Grzeczni chłopcy nie kradną staników

Riley ma nowych sąsiadów, a wśród nich jest nieziemsko przystojny chłopak w jej wieku. Pewnej nocy, tuż po jego przeprowadzce, Riley nakrywa go w swojej sypialni. Na dodatek tajemniczy nieznajomy na w ręku jej stanik. To dopiero początek problemów z Alekiem – sąsiadem. Riley postanawia, że odzyska swój stanik, a na chłopaku dokona zemsty. Nie jest to jednak łatwe, bo dziewczyna jest raczej nieśmiała, a Alec już pierwszego dnia w szkole zyskuje łatkę podrywacza i bad boya.

Grzeczni chłopcy nie kradną staników Lauren Price to powieść młodzieżowa, która zdobyła popularność na Wattpadzie. Pierwszoosobową narratorką jest główna bohaterka – nastoletnia Riley. Dziewczyna nie jest popularna, ma jedną bliską przyjaciółkę, której zwierza się niemal ze wszystkiego. Riley rok temu straciła kuzynkę, którą traktowała jak siostrę, nie może sobie poradzić z jej śmiercią, a także wszystkimi wydarzeniami, które miały w tamtym czasie miejsce. Nastolatka miewa ataki paniki, jest zamknięta w sobie, a dopiero poznanie Aleca sprawia, że zaczyna powoli wierzyć, że jeszcze może być dobrze. Riley daje się poznać jako zadziorna i zabawna, sympatyczna i szczera.

Powieść nie ma skomplikowanej fabuły, jest wręcz do bólu przewidywalna. Mamy przystojnego chłopaka i szarą myszkę, którzy zaczynają do siebie pałać sympatią, odkrywając to, co ukryte głęboko pod powierzchownym pierwszym wrażeniem. Oboje mają jakieś sekrety i problemy, które rzutują na ich codzienność. Tuszują to w inny sposób – ON zabawnymi i zadziornymi tekstami nawiązującymi do seksu, ona skrytością i rezerwą. Bohaterowie niby się przyciągają, wszyscy widzą chemię między nimi, jednak żadne z nich nie mówi wprost o tym, co czuje. Przez to rodzą się nieporozumienia.

Ciekawym wątkiem jest pokazanie tego, jak Riley radzi sobie ze śmiercią kuzynki. Początkowo autorka tylko wspomina o jakiejś tajemniczej dziewczynie z przeszłości głównej bohaterki, potem ten temat się rozwija. Owszem, jest naciągnięty i trochę na wyrost przedstawiony, ale dzięki niemu powieść nie jest płaska i jednowątkowa.

Grzeczni chłopcy nie kradną staników to typowa powieść młodzieżowa – sporo zaczepnych tekstów, minitrójkąt miłosny, motyw przyjaźni i lojalności, a do tego przemiana z szarej myszki w dziewczynę najpopularniejszego chłopaka. Nic odkrywczego. Jest lekko, czasem absurdalnie, czasem żenująco. Ma się wrażenie, że niektóre sceny nie pasują do tekstu – na przykład nagłe wstawienie się wszystkich za Riley. Rozumiem zamysł, ale wyszło raczej dziwnie. Czasem też nie mogłam nadążyć za bohaterami – raz Alec jest podrywaczem, a raz łagodnym jak baranek, czułym i opiekuńczym chłopcem. Nie mogłam zrozumieć tych zmian, nie pasowały mi do całości obrazu, jaki próbowała stworzyć autorka.

Język książki jest stylizowany na młodzieżowy pamiętnik. Czasem narratorka mówi wprost, że coś pisze – w sensie tej treści – nie stroni od subiektywnych opinii. Niekiedy jej myśli są – nie wiadomo czemu – drukowane kursywą, a przecież całość narracji to jej przemyślenia i relacja z wydarzeń. Co zaskakujące – nie ma tu ani slangu, ani skrótów, ani nawet wulgaryzmów. Najbardziej wyszukaną obelgą jest „dudek”.

I chociaż podkreśliłam kilka razy, że książka jest przewidywalna i nieskomplikowana, że bohaterowie czasem nie zachowywali się logicznie, a nawet że zabrakło mi wątków pobocznych, to jestem to jeszcze w stanie przeboleć. W końcu to powieść młodzieżowa, ona nie musi być rozbudowana, może być lekka i prosta w odbiorze. W sam raz dla zrelaksowania się. To, co najbardziej mnie drażniło podczas czytania, to fakt, jak książka była złamana. W narracji nagle pojawiał się dialog – w tej samej linijce, nie był wydzielony osobnym akapitem. Wiersze na dwóch stronach potrafiły skończyć się w innym miejscu i nie miało to związku z tym, że na przykład był to koniec rozdziału – nie, po prostu były źle wlane. To męczyło podczas czytania i zaskakiwało – miałam wrażenie, że książka została niechlujnie i w pośpiechu wydana.

Grzeczni chłopcy nie kradną staników to lekka, nieskomplikowana książka o przewidywalnej fabule. Czy to źle? Zależy, czego oczekujecie od tego typu lektury. Jeśli relaksu, oderwania, humoru (chociaż czasem nieco żenującego, chociaż może tylko dla mnie, bo jestem dwa razy starsza od bohaterów) to na pewno odpoczniecie przy tej pozycji. Jeśli jednak przyzwyczailiście się do młodzieżówek w stylu Greena, ta będzie dla was raczej nudna i banalna. Niemniej cieszę się, że poznałam książkę, która zdobyła popularność wśród internautów – na Wattpadzie miała 142 miliony odsłon.

Do sięgnięcia po te książkę skłonił mnie intrygujący tytuł a gdy przeczytałam, że autorką jest nastolatka, postanowiłam sprawdzić jak sobie poradziła. Muszę przyznać, że nieco mnie zaskoczyła ta książka. Tytuł mógł bardzo dużo sugerować, że to będzie jakiś typowy romans z tak zwanymi "końskimi zalotami" w postaci kradzieży staników, jest to jednak dosyć udana powieść o rodzącej się miłości wśród nastolatków a wspomniany stanik to tylko kiepski początek znajomości.

Riley mieszka w małym amerykańskim miasteczku, jest cichą, zakompleksioną szarą myszką, schowana w swojej skorupie i nie wychylającą się w grupie swoich rówieśników. Pewnego dnia, do opuszczonej willi tuż obok domu Riley wprowadzają się nowi sąsiedzi. Okazuje się, że sprowadziła się piękna kobieta z dwójką dzieci, małą dziewczynką i nastolatkiem. Nowy sąsiad już pierwszego wieczoru okazał się niezwykle upierdliwy, gdyż zorganizował głośną imprezę a okna Riley i nowego sąsiada Aleca, dzieliła odległość tylko dwóch metrów. Jakby tego było mało, nocą po nagłym przebudzeniu dziewczyna widzi na parapecie swojego okna sąsiada z jej biustonoszem. Gdy próbuje mu go zabrać, ON szybko znika w swoim pokoju. Okazało się, że na imprezie jest kilku znajomych z jej liceum z tak zwanej świty, którzy nawet słowa nie zamieniają z takimi cichymi dziewczynami jak Riley. Chłopcy podczas imprezy założyli się, że Alec wygra go wtedy, gdy wkradnie się do pokoju sąsiadki i zabierze jej stanik.

Tak więc stanik ze wzorem Myszki Miki stał się zalążkiem przyjaźni a może nawet jakiegoś większego uczucia. Historia jakich wiele, pełna humoru i zwariowanych zawirowań, jak to mówią, że jest bardzo cienka linia oddzielająca nienawiść od miłości. To, ze wątek romantyczny jest w tej książce bardzo przewidywalny jednak nie odbiera jej uroku, prosty styl bez wymyślnych zwrotów dostosowuje się do młodych odbiorców. Myślę, ze po przeczytaniu tej książki nie sposób jest nie polubić jej głównych bohaterów.

„Grzeczni chłopcy nie kradną staników", to bardzo przyjemna lektura młodzieżowa, ciepła i zabawna a nawet czasami wręcz wzruszająca. Czytając, wspominałam swoje czasy licealne i to jak się wtedy zachowywaliśmy. Oczywiście to jest nieporównywalne, raz, że w Stanach jest inna mentalność, a dwa, to do liceum chodziłam kilkadziesiąt lat temu i to były zupełnie inne czasy...

Książkę przeczytałam dzięki Czytam Pierwszy pl.

Po tytule nie spodziewałam sie, że to będzie taka świetna historia. Zaintrygował mnie ale też mógł zapowiadać infantylne i toporne podrywy w jakimś słabym romansie. Jest to jednak bardzo udana prezentacja współczesnej młodzieży z małego amerykańskiego miasteczka. Chodzą do liceum, żyją na luzie, imprezują, coś spożyją, pobawią się. Bez patologicznych ekscesów czy rasowych problemów.

Śledzimy rozwój uczucia między dość odległymi mentalnie i towarzysko bohaterami. Miłość dojrzewa razem z nimi, w miarę jak poznają bliżej siebie i swoje rodzinne otoczenie. A także wydarzenia z przeszłości - te wiadome i te okryte tajemnicą. Przyjemnie interesująca lektura, szczególnie pochwalę młodzieżowy styl języka z inteligentnym humorem.

Ciekawy opis,ładna okładka. Chętnie przeczytam z dziećmi.

Książka już na samym początku mnie oczarowała. Bardzo przyjemnie się ją czytało, jest wciągająca. Alec od samego początku mnie kupił. Jego poczucie humoru i styl bycia, po prostu wszystko. Zdecydowanie moja comfort book, do której zawsze będę chętnie wracać.

Ostatnio mam chrapkę na coś new adult. Mój wybór padł na ten tytuł i powiem Wam, że świetnie się bawiłam. Taka może młodzieżowa, mało erotyczna, romantyczna i w ogóle dla młodszych czytelników, ale ja lubię co raz sięgnąć po coś tak odświeżającego i delikatnego.

„Było coś takiego w Alecu Wildzie...ciepło ukryte pod skorupą zawadiackiego łobuza, ciepło, które powoli przebijało się na zewnątrz.”

Co się stanie, gdy chłopak włamie ci się do pokoju i ukradnie twój stanik ? Riley była w szoku jak chłopak, który dopiero co się wprowadził porwał jej bieliznę. Ale tak zrodziła się ich przyjaźń. Wspólnie spędzony czas, drobne gesty sprawiają, że Alec i Riley zaczynają coś do siebie czuć.

Zdecydowanie książka przyjemna w odbiorze, bez większych dramatów. Idealna do oderwania się od codzienności i jednolitych książek, które są teraz wydawane. Ja lubię młodzieżówki i chętnie po nie sięgam. Może ta nie urywa czterech liter, ale miło spędziłam z nią czas.

Grzeczni chłopcy nie kradną staników to super książka szczególnie dla młodzieży. Jest bardzo dobrze napisana, wciąga, przyjemnie i szybko się ją czyta, aż nie chce się od niej oderwać.

Z tego co się orientuje jest to pierwsza książka Lauren Price, to uważam, że jak najbardziej można uznać ją za udany debiut. Autorka pokazuje, że wie jak przyciągnąć czytelnika zarówno samym tytułem (którym z miejsca mnie kupiła) jak i nietuzinkową fabułą.

Książka opowiada losy Riley - nastolatki, która obwinia się za śmierć swojej kuzynki. Jednak pewnego dnia do domu obok wprowadza się nowa rodzina, matka z dwojgiem dzieci. Jak ta zmiana wpłynie na losy głównej bohaterki? Czy niewinny zakład o zabraniu stanika z pokoju Riley zmieni jej życie? Czy główna bohaterka upora się ze śmiercią kuzynki?

A może odnajdzie miłość? Oraz gdzie do diabła podział się wcześniej wspomniany ukradziony stanik?

To właśnie na te pytania znajdziecie odpowiedź w książce.

Książka jest przezabawna, pełna humoru i śmiesznych sytuacji, jednak są w niej również momenty zmuszające do refleksji.

Książkę jak najbardziej polecam nie tylko nastolatkom, ponieważ może być ciekawym przerywnikiem i odskocznią od codziennej rutyny oraz idealnie nadaje się na poprawę humoru.

A sama na pewno będę czekać na kolejne książki z pod pióra Laury Price.

Zabawna historia, napisana w bardzo przystępny sposób. Czyta się przyjemnie i z dużą dozą rozbawienia. Autorka zdecydowanie wie, jak napisać ciekawą książkę i poprawić czytelnikowi humor. Ja przy tej pozycji spędziłam czas bardzo przyjemnie. Dobrze napisana książka młodzieżowa, ale nie tylko dla nastoletnich czytelników. Czas z nią spędzony był dla mnie pełen pozytywnych emocji, więc nawet przez chwilę nie żałowałam, że po nią sięgnęłam.

Tytuł tej powieści, nie zwiastował według mnie ciekawej historii, jednak mimo wszystko z racji tego, że pozycja ta był mi przez wiele osób polecana, to w końcu nadszedł ten dzień, w którym postanowiłam się zanurzyć w tej książce. Od razu muszę powiedzieć, że historia mnie wciągnęła już właśnie od pierwszych stron. Autorka włada takim stylem, że historię Riley i Aleca czyta się naprawdę bardzo przyjemnie oraz szybko. Jeśli lubicie dobre romanse, które mają: ciekawych bohaterów, interesująca fabułę oraz bardzo dobrze napisane dialogi, to moim zdaniem naprawdę warto sięgnąć po ten tytuł. Gorąco polecam.

Grudzień był i nadal jest dla mnie ciężkim miesiącem i to nie tylko pod względem czytelniczym. Dlatego też bardzo chętnie sięgnęłam po „Grzeczni chłopcy nie kradną staników”. Wiedziałam, że ta książka będzie prosta, lekka i przyjemna w odbiorze. Nie zawiodłam się, bo to naprawdę urocza, pełna humoru młodzieżówka.

„Grzeczni chłopcy nie kradną staników” to historia Riley, która jest raczej spokojną, lekko wycofaną licealistką. Jej życie na uboczu kończy się w momencie, gdy do domu obok niej wprowadza się Alec. Chłopak ma nieciekawą reputację, a do tego już pierwszej nocy w nowym miejscu wkrada się przez okno do pokoju Riley i kradnie jej stanik. A wszystko to w ramach zakładu ze znajomymi.

Początek książki był niecodzienny i pomysłowy, niestety dalej autorka powieliła schematy występujące w większości młodzieżówek. Powieść sprawdzi się więc w przypadku, gdy w ogóle wam to nie przeszkadza, lub tak jak ja szukacie nieskomplikowanej historii. W książce było wiele zabawnych momentów. Kłótnie, sprzeczki i rozmowy Riley i Aleca obfitowały w liczne trafne riposty i żenujące teksty na podryw. Nie raz nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Do tego książkę tę czytało mi się naprawdę szybko i przyjemnie. Moim zdaniem jest to idealna lektura do przeczytania w jeden wieczór, gdy chcecie poprawić sobie humor. Choć miała słabsze momenty, gdzie fabuła przypominała poplątany kłębek włóczki, to dzięki tej powieści pokonałam mój mały zastój czytelniczy. Do tego autorka poruszyła wiele ważnych tematów, jak śmierć kogoś bliskiego, czy zmaganie się z atakami paniki. Nie była to książka idealna, ale ja bardzo miło spędziłam przy niej czas.

Wszystko tu jest znane i przewidywalne. Typowe amerykańskie miasteczko, szkoła średnia, rozbite rodziny i typowe zachowania nastolatków. Historia jedna z wielu, pełna zawirowań, humoru, skrajnych emocji, przyciągania się i odpychania Riley i Aleca. Nic odkrywczego poza niecodziennym początkiem znajomości. Motywy hate-love i bad boy to schematyzmy wykorzystane także w tej powieści, ale oba nie są zbyt dobrze przedstawione. Brakowało mi owej nienawiści i tego złego chłopaka. Alec zniewala licealistki tylko urodą, czyli jest w książce zazdrość, zawiść, zemsta, intryga.

W książce jest wiele różnych niedoskonałości. Zdziwiło mnie, że domy są tak blisko siebie, że można przeskoczyć między oknami. Inna rzecz, że nagle w szkole szarą myszkę zauważają chłopcy z drużyny i od razu stają się jej przyjaciółmi. Niektóre sceny były przejaskrawione, innym przydałoby się dopracowania. Tłumaczenie pozostawia wiele do życzenia. Ale pośmiać się można. Powieść na swój sposób jest urocza, napisana prosto i przystępnie właśnie dla nastoletniego czytelnika. Nie trzeba się wgłębiać w psychikę postaci czy problematykę. Zabrakło mi wiarygodności w opisywaniu problemów Riley oraz w przeszłości Aleca. Lepiej charakterologicznie wypada przyjaciółka bohaterki, choć z tą przyjaźnią to też bywało różnie.

Autorka poruszyła ważne problemy – śmierć bliskiej osoby, poczucie winy, ataki paniki, niskie poczucie wartości, szantaż emocjonalny. Spodobał mi się wątek homoseksualny, który został przedstawiony jako coś oczywistego, normalnego.

„Grzeczni chłopcy nie kradną staników” to powieść o dojrzewaniu, rodzącej się miłości, codzienności nastolatków. Przeciętna, lekka, zabawna, choć nie pozbawiona błędów.

"Grzeczni chłopcy nie kradną staników" Chyba nie ma bardziej chwytliwego tytułu książki 😅 a jeśli już na pierwszych stronach tytuł sie spełnia i faktycznie Alec, główny bohater kradnie stanik i to w myszkę Miki? To nie może się dobrze skończyć 😜😅

No cóż... Jest to lekka i urocza historia o młodzieńczej miłości. Niestety też bardzo schematyczna i mocno wattpadowa... Opowiada o szarej myszce skrywającej pewien sekret i wrażliwym chłopaku ukrywającym się pod maską bad boy'a...

Czy to nie brzmi jak typowa głupawa komedia romantyczna z Netflixa? Szkoda bo myślałam, że zaskoczy mnie czymś tak jak sam jej tytuł... Nie oczekiwałam zbyt wiele bo to jednak wattpad, który kojarzy się ze słabymi fanfikami i żenującymi tekstami. Tych ostatnich oczywiście w książce nie zabrakło. Na początku jeszcze się z nich śmiałam ale im dalej w las tym gorzej... Aż oczy bolały od czytania. Nie wiem czy to kwestia tłumaczenia, które tak przy okazji było słabe. Pojawiało się wiele słów i zwrotów, które po prostu nie pasują do historii o nastolatkach. Czy może taki właśnie jest styl autorki? Mnie to niestety nie kupiło.

Jeśli jednak myślicie, że książka całkowicie mi się nie podobała i będę wypisywać tylko złe rzeczy to się mylicie bo nie jest ona totalnie bezwartościowa. Oprócz kradzieży stanika i żenujących tekstów na podryw porusza też ważne tematy mianowicie trauma i obarczanie się odpowiedzialnością za przypadkowe wydarzenia, poczucie winy, ataki paniki, szkolna rywalizacja, konsekwencje popełnianych błędów, homofobia i mogłabym tak wiele wymieniać. Niektóre tematy były tylko wspomniane ale to już jest coś. Zwłaszcza gdy targetem historii są młodzi ludzie dopiero kształtujący swoje życie i poglądy.

Niestety w wielu momentach bohaterowie zachowują się dziwnie i nie na miejscu. Wystarczy jedno słowo wsparcia od osoby, która kiedyś skrzywdziła bohaterkę i nagle ona zmienia zdanie i ufa tej osobie LOL

Albo gdy dzieje się coś złego i nawet nie mówi o tym najlepszej przyjaciółce choć są nierozłączne... Ehh dziwne to było dla mnie. Ale oceniam całokształt nie wybrane fragmenty. Wychodzi więc stosunkowo nie najgorzej takie 3,5 ⭐ Za to, że zamysł fabularny ma ogromny potencjał lecz niestety nie został do końca dobrze wykorzystany i co najważniejsze, że w większości czasu dobrze się bawiłam czytając tę książkę i była dla mnie świetną odskocznią od rzeczywistości, która akurat przytłaczała i to dość mocno.

"Grzeczni chłopcy nie kradną staników" Lauren Price to lekka młodzieżówka, której główna bohaterka Riley musi się zmierzyć z irytującym nowym sąsiadem, który zaraz po wprowadzeniu się, ukradł stanik z jej pokoju. Dziewczyna zrobi wszystko aby go odzyskać, a pomaga jej najlepsza przyjaciółka Violet.

Jest to zabawna historia, przeznaczona głównie dla nastolatków, w dodatku wciągająca i niedająca się odłożyć na półkę. Tym co może przeszkadzać w lekturze są trochę niedopracowane dialogi, w których niekiedy się gubiłam. Na szczęście fabuła jest tak intrygująca i momentami tajemnicza, że można się do tego stylu przyzwyczaić.

Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie tytuł, który jest bardzo intrygujący! :) Riley to młoda, poukładana dziewczyna z "nudnym" życiem. Wszystko to zmienia zakład chłopaków, podczas którego Alek musi .. ukraść jej stanik! Na domiar złego to jej ulubiony biustonosz. Sytuacja ta sprawiła, że Alek i Riley zaczęli spędzać ze sobą więcej czasu. Pomimo tego, że przeznaczona jest dla nastolatek całkiem przyjemnie mi się ją czytało, stanowiła taki powrót w młodzieńcze lata gimnazjum i miłosnych podbojów z tamtych czasów 😍😂

„Grzeczni chłopcy nie kradną staników” to książka lekka i przyjemna, która opiera się na wszystkim znanym schemacie: ona szara myszka, a ON typowy przystojny bad boy. Podczas czytania można wyczuć, że pierwotnie ta historia była publikowana na platformie Wattpad. Ta książka zdecydowanie skierowana jest dla młodzieży, która szuka czegoś napisanego prostym językiem i czegoś niewymagającego skupienia podczas czytania. Minusem tej książki, jest niestety to, że nie wyczuwałam zbyt dużej chemii między bohaterami, niby sobie co chwilę dogryzali, ale dla mnie było za mało uczuć. Podsumowując „Grzeszni chłopcy nie kradną staników” nie jest książką złą, ma jednak swoje wady. Jestem jednak przekonana, że spodoba się komuś, kto po prostu chce się na chwilę zrelaksować.

Nie czytałam jeszcze tej książki, ale bardzo mnie kusi, aby ją zamówić. Tym bardzie, że ma bardzo dużo pozytywnych opinii.

Czy wy też w pewnym momencie swojej czytelniczej przygody zaczytywaliście w historiach pisanych na Wattpadzie? Ja mogłam przepaść na tej aplikacji na ładnych kilka godzin. Po pewnym czasie stwierdziłam jednak, że historie tam pisane nie trafiają już do mnie.

Przyszedł jednak moment, że na rynku wydawniczym coraz częściej można spotkać się z książkami, które początkowo były wydawane właśnie na tej aplikacji. Jedną z takich książek jest książka Lauren Price „Grzeczni chłopcy nie kradną staników”.

Dla mnie jest to typowa książka młodzieżowa. Prosty styl, niezbyt skomplikowana fabuła, bohaterowie w wieku licealnym. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Nie jest to jednak lektura, która zapada na dłużej w pamięć. Idealnie sprawdzi się jednak podczas zastoju czytelniczego, kiedy szukamy książki, która pozwoli nam oderwać się od rzeczywistości i przy tym zbytnio nas nie zmęczyć.

Szczerze się przyznam, że jeszcze kilka lat temu na pewno bardziej bym się ekscytowała tą historią. Mamy tutaj przystojnego chłopaka, trochę takiego badboya i dziewczynę, która może jest klasowym odludkiem, ale jest też niezwykle zabawna, sarkastyczna i ma swój charakterek. Bohaterowie zmagają się z różnymi problemami i śmiesznymi wpadkami. Dzisiaj patrzę na ich dramaty z lekkim przymrużeniem oka. Wiele spraw rozwiązała bym troszkę inaczej niż oni, na pewno zaczęłabym od szczerej rozmowy zamiast ciągłych domysłów.

Mimo tego książkę czytało mi się naprawdę przyjemnie. Przez chwilę mogłam znowu poczuć się jak nastolatka, która w każdej wolnej chwili odpala Wattpada i zaczytuje się w historiach z motywem hate-love. Polecam, jeśli szukacie leciutkiej, niezobowiązującej młodzieżówki.

Jakże prawdziwe jest stare porzekadło, że „kto się czubi, ten się lubi”. Mimo, że lata nieubłaganie mijają, to chłopięce zainteresowanie płcią przeciwną wciąż przejawia się w ten znany wszystkim, stary sposób.

Riley Greene wiedzie normalne, typowe dla niej, trzymającej się na uboczu i niezbyt popularnej nastolatki życie. Do czasu. Pewnego dnia do domu w najbliższym sąsiedztwie wprowadza się nowa rodzina. Dziewczyna cieszy się z tego faktu, głównie ze względu na swoją mamę, której brakowało towarzystwa do rozmów. Uwadze Riley oczywiście nie umyka, że jednym z członków tej rodziny jest przystojny chłopak. Nie robi sobie jednak większych nadziei, gdyż dla chłopców zawsze była niewidzialna. Jakież jest jej zdumienie, gdy pewnej nocy przyłapuje go na kradzieży jej stanika z myszką Miki. Od tej chwili znacznie się do siebie zbliżają, oczywiście na zasadzie przyciągań i odpychań, bowiem żadne z nich nie chce przyznać, że poczuli do siebie coś więcej. Poza tym każde z nich ma już za sobą potężny bagaż doświadczeń, który nie ułatwia im budowania relacji. Czy w końcu przekonają się do siebie i dadzą sobie szansę na wspieranie się w trudnych chwilach ?

„Grzeczni chłopcy nie kradną staników” to książka z wattpada, która w mojej ocenie była naprawdę dobra. Idealna dla nastolatków i nie tylko. Dla mnie była świetną odskocznią i lekką pozycją, którą czytałam naprawdę z przyjemnością. Mamy w niej do czynienie z typowymi amerykańskimi nastolatkami, którzy są uroczy i szybko zapadają w pamięć. Nie myślcie jednak, że jest to płytka i bezwartościowa historia, bo jest zupełnie inaczej.

Poza oczywiście wątkiem romantycznym, czyli relacją głównych bohaterów, która wygląda jak bujanie się na huśtawce, czyli raz w górę a raz w dół, mamy tu do czynienia z ogromnym wachlarzem trudnych tematów i wymagających refleksji wątków. Autorka poruszyła tematy, które okazują się być ważne nie tylko dla nastolatków.

Riley boryka się z ogromnymi wyrzutami sumienia przez śmierć kuzynki, które ani na moment nie dają o sobie zapomnieć. Właśnie przez to wydarzenie tak trudno dopuścić jej do siebie Aleca i dać im szansę na zbudowanie głębszej relacji. Zatapiając się głębiej w powieść otrzemy się również o wątek homoseksualny, problemów z akceptacją w szkole, z nastoletnią zdradą oraz z intrygami i szantażem, które to będą wieńczyć to dzieło.

Przyznam szczerze, że nie miałam ogromnych oczekiwań do tej pozycji, ale mile się zaskoczyłam. Dała mi wszystko, czego na ten moment potrzebowałam. Przeszkadzała mi jednak w niej jedna rzecz, a mianowicie – tłumaczenie. Niektóre słowa zupełnie nie wpasowywały się w młodzieżowe treści i gdyby nie kontekst zdania samej trudno byłoby mi niektóre z nich zrozumieć.

Jednak jeśli mam ocenić całość, to była to naprawdę lekka, przyjemna książka, z dużą dozą humoru i niewybrednymi żarcikami, które używane w nadmiarze mogły niektórym przeszkadzać, ale mnie osobiście bardzo bawiły i z chęcią sięgnę po kolejne wattpad’owe pozycje.

Świetna okazja do zapoznania się z trochę inna teraźniejszością nastoletnich Amerykanów - w liceum na prowincji. Czyli z dala od wielkomiejskich środowisk, gdzie atrakcjami szeroko prezentowanymi w filmach są gangsterskie strzelaniny, rasowe porachunki i narkotyczna patologia. Są też nastolatki w USA zainteresowane ukończeniem szkoły i pójściem na studia. Młodzież inteligentnie dowcipna, przekorna i zadziorna. Szukająca dla siebie ważnego miejsca w życiu innych. Także uczuć i wartości.

Mocna, żywa opowieść ze środowiska amerykańskiej młodzieży licealnej na prowincji. Tytuł trochę zwodzi i zapowiada infantylne podrywy i toporne tokowanie. Ale treść jest dużo głębsza. Nie ma ostrej erotyki. Nie ma patologii narkotycznej ani rasowych gangów w szybkich furach. Nie tym kupuje nas autorka. Pokazuje rozwój uczucia między mocno odległymi bohaterami. Ono dojrzewa razem z nimi, kiedy poznają swoje rodzinne sekrety i tajemnice. W przełomowym momencie ich związek uratuje bolesna szczerość. To dobra nauka na całą przyszłość.

Trochę szorstkie są te podchody nastolatków do uczucia miłości, ale takie jest prawo wieku a poza tym oni właśnie są naturalni i surowo szczerzy wobec siebie, krygowanie się i umizgi przyjdą później, po latach, teraz nich się cieszą każdym głupim żartem zrobionym "drugiej połowie" czy opryskliwą odzywką z wyśmianiem. Taka gra, takie zasady, mało romantyczne ale też stylowe. Polubiłam tę konwencję od razu, przeczytałam z przyjemnością. A napisane jest dobrze i świat to zweryfikował.

fajniutkie, lekkie, o miłości nastolatów z liceum w Stanach, [motyla nóżka] kozacki język, tłumaczenie pełna profeska, akcja bez grubej erotyki, nic z tych rzeczy poza myślami i całusami, co nie znaczy że nudziarstwo zaciąga, właśnie dominuje żywy język, inteligentne odzywki i docinki, trochę migawek z imprezek, no i parka bohaterów z dwóch różnych bajek, zachęcam do przyjemnego czytanka!

dobrzy ludzie podsunęli mi te ksiązkę i świetnie się bawiłam przez dwa dni, ciekawy jest świat amerykańskiej młodziezy, kolorowy i na luziku chociaż w szkole mają reżim czasem śmieszny i u nas zupełnie nieznany jak siedzenie w szkole za karę po lekcjach, bardzo dziwna kara jak dla przedszkolaków ale tam to działa, bo akcja dzieje się w dzisiejszych czasach, miłosna fabuła dośc ciekawie poplątana żeby nie było cukierkowo, stanik to tylko żart i żadnych seks scen nie ma, spoko

polecam bardziej dla dziewczyn naturalnie

To żywa, dowcipnie napisana opowieść miłosna z życia amerykańskich nastolatów. Ważne, ze rzecz się dzieje na prowincji gdzie nie ma gangusów z getta ani szeroko rozplenionej innej patoli. Jest trochę alkoholu na imprezie, jakieś zioło, ale w detalu. Nie jest to związek bezproblemowy, ale pokazuje raczej typowe młodzieńcze nieporozumienia, odejścia w gniewie i zadrażnienia z byle powodu. Normalka w tym wieku. Dużo ekstra dialogów, takich że morda się sama cieszy. Dobra rzecz.

Wiele razy zrobi się wam ciepło na sercu i zadrży powieka. Alec i Riley droczą się i żartują, bo wcale nie wyglądają na dobraną parę. Ale właśnie skoro przeciwnieństwa maja moc przyciągania się, to w miłości to się świetnie sprawdza. On przebojowy łobuz za którym szaleją wszystkie laski w szkole. A Riley nie jest atrakcją, sama się chowa w cień i dokucza jej wina za śmierć kuzynki. Dobrze, że życie tak się potoczy, że oni odnajdą siebie przez rok szkolny. Rozpoznają się, żeby być razem. Wspaniale się czyta o szczęściu takich ludzi, którzy zasługują na wzajemność. Powodzenia w odkrywaniu tej świetnej opowieści!

Wycofana i trochę aspołeczna Riley i przebojowy nieznośnie przystojny bezczelniak Alec stają się sobie bliscy najpierw z powodu przeprowadzki chłopaka, który trafia do szkoły Riley. Potem zaczynają ich łączyć różne szkolno-towarzyskie figle, sprzeczki, bójki, imprezy. Riley i Alec z czasem przyciągają się na zasadzie "kto się czubi ten się lubi". On jej docina i przedrzeźnia, ona wali go poduchą albo zamyka się na parę dni w domu. Ale już myślą o sobie wzajemnie, spędzają razem miło czas i mają własne tajemnice przed innymi. Tak buduje się ciepłe uczucie i mocny związek. A zaczęło się od bliskości okien i bardzo, bardzo płytkiego żartu z wykradzeniem stanika z pokoju...

Ta książka przyciąga uwagę przede wszystkim tytułem. Od razu człowiek się zastanawia, jaką historię skrywa tak zatytułowana książka. Mam słabość do uroczych romansów i ta książka właśnie taka jest - urocza. Choć nie brakuje w niej poważniejszych wątków. Liczyłam na to, że dostanę lekką i zabawną opowieść. Nie pomyliłam się. Nie liczyłam natomiast, że tak bardzo mnie wciągnie. To opowieść o nastolatkach i choć sama dawno nią już nie jestem, bawiłam się świetnie. Choć muszę przyznać, niektóre typowe szkolne zagrania sprawiały, że przewracałam oczami. Cóż, nastoletnie lata rządzą się swoimi prawami. Nie jestem również osobą, która ucieka na wzmiankę o wattpadzie. Tak samo jak wszędzie, można tam znaleźć dobre i średniej jakości historie. Podoba mi się relacja głównych bohaterów, czyli Aleca i Riley. Jest taka naturalna. Ogólnie bohaterowie są super. Spodobało mi się poczucie humoru autorki i przede wszystkim to, że wyszło jej wykreowanie najlepszej przyjaciółki Riley. Zazwyczaj są one moim największym koszmarem w książkach.

Zainteresował mnie opis, przekonała rekomendacja milionowych odsłon na Wattpadzie. Liczyłam na miłą i przyjemną lekturę i taka była.

Ta historia nie jest może skomplikowana, ale ja lubię motyw "nie lubiących" się bohaterów. Przez to zawsze jest zabawniej i ciekawiej. Nie zabrakło też głupich tekstów i przekomarzanek. Ale autorka oprócz "typowych" nastoletnich problemów wplotła trudniejszy kaliber - stratę bliskiej osoby, ataki paniki czy wykluczenie przez rówieśników. Może mogło być to ujęte w bardziej dokładny sposób, bardziej emocjonalnie, jednak i tak jest dobrze. Wątek romantyczny jest trochę oczywisty, ale nienachalny.

Jest to książka typowo młodzieżowa, z tych delikatnych. Sympatyczna, lekka i na pewno bardziej podobała by mi się jakieś 15lat temu. Jednak, spokojnie mogę ją polecić na jeden, dwa wieczory.

Idealna młodzieżówka na chłodne jesienne wieczory ? Przedstawiam Wam " Grzeczni chłopcy nie kradną staników". To pełna ciepła przyjaźni, miłości i humoru historia, która umili Wam wieczór lub dwa :)

Riley jest zwyczajną nastolatką. W szkole nie jest zbyt popularna, ma jedną przyjaciółkę i trzyma się na uboczu. Wszystko zmienia się, gdy do domu obok wprowadza się nowa rodzina. Riley ma teraz okno na wprost pokoju jej nowego, przystojnego sąsiada. Nie spodziewała się jednak, że chłopak już pierwszego dnia zakradnie się do pokoju i ukradnie jej ulubiony stanik. Riley nie zamierza mu tego darować, postanawia się odegrać.

Zaczyna się wojna, a wzajemne psikusy sprawiają, że Riley zaczyna widzieć swojego zarozumiałego sąsiada z zupełnie innej strony.

Lekki styl, przyjemna fabuła oraz dobrze wykreowani bohaterowie sprawili, że powieść pochłonęłam w jeden wieczór. Podobało mi się również to, że autorka poruszyła ważne tematy takie jak: ataki paniki, śmierć bliskiej osoby oraz życie z poczuciem winy.

Ta książka poprawiła mi humor ,cofnęła o kilka lat i przypomniała nastoletnie czasy, oraz sprawiła ,że zrobiło się cieplej na sercu.

Idealna pozycja na jesienny wieczór, kiedy chcemy nieco osłodzić sobie życie i troszeczkę się rozczulić.