Gracja i furia

Rywalizacja sióstr nie zawsze służy pozytywnym emocjom. Zarówno jedna, jak i druga siostra mają swoje cele w życiu i chcą zmienić dotychczasowy los, który nie jest dla nich zbyt łaskawy.

W trakcie czytania odkrywałam zarówno pozytywne, jak i negatywne walory zachowania sióstr Seriny i Nomi, które potrafią być jak ogień i woda. Są one przykładami, że pomimo wydarzeń, które odmieniły, ich los potrafią walczyć, ale nie umieją z godnością przegrywać.

Autorka książki pt.'' Gracja i furia'' Tracy Banghart zadbała o to, aby Czytelnik poznający historię sióstr mógł zrozumieć, że nie tylko walka o władzę jest najważniejsza, ale miłość, która nie do końca ma znaczenie, ale przetrwanie w nowym i niebezpiecznym i nieznanym miejscu.

Nie ukrywam tego faktu, że książka zrobiła na mnie pozytywne wrażenie, gdyż z każdą czytaną stroną poznawałam charaktery, tajemnice pozostałych bohaterów, którzy posiadali w sobie różne oblicza ukryte w sobie.

Książka ta składa się z 40 rozdziałów, które zostały barwnie i pomysłowo skonstruowane przez debiutującą autorkę w dziedzinie fantasy.

Polecam przeczytać tę książkę.

Bardzo lubię wszelkiego rodzaju książki fantastyczne połączone z intrygą, dlatego skusiłam się na ,,Grację i furię", pierwszy tom młodzieżowej serii.

Serina od dziecka była przygotowywana do tego, że to ona zostanie z Gracją i być może urodzi dziecko Naczelnika. Jej siostra Nomi od dzieciństwa zajmowała się wszystkimi pracami domowymi i miała wspierać siostrę jako służąca na ewentualnym dworze. Czy wszystko poszło zgodnie z planem?

Muszę przyznać, że seria łączy w sobie wszystko to, co lubię. Jest nieprzewidywalność zdarzeń, walka o przetrwanie, oczywiście miłość i zawiłe dzieje rodzinne. Tak naprawdę jest to skumulowanie wątków, które znamy z innych powieści i połączenie ich wszystkich w jednej.

Nie twierdzę, że autorka wzorowała się na już wydanych książkach. Po prostu dość trudno jest wymyślić jeszcze coś odkrywczego. Połączenie tego wszystkiego w jednym tomie dało niesamowity efekt. Przede mną kontynuacja, której jestem bardzo ciekawa.

,,Gracja i furia" Tracy Banghart to pierwszy tom świetnej młodzieżowej serii, od którego nie sposób się oderwać. Zastanawiam się, jak na jego tle wypadnie część druga.

Przepadacie za dworskimi intrygami i walce o sprawiedliwość? Spodobały Wam się historie takie jak Rywalki, Księżniczka popiołów czy Gniew i świt? Macie siostrę, którą kochacie albo przepadacie za motywem wspierającego się rodzeństwa, który ukazuje siłę ich więzi? Jeżeli twierdząco odpowiedzieliście na te pytania, to koniecznie powinniście zapoznać się z książką Tracy Banghart, Gracja i furia!

Tracy Banghart zapewniła swoim czytelnikom naprawdę interesującą historię, chociaż nieco powielającą niektóre schematy. Mimo wszystko trzeba przyznać, że Gracja i furia to jedno z tych dzieł literackich, które czyta się szybko, lekko i przyjemnie. To opowieść, która pozwala nam się na chwilę zapomnieć i przenieść do innego świata, chociaż nie jestem pewna, czy chciałabym się znaleźć na miejscu którejś z głównych bohaterek. Zastanawiacie się zapewne, z czego wynika moja niechęć? Nie okłamujmy się, tego typu historie zazwyczaj skrywają w sobie mroczne tajemnice! Tutaj wszyscy mogą ukrywać swoje prawdziwe oblicze.

Sprawa jest dosyć prosta. Jedna z nich, Nomi, trafia do pałacu i zostaje Gracją – potencjalną żoną i służką Dziedzica, chociaż to jej siostra Serina była nominowana do tej roli. Nie ma w tym jednak nic przyjemnego. Wydawałoby się, że życie w luksusach jest czymś pięknym, ale tutaj na pierwszy rzut oka widać, że coś jest nie tak. Spisek wisi w powietrzu, intryga goni intrygę, a kobiety są traktowane niesamowicie przedmiotowo. Gracja ma być idealna, ma mówić i robić to, czego Dziedzic sobie życzy. Ma być na każde jego skinienie i dawać mu zadowolenie. Pamiętacie taki film, Książę w Nowym Jorku? Kiedy to książę Akeem poznał swoją małżonkę? Była szkolona do tego, aby lubić to, co on, jeść to, co on, wykonywać każde jego polecenie… Wolność przepada.

Nie wiadomo, kto tak naprawdę ma się gorzej – Nomi, czy Serina, która trafia na wyspę, na której musi walczyć o przetrwanie. To właśnie tam trafiają buntowniczki, a następnie zostają podzielone na grupy – codziennie ich przedstawicielki walczą na arenie na śmierć i życie, ku uciesze strażników. To walka o byt, walka o jedzenie, walka o… o nic więcej. Na uwolnienie nie ma co liczyć. Niektóre po prostu wybierają szybką śmierć na arenie niż powolne umieranie z głodu. Autorka całkiem nieźle poradziła sobie z opisaniem tych dwóch skrajnych światów, choć śmiało pokazała, że tak naprawdę każdy z nich jest okrutny. Dobrze zaprezentowała miejsca, w których rozgrywa się akcja, zadbała o dobre tempo i konkretną fabułę, aczkolwiek nie da się ukryć, że tego typu opowieści trochę już się pojawiło na rynku wydawniczym – wiele motywów jest po prostu powielonych, chociaż mimo wszystko nie razi to aż tak mocno w oczy.

Książka ma swój klimat i jest napisana dosyć barwnym językiem, który pobudza wyobraźnię. Chociaż nie było mi dane zżyć się ani z Seriną, ani z Nomi, to muszę przyznać, że byłam ciekawa, jak potoczą się ich losy, chociaż nie da się ukryć, że ich działania były przewidywalne, podobnie jak potencjalne intrygi i zdrady. Nie napiszę, że cokolwiek w tej historii mnie zaskoczyło, bowiem jest ona naprawdę dosyć pospolita, ale mimo wszystko uważam, że czas z nią spędzony był miłą chwilą relaksu. Taką, przy której nie musiałam zbyt mocno myśleć, nie musiałam się skupiać na skomplikowanej fabule, mogłam się po prostu zrelaksować przy takiej lekkiej, niezobowiązującej lekturze. Chwilami schematyczne opowieści wzbudzają we mnie ogromną irytację, ale chwilami są dla mnie właśnie miłym oderwaniem się od tu i teraz.

Chociaż Gracja i furia nie jest powieścią z górnej półki to na pewno jest taką swobodną i luźną książką, przy której nie trzeba za dużo myśleć. Można całkowicie wyłączyć swoją analityczną część umysłu, dać jej odpocząć, zrelaksować się. Jeżeli właśnie tego potrzebujecie to ten tytuł sprawdzi się idealnie.