Gwiazdy jak pył. Imperium Galaktyczne. Tom 1

PRZYGODOWA SPACE OPERA

Asimova kojarzymy przede wszystkim jako twórcę dwóch dzieł: cykli „Fundacja” i „Roboty” – ten drugi nawet ci unikający książek kojarzą z pewnością z filmu „Ja, robot”. Wielki mistrz fantastyki i wizjoner stworzył jednak więcej świetnej prozy, w tym znakomity cykl „Imperium Galaktyczne”, którego pierwszy tom doczekał się właśnie wznowienia. I jeśli nie mieliście jeszcze okazji poznać tej historii, powinniście to jak najszybciej zmienić, bo jest tego warta.

Biron Farrill nie podejrzewał, co los dla niego szykuje. Był po prostu jeszcze jednym studentem Uniwersytetu Ziemskiego. Może nieco bardziej naiwnym, niż jego koledzy, może z większym statusem – jego ojciec był w końcu rządcą – ale nic poza tym. A teraz trafia w sam środek intrygi, która wywraca jego życie do góry nogami. Ktoś porywa i morduje jego ojca, a w pokoju w akademiku chłopaka podkłada bombę radiacyjną. Biron nie ma innego wyjścia, jak wyruszyć na kosmiczną przygodę, od której zależeć będą losy Galaktyki!

Brzmi to trochę, jak młodzieżowa przygodówka pożeniona ze space operą, prawda? I może jest w tym nieco racji, ale tylko nieco, bo ta wydana w 1951 roku powieść jest jednocześnie dziełem dojrzałym, pozbawionym wad i naiwności gatunku young adult i oferuje wszystko to, co najlepsze w klasyce science fiction. Czyli opowieść, która porywa zarówno fabularnie, jak i stylistycznie, satysfakcjonuje i dostarcza rozrywki na poziomie.

Opowieść ze świetnie pomyślanym światem, znakomitymi bohaterami czy imponującą autorską wizją a czasem rozmachem. Ma swój klimat, czasem, pod względem akcji, miałem tu pewne skojarzenia z „Diuną”, ale bardzo odległe, do tego rzecz jest widowiskowa, ale zarazem to nie pusta rozrywka. Świetnie przy tym napisana – jak większość klasycznej już literatury – urzeka także stylem i właściwie wszystkim, co tu znajdziemy, z przemyśleniami autora, ukazującymi jego wiedzę, ale i inteligencję, włącznie.

Po prostu dobra lektura dla miłośników fantastycznych, kosmicznych wrażeń. Rzecz mająca w sobie i dziecięcy zachwyt tym, co nieznane, i świetną akcję. Coś dla młodszych i dla starszych, szczególnie ceniących sobie dobrą literaturę. Taka, którą można odbierać zarówno na poziomie stricte rozrywkowym, jak i doszukiwać się w niej czegoś więcej. A przede wszystkim dobrze bawić, bez chwili znudzenia czy zawodu.

Nie znacie? Poznajcie koniecznie, bo warto. Nawet jeśli nie jest to najsłynniejsze dzieło mistrza, pozostaje równie warte poznania, co „Fundacja” i „Ja, robot”. I warto też nadmienić, że jest naprawdę świetnie wydane.

Gwiazdy jak pył jest to stosunkowo krótka powieść, licząca niecałe 250 stron, którą przeczytałem w dosłownie dwa wieczory. To lekka i przyjemnie napisana space opera, pełna przygód, z wartką akcją, podróżami międzygwiezdnymi, misternymi intrygami i wątkiem miłosnym. Sama zaś fabuła nie jest wielce skomplikowana i Asimov nie zaskoczy niczym starych wyjadaczy, którzy przeczytali niejedną space operę. Niemniej jednak powieść nie pozwala się nudzić i z uwagą śledziłem losy bohaterów. W całą tę historię Asimov zręcznie wplata wiele rozważań na temat natury ludzkiej, społeczeństwa, czy bomb atomowych, które są uważane przez bohaterów za przestarzałe. Jednocześnie niektóre tradycje uważane współcześnie za przeżytek, są wciąż obecne w historii Asimova, takie jak wydawanie córki za mąż w imię racji stanu, czy politycznych korzyści.

W tak krótkiej historii dowiadujemy się jedynie niezbędnych informacji o odwiedzanych planetach, nowych technologiach, statkach kosmicznych i różnych społeczeństwach. Z początku troszkę mnie to zdziwiło, ponieważ spodziewałem się większej liczby opisów, ale w miarę czytania przekonałem się, że Asimov przekazuje tylko niezbędne dla fabuły informacje, bo więcej wcale nie jest potrzebne. Dzięki temu powieść czyta się szybko, akcja jest wartka, a jednocześnie stopniowo poznajemy wszechświat, jaki przemierzają bohaterowie i nie ma się poczucia przesytu informacji.

Gwiazdy jak pył jest to lekka i niezbyt skomplikowana space opera, ze świetnymi bohaterami, pełna przygód i intryg. Już się nie mogę doczekać lektury kolejnego tomu Imperium Galaktycznego!

Klasyka literatury science fiction i pozycja obowiązkowa dla wszystkich osób interesujących się tym gatunkiem literackim. Miałam okazję tę powieść, jak i całą serię, przeczytać wcześniej. Dzięki temu wznowieniu postanowiłam ją sobie przypomnieć. Ponownie mnie ona zachwyciła i mogę o niej pisać jedynie w samych superlatywach.

"Imperium Galaktyczne" to tak samo wybitny cykl, jak "Fundacja" czy "Roboty". Ta otwierająca go powieść jest doskonałym tego przykładem. Isaac Asimov stworzył coś z rozmachem jak na czasy, w których wydana została ta książka. Po wielu latach nadal zaskakuje ona wieloma intrygującymi wątkami, światami i postaciami. Wszystkie elementy składające się na nią zostały dobrze dopasowane i wyważone. Właściwie jest to według mnie wzorcowa książka w swoim gatunku. Pozostaje sięgnąć po nią i się o tym przekonać.

PopKulturowy Kociołek:

Głównym bohaterem dzieła jest Biron Farrill, niewinny student Uniwersytetu Ziemi, który nagle pewnej nocy zostaje wplątany w wielką kosmiczną intrygę. Jego spokojne i poukładane życie, nagle zostaje wywrócone do góry nogami. On sam staje się marionetką w grze dwóch różnych stron. Zarówno despotyczni Tyrani, jak i próbujący ich obalić buntownicy, chcąc go jakoś wykorzystać. Kiedy zdaje on sobie sprawę z tego, że jest tylko pionkiem w wielki grze, próbuje działać na własną rękę. Walka o władze jest jednak o tyle niebezpieczna, że każdy najmniejszy błąd z jego strony może zakończyć się tragicznie. Dotyczy to nie tylko jego samego, ale również innych osób, z którymi nawiąże on bliższe relacje.

Fabuła książki Gwiazdy jak pył (pierwsza część trylogii Imperium Galaktyczne), dla wielu czytelników może wydawać się dosyć prosta. Miłośnicy gatunku dostrzegą tutaj wiele klasycznych schematów space opery, które na przestrzeni lat zostały wykorzystane na wszystkie możliwe sposoby. Decydując się sięgnąć po ten tytuł, należy jednak pamiętać, że jest to novelka, która pierwotnie pojawiła się początkiem lat 50. (kiedy to space opery ledwie co raczkowały).

Asimov jest jednak jednym z niewielu twórców, którzy uwielbiali wydobywać z „prostoty” nieprzebraną głębię. Jeśli więc da się tytułowi szanse i mocniej wgryzie w ten kawałek kosmicznego tortu, to otrzyma się należytą porcję galaktycznej słodyczy. Kilka sztampowych i przewidywalnych wątków oraz niekoniecznie potrzebne nader melodramatyczne dialogi są kontrowane przez doskonale dawkowane napięcie fabularne, dobrze rozwijającą się międzygwiezdną przygodę i umiejętną próbę pokazania politycznego bagna, gdzie tak naprawdę nie ma dobrej i złej strony.