House of cards ostatnie rozdanie

Pierwsze nasze skojarzenie dotyczące House of Cards? Oczywiście, Kavin Space! I słusznie. Jednak genialny serial z jeszcze bardziej genialnym aktorem nie powstałby gdyby Michael Dobss nie napisał swojej najsłynniejszej serii w której głównym bohaterem jest Francis Urquart.

Na początku króciutko przedstawię autora, a jest nim wcześniej wspomniany Michael Dobss. Jest ON członkiem brytyjskiej Partii Konserwatywnej, a od 2010 roku także dożywotnim członkiem Izby Lordów. Poza karierą polityczną, sławę zyskał także dzięki pisaniu. Najbardziej znaną czytelnika serią, która wyszła spod jego pióra jest właśnie House of Cards.

Główny bohater, Francis Uyquhart doszedł na szczyt władzy i zajmuje stanowisko premiera Wielkiej Brytanii. Nie jest jednak w pełni usatysfakcjonowany ze swych osiągnięć, więc w myśl zasady „im dalej zaszedłem, tym więcej chcę” pragnie zdobyć jeszcze więcej. Swój urząd piastuje już ponad 10 lat i powoli podnoszą się głosy, iż powinien odejść na emeryturę. Dodatkowo opozycja zaczyna rosnąć w siłę a sondaże nie rysują się dla niego najlepiej. Przed Francisem coraz intensywniej zaczyna krążyć widmo utraty władzy ... Jednak wcale się tym nie załamuje i nawet ryzykując międzynarodowy konflikt chce odejść na własnych warunkach oraz zapisując się w pamięci ludzi jako wielki polityk.

W książce znajdziemy także trochę informacji o kraju i historii Turcji przy okazji wątku konfliktu na Cyprze.

House of Cards jest mrocznym i zarazem bardzo wciągającym politycznym thrillerem z jakim się jeszcze nie spotkałam. Książka wywarła na mnie ogromne wrażenie, odsłaniając mechanizmy polityczne o których nie miałam dotąd pojęcia. Rozdziały czyta się bardzo płynnie i z wielkim zaciekawieniem. Nie czytałam poprzednich dwóch części, jednak nie miałam problemów w odnalezieniu się w fabule tej ostatniej części. Więc polecam ją oczywiście fanom serii a także osobą, dla których będzie to pierwsze spotkanie z Francis’em :)

Sięgając po "House of Cards. Ostatnie rozdanie" spodziewałam się kontynuacji rewelacyjnej części drugiej. Opis walki Francisa z królem zakończył się w kulminacyjnym momencie, dlatego oczekiwałam dalszej części tego konfliktu. A tu niespodzianka... W "Ostatnim rozdaniu" nie ma ani słowa o królu! Czy się rozczarowałam? Początkowo TAK! Jednak im bardziej zagłębiałam się w opisywany konflikt zarówno międzynarodowy, jak i wewnątrz partyjny, tym bardziej książka,mnie pochłaniała!

"House of Cards" to powieść ponadczasowa. Myślę, że większość wielbicieli będzie podobnie jak ja, na nowo przeżywać nikczemność i perfidię F.U. Jego wyrafinowanie, przebiegłość, upór, bezlitosność, nie zmalały wraz z wiekiem ("Ostatnie rozdanie" dzieje się 10 lat po objęciu przez Francisa stanowiska premiera). Można nawet powiedzieć, że wraz ze zdobytym doświadczeniem intrygi F.U. są coraz bardziej wyrachowane.

A jak to się skończy? Przeczytajcie sami;)

Serial, który pewnie masa osób zna i wielu jest jego gorącymi fanami. Lecz dziś zajmiemy się książką, a konkretnie ostatnią już częścią – Ostatnie rozdanie.

Francis jest znakomicie przebiegłym premierem. W końcu osiągnął to czego chciał. Pobił już nawet rekord Margaret Thatcher, której pomnik chciano postawić. Wszedł do historii i najpewniej także do dziecięcych podręczników szkole. Pomógł mu w tym jego spryt, bezwzględność, siła i nieugiętość. To wszystko dało mu to czego tak bardzo pragnął. I w tym momencie staje naprzeciwko kolejnej kampanii wyborczej, w której przyjdzie mu walczyć o głosy i zaufanie obywateli Wielkiej Brytanii. Wszystko być może znów ułożyłoby się po jego myśli, gdyby nie kłody rzucane mu pod nogi przez wiele osób, wielu jego wrogów. Chyba najbardziej dręczącą sprawą, która spędza sen z powiek Francisa jest sprawa sprzed wielu lat, kiedy jeszcze jako młodzieniec służył w wojsku. O całym zajściu wie tylko jego wierna i zawsze wspierająca go żona – Mortima. Ta tajemnicza sprawa, w porównaniu z knowaniami jego ministrów i kolegów doprowadzą do tego, że Urquhart będzie musiał nieźle się gimnastykować żeby nie stracić w oczach swoich obywateli. Do tego wszystkiego dojdą jeszcze spekulacje prasy o wieku premiera i o tym, że może czas najwyższy ustąpić już ze stanowiska i dać porządzić młodszym. Jak zakończy się cała sprawa? Powiem Wam tylko tyle, że będzie katastrofalna w skutkach.

Pomimo tego, że jest to thriller polityczny, to musze się Wam przyznać, że bardzo dobrze mi się czytało. Kiedyś oglądnęłam kilka odcinków serialu, który został nakręcony na motywach książki, lecz po pierwsze i najważniejsze: teraz widzę jak bardzo serial różni się od książki – kolosalnie. Po drugie: w książce sam Francis nie jest przedstawiony aż tak bez skrupułów jak to jest zrobione w serialu. Rozumiem żeby niektóre elementy różniły się, ale żeby prawie wszystko? Przesada. I właśnie dlatego mówię i zachęcam Was abyście najpierw czytali książki, a dopiero później oglądali ich ekranizację.

Wróćmy jednak do książki… Czyta się niezwykle szybko, może na początku trzeba się przyzwyczaić do stylu politycznego, ale autor jest tak niezwykle dobry w tym co stworzył, że bardzo szybko dacie się wciągnąć, a co najlepsze do samego końca nie wiedziałam i nie spodziewałam się co takiego Urquhart wymyśli aby pamięć po nim tak łatwo nie zaginęła. Zdziwiłam się i to mocno, zakładałam prawie wszystkie scenariusze, ale to co wydarzyło się na końcu całkowicie mnie zaskoczyło.

Książka zawiera dokładnie 524 strony wraz z epilogiem. Oczywiście nie jest to ilość łatwa, ale wydrukowana sporych rozmiarów literami, a w dodatku akcja toczy się tak szybko, że nawet nie zauważycie kiedy będziecie w środku książki, a potem już w końcowych momentach.

Książkę polecam każdemu – thriller polityczny w moim mniemaniu nadaje się do czytania zarówno kobietom jak i mężczyznom. Położyłabym tutaj nawet nacisk na mężczyzn, ale oczywiście bez dyskryminacji kobiet.

Moja ocena: 10/10

Polecamy, zespół [Adres usunięty]