Biankowska pewnego dnia umiera i trafia do Piekła. Nie przypomina ono jednak w żadnym stopniu piekła, jakie wyobrażają sobie ludzie na ziemi - brakuje wszechobecnych ogni, krzyków potępionych i przerażających stworzeń. Zamiast tego dziewczyna spotyka przystojnego diabła, który oprowadza ją po jej nowej rezydencji. Wiktoria zostaje obdarzona mocą i przypisana do konkretnej pracy - będzie musiała dobijać targu o dusze zmarłych i próbować sprowadzić ich do Piekła, krzyżując plany przedstawicielom Nieba. Choć życie w Piekle pod wieloma względami okazuje się być wygodniejszym od ziemskiego, Wiktorię przyciąga do Ziemi pozostawiona na niej miłość do Piotrka. Fakt, że będzie próbowała za wszelką cenę skontaktować się z ukochanym, w połączeniu z nieustającym towarzystwem dwóch przebiegłych diabłów, zwiastuje nic innego, tylko kłopoty.

Jeśli śledzicie mojego bloga, to możecie być lekko zaskoczeni takim wyborem lektury. Zapewniam Was, że ja też jestem. Zdecydowałam się na tę powieść bardzo impulsywnie, kierując się właściwie tylko tym, że tytuł "Ja, diablica" obił mi się o uszy wiele razy. Gdyby jednak spojrzeć na to, że jest to książka polska, w dodatku napisana z dosyć dużą dozą fantazji i humoru, to gotowa jestem przyznać rację każdemu, kto stwierdzi, że znajduje się ona poza moim docelowym gronem upodobań literackich. Ryzyko ryzykiem, ale okazuje się, że czasem opłaca się wyjść ze strefy komfortu i spróbować czegoś nowego.

Wyobraźcie sobie, że wszystko, co do tej pory wiedzieliście na temat życia po śmierci, jest nieprawdą. No, prawie wszystko. W rzeczywistości po śmierci mielibyście sami zdecydować, gdzie chcecie trafić - do Piekła czy do Nieba. W każdym z tych miejsc czekałoby na Was życie wieczne, w Piekle może odrobinę ciekawsze, bo ograniczone przez znacznie mniejszą ilość zasad. Moglibyście prowadzić mniej lub bardziej spokojne życie w jednej z dwóch krain Arkadii… Podoba Wam się taka wizja?

Główna bohaterka książki, Wiktoria, zostaje diablicą. I to nie byle jaką. Całkiem nieźle radzi sobie w przekonywaniu zmarłych o tym, że powinni zamieszkać w zapewniającym pełnię wrażeń Piekle, a nie w nudnym Niebie, jednak całą sytuację zmienia moment, w którym dowiaduje się, że przez przypadek została obdarzona mocą większą od tej, jaką posiadają inni. Teraz może wracać na Ziemię, kiedy chce; może zmieniać jedne przedmioty w inne; mogłaby nawet zabić innego diabła, gdyby się na to odważyła. Jednak Wiktoria myśli tylko o tym, aby spotkać się z chłopakiem, którego przed śmiercią zostawiła na Ziemi, i w którym była od dłuższego czasu beznadziejnie zakochana.

Rozpoczynając lekturę "Ja, diablica" obawiałam się, że groteskowy, zupełnie fantastyczny świat stworzony przez autorkę będzie wywoływał we mnie same negatywne emocje. Przygotowywałam się na zwalczanie irytacji, wzdychanie z politowaniem i utrzymywanie poważnego wyrazu twarzy przez całą lekturę. Ku mojemu zaskoczeniu, skończyło się jednak na czerpaniu prawdziwej, prostej przyjemności z czytania, na uśmiechaniu się pod nosem i przeżywaniu losów bohaterów. Jakaś wyniosła część mnie, przyzwyczajona do odrobinę ambitniejszych książek, przez pewien czas wzbraniała się przed polubieniem powieści tak niemądrej i niewymagającej, jednak teraz z pokorą przyznaję, że Katarzynie Berenice Miszczuk naprawdę udało się mnie do siebie przekonać.

"Ja, diablica" to powieść, którą czyta się błyskawicznie. Nawet ja, odzwyczajona już od regularnego czytania obfitych partii książek, zdołałam pochłonąć ją w zaledwie kilka dni. Czuję, że bardziej wytrawni w tej praktyce czytelnicy byliby w stanie zakończyć ją po jednym czy dwóch podejściach. Lekkość tej książki jest jej niewątpliwą zaletą. Nie wyobrażam sobie nawet, jak miałaby wyglądać TAKA fabuła, gdyby umieścić ją w klimacie grozy i niepokoju. Groteska i absurd są tutaj jak najbardziej na miejscu i nadają powieści niezobowiązującej formy. Choć na samym początku podchodziłam dosyć podejrzliwie do samego pomysłu umieszczenia akcji książki w Piekle, z każdą stroną coraz mniej zadziwiały mnie absurdalne elementy fabuły aż w końcu zaczęłam się nawet z tego komizmu cieszyć. Ani przez chwilę nie podejrzewałam siebie o to, że będę się tak dobrze bawić.

Muszę Was przestrzec, że "Ja, diablica" jest powieścią, do której należy podejść z dużym przymrużeniem oka. Właściwie, to należałoby to oko prawie całkiem zamknąć. Gdyby je otworzyć szeroko i zacząć analizować każdy fragment książki, można by się poważnie rozczarować. Jednak z zachowaniem odpowiedniej dawki luzu można przejść przez tę lekturę z uśmiechem na twarzy.

Tym, co spodobało mi się w książce Katarzyny Bereniki Miszczuk, są detale. To, że w Piekle spotkać mogliśmy autentyczne postacie historyczne jak chociażby Kleopatrę wraz z obojgiem jej kochanków, Markiem Antoniuszem i Juliuszem Cezarem (niedarzących się specjalną sympatią); to, że Wiktoria nazwała swojego kota Behemotem, oraz to, że jeden z głównych bohaterów męskich był ogromnym fanem gry Diablo… To wszystko sprawiało, że byłam w stanie uwierzyć w świat, o którym czytałam, choć na chwilę. Na myśl o tych małych, właściwie niewiele znaczących, ale ubarwiających fabułę elementach, nawet teraz się uśmiecham. Znów to napiszę, ale nie spodziewałam się po samej sobie aż tak pozytywnej reakcji. Świadczy to tylko o tym, że nawet jeśli kręcicie nosem na myśl o tej książce, warto po nią sięgnąć i sprawdzić na własnej skórze, czy (nomen omen) diabeł aż taki straszny, jak go malują. W moim przypadku okazało się, że straszny nie był ani trochę, a nawet zdołałam się z nim zaprzyjaźnić.

Oczywistym jest, że "Ja, diablica" nie zalicza się do literatury wysokich lotów. Na próżno szukać w niej morałów czy mądrego przesłania. Jednak rozrywka w najczystszej postaci wylewa się z tej powieści falami. Przeczytajcie ją, jeśli mieliście zły dzień; jeśli jesteście zmęczeni pracą lub nauką, a zapewniam, że w kwestii odciągania Waszych myśli od zmartwień sprawdzi się doskonale. Ja pełna nadziei zabieram się wkrótce za drugi tom serii, więc możecie oczekiwać kolejnego postu już niedługo. Oby kontynuacja dorównała swojej poprzedniczce.

/[Adres usunięty]

Kiedy pojawiła się możliwość recenzji książki nie zastanawiałam się długo. Chciałam zobaczyć, o co tyle szumu i dlaczego ta seria ma tak wysoką ocenę w serwisie lubimyczytac. Jako, że ostatnio lubię czytać fantastykę, to stwierdziłam, że nie ma co, warto spróbować.

Co zrobić aby dostać się do piekielnego urzędu? Dwie bardzo proste rzeczy: podpisać cyrograf.... i umrzeć. Tak UMRZEĆ. Wiktoria tego jednak nie planowała. Prowadziła proste życie u boku mężczyzny, którego usiłowała poderwać, ale wszystko zakończyło się wszechogarniającą ją ciemnością. Jedyne co pamięta to wieczór, park i ... kilka pchnięć nożem.

Czy taki był plan? Intryga? Wiktoria trafia w sam środek kusząco pięknego piekła...

Wow!

Teraz rozumiem ten fenomen, naprawdę! Sposób w jaki autorka poprowadziła całą akcję jest godzien podziwu. Bohaterowie są naprawdę genialnie wykreowani, a ja razem z nimi podziwiałam bramy piekła i ... Sama chętnie zostałabym tam na dłużej! :D No, ale niestety książka się skończyła... Więc i moja podróż dobiegła końca.

Muszę Wam przyznać, że z ogromnym żalem rozstawałam się z bohaterami, ale nic w tym złego, ponieważ pod ręką mam drugi tom!

Tak więc zabieram się od razu za niego, a ja polecam Wam tę książkę z całego serca!

Panią Katarzynę Berenikę Miszczuk zapewne większość z Was kojarzy z jej bestselerowej serii "Kwiat paproci". Seria ta, przyznaję, jest świetna! Ale autorka ma na swoim koncie o wiele więcej intrygujących historii. "Ja, diablica" to jedna z nich...

Kiedy 20-letnia Wiktoria Biankowska umiera, okazuje się, że nie jest to koniec jej istnienia. Dziewczyna trafia do Piekła, które wcale nie wygląda jak to straszne miejsce opisywane przez księży, gdzie diabeł miesza ogonem wrzącą smołę, a potępieńcy odbywają swoją karę. Los Diablos to miejsce zupełnie innego rodzaju! Wiktoria zaczyna piastować bardzo ważną funkcję, która pozwala jej również wracać na ziemię. Bohaterka będzie musiała w końcu wybrać między jej ukochanym śmiertelnikiem, a seksownym diabłem...

Nie będę kłamać - sięgając po tę książkę, byłam pewna, że "Ja, diablica" to paranormal romance w stylu "Szeptem" czy "Zmierzchu". Nie miałam nawet zbyt wielkich oczekiwań, żeby się nie zawieść. Jednak Katarzyna Berenika Miszczuk po raz kolejny totalnie rozłożyła mnie na łopatki! Okazuje się, że "Ja, diablica" to świetna... komedia! Przez pierwsze 150 stron cały czas śmiałam się pod nosem, ponieważ to, jak autorka bawi się motywami piekła, diabła czy zła jest po prostu genialne. Bardzo dobrym zabiegiem jest również to, że czytelnik nie ma pojęcia, do czego zmierza fabuła tej książki. Kilka wątków jest prowadzonych równoległe, nie ma żadnego konkretnego ważnego wydarzenia, o którym wspomniałby opis na okładce... W związku z tym nawet nie wiemy, czego możemy się spodziewać.

Jeżeli jesteście fanami serialu "Lucyfer", książka "Ja, diablica" jest zdecydowanie dla Was! Mówimy tutaj o tym samym sposobie zabawy konwencją, o przełamywaniu utartych schematów i o łamaniu diablich stereotypów. :) Czytanie tej książki sprawiło mi ogromną przyjemność! Cieszę się, że sięgnęłam po tę serię i zamierzam od razu sięgnąć po jej kontynuację - "Ja, anielica".

Podsumowując, niech nie zwiedzie Was kiepska okładka. Moim zdaniem wszystkie książki Katarzyny Bereniki Miszczuk są warte uwagi. Autorka ma cudowne poczucie humoru, głowę pełną pomysłów i lekkie pióro. To, co czytelnicy lubią najbardziej. :)

Bardzo wciągająca i pełna humoru książka. Nie można się od niej oderwać. Przeczytałam całą serię... jest świetna. Na pewno do niej wrócę!

Ja, diablica. Cóż mogę powiedzieć o tej książce? Z pewnością tą, gdy sięgnęłam po raz pierwszy po książkę tej autorki, nie sądziłam że pokocham jej dzieła!

Ja, diablica to pierwsza część trylogii. Zostałam wciągnięta do świata fantastyki już na pierwszej stronie książki! Zaczęłam pochłaniać (dosłownie) tą książkę! Nie mogłam się oderwać! Przeczytałam ją w jedną noc! Co więcej.. kiedy dowiedziałam się, że to pierwsza część, id razu zamówiłam kolejne dwie i do dzisiaj nie żałuję.

Wiktoria trafia do świata piekieł i okazuje się, że to nie przypadek. Przez zauroczenie jakie wywołała u diabła Beletha teraz jest skazana na wędrówkę po zaświatach, a przecież na ziemi czeka na nią jej miłość Piotr..

Jak sobie z tym poradzi Wiktoria?

Koniecznie sięgnij po tą książkę i odkryj losy tych cudownie wykreowanych bohaterów, a gwarantuję, że nie będziesz mógł się oprzeć żadnej pokusie.

Od pewnego czasu miałam ochotę sięgnąć po książkę autorstwa Pani Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem "Ja,diablica". Jednak bardzo ciężko mi było zdobyć tę książkę. Jednak miałam przyjemność wysłuchania całej powieści dzięki platformie [Adres usunięty].

Główną bohaterką powieści jest młoda studentka z Warszawy Wiktoria. Nasza główna bohaterka zostaje zamordowana,a po śmierci trafia do Piekła.Miejsce do którego trafiła Wiktoria po śmierci nie jest takie jak każdy z nas sobie wyobraża. Piekło jest drugim rajem zaraz po Niebie. Wiktoria zostaje diablicą,a jej głównym zadaniem jest namawianie zmarłych osób do przyłączenia się do piekielnego raju. W ten piekielny świat nasza główna bohaterka zostaje wprowadzona przez nieziemsko przystojnego Beletha,który również jest nią oczarowany oraz Azazela,który jest bardzo podstępną postacią w całej powieści. Jednak Wiktoria nie może pogodzić się ze swoją śmiercią. Tęskni za ziemskim życiem i chłopakiem Piotrusiem,który nadal wiedzie spokojne życie na ziemi. Nasza główna bohaterka postanawia odkryć tajemnicę swojej śmierci i znaleźć swojego zabójcę.

Czy Wiktorii uda się rozwiązać zagadkę swojej śmierci? Kto nie chce aby odkryła ona prawdę o tamtym wydarzeniu? Czy pogodzi się z rozstaniem z ukochanym Piotrusiem? Jaki podstęp szykuje Azazel? Jak nasza bohaterka będzie reagowała na zaloty Beletha? Jak potoczą się jej dalsze losy?

Odpowiedź na te i inne pytania znajdziecie w książce autorstwa Katarzyny Bereniki Miszczuk pod tytułem "Ja,diablica".

Po raz pierwszy miałam do czynienia z książką w postaci audiobook'a. Szczerze mówiąc nigdy nie kusiło mnie aby sięgnąć po taką formę "czytania" książki,jednak była to jedyna możliwość abym mogła zapoznać się z treścią tej powieści. Muszę przyznać,że jestem pozytywnie zaskoczona książką w formie audiobook'a. Na pewno częściej będę sięgała po tę formę "czytania" książki.

O książce czytałam mnóstwo różnych opinii-od tych negatywnych aż po te pozytywne. Początkowo byłam do niej sceptycznie nastawiona jednak wraz ze słuchaniem treści zaczynała mi się ona podobać. To taka fantastyka w polskim wydaniu. I właśnie to zaskoczyło mnie najbardziej,oczywiście pozytywnie.

Autorka przedstawia czytelnikowi ciekawy i całkiem inny świat. Obraz Piekła do którego trafia nasza główna bohaterka jest opisem,który bardziej pasuje do Raju niż świata piekielnego. Piekło zawsze kojarzy nam się ze złem,ogniem i wiecznymi mękami. Tutaj autorka tworzy całkiem inny obraz. Piekło to miejsce spokoju,dobrobytu,wiecznej zabawy,miejsce w którym każdy jest wolny i robi to na co ma ochotę bez ograniczeń.

Należy również tutaj wspomnieć o głównej bohaterce. Wiktoria to studentka mieszkająca w Warszawie,która zostaje zamordowana. Gdy trafia do Piekła zostaje diablicą,a jej zadaniem jest namawianie osób które umarły do tego,aby dołączyły do piekielnego świata. Jednak Wiktoria bardzo tęskni za życiem na ziemi,za ukochanym Piotrusiem,którego bardzo kocha,a który wiedzie spokojne życie na ziemi. Dodatkowo nurtuje ją sprawa jej śmierci i kto za tym stoi. Postanawia rozwikłać tę zagadkę,jednak intrygi Azazela,bardzo podstępnego osobnika będą jej w tym przeszkadzać. Nie sposób nie wspomnieć o nieziemsko przystojnym diable o imieniu Beleth,któremu bardzo do gustu przypada Wiktoria. Od tego momentu stara się ON zaciągnąć ją do łóżka i po prostu uwieść.

Postacie w powieści są bardzo barwne i różnorodne. Każda jest inna i ma zróżnicowany charakter. Jedyną postacią,która mnie irytowała w całej powieści to Piotruś. Nie spodobało mi się zdrabnianie przez główną bohaterkę imienia tej postaci. Szczerze mówiąc wogóle nie mogę dojść do tego jak Wiktoria mogła zakochać się w kimś takim jak Piotruś. Nie będę Wam zdradzać szczegółów,bo nie będziecie mieć przyjemności z czytania lub słuchania powieści.

Teraz kilka słów o tym jak słuchało mi się całej powieści. Lektorem jest Magdalena Wójcik,która ma bardzo przyjemny głos i całej historii słuchało mi się z wielką przyjemnością. Czasami niektóre momenty były wypowiadane ciszej,a niektóre głośniej,jednak to nie przeszkodziło mi w słuchaniu. Książkę słuchało mi się naprawdę bardzo miło.

Podsumowując książka bardzo mi się spodobała. Chętnie sięgnę po kolejne części historii o Wiktorii. Książkę serdecznie polecam wszystkim,którzy uwielbiają świat fantastyczny i chcą na chwilę oderwać się od rzeczywistości. Książka ta jest wspaniała na długie zimowe wieczory. Gorąco polecam!