Guwernantka

Ciekawie, całkiem sprawnie napisana opowieść o młodej, atrakcyjnej pannie, żyjącej pod koniec XIX wieku, którą otacza tłumek adoratorów. Pannie jednak nie w głowie amory, zaloty. Aldona stawia przede wszystkim na naukę, zostanie nauczycielką i samodzielność. Jak na koniec XIX wieku mocno ambitny plan.

Czy uda się jej go spełnić? Częściowo tak. Pewnego dnia nasza bohaterka zdaje egzaminy państwowe i zostaje guwernantką dzieci w majątku Krzysztofa Kęszyckiego. Z dala od Warszawy rozpoczyna nowe życie.

Wszystko toczy się spokojnym, normalnym rytmem. Jednak pewnego dnia dziedzic Kęszycki ginie bez śladu. Nikt nie ma pojęcia co się z nim stało. Aldona rozpoczyna prywatne śledztwo i bardzo szybko na jaw wychodzą spore tajemnice. Na plan pierwszy wysuwa się sekret z czasów Powstania Styczniowego. Czy to on i związani z nim ludzie stoją za zniknięciem Kęszyckiego?

Autorce udało się stworzyć całkiem sprawną powieść z lekkim wątkiem historycznym i kryminalnym. Do tego spora porcja zagadek, miks tajemnic z przeszłości splątanych z kryminalnymi wydarzeniami teraźniejszości. Kobiety, to im oddaje prym autorka, to one tworzą siłę napędową książki. Mogę tylko bić brawo za taki pomysł. Należy pamiętać, iż w tamtych czasach kobiety nie miały lekko, były spychane na drugi plan. Wierzchowska oddaje im głos, czyni je siłą napędową swojej książki. Wspaniały pomysł i dobre wykonanie. Od razu rzuca się w oczy, iż autorka zadała sobie sporo trudu żeby poznać sytuację kobiet końca XIX wieku.

W tym kontekście przede wszystkim rzuca się w oczy świetnie skrojona postać głównej bohaterki, Aldony, która z uczącego się podlotka staje się bystrą, zaradną, ostrą jak na tamte czasy kobietą. Wierzchowska doskonale ją nakreśliła i świetnie ukazała zachodzące w niej zmiany. Trudno nie polubić tej postaci. Gdybym żyła pod koniec XIX wieku chciałabym być taka jak Aldona.

Nowa powieść Weroniki Wierzchowskiej to lekka, z dobrze dobranymi proporcjami, relaksująca opowieść, która zapewnia kilka ciekawie spędzonych godzin. To także książka z zaskakującymi zwrotami akcji, tajemnicami z przeszłości i ukazaniem potęgi marzeń. Jeżeli szukacie tego typu książki gorąco zachęcam was do sięgnięcia po Guwernantkę. Nie pożałujecie wyboru.

Rok 1880. Aldona Burzyk zatrudnia się jako guwernantka do dzieci w majątku Krzysztofa Kęszyckiego. Dzięki nowej pracy pragnie zarobić pieniądze by móc kontynuować naukę. To jej przepustka do niezależności. Niestety wkrótce jej plany sypią się niczym domek z kart. Najpierw kobieta zakochuje się, ale ta miłość nie prowadzi do niczego dobrego. Potem w tajemniczych okolicznościach ginie jej pracodawca, Krzysztof Kęszycki. Aldona wraz z Eufemią, żoną Krzysztofa postanawiają przeprowadzić własne śledztwo. Rezultaty zaskoczą obie kobiety i będą miały niebagatelny wpływ na ich dalsze życie.

Ta autorka ma to do siebie, że lubi zaskakiwać czytelników nietypową fabułą oraz nietuzinkowymi i często niepoprawnymi postaciami. I niech nikogo nie zwiedzie okładka, bo chociaż książka należy do obyczajowo-historycznych to można odnaleźć w niej elementy sensacyjne. Świadczyć może o tym zagadka, która na pierwsza rzut oka mogłaby się wydawać mało skomplikowana. Tymczasem okazuje się, że to nieprawda, wszystko co odkryją kobiety ma tak naprawdę drugie dno. Autorka pokazuje jak człowiek opętany nienawiścią potrafi umiejętnie pociągać za sznurki by omamić innych a sam, z boku, przez nikogo niepodejrzewany przyglądać się i sycić się nieszczęściem innych. A wszystko to w imię wyimaginowanych krzywd.

Marzenia. Miał je każdy z bohaterów Guwernantki. Większe i mniejsze. Takie, które wymagały wysiłku i takie, które były łatwe do spełnienia. Były też takie, które zmieniały się z biegiem czasu, ewoluowały. Często to one motywowały działania bohaterów. Za niektóre marzenia bohaterowie płacili wysoką cenę i dochodziło do tragedii, bo tak naprawdę żadne z bohaterów nie był jednoznacznie zły lub dobry. W każdym z nich był pierwiastek zła lub dobra. To sprawiało, że czasami podejmowali decyzje, które wydawały się dobre a w dalszej perspektywie przynosiły zło. Czasami było odwrotnie. Złe decyzje przynosiły dobro. Tak w życiu bywa często.

Guwernantka to książka niebanalna i zaskakująca. Czasami szokująca i pouczająca. Guwernantka jest lekturą pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji i zagadek z przeszłości, wciąż oddziałujących na teraźniejszość. Książka opowiada o znajomości, która nie miała prawa przerodzić się w szczerą, dozgonną przyjaźń a jednak była najlepszym co spotkało Aldonę i Eufemię. One pokazały, że prawdziwa przyjaźń, chociaż nie zawsze zbudowana na właściwych podstawach może przezwyciężyć wszystkie przeciwności losu. Autorka nie boi się poruszyć ważnych chociaż czasami nieco kontrowersyjnych tematów m. in. przemocy w ,,dobrych domach’’ i trudnej miłości.

Jestem szczerze zaskoczona tym co znalazłam w środku. Autorka potrafiła wyczarować frapującą lekturę, z bohaterami, które mają wiele do powiedzenia. Guwernantka jeszcze mocniej utwierdziła mnie w przekonaniu, że ze złem należy walczyć a nie odwracać oczy. Przyzwalając na zło stajemy się współwinni. Nie zostaje mi nic innego jak zachęcić do jej przeczytania. Naprawdę warto.