Kiedy chłopaki grają w przedszkolu w nogę - zawsze chcą mieć w drużynie Igora, który jest świetnym strzelcem. Ale piłka nożna nie jest jedyną pasją Igora. Bardzo chętnie pobawiłby się lalkami, przemyca nawet jedną w plecaku do przedszkola. Okazuje się jednak, że to wcale nie jest takie proste. Czy dziewczynki pozwolą mu się bawić razem z nimi? I co na to powiedzą jego koledzy?
Kolejna autorska książka obrazkowa Pii Lindenbaum o przełamywaniu stereotypów i przekraczaniu granic - tych wewnętrznych i tych narzuconych. Książka dla wszystkich, którzy buntują się przeciw jedynie różowym dziewczynkom i jedynie niebieskim chłopcom.
I jeszcze dobra wiadomość dla tych, którzy polubili bohaterkę trzech poprzednich książek Pii Lindenbaum - Igor chodzi do tego samego przedszkola co Nusia! Nusia pojawia się wielokrotnie na kartach tej książki, a co więcej, spostrzegawcze oczy wypatrzą też inne szczegóły znajome z pozostałych książek Pii Lindenbaum.
O autorce
Pija Lindenbaum, ur. 1955, niezwykle ceniona autorka i ilustratorka książek dla dzieci, wielokrotnie nagradzana za swoją oryginalną twórczość, m.in. szwedzką Nagrodą Augusta, Nagrodą Księgarzy, tytułem Ilustratora Roku na Targach Książki Dziecięcej w Bolonii czy dyplomem New York Timesa za najlepszą książkę obrazkową w USA. Jest wnikliwą obserwatorką niearanżowanych przed dorosłych dziecięcych zabaw i dziecięcego sposobu myślenia. A swoje spostrzeżenia potrafi genialnie przelać na papier - powstaje oszczędna w słowach, ale jakże pełna znaczeń opowieść, której drugim głosem są pełne niezwykłych barw i zabawnych szczegółów ilustracje. Nic dziwnego, że dzieci odnajdują w jej książkach swój świat!
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii bajki, wiersze i opowiadania lub z serii Nusia i inni
Czy książka "Igor i lalki" porusza temat stereotypów płciowych w przedszkolu?
Książka "Igor i lalki" w bezpośredni sposób konfrontuje czytelnika z problemem sztywnych podziałów na zabawy dziewczęce i chłopięce. Autorka pokazuje wewnętrzne dylematy głównego bohatera, który mimo bycia świetnym sportowcem, pragnie bawić się lalkami. Narracja skupia się na odwadze bycia sobą oraz akceptacji różnorodnych pasji bez względu na płeć. To skuteczne narzędzie do edukacji o tolerancji i łamaniu narzuconych schematów społecznych.
Czy postać Nusi pojawia się na kartach tej opowieści?
Tak, bohaterka popularnej serii o Nusi jest obecna w tej historii jako jedna z koleżanek z przedszkola. Czytelnicy znający poprzednie prace Pii Lindenbaum z łatwością odnajdą znajomą postać na wielu ilustracjach. Obecność Nusi tworzy spójne uniwersum literackie, które pozwala dziecku poczuć się pewniej w znanym już środowisku. Spostrzegawcze oko dostrzeże również inne detale wizualne nawiązujące bezpośrednio do wcześniejszych tomów autorki.
Dla jakiej grupy odbiorców ta książka może być nieodpowiednia?
Publikacja ta nie jest najlepszym wyborem dla najmłodszych dzieci poniżej trzeciego roku życia ze względu na jej warstwę psychologiczną. Choć ilustracje są atrakcyjne wizualnie, przekaz dotyczący presji społecznej i przełamywania wewnętrznych barier wymaga pewnej dojrzałości emocjonalnej. Starsze przedszkolaki w pełni zrozumieją kontekst buntu przeciwko stereotypom, który stanowi fundament tej opowieści. Rodzice szukający wyłącznie prostych bajek bez głębszego przesłania społecznego mogą uznać tę tematykę za zbyt wymagającą.
Jaką formę graficzną i narracyjną przyjęła autorka w tej publikacji?
Jest to autorska książka obrazkowa, w której ilustracje pełnią równorzędną rolę z oszczędnym w słowach tekstem. Pija Lindenbaum stosuje specyficzną paletę barw i dba o liczne szczegóły, które dopowiadają historię niewyrażoną bezpośrednio w zdaniach. Taki format stymuluje spostrzegawczość dziecka i zachęca do samodzielnej interpretacji emocji widocznych na twarzach bohaterów. Każda strona oferuje bogate tło wizualne angażujące młodego czytelnika w analizę przedstawionego świata.
W jaki sposób ta lektura pomaga w rozmowie o presji rówieśniczej?
Opowieść pokazuje mechanizmy reakcji grupy rówieśniczej na zachowania wykraczające poza ogólnie przyjęte normy zachowania. Autorka przedstawia autentyczne obawy chłopca przed oceną kolegów oraz proces zdobywania akceptacji w nowej grupie zabawowej. Dzięki temu opiekun otrzymuje gotowy punkt wyjścia do ważnej rozmowy o tym, jak radzić sobie z opinią innych i brakiem zrozumienia. Historia uczy, że autentyczność jest wartością, która ostatecznie buduje silniejsze i bardziej szczere relacje z otoczeniem.
