Hegemon Apopi. Córa Lasu. Tom 1

Za dnia Apopi jest studentką, zaś wieczorem dorabia sobie jako barmanka knajpy „The Glass Is Half Full”. Pewnej nocy do baru przychodzi tajemniczy młodzieniec. Od razu zwraca na siebie uwagę, bo siedzi przy stole aż do zamknięcia lokalu bez zamówienia jakiegokolwiek drinka. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że kolejnego wieczoru również się pojawia… Jednak tym razem oprócz bezczynnego siedzenia robi coś jeszcze. W drodze do domu wbija nóż w serce Apopi.

Wszystko wskazywało na to, że to już koniec studenckiego życia dziewczyny, ale ona i tak się budzi. Tylko w innym świecie… To kraina, w której ludzie są tylko nic nie znaczącymi poddanymi, a dominującą władzę sprawują elfy. A jednak Apopi, w tym brutalnym świecie, otrzymuje tytuł Hegemona, który do tej pory mogły otrzymać tylko elfy… To dopiero początek kłopotów…

Apopi to niezwykle silna i niezależna kobieta. W swoim poprzednim życiu pragnęła tylko skończyć studia i dalej przyjaźnić się z Katelyn. A odkąd trafiła do nieznanej krainy, jej głównym problemem nie są opryskliwi klienci, tylko fakt że Hegemonem zostaje się bardzo rzadko, a do tej pory nie zrobił tego żaden człowiek. Musi się zmierzyć z nowym życiem, nową rzeczywistością i nową pozycją.

Po raz kolejny utrzymuje swoje stanowisko, że polscy autorzy mają tę moc! Coraz bardziej zaskakują czytelnika nowymi pomysłami na fabułę i nowymi, charakternymi bohaterami (eee to znaczy hot bad boyami 🥵). Jak to pewna osoba powiedziała, jestem dzieckiem lasu. Od małego wychowywałam się blisko natury i każda książka, która tak jak „Hegemon Apopi” jest oparta na leśnych motywach jest niezwykle bliska mojemu sercu.

Przyznaje się bez bicia, na końcówkę totalnie nie byłam przygotowana. Nosz co tam się działo! Jak dobrze, że zaraz jest premiera drugiego tomu.

Ps. Jestem ogromną fanką jakże aroganckiego Shiro. 🥵❤

Chcieliście kiedyś przenieść się do innego świata ?

Bywam ciekawska ale chyba coś totalnie innego niż to co znam trochę mnie jednak przeraża…

Historia z tą książka jest bardzo ciekawa. Karolina z profilu @pasjonistka organizuje co czwartek spotkani z autorami.

Staram się śledzić je na bierząco bo wiele ciekawych osób tam się pojawia i można je poznać bliżej. Gdy tylko zobaczyłam wywiad z @[Adres usunięty]a wiedziałam że muszę przeczytać jej książkę 🥰🥰🥰

Plany swoje a życie swoje. Na szczęście przyszła mobilizacja i udało mi się nadrobić „Hegemon Apopi”

Dziwne imię, dziwna dziewczyna. Niby niczym się nie wyróżniająca ale jednak różna. Jedna noc i nieznajomy w kapturze okazują się końcem jej ludzkiego życia ale i początkiem w zupełnie nieznanej krainie.

Nowe otoczenie, nowi ludzie, nowe sytuacje. Szybko okazuje się że musi ogarnąć cały ten świat i jeszcze go zaakceptować. Dwóch mężczyzn: jeden który ma jej służyć i strzec, drugi który ją szkoli i ma wprowadzić w swój świat. Człowiek i elf, kto ma jakie plany w osobie Apopi?

Czy ona sama odnajdzie się w miejscu, które przeraża ale i intryguje ?

To moja pierwsza tego typu książka. Miałam obawy… ale zupełnie niepotrzebnie. Magiczna kraina, ogrom zieleni 🌱🍀🌿🌳natura na całego i … elfy. Zatraciłam się w tej walce głównej bohaterki. Walce z innymi ale i z swoimi wewnętrznymi rozterkami. Czy to co przeraża i jest nieznajome może być wybawieniem i dać spełnienie ?

Jestem w tej krainie i stoję na dachu drzewa. Obserwuje okolice i z niecierpliwością wyczekuje drugiej części 💚💚💚

"Hegemon Apopi" to debiutancka powieść Justyny Komudy, opowieść, która zaskakuje i budzi najróżniejsze emocje, od złości, poprzez radość, po żal i smutek.

W świecie elfów każdy człowiek jest służącym. W hierarchii stoi niżej niż zwierzę. Pracuje i umiera u boku swego pana. Co się stanie, jeśli do tego świata trafi ktoś z zewnątrz? I tu pojawia się

główna bohaterka, zadziorna, pyskata Apopi, która przypadkowo trafia do krainy, o której istnieniu nie miała pojęcia. Musi się odnaleźć w świecie elfów. Jedyne na kogo może liczyć to tajemniczy, zniewolony zabójca Sheut oraz arogancki i nieziemsko przystojny elf Shiro.

Nie często czytam książki z gatunku fantasy, bo jestem dość wymagając jeśli chodzi o ten gatunek literacki. Ale w końcu trafiłam na książkę, która zaskakuje i w której nie domyślałam się wszystkiego od początku. Jak na debiutancką powieść Autorka doskonale wykreowala elfy, są piękne, zmysłowe, ale i przebiegłe, niby przerażają, ale chce się czytać o nich więcej i więcej. Zresztą cały elfi świat wykreowany został z dokładnością, zachwyca ale i przeraża brutalnością wobec człowieka. Co mi się podobało najbardziej to wielki szacunek do przyrody i zwierząt, której ochrona jest priorytetem elfiej społecznośći.

Muszę przyznać, że zachowanie tytułowej Apopi mnie trochę irytowało i że fajnie gdyby w kolejnej części przeszła wewnątrzną przemianę, zaczęła panować nad swoim ciętym językiem i pomyślała zanim coś zrobi. A potem sobie pomyślałam, że może to był po prostu sposób radzenia sobie Apopi z nową rzeczywistością? Mam nadzieję, że te i inne wątpliwości rozwieje sięgając po kolejną część. Ze swojej strony polecam!

.

Już jakiś czas temu otrzymałam tą oto książkę ze zdjęcia . Wygrałam ją w rozdaniu u @izzi.79. wzięłam udzial ze względu na okładkę,która przyciąga wzrok czytelnika. Wyróżnia się na tle innych ma w sobie magię. Pierwszy raz czytałam książkę o świecie elfów i muszę przyznać ,że autorka wykonała kawał dobrej roboty. Przedstawiony ich swiat był nie co inny niż ten co znam z seriali czy filmów. Nie spotkałam się wcześniej ze złymi elfami z podstępnymi nazwałbym ich tak.Ale to mnie właśnie zafascynowało w tej powieści.

To była przyjemna historia , z którą spędziłam cudowny czas. Autorka stworzyła wspaniały świat który od samego początku mnie porwał. Był dziki i fascynujący. Chciałam go odkrywać z każdą stroną co raz bardziej. Ale też jest ten mroczny ,gdzie elfy gurowały nad ludźmi. Uważały, że ludzie to robactwa których trzeba się pozbyć. Autorka ma bardzo przyjemny styl dzięki czemu po książęce się płynie. Emocje ,które przeżywała bohaterka czułam całą sobą mogłam poznać ją w ten sposób lepiej. Ten świat był nieco bardziej realistyczny jak się wczułam w naszą główną bohaterkę. (Mam nadzieję ,że wiecie o co mi chodzi 🙈) Bardzo podobały mi się w tej książce malownicze opisy , które mogłam dzięki swojej wyobraźni przenieść się do tego świata. Jest to moim skromnym zdaniem bardzo udany debiut ,który będę cały czas polecać bo jest warto przeczytać tak wspaniale historie. Autorka ma bardzo dużą wyobraźnię też bym chciała taką mieć a uwierzcie mi ,że to co tu napisałam to jest tylko króciutki wątek tego co znajduje się w książce. W każdym razie musicie ja przeczytać. Jest dostępna na Legimi 😁😁 więc działajcie bo już niedługo drugi tom a sądząc po zakończeniu będę chciała przeczytać go jak najszybciej.

Hej

Lubisz rozbudowaną fantastykę?

Lubisz historie o elfach?

Lubisz oryginalne, niepokorne bohaterki?

Lubisz odkrywać młodych polskich autorów?

Jeśli na którekolwiek pytanie odpowiedział*ś tak historia Apopi jest właśnie dla Ciebie!

Mnie bardzo w polskiej fantastyce brakuje elfów, a Justyna Komuda stworzyła cały elfi świat z jego kulturą i historią. Ponadto podzieliła elfią społeczność ma kasty i znów stworzyła im historie i obyczaje. Wszystkie elfy są pełne gracji, piękne i eleganckie, chciałoby się powiedzieć, że szlachetne, ale to akurat mogą być tylko pozory. I niespodziewanie w to eleganckie grono trafia Apopi- dziewczyna wbrew własnej woli wyrwana ze świata,jaki znamy. Apopi unika sukienek, nosi glany i starą ramoneskę,ma krótkie włosy, nie stroni od alkoholu, ale pod jego wpływem zdarza jej się pakować w tarapaty, nie umie tańczyć i jest zaprzeczeniem gracji i elegancji. Równie dobrze mogłaby mieć na imię Agata, kiedy na nią patrzę, widzę własne odbicie, przez co polubiłam ją jeszcze bardziej.

Apopi nie może się odnaleźć w elfim świecie. Trafiła od razu na wysokie stanowisko społeczne i chcąc nie chcąc musi w przyspieszonym tempie uczyć się elfickiej etykiety, której nie rozumie i sztuk walki, do których nie ma predyspozycji. Z bólem uczy się, że nie raz sympatia okazywana przez innych to tylko pozory i prawie nikomu nie może ufać. Z drugiej strony chłonie piękny elfi świat pełen cudowności i stawia czoła przygodom. W końcu do przygód dochodzą emocje i namiętności i przyznaję, że razem z nią przeżywałam niesamowity emocjonalny rollercoaster!

Ogólnie wszystko bardzo mocno przeżywałam razem z Apopi dzięki świetnemu stylowi autorki i sugestywnym opisom! Kiedy zaczynałam ją czytać byłam w czytelniczym dołku, natomiast "Córa lasu" wręcz wykopała mnie z niego i pozostawiła z czytelniczym kacem i tęsknotą za bohaterami. Na szczęście tęsknota już nie będzie trwała długo 😉

Dawno żadna książka nie sprawiła mi takiej frajdy i chyba nie przesadzę pisząc, że to jedno z najlepszych polskich fantasy jakie miałam przyjemność czytać! Dziękuję Autorce za możliwość poznania Apopi i czekam na więcej, gdyż to pierwsza część przygód Apopi, a niebawem pojawi się kontynuacja❤️

Zapraszam was na kilka słów o książce pełnej magii , elfów, bohaterki z krwi i kości oraz historii która wciąga od pierwszych stron by na końcu zostawić nas w szoku, niedowierzaniu oraz ekscytacji przed kolejnym tomem.

"Hegemon Apopi" J.K. Komuda zaczarowała mnie najpierw swoją okładką, uwierzcie na żywo te kolory prezentują się jeszcze lepiej ❤️ do tego wszystkiego jeszcze elfy , które kocham od czasów władcy pierścieni 😊 (ahh ten Legolas) . Tutaj w krainie elfów to one panują a ludzie są ich niewolnikami, służącymi, zabawkami , traktowani gorzej niż zwierzęta . Apopi trafia do tego świata i choć jest człowiekiem pełni rolę taką jak elf. Jak możemy przypuszczać wielu osobom to się nie podoba i nie potrafią się pogodzić że człowiek ma takie prawa jak oni .

Muszę przyznać że od początku polubiłam Apopi , lekka wariatka, studentka zmęczona byciem dorosłym, jej życie na ziemi kończy się nieoczekiwanie , trafia do świata tak innego od tego w którym żyła. Czuję się zagubiona, pełna strachu i woli walki by się z niego wydostać. Z jednej strony wie że musi się dostosować by przeżyć z drugiej nie potrafiąca zrozumieć dlaczego elfy tak gardzą ludźmi i potrafią być tak brutalni w stosunku do nich. Rozdarta pomiędzy tym co powinna a ludzkimi odruchami, których nie potrafi w sobie stłumić. Oczywiście by było ciekawie mamy tu dwie męskie postacie które znajdą swoich fanów. Hegemon Shiro to elf , syn Nestorki , pełny zewnętrznego piękna , któremu ulega płeć piękna . Mężczyzna który wie jakie robi wrażenie , chodzi z głową zawsze dumnie podniesioną jednak bardzo łatwo wyprowadzić go z równowagi. Mamy też Sheuta , zabójcę przez którego nasza bohaterka znalazła się w tej całej sytuacji i w tym świecie. Który wybrał ją na swoją Panią , korzystając z swojego prawa. Tajemniczy, mroczny, który jest niczym cień. Mężczyzna zagadka , który ma w sobie wewnętrzny mrok , który chcielibyśmy odkryć.

Bardzo przyjemnie spędziłam z tą książką czas , dałam się porwać Apopi, Elfom i ich historii, tradycji i obrzędom. Pełnej z jednej strony miłości, rozpusty, balów , tańców , drugiej brutalności i obrzydzenia do rasy ludzkiej. Jeśli chcecie poznać świat pełen magii, naturalnego piękna jednak pod nim skrywający obłudę, strach i nienawiść a do tego bohaterów gdzie nie można rozróżnić kto jest wrogiem a sprzymierzeńcem to będzie to książka idealna dla was. Bardzo się cieszę że niedługo premierę będzie miał drugi tom tej historii , bo tak nie można kończyć książki 😜

Hegemon Apopi: Córa Lasu to pierwsza część serii fantasy autorstwa J.K.Komudy, wydana przez bookedit

Fabuła rozpoczyna się w barze, gdzie główna bohaterka dorabia jako barmanka podczas trwania studiów. Jednym z klientów okazuje się tajemniczy mężczyzna skrywający twarz pod kapturem i to właśnie on zmienia całe jej dotychczasowe życie o 180 stopni w momencie kiedy przebija jej serce sztyletem. Jednak nie umiera... budzi się w zupełnie innym świecie.

Świecie, w którym ludzie są tylko niewolnikami na usługach elfów. Apopi otrzymuje wysoki elficki tytuł jak na rasę, którą reprezentuje i musi poradzić sobie w nowej, niełatwej rzeczywistości.

Lubię poznawać mniej znane książki, odkrywać perełki literatury i nie czytać tego, co jest na ustach wszystkich. Ale wraz z tym powstają pewne obawy co do jakości - bo nikt nie lubi czytać gniotów. Na szczęście moje obawy zostały całkowicie rozwiane, a Hegemon Apopi stała się jedną z najlepszych książek jakie przeczytałem w 2022 roku.

Przez całe 322 stron jak zgorzchniały maruda starałem się znaleźć wady tej książki i mógłbym tutaj niektóre wymienić. Przede wszystkim brakowało mi pewnego szlifu konstrukcji świata (może jakieś geografii, bardziej złożonych zasad, reguł i prawa), denerwowały mnie japońskie imiona, które w moim guście nie pasowały do klimatu, a także brakowało mi jakiegoś punktu kulminacyjnego oraz większej ilości akcji. Ale żadne z wymienionych elementów nie zaprzeczy temu, że książkę czytało mi się po prostu SZALENIE dobrze.

Pani Komuda sprawiła, że zostałem wciągnęty w wykreowany świat jak w bagno, a klimat krainy pełnej rozpustnych i zepsutych elfów świetnie nadawał pewnego pazura książce. Zakochałem się w historii, postaciach i w uczuciu czystej radości, jakie miałem podczas czytania. Główna bohaterka Apopi jest człowiekiem z krwi i kości, ma swój indywidualny charakter, który naprawdę można polubić. Chociaż martwię się o jej słabość do alkoholu! Ale z drugiej strony nie można się dziwić, jeśli chodzi o sytuację w jakiej się znalazła. Pozostałe postacie też mają swoją duszę, nie są prostymi wydmuszkami z jedną dominującą cechą. Świat Lasu Północnego tętni własnym życiem, ma swoją historię (skromną i krótką, ale ma) i cechuje się swoimi własnymi zasadami, obyczajami oraz rozpustną kulturą~

Akcja nabiera niebywałego tempa przy ostatnich 20 stronach, aż czytałem z wyraźnym przyspieszonym biciem serca i głębszym oddechem. A nie zdarza mi się to często! Naprawdę nie wiem jak i kiedy tak szybko minęły mi te 322 strony. Po ostatnich problemach z gatunkiem fantasy miałem obawy czy może już wypaliłem się czytając tego typu książki. Na szczęście Hegemon Apopi przywrócił mi moją miłość do fantasty. Z zapartym tchem czekam na tom drugi, który ma ukazać się jesienią 2022 roku.

Podsumowując Hegemon Apopi: Córa Lasu to niezwykle zaskakujący i wciągający debiut J.K.Komudy. Książkę po prostu pochłania się jak zimne lody w upalny dzień zapominając na parę wieczorów o otaczającym nas świecie. Jest to książka obowiązkowa dla fanów zarówno fantasy jak i romansów. To nie rewolucja. To nie książka, która zdefiniuje gatunek fantasy na nowo, ale to po prostu niesamowicie dobra rozrywka - a chyba też o to chodzi w naszej miłości do czytania książek!

„Zakończyłaś swoje biesiadowanie dopiero wtedy, gdy stwierdziłaś, że jest ci niedobrze. Wstałaś od stołu, opuściłaś twoich przysypiających towarzyszy i wytoczyłaś się z lokalu. Weszłaś sama dziarsko na górę po drabinie, usiadłaś przed wejściem do kwatery i powiedziałaś, że nie idziesz spać, bo ci się nie chce, po czym zasnęłaś.”

Czy mogłabym Wam lepiej zaprezentować główną bohaterkę Apopi, niż po prostu tym cytatem? Sądzę, że nie.

Apopi jest barmanką. Od kilku dni do jej pracy przychodzi mężczyzna, który nigdy niczego nie zamawia, tylko siedzi, tłumacząc że na kogoś czeka. Jednak za każdym razem nikt do niego nie dołącza. Jakby tego było mało, dziewczyna zaczyna dostrzegać go również poza pracą i to tuż pod jej oknami! Czuje się obserwowana. Myślicie, że ma paranoję? Nie tym razem. Apopi zostaje przez niego zamordowana. Umiera, ale nie do końca. Ożywa, w innym świecie, zamieszkałym przez elfy. Tylko, że ona nie jest elfem, a jednak dostąpiła zaszczytu bycia Hegemonem, co jak dotąd, nie przytrafiło się żadnemu człowiekowi.

Od razu powiem, że bawiłam się przy tej książce naprawdę dobrze! Apopi to zabawna postać, która pali, klnie i ma gdzieś wszystkie zasady. Lubię takie bohaterki. Kilka razy parsknęłam śmiechem przy jej wypowiedziach. Jej relacja z Zabójcą Sheutem to dla mnie jeden, wielki wątek komediowy, choć bywały też momenty wywołujące zupełnie inne emocje. Musicie wiedzieć, że każdy Zabójca ma obowiązek służyć swojemu Hegemonowi. A jak to mogło wyglądać na początku, w przypadku pyskatej Apopi, wściekłej za to, że ją zamordowano, to możecie sobie tylko wyobrazić...

Kolejną ważną osobistością w Północnym Lesie, do którego trafiła nasza bohaterka, jest Shiro. Elf o długich, jasnych włosach, mający wielkie powodzenie u płci przeciwnej. To on podjął się trudnego zadania, wprowadzenia Apopi do swojego świata. Przez całą książkę przypominał mi mieszaninę kilku postaci ze znanych mi anime. W swym charakterze, jak i w wyglądzie miał w sobie coś stereotypowo japońskiego. Wiecie, ten taki popularny, przystojny typ z długimi włosami. To właśnie jest Shiro!

Ogromnie spodobało mi się to, jak podzielone zostały elfy. Każda część lasu była zamieszkiwana przez inną grupę, która miała zupełnie inne cechy wyglądu, sposób bycia i charaktery. Cieszę się, że w książce zostało wyjaśnione to, dlaczego tak właśnie jest. Apopi trafiła do elfów bardziej rozwiązłych, co przyniosło kolejne zabawne momenty. Fajne było też to, że dla elfów płeć osoby, z którą chciały się związać nie miała zupełnie żadnego znaczenia.

Pochwaliłam, to teraz trochę pomarudzę, ale tylko trochę. Gdy Apopi trafiła do świata elfów, byłam tak samo ogłupiała, jak i ona. Nie wiedziałam co się dzieje i dlaczego, przez co nie domyślałam się nawet, w jakim kierunku zmierza fabuła. Jak to się mówi – wiem, że nic nie wiem. Oczywiście dla wielu czytelników taki zabieg jest atutem. Ja go w fantasy nie lubię, bo o wiele przyjemniej czyta mi się, gdy wiem, w jaki sposób funkcjonuje świat i w spokoju mogę obserwować nieporadność bohatera. Ale to tylko moja osobista preferencja, miejcie to na uwadze!

„Hegemon Apopi” kończy się tak, że ma się ochotę sięgnąć po kolejny tom, którego oczywiście jeszcze nie ma. Pani autorko, ja nie popędzam, ale weź się pośpiesz. A wszystkim tym, którzy jeszcze nie czytali, serdecznie polecam zapoznać się z tą książką.

Książkę przeczytałam w jeden dzień, bardzo wciągającą : śmiałam się, denerwowałam. Nie mogę się doczekać drugiej części, ponieważ zakończyła się w bardzo ważnym momencie.

Znacie to szczęście gdy uda Wam się wygrać w rozdaniu książkę, o której od dawna myślicie by sięgnąć i przeczytać? Ja zdecydowanie mogę się tym szczęściem pochwalić bo w moje ręce t książka "Hegemon Apopi" autorstwa Justyny Komudy wpadła właśnie dzięki rozdaniu zorganizowanemu na instagramowym profilu autorki. Książka została wydana nakładem wydawnictwa BookEdit i jest to pierwszy tom sagi "Córa Lasu". Jest to powieściowy debiut Justyny, która jest nie tylko zdolną pisarką ale okazała się również bardzo sympatyczną osobą.

Gdy poznajemy Apopi jest ona studentką i barmanką wieczorami. Pewnego wieczoru jej uwagę przykuwa młodzieniec ukrywający swą twarz pod kapturem. Dochodzi do ich konfrontacji, która niesie za sobą późniejszy atak owego mężczyzny na naszą bohaterkę i przebicie jej serce sztyletem. Apopi budzi się po tym wydarzeniu niczym ze strasznego koszmaru lecz w innym świecie. Piękno natury i czystość tego świata może nas zwieść i omamić, jednak nie jest ON taki jaki się wydaje. Świat ten bowiem okazuje się niezwykle brutalny dla ludzi... Panami w nim są bowiem elfy. To elfy są hegemonami i panami zabójców, którzy pochodzą z rasy ludzi. Lecz teraz takim hegemonem zostaje człowiek z innego świata. Czy Apopi uda się znaleźć sprzymierzeńców i przyjaciół w nowym świecie? Czy uda jej się uciec i wrócić do życia sprzed ataku? Jak wobec przyjęcia tytułu należnego tylko elfom przez człowieka zareagują inne plemiona elfów? Jeśli jesteście ciekawi losów Apopi to koniecznie sięgnijcie po tą książkę! Jest to najwyższej klasy fantastyka.

Uwielbiam to mało powiedziane! Ta powieść jest idealna pod każdym calem! Podróże między światami, złe i nikczemne elfy, które jak zawsze mają piękny wygląd i ponadczasowy wydźwięk tego zjawiska, że to co piękne często jest uosobieniem zła i nie warto ufać tylko temu co się widzi. Ciekawe postacie i kreacja świata przedstawionego w powieści. Jedyne czego mi brakuje to kolejnej części w moich rękach.

Dziękuję autorce za to, że wyróżniła mnie wygraną w swoim rozdaniu i za piękną dedykacje w książce. Wyczekuje kolejnych części tej sagi bo coś czuję, że czeka nas znacznie więcej przygód i zaskakujących wydarzeń.

Czy jest ktoś kto nigdy nie lubił bajek? Te magiczne krainy i ich mieszkańcy przywołują nas swoim klimatem. Czy fantasy nie jest właśnie swoistą baśnią dla starszych dzieci? Książki z tego gatunku pozwalają na eksplozję wyobraźni, zwłaszcza, gdy są tak dobrze napisane jak ,,Hegemon Apopi".

Kim jest Apopi? To młoda kobieta, która jest studentką i dorabia sobie w barze. Pełna energii i delikatnie mówiąc trochę zadziorna, właściwie to bardzo zadziorna. Ma swoje życie, znajomych, przyjaciółkę. Ma swoje marzenie i plany. Jednak pewnego dnia zostaje napadnięta i śmiertelnie zraniona sztyletem. Konsekwencją tego zdarzenia jest to, że przenosi się wraz ze swoim zabójcą do krainy elfów. Nie jest to przypadek, została wybrana, ale po co i przez kogo? Tego Wam nie zdradzę, o tym musicie przeczytać sami.

Cóż to była za cudowna podróż. Ten świat mnie zauroczył, przez całą czytelniczą drogę czułam subtelny powiew świeżości. Autorka tak smacznie prowadzi czytelnika przez opowieść, że trudno uwierzyć iż to debiut. Jest tempo, jest feria barw i zdarzeń, jest magicznie, ale i niebezpiecznie. A wszystko to okraszone delikatną nutą erotyzmu. Idealna kompozycja, wyważona i subtelna, a jednocześnie pochłaniająca do głębi.

Autorka ma piękny dar snucia doskonałej opowieści. Delikatnie buduje klimat, a dzięki temu, nie wiadomo kiedy jesteśmy w centrum wydarzeń. Opisy pobudzają wyobraźnię czytelnika i pozwalają poczuć ten świat, tak nowy a w odbiorze tak znajomy i bliski. Lekkość pióra i niebanalna wyobraźnia to ogromne atuty pisarza, a Pani Justyna jest nimi obdarzona. Historia jaką stworzyła, toczy się sama, wszystko jest naturalne i oczywiste, a przecież to świat elfów a nie nasz. Jednak nie ma się poczucia nierealności tej opowieści i to jest zdumiewające.

Jestem tak zachwycona tą powieścią, że na jej kontynuację będę oczekiwać jak spragniony na wodę.

To taka bajka dla starszych dzieci, ale jaka bajka. Cieszyłam się, że mam chwilę przerwy by przeczytać choć trochę i poznawać ten elfi świat razem z Apopi. Teraz..... zaczynam już tęsknić

"-Co Ty robisz?! Elfy nie znają łez! Nie okazują słabości, bo to cecha ludzka. Wszystko, co ludzkie godne jest tylko pogardy. A Ty musisz się starać z wszystkich sił, by udowodnić, że nie jesteś człowiekiem!"

Hegemon Apopi to pierwszy tom serii pt. Córa lasu jest to powieść z gatunku fantasy. W świecie elfów każdy człowiek jest służącym, znaczącym w hierarchii mniej niż zwierzęta. Pracuje, służy u boku swojego pana- hegemona, którym jest elf. Apopi to młoda studentka, dorabiająca sobie jako barmanka, aż do momentu, kiedy ubrany w czerń mężczyzna zabija ją. Jednak dziewczyna wciąż żyje, przenosi się do przedziwnej krainy, gdzie otrzymuje tytuł i własnego sługę. Jak dziewczyna poradzi sobie z taką rewelacją, czy odnajdzie się w nowym świecie? Co zrobią elfy, których odwieczne zasady zostały nagięte?

Bardzo lubię czytać fantastykę, gdyż ten gatunek stwarza dla autora świetne pole do popisu, wyzwala wyobraźnię, tak samo, jak u czytelnika, który potem czyta całą historię- wyobrażając sobie ten świat. Hegemon Apopi to opowieść o krainie, która rządzi się swoimi prawami, jednak te zostały w pewien sposób zachwiane, powodując lawinę wydarzeń w tym niegdyś spokojnym miejscu. Bardzo przyjemnie czytało się tę opowieść, to z powodu ciekawego stylu pisarskiego autorki i rozbudowanych, aczkolwiek niemęczących opisów, które wyśmienicie zarysowywały obraz krainy dla pobudzenia naszej wyobraźni. Dodatkowo opis przykuł moją uwagę, nie miałam okazji czytać nic podobnego w przeszłości, dlatego cała fabuła była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem, gdyż czułam powiew czegoś nowego, świeżego. Apopi to też dość specyficzna bohaterka- jest silną, zadziorną kobietą, nie poddaje się od razu, co było kolejnym plusem dla książki. Według mnie autorka ma talent, jest to bardzo udany debiut, który przenosi czytelnika w krainę pełną cudów, jednak bardzo niebezpieczną. Polecam wszystkim, a sama czekam na kolejne części! 🥰

Bardzo dziękuję wydawnictwu @[Adres usunięty] za egzemplarz ❤

Kiedyś świat był inny — westchnął. - Był pełen pysznych ludzi niszczących wszystko, co stanęło im na drodze."

*

Appopi to zwykła dziewczyna — studiuje dlatego, że wszyscy to robią i pracuje jako barmanka, żeby jakoś się utrzymać. Pewnego wieczoru do baru, w którym dorabia, trafia tajemniczy klient, który jak się niebawem okazuje, całkowicie odmieni... a może raczej odbierze jej dotychczasowe życie. Jak poradzi sobie Apopi, gdy trafi do niezwykłego świata elfów i będzie zmuszona stać się jedną z nich ?

*

Intrygujący i niecodzienny... To chyba najlepsze określenia debiutu @[Adres usunięty]a , o czym świadczyć może już sam tytuł - "Hagemon Apopi" .

*

Pierwszym i najważniejszym (moim zdaniem) "niecodziennym" rozwiązaniem fabularnym jest to, że czytelnik wie dokładnie tyle, co główna bohaterka, czyli właściwie na początku niewiele . Przez to, że zarówno Apopi, jak i my jesteśmy trzymani w niewiedzy, początek książki wydał mi się chaotyczny, a świat niekompletny. Dopiero z czasem wszystko się rozjaśniło i zaczęłam doceniać tę historię.

*

Poza powyższym, chciałabym też:

🌱 Zwrócić uwagę na samą Apopi, która jest świetnie wykreowaną postacią. Naprawdę ją polubiłam.

🌱 Pochwalić nienachalny i przyjemny w odbiorze romans, który co ciekawe wcale nie zdominowała fabuły.

🌱 Wyróżnić kreację świata, która jest ciekawa i fajnie łączy te bardziej "oklepane" motywy, ze świeżymi pomysłami.

🌱 Wspomnieć, że rozbroił mnie elf z "problemami psychicznymi" ... Nie chcę spoilerować, ale płakałam ze śmiechu, kiedy Appopi o tym mówiła, zaraz po tym, jak podczas czytania sama tak pomyślałam.

🌱 Ponarzekać na brak wyraźnego celu w fabule. Chociaż akcja toczyła się do przodu — raz szybciej, raz wolniej - to ja właściwie do końca nie wiem, gdzie zmierza ta historia.

*

Ogólnie książkę oceniam na 7½/10, to bardzo udany debiut, a po zakończeniu, jakie nam zafundowano zdecydowanie czekam na więcej.

*

Książka wpadła w moje ręce trochę przypadkowo. Nie słyszałam o niej wcześniej, jednak, kiedy ją zobaczyłam, najpierw zaintrygował mnie tytuł, później przeczytałam opis i przepadłam. Pomyślałam sobie, że skoro to książka o elfach, to muszę ją przeczytać. I jestem bardzo z tej decyzji zadowolona. Bo "Hegemon Apopi" to książka inna niż wszystkie. Świeża, przełamująca schematy, proponująca mnóstwo nowych rozwiązań, pokazująca świat elfów od zupełnie innej strony. Największą zaletą powieści jest to, że nic tu nie jest oczywiste. Od samego początku pojawia się w głowie multum pytań, nawet dość podstawowe sprawy długo pozostają tajemnicą. Ponieważ wiedziałam z opisu, że Apopi zostanie zabita, a później nadal będzie żyła, od początku wyczekiwałam tego momentu. Myślałam, że od razu wiele się wyjaśni. Ale nic z tego. Po tym, jak morderca przebija jej serce sztyletem, dziewczyna budzi się na polanie wśród nieznanych sobie istot. Jest w szoku, skołowana, nie wie, gdzie jest i po co. No i przede wszystkim nie wie, jakim cudem wciąż żyje. Czytelnik również tego nie wie. Nie martwcie się jednak, bo chociaż odpowiedzi nie pojawiają się od razu, z biegiem lektury wszystko się wyjaśnia i wszystkie brakujące elementy wskakują na swoje miejsce, tworząc klarowną i spójną całość.

Elfy Lasu Północnego, bo z nimi mamy do czynienia w powieści, to ciekawe istoty. Różnią się od ludzi wyglądem, są wyższe, szczuplejsze, mają charakterystyczne uszy i żyją dużo dłużej. Są jednak do ludzi bardzo podobne, chociaż same nigdy nie chciałyby tego przyznać. Chodzi mi w tym miejscu głównie o okazywanie przez nie emocji. Deklarują, że nie znają łez, że nawet nie wiedzą, jak zachować się w sytuacji, kiedy ktoś płacze, taki Shiro jednak nie ma z tym najmniejszego problemu. Apopi, jak to człowiekowi, zdarza się płakać dość często i widać jak na dłoni, jak łzy dziewczyny działają na tego elfa. Chociaż jest twardy i nieustępliwy, w obliczu jej łez staje się miękki i troskliwy. Dziewczynę szokuje jeszcze jedna rzecz, chociaż w sumie nie powinna, bo w świecie, z którego pochodzi, ludzie są przecież bardzo różni. Otóż elfy prowadzą dość rozwiązły tryb życia. Lubią się bawić, wliczając w to uciechy cielesne. Nie zawierają małżeństw, rzadko wchodzą w stałe związki, lubią zmieniać partnerów i nie zwracają uwagi na ich płeć. Od początku zagadką jest, dlaczego, mimo wyraźnej niechęci, elfy akceptują Apopi w roli hegemona. Taka rola zarezerwowana jest tylko dla jednego z nich, jest to zaszczytna pozycja, której na pewno nie powinien sprawować człowiek. A Apopi człowiekiem przecież jest. Elfy nienawidzą ludzi, pogardzają nimi, wykorzystują ich do najcięższych prac, do tych lżejszych, które mogłyby wykonać same zresztą również. Bo ludzie to służący. Każdy hegemon zresztą swojego służącego ma. A właściwie to ów służący, nazywany tutaj zabójcą sam wybiera sobie hegemona. Dlaczego Sheut wybrał Apopi? Jak to się stało, że w ogóle udało mu się przeforsować ten niedorzeczny pomysł, aby wprowadzić do społeczności człowieka i uczynić go równego elfom? Na te i inne pytania odpowiedź znajdziecie w książce. Jak już wspomniałam, na odpowiedzi trzeba trochę poczekać, ale naprawdę warto.

Podoba mi się świat stworzony przez autorkę i zasady, według których funkcjonuje. Podobają mi się bohaterowie, a w szczególności Apopi, która próbuje się w tym wszystkim jakoś odnaleźć i co chwilę popełnia gafę za gafą. Fajny jest Sheut, jej zabójca i oddany sługa, którego ona stara się traktować na równi ze sobą, ale ON się na to nie godzi. Ciągle jej powtarza, że aby dopasować się do tej społeczności, musi być bardziej elfia od samych elfów. Co, między innymi, oznacza traktowanie ludzi z góry. Najbardziej podoba mi się jednak, że dziewczyna ma swoje zasady. Znalazła się w zupełnie nowej dla siebie sytuacji, nikt nic jej na początku nie wyjaśnił, wszystko musiała odkrywać sama. I chociaż chciała być akceptowana, starała się jak mogła, aby nie podpaść elfom, była wierna swoich zasadom. Fajna babka, twarda, z pazurem, budząca zainteresowanie. Nic dziwnego, że od razu zawróciła w głowie jednej elfce, a i białowłosy Shiro powoli tracił dla niej głowę. Jeśli chodzi o tego wymuskanego elfa, początkowo nie wzbudził mojej sympatii. Wydał mi się zbyt bezpośredni i odpychający. Jednak z biegiem lektury także ta postać zyskuje. Tak naprawdę wśród elfów jest jedynym sprzymierzeńcem Apopi i chociaż czasem zachowuje się jak typowy dupek, widać, że dziewczyna może na niego liczyć. Bohaterów w powieści jest więcej i wszyscy oni zostali bardzo dobrze nakreśleni. W międzyczasie poznajemy też inne rasy elfów, które zamieszkują inne części lasu i oni także zostali przedstawieni w wystarczający sposób. Nie mam do kreacji postaci żadnych zastrzeżeń. Jedynie akcja mogłaby być trochę bardziej dynamiczna, jeśli o mnie chodzi. Doceniam wysiłek włożony w przepiękne opisy przyrody, bo przecież większość akcji dzieje się w lesie. Fajnie się to czyta, jednak główne wydarzenia toczą się, w moim odczuciu, trochę zbyt wolno. A może zbyt szybko chciałam poznać wszystkie odpowiedzi? Kto wie ;) Narracja pierwszoosobowa doskonale sprawdza się w tej książce. Głos oddany głównej bohaterce pozwala zajrzeć głęboko w jej myśli. Możemy zobaczyć, jak ona się z tym wszystkim czuje, jak się odnajduje w nowej sytuacji. Jeśli chodzi o wątek romantyczny, o którym jeszcze przed lekturą zdążyłam gdzieś przeczytać, właściwie go nie ma. Nic nie dzieje się w książce szybko, tak samo relacje budują się w odpowiednim dla nich tempie. Trochę iskrzy między Apopi a Shiro, ale równie dobrze można powiedzieć, że coś się wydarzy między dziewczyną a jej zabójcą. Zauroczonej nią elfki Apopi nie chce, dlatego tę relację można skreślić na samym początku. Jednak w przypadku wspomnianych dwóch mężczyzn, przez całą powieść sprawa nie jest oczywista. I to też bardzo mi się podoba, bo wolę, kiedy uczucia między postaciami tworzą się powoli, bo wypadają zdecydowanie bardziej autentycznie. No a zakończenie książki to naprawdę mistrz! To niezły cliffhanger, który każe niecierpliwie czekać na kolejną część. A, i podobał mi się w powieści bardzo również humor i rozkminy Apopi. Dziewczyna jest po prostu genialna!

"Hegemon Apopi" to kolejny bardzo dobry debiut i kolejna świetna fantastyczna powieść na naszym rodzimym rynku. Książka urzeka klimatem, ilością tajemnic do odkrycia i bohaterami z krwi i kości, których nie sposób nie lubić. Autorka stworzyła od podstaw ciekawy świat, w którym jeszcze wiele pozostaje do odkrycia. Gorąco polecam!

Debiutancka książka autorki zwaliła mnie z nóg i skradła moje serce. Jestem pod ogromnym wrażeniem poznanej historii, która troszeczkę w jednym rozdziale przypominała mi „Avatar”. Ciekawa i pasjonująca opowieść totalnie mnie wciągnęła i zaowocowała nieprzespaną nocą. Pełna tajemnic i intryg fabuła, bajkowy, magiczny świat zamieszkany przez elfy oraz główna bohaterka, która jest pyskata, mówi to co jej ślina przyniesie i ani myśli podporządkować się regułom tam panującym, powoduje, że lektura porywa i czyta się ją bardzo szybko. Nie można tu się nudzić, genialne opisy są takie barwne, dialogi ciekawe oraz zabawne i ten wątek miłosny. Przepadłam z kretesem i pokochałam powieść. Muszę przyznać, że autorka pięknie i plastycznie pisze, wszystkie wątki wpasowały się idealnie i dopracowane są przez nią w najdrobniejszym szczególe. Niestety książka kończy się w takim momencie, że teraz moją głowę rozsadza gonitwa myśli i zastanawiam się jak potoczą się dalsze losy Hegemon i Sheuta. Dlaczego trzeba tak długo czekać na kolejny tom!?!

Studentka pracująca wieczorami w knajpie jako barmanka, wracając po pracy do domu została zaatakowana przez tajemniczego, zakapturzonego mężczyznę, który wbił jej sztylet w serce. Jednak po natychmiastowej śmierci, dziewczyna budzi się w tajemniczym lesie północnym, gdzie zamieszkują dziwne postacie przypominające ludzi. Okazuje się, że są to elfy, które nienawidzą ludzi, zmuszają ich do ciężkiej i służalczej pracy. Wyjątkiem staje się Apopi, która nagle staje się członkiem tej społeczności i dostaje tytuł, który noszą tylko elfy. Niestety nie wszyscy są jej przychylni.

Dlaczego została zamordowana i jakim cudem żyje? Dlaczego stoi na równi z córami lasu? Kim jest zabójca, dlaczego musi jej służyć? Jaki los czeka ją w tym nowym świecie?

Powiem wam tylko tyle, że ta powieść to prawdziwa petarda wśród fantastyki. Jestem przekonana, że przypadnie wam do gustu. Nie przytłaczają tu opisy, elfi świat jest wspaniale i przystępnie ukazany. Ostry i twardy charakterek głównej bohaterki dodaje smaczku tej lekturze, jej zadziorna natura i niewyparzony jęzor wpędzą ją w niejedne kłopoty. Polecam!

Cóż ... znów mam wrażenie, że czytałam książkę inną niż wszyscy. Opis mnie zaciekawił, opinie i recenzje również. Niestety książka wcale.

Elfi świat wymyślony przez autorkę mnie nie zachwycił. Brakowało mi szczegółow i dopracowania stworzonego świata, atmosfery i intrygujących bohaterów. Szczerze mówiąc, akcja jest mało dynamiczna, a książka przegadana i nużąca. Naprawdę wyczekiwałam momentu, aż doczytam ostatnią stronę. Szczególnie wynurzenia głównej bohaterki były dość irytujące, podobnie jak ona sama.

Miałam wrażenie, że autorka nie miała pomysłu, jak poprowadzić akcję. Gdzieś się pogubiła. Może początek był dobry, ale całość się rozmyła.

Raczej po drugą część nie sięgnę.