I żyli długo i... Zamruczę Ci. Tom 2

„I żyli długo i…” to kontynuacja powieści „Zamruczę ci” autorstwa Agaty Bieńko. Zdecydowanie była to jedna z książek, których bardzo wyczekiwałam, odchodząc od zmysłów. W tej części to usychający z tęsknoty Grzegorz będzie musiał pokazać się z nieco innej strony, by zawalczyć i odzyskać swoją Dziecinę. Z kolei przyjaciółka Pauli – przesądna Mucha – wpadnie na pomysł, by pospieszyć jej z pomocą… czarów. Już sam element obrzędów religijnych widniejący na okładce – laleczka voodoo ubrana w garnitur – zapowiada, że magii i w tej części nie zabraknie. Świat zabobonów i wierzeń, na których hopla ma Mucha, zdecydowanie gra tutaj pierwsze skrzypce, bo przecież historia zaczyna się od sceny, w której Paula przejeżdża czarnego kota, co zwiastuje pecha i serię nieszczęść. Dla mnie sam pomysł jest ogromnym plusem, gdyż z czystym sumieniem mogę powiedzieć: „Nie czytałam jeszcze czegoś takiego”.

Powieść ta od początku do końca wciągnęła mnie do swojego świata i naprawdę ciężko było mi się oderwać. Uważam, że autorce należą się gromkie brawa za tak świetnie wykreowany świat oraz bohaterów, w których istnienie uwierzyłam bez problemu. Do tego stopnia, że myślę, czy przez przypadek nie wpadnę na któregoś z nich na ulicy. Z postaci drugoplanowych w „I żyli długo i…” wybija się postać Alberta Fiorda – psychiatry Grzegorza, którego możemy poznać bliżej. Zdecydowanie przechodzą mnie dreszcze, gdy pomyślę o jego przenikliwym spojrzeniu prawie czarnych oczu.

Mimo że książka liczy sobie trzysta dziewięćdziesiąt siedem stron przeczytałam ją niemal jednym tchem. Agata ma lekkie pióro, które wielbię i z wypiekami na twarzy przerzucałam kolejne strony, oczywiście okłamując samą siebie powtarzałam: „to już ostatnia strona na dziś”. Nic z tego! Połknęłam ją w całości.

Ta pozycja to przede wszystkim lekka komedia romantyczna z dozą pikanterii oraz końską dawką emocji i humoru. Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę to, że nie wszystko każdego będzie śmieszyło, jednak jestem pewna, że chociażby uśmiech zabłąka się na ustach niejednego czytelnika! Uważam, że tom drugi jest o wiele lepszy od pierwszego, gdyż akcja powieści pędzi, gwarantując tym samym emocjonalny rollercoaster! Nieraz wydzierałam się na Grzesia i chciałam palnąć go w łeb, a Paulą potrząsnąć, z kolei Muchę wyściskać.

Zdecydowanie wpadłam jak śliwka w kompot i zakochałam się w świecie wykreowanym przez autorkę. Jestem pewna, że jeszcze niejeden raz wrócę do tej serii, by poprawić sobie humor. Z całego serca polecam!

Paula nie miała szczęścia w miłości, każdy jej kolejny związek kończył się niepowodzeniem, do tego jeszcze czarny kot którego przejechała utwierdził ją w przekonaniu, że naprawdę ma pecha.

Grzegorz przystojny ginekolog z którym się spotyka, a w którym niestety się zakochała oznajmia, że nie jest w stanie stworzyć poważnego związku, gdyż się do tego nie nadaje. Ona nie chce być dla niego przygodą, pragnie czegoś więcej, jest zrozpaczona i ma zamiar zakończyć tę znajomość, póki ma jeszcze na to siłę.

Grzegorz nie ma dobrej reputacji, jest przystojny, dobrze zbudowany a kobiety do niego lgną jak ćmy do światła. On jednak nie potrafi wyrzucić z głowy pięknej Pauli, cały czas o niej myśli i tęskni za jej obecnością, nie może się pogodzić z faktem, że ona nie chce go widzieć. Wie, że nie nadaje się do bycia z kimś, Paula rozbudziła w nim uczucia których dotąd nie znał. W końcu postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zawalczyć o dziewczynę.

Czy czary Muchy pomogą połączyć te dwa zranione serca? Czy Paula uwolni się od pecha?

Czekałam na kontynuację tej książki i muszę stwierdzić, że drugi tom jest równie genialny jak pierwszy. Nawet nie wiem kiedy ją przeczytałam, historia po raz kolejny wciąga od pierwszych stron, jest wiele zabawnych momentów przy których ze śmiechu można uronić nie jedną łzę, ale są i takie gdzie autorka zmusza nas do refleksji.

Grzegorz jako dziecko wiele przeszedł dlatego, nie angażuje się w relacje z kobietami, cała winę za swoją postawę zrzuca na ojca, który był zakłamanym draniem. Całe życie starał się chronić siostrę i mamę, nie mógł dopuścić aby prawda wyszła na jaw i to go zabijało.

Paula po swoich nieudanych związkach przestała wierzyć w miłość, nie chciała kolejny raz być zabawką w rękach jakiegoś faceta, chciała tylko kochać i być kochaną.

Jestem zachwycona książką, zachęcam do przeczytania obu tomów. Z niecierpliwością będę czekać na kolejną książkę autorki.

Od razu uprzedzę Was, że jeśli nie czytaliście "Zamruczę ci", to w trakcie czytania tej książki możecie czuć się nieco zagubieni, bo zostaniecie wrzuceni w wir wydarzeń i nie do końca będziecie wiedzieli, o co chodzi. Jeśli lekturę poprzedniej części macie za sobą i przypadła Wam ona do gustu, to ta również powinna Wam się spodobać.

Spodziewałam się, że ta książka to będzie lekka komedia. No nie do końca. Nie brakuje tu co prawda żartów, gdy pojawiają się siostra i mama Grzegorza, ale nie jest tak lekko, jak myślałam, że będzie. Momentami jest tutaj dość duży kaliber, zwłaszcza pod koniec. I nie spodziewałam się tego, że ta książka mnie wzruszy, zdarzyło mi się łezkę z policzka w trakcie czytania ocierać.

O ile Paula podbiła moje serce, o tyle na Grzegorza nie mogłam patrzeć. Jego teksty były czasem poniżej pasa. Nie wiem, co gość by musiał zrobić, żebym go polubiła. Totalnie nie rozumiem, co Paula w nim widziała. Nawet grube miliony płacone mi z góry nie sprawiłyby, że chciałabym spędzić z nim w jednym pomieszczeniu chociaż 5 minut. Ale o gustach się nie dyskutuje. Strasznie działał mi na nerwy też Andrzej. Niby go dużo w książce nie było, ale ciśnienie mi skakało, kiedy tylko się pojawiał. Uwielbiam za to Muchę. Czasem jej pomysły wysadzały mnie z butów (jak choćby ten z laleczką), lecz mam do niej ogromną słabość.

I nie chcę tu wyjść na moherową ciocię, ale nie jest to książka dla niepełnoletnich czytelników. Zwłaszcza kiedy Grzegorz się odzywa. Chociaż nie tylko on, ale nie chcę zbyt dużo zdradzać. W każdym razie, jeśli lubicie pikantne dialogi, to takowych w tej książce nie brakuje.

Książkę czyta się szybko. Co prawda spodziewałam się nieco lżejszego klimatu, ale nie czuję rozczarowana. Wręcz przeciwnie, lubię, kiedy powieści, po które sięgam, mnie zaskakują. Z tą właśnie tak było. Grzegorz niemiłosiernie mnie irytował, jednak to pokazuje tylko, że bohaterowie w tej książce są wykreowani w taki sposób, że czytelnik nie jest w stosunku do nich obojętny. Przy tej historii można się pośmiać, poirytować, a nawet wzruszyć.

Ahhh te nieszczęsne czarne koty... Kto miał z nimi do czynienia wie, że nie raz potrafią ściągnąć kłopoty. Tak też dzieje się w przypadku Pauli, głównej bohaterki książki "Zamruczę Ci". Dziewczyna potrąciła czarnego kota, odbierając mu ostatnie, siódme życie. Sprowadziło to na nią wiele przygód, które opisane są w książce. O jej (nie)szczęściu pojawiła się ostatnio kolejna książka, kontynuacja wspomnianej powieści. Bestseller nosi nazwę "I żyli długo i..."

Historia Pauli to opowieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika. Jej życie momentami przypomina prawdziwy rollercoaster, gdzie nigdy nie wiadomo co się wydarzy. Są łzy, radość i wszelkie inne emocje. Tak też jest i tym razem. Nasza historia rozpoczyna się od konfliktu Pauli i Grzegorza. Dziewczyna dowiaduje się, że ich relacja nie jest poważna, tylko opiera się na seksie. W tym momencie załamuje się jej cały świat. Czuje się oszukana, w końcu to w tym mężczyźnie pokładała wszelkie nadzieje. Ucina kontakt, nie potrafiąc zapomnieć o nim. Grzegorz natomiast zaczyna tęsknić, a jego myśli ciągle sprowadzają się do Pauli. Jak rozwinie się ich historia? Czy któreś z nich zmieni swoje nastawienie?

Agata Bieńko powraca z kontynuacją bestsellerowej powieści. W swoim dziele opowiada przygody z życia zwariowanej kobiety. Główną bohaterkę kreuje na wzór realnej osoby, przez co lektura jest przyjemna w odbiorze. Całe otoczenie przybiera kształt nieco absurdalny, w końcu kto na co dzień tworzy laleczki voodoo czy przejmuje się urokami? Zwłaszcza gdy całe nieszczęścia powodują zwierzęta? Magia, absurdy, pech i niespodzianki to w skrócie całe życie bohaterki. Choć brzmi to niezbyt interesująco, w tak nietuzinkowym połączeniu powoduje naprawdę niezłe przeżycia.

Książkę oceniam na 8/10, więc podobnie jak było w przypadku I tomu. Historia bardzo mi się podobała. Nie raz zaskakiwała, a zwroty akcji powodowały szybsze bicie serca. Wciągająca, z nietypową fabułą, pełna dobrego humoru. Z dobrą dawką erotyki i wątkami pobocznymi. Do przeczytania w jeden dłuższy wieczór. Jedynym minusem są niektóre zachowania bohaterów, za co obniżam ocenę. Momentami miałam wrażenie, że są zbyt przesadzone. Tak, jakby miały być zabawne, ale nie wyszły. Może to tylko moje odczucia...

Pierwszy tom powieści Agaty Bieńko bardzo mi się podobał, był zabawny, ciekawy, z pazurem. Drugi okazał się równie dobry, świetnie się bawiłam podczas lektury :)

Związek Pauli i Grzegorza przechodzi kryzys, kiedy przychodzi czas na deklaracje – Grzegorz panikuje, odtrąca Paulę w strachu przed oficjalnym zaangażowaniem się. Szybko jednak dostrzega, jak głupio zrobił, i stara się odzyskać dziewczynę. Ich relacja zaliczy jeszcze wiele wzlotów i upadków...

Zacznę od tego, że rzuca się w oczy, że to nie są dwie powieści, a jedna podzielona na dwa tomy. Pierwszy czytałam rok temu i prawdę mówiąc, chwilami ciężko mi się było odnaleźć w wydarzeniach, które dla bohaterów miały miejsce przed chwilą, ale znalazły się w pierwszej części. To chyba jedyna poważna wada tej książki.

Plusów jest więcej, jak możecie się domyślić po mojej ocenie – 8/10. Podoba mi się lekkie pióro autorki, która odpowiednio dozuje różne zabiegi stylistyczne – humor, wulgaryzmy, barwne opisy i wyraziste emocje, które udzielają się czytelnikowi. Nie są to przytłaczające emocje – nie wyłam ze śmiechu, nie płakałam i nie wzruszałam się, ale naprawdę dobrze się to czytało. Zabrakło mi trochę zamknięcia pewnych wątków, ale kto wie, może nastąpi ciąg dalszy albo autorka zdecyduje się opisać losy bohaterów drugoplanowych? Mucha byłaby bardzo wdzięczną postacią główną ;)

Na plusik zasługuje też świetna okładka – uwielbiam takie graficzne oprawy książek.

Jeśli podobała Wam się pierwsza część, serdecznie polecam i tę, najlepiej w krótkim odstępie czasu ;) Jeśli nie czytaliście „Zamruczę ci”, warto to nadrobić przed lekturą tej.