Impuls

„Impuls” autorstwa Jolanty Żuber to książka, która swoją premierę miała dokładnie tydzień temu, wywołując niemały szum. Kolejni patroni, w których gronie nie brakuje moich serdecznych znajomych z bookstagramowego świata (których przy okazji ciepło pozdrawiam) oraz czytelnicy, rozpływali się nad dziełem autorki, określając go nierzadko thrillerem niemal kompletnym, gwarantującym przeżycia czytelnicze na najwyższym poziomie.

Sama fabuła nie wydaje się mocno skomplikowana- kiedy dwunastoletni Tomek z łagodnym spektrum autyzmu nie wraca po jednej ze swoich sesji do domu, jago popadająca w coraz większy obłęd matka postanawia poruszyć niebo i ziemię, by sprowadzić syna całego i zdrowego do domu. Kobieta nie wie jednak, że w tym celu będzie musiała przekroczyć granicę ludzkiego zła, o której wcześniej nie miała pojęcia…

Nazwisko Jolanty Żuber już wielokrotnie przewijało mi się przez oczy, budząc we mnie rosnącą ciekawość do poznania stylu autorki. „Impuls” tę ciekawość w końcu zaspokoił, dając mi do rąk thriller niepokojąco mroczny, obok którego nie jest się w stanie przejść obojętnie. Napięcie, które w trakcie czytania nabiera tylko prędkości, startuje już niemal na samym początku z wysokiego „c”, a szokujące zwroty akcji oraz drastyczne opisy desperacko walczącej rodzicielki o swoją pociechę, tworzyły przed moimi oczyma wyjątkowo realne obrazy. Wszystko to połączone z niebanalnym stylem sprawiło, że autorce gratuluję znakomitej książki, delikatnie zazdroszcząc moim kolegom i koleżankom takiego patronatu. Wydawnictwu Wonder bardzo dziękuję za książkę, bowiem zatracenie się w jej stronach było to dla mnie olbrzymią przyjemnością…

Żółty to kolor słońca. Ale słońca w "Impulsie" nie znajdziecie... Kolejne warstwy mroku nakładają się na siebie, tworząc osobliwe "dynamiczne zespolenie" oraz rodzaj "schizofrenicznego zapętlenia". Nic nie jest tutaj do końca rzeczywiste. Ani fabuła, będąca połączeniem upiornej baśniowości z namiastką realizmu magicznego. Ani bohaterowie- wycięci literackimi nożycami z najgłębszych koszmarów, przejawiający cechy lunatycznego szaleństwa. Autentyczne są za to emocje- pod warunkiem jednak, że uda Wam się przedrzeć przez nad wyraz osobliwy płaszcz utkany z obłędu i makabry ...

.

Już początek mocno działa na wyobraźnię. Mroczny las, mroczni bohaterowie. I wydarzenia, które lawirują gdzieś na granicy jawy i snu, w rozszczepionej koszmarem rzeczywistości. Z niedowierzaniem można unieść brew na widok Grzybiarza- kapelusznika, który tak samo jest, jak i go nie ma, wtopiony gdzieś w gąszcz drzew i wydarzeń, których jest posłusznym najemnikiem. Ale poczekacie chwilę... Zaraz zrobi się naprawdę dziwnie i upiornie. Oto ONA- Dama kier w czerwonej sukience- architekt tej obłąkańczej kołysanki, mającej posmak ludzkich prochów. Gryzie w gardło i piecze w oczy. I jest wszystkim tym, czego lepiej sobie nie wyobrażać...

.

W tym wszystkim ON- mały chłopiec, którego jedyną ochroną jest "biała maska" - rodzaj ochronnego pancerza przed natrętną kakofonią zła, pukającego do osobliwie działającego umysłu...

.

Z niedowierzaniem przewracałam każdą kolejną stronę, jednocześnie chcąc wiedzieć i bojąc się tego, co będzie dalej. Byłam tak samo zahipnotyzowana oddychając cząsteczkami oniryzmu, jak i przerażona tym, w jakie rejony skręca moja wyobraźnia. "Impuls" to oryginalny pomysł na fabułę, gdzie przeplatają się elementy baśniowości, thrillera i dramatu. To także kilka ważnych wątków, które w nieco przerysowany sposób pokazują problem patologii rodzinnych relacji. To odwaga Autorki w kreowaniu literackiej rzeczywistości, wyłamującej się gatunkowym konwenansom. I potencjał w warsztacie twórczym. Intrygująca zapowiedź tego, co kryje jeszcze wyobraźnia Autorki i jakich niekonwencjonalnych środków wyrazu użyje w swoim przekazie. Polecam.

Wyrazisty, odważny, oryginalny thriller, który trafia prosto w serce i nie pozwala o sobie zapomnieć. Przed Wami "Impuls"!

Kiedy oglądamy efekt czyjegoś działania, często porażający i przyprawiający o dreszcze, skupiamy się właśnie na nim: na efekcie i jego skali. Czasami zapominamy zaś o tym, co wywołało tę lawinę. O sile sprawczej, która pchnęła wydarzenia na dane tory. Zaczyna się od bodźca, od impulsu. A co się dzieje później? Czasami strach o tym pomyśleć...

Tytuł najnowszej powieści Jolanty Żuber zwraca uwagę na ten katalizator, który potrafi bezpowrotnie odmienić ludzkie życie. Tragiczne w skutkach konsekwencje pewnych pobudek wiszą nad głowami bohaterów "Impulsu" niczym burzowe chmury.

Już sam prolog wprowadza czytelników w złowrogi nastrój, który utrzymuje się przez kolejne rozdziały. Opowieść o zaginięciu Tomka, chłopca w spektrum autyzmu, wciąga od pierwszych stron. Autorka nie marnuje czasu i miejsca na zbędne wątki - tutaj dostajemy od razu konkrety, tempo akcji nie spada, napięcie jest wyczuwalne, a emocje uwalniają się jak za dotknięciem magicznej różdżki.

Choć właściwiej byłoby powiedzieć: magicznego pióra. Jolanta Żuber już w swojej debiutanckiej powieści "Sznur" pokazała, że umie pisać, a "Impulsem" tylko to potwierdza - tworzy tekst, przez który się po prostu płynie; przejrzysty, przystępny i stylistycznie bardzo dobry. Język powieści jest plastyczny, ale odpowiednio wyważony - nie ma tu przeładowania nadmierną metaforyką czy górnolotnymi sentencjami. Klimat jest jednak zbudowany perfekcyjnie, a ciemne wnętrza, leśne zakamarki czy pozornie zwyczajne mieszkania bez problemu wyrastają przed naszymi oczami.

W te zgrabne, literackie szaty udało się pisarce ubrać historię, która zdecydowanie wyróżnia się na tle thrillerów psychologicznych. Utarte schematy, powtarzalność, monotonia czy nuda? Nie tutaj! Odważny pomysł i bezkompromisowe rozwiązania - "Impuls" nie jest ugrzeczniony; tutaj dzieje się mocno i wstrząsająco, a Jola Żuber w brawurowym stylu udowadnia, że czytelnika wciąż można zaskoczyć.

Losy Tomka i tajemniczej Anny to stuprocentowy, rasowy thriller, choć jest tu też miejsce na emocjonalne trzęsienie ziemi. To poruszająca opowieść o brutalnym zderzeniu niewinności z okrucieństwem; o bólu fizycznym i psychicznym; o dysfunkcyjnej rodzinie; o cierpieniu, które eskaluje, zbierając kolejne żniwa. Bohaterowie "Impulsu" czują, pragną, błądzą; niektórzy przechodzą przyspieszony kurs dorastania, inni w desperacji decydują się na czyny, których dawniej by nie zrobili, a jeszcze inni przyjmują baty od losu, jaki zgotował im drugi człowiek... Stany emocjonalne postaci zostały tu bardzo wyraziście oddane.

Wraz z każdą kolejną kartką wzmagają się w czytelniku uczucia: od przerażenia, po litość, smutek i współczucie, a także wewnętrzny bunt na tę wielką niesprawiedliwość, o której czytamy. Dodajmy do tego lekko oniryczny klimat, tajemniczą postać z pogranicza sennego koszmaru, plastyczny kontrast bieli i krwi, powodujący ciarki na plecach śmiech dzieci... I zakończenie, które zaskakuje, miażdży, wgniata w fotel - nie ma w tym przesady. Byłam głęboko przejęta, a bohaterowie tej powieści do dziś nie chcą mi wyjść z głowy - to chyba najlepsze świadectwo tego, że "Impuls" wywiera wrażenie.

Uważam więc, że każdy miłośnik thrillerów powinien tę książkę przeczytać! To powieść, która wyrywa się schematom, a jednocześnie czerpie to, co najlepsze z tradycji książek "z dreszczykiem". Z przyjemnością i dumą polecam Wam mój patronat, raz jeszcze dziękując autorce za zaufanie ❤️ Gratuluję odwagi i konsekwencji w wykreowaniu tej fabuły 👏Mam też nadzieję, że moją recenzją zaostrzyłam apetyty spragnionych dobrej literatury. Moim zdaniem "Impuls" smakuje wybornie, choć to w istocie bardzo gorzka historia. Tę gorycz czuć wyraźnie, lecz to też właśnie świadczy o sile powieści. "Impuls" nie jest mdły, "Impuls" jest wyrazisty i zapamiętywalny - jego smaku długo nie zapomnicie. Czytajcie!

Recenzja z Instagrama @pisanezusmiechem

Pewnego dnia znika dwunastolatek. I to wcale nie jest początek historii…

Co to była za książka! Nawet jeśli przeczytaliście tysiące thrillerów, to ten Was zaskoczy. Jolanta Żuber stroni od schematów i robi to dobrze. To było jak rollercoaster bez zapiętych pasów. Targały mną chyba wszystkie emocje: było mi kogoś żal tak bardzo, że trudno było mi to znieść; pewna kobieta wkurzała mnie tak mocno, że miałam ochotę nią mocno potrząsnąć i wykrzyczeć w twarz wszystko, co leżało mi na wątrobie; cierpienia bohaterów sprawiały mi niemal fizyczny ból, a niektóre zachowania budziły obrzydzenie. Wątpię, że znalazłoby się uczucie, które mi nie towarzyszyło podczas lektury „Impulsu”.

Klimat powieści był trudny. Miałam wrażenie, że biorę udział w jakiejś mrocznej gonitwie. Autorka nie pozwoliła na złapanie oddechu nawet na moment, a podczas biegu dorzucała mi systematycznie ciężar na plecy. Bo wiecie, to jedna z tych książek, które potrafią przytłoczyć, przeorać i zmęczyć, a przy tym paradoksalnie budzą zachwyt. A to wszystko dlatego, że „Impuls” daje do myślenia. Nie da się przejść obok niego obojętnie, a raz napotkany, zostanie w Was na zawsze.

Trudno pisać o takiej książce bez spoilerów, dlatego na tym zakończę. Krótko mówiąc, dostałam wszystko, czego szukam w thrillerach: oryginalną fabułę, wachlarz emocji i napięcie od pierwszej strony do ostatniego, szokującego zwrotu akcji. To jest mustread tej jesieni!

Ps. Pamiętajcie, strach nosi żółty kapelusz…