Gościniec. Saga wiejska. Tom 2

Tym razem czytelnicy przenoszą się na polską wieś tuż po wydarzeniach związanych z I wojną światową. Polska wraca na mapę i odzyskuje niepodległość. Jak wpływa to na życie głównych bohaterów? Odbiorcy mają szansę śledzić zmiany z perspektywy mieszkańców niewielkiej wsi. Choć zdawać by się mogło, że wojna obeszła się z nimi nad wyraz łagodnie, również odnieśli wiele strat. W związku z tym miniona zawierucha wpłynęła na los niektórych postaci i ukierunkowała ich przyszłość.

Pokochałam Tynczyn za swojskość. Za naturalność, klimat, język, bogatą historię. Za czarnych, białych bohaterów z odcieniami szarości. Za wierzenia, gusła, przestrogi, podania. Za życzliwość i pogardę. Niezależnie od pory roku, zawirowań życiowych postaci, głodu i szczęścia obserwowałam powoli sunący się krajobraz, który z taką dokładnością zobrazowała mi przed oczami autorka książki. Kolejny raz mogłam wrócić do tego niesamowitego świata swojskości i prawdziwości. Do dawno niewidzianych przyjaciół, z którymi zdążyłam zacisnąć więzi, a zarazem poznać nowe, często zranione dusze przez nieciekawą rzeczywistość, czy ludzi, którzy powinni być dla nich ostoją i opoką.

Czytelnik towarzyszy bohaterom na każdym kroku. Obserwuje ich czasami od narodzin, aż do śmierci. Widzi ich osiągnięcia, smutki, żale, rozczarowania, szczęście, pierwsze miłości i nieodwracalne straty. To piękna powieść zwykłego życia ludzi, którzy cieszą się każdym dniem, walczą o byt, jedzenie, ciężko pracują na swoje utrzymanie. Płaczą, mszczą się, wyżywają, wstają bladym świtem, by późną nocą wrócić z pola do domu. Którzy chcą być kochani i poszukują miłości, którzy chcą być szczęśliwi, spełnieni. Prawdziwi, z mankamentami, poturbowani przez świat wdzierają się do serca, by pozostać w nim na długo, do momentu aż nie odkryją nowych pięknych historii.

Po każdym nowym rozdziale pojawiają się ciekawostki, definicje i przepyszne przepisy, które chciałabym niebawem wypróbować. Za każdym razem, kiedy poznawałam coś nowego, na samą myśl ciekła ślinka. Czytając, czułam zapachy, wiatr, czy promienie słońca muskające moją twarz. Chłonęłam otoczenie wszystkimi zmysłami i słuchałam gwary, rozmów mieszkańców. Jestem urzeczona ,,Sagą Wiejską'' i nie mogę się wprost doczekać kolejnego tomu. Gorąco polecam!

Są książki, które ciężko odłożyć i przyjąć okropny obowiązek snu na barki. Tak było też w tym przypadku. Od pierwszego tomu powieści mogę śmiało powiedzieć, że już dawno nie czytałam tak realistycznej i ujmującej sagi, jak ta. Bohaterowie są autentyczni, akcja rozwija się dynamicznie, dając czas na przemyślenia i złapanie chwili oddechu wśród wiejskich chat i pól pszenicy. Realia w które łatwo się zagłębić, sytuacje które bez trudu jesteśmy w stanie porównać do swoich przeżyć, otoczenie w którym aż chce się być! W dodatku nie było to, na szczęście, pożegnanie z bohaterami poprzedniej części. Oczywiście, dali wyjść na scenę młodym, jednak autorka nie pozwoliła, byśmy odczuli do nich tęsknotę. Polecam i zachęcam do przeczytania z całego serca, na pewno nikt nie pożałuje!

Z wielką przyjemnością , zainteresowaniem i sentymentem przeczytałam powieść "Gościniec". Był to dla mnie swoisty powrót do korzeni .

Autorka maluje słowem obrazy towarzyszące życiu mieszkańców wsi . Opisuje ich zwyczaje , obrzędy , troski i małe radości codziennego życia osadzone w historycznym tle wielkich wydarzeń.

Książka ta zawiera liczne elementy etnograficzne. W pełni oddaje atmosferę , prozę życia polskich chłopów . Na podkreślenie zasługuje styl i język , którym w swej narracji posługuje się autorka.

Chciałoby się powiedzieć wsi spokojna, wsi wesoła. Czy jednak i taką scenerię dla swoich bohaterów przygotowała Kasia Bulicz-Kasprzak? Przekonajmy się.

,,Gościniec" to zaraz po ,,Skrawku pola" kolejny tom ,,Sagi wiejskiej". Skąd taki pomysł? Otóż rodzina autorki, jej praprababka Teofila Lipczewska, prowadząca dawniej karczmę, naprawdę istniała. Bulicz-Kasprzak postanowiła więc poniekąd wrócić do korzeni i opowiedzieć dalszą część wiejskiej historii. Tym razem akcja zaczyna się w październiku 1922 roku razem z retrospekcjami dotyczącymi życia Krystyny z początku XX wieku. Jak zwykle, wiele się dzieje w rodzinach Hubów, Połajów i Dołęgów. Ksawery Hub, senior rodu nadal potajemnie spotyka się z Hanką Połajową, jednak, czy można robić coś potajemnie, jeśli każdy o każdym wszystko wie, a prym w plotkach wiedzie Staszka Pomiechowska?

Także Weronika Dołęgowa próbuje ułożyć sobie życie po zaginięciu męża w czasie wyjazdu do Ameryki. Nie wszystko jednak idzie po jej myśli, ponieważ seniorzy uważają, że czas na ożenek córki, Natalii, a nie robienie niepochlebnej opinii rodzinie. Co jednak stanie się, gdy do drzwi zaczną pukać kandydaci do ożenku? Dość sporo uwagi autorka poświęciła tym razem także Krystynie Malickiej, pięknej i ułożonej pannie, która zakochała się bez pamięci w Gustku. On jednak miał ,,niepoprawne" poglądy, przez co zgodziła się pójść za mąż za Mariana Malickiego. Jak się okazało, nie wszystko złoto, co się świeci... Poznajemy historię jej małżeństwa, to właśnie elementy retrospekcji, ale i współczesnego bytu kobiety.

W międzyczasie na kartach powieści wybucha II wojna światowa, jest chęć obalenia caratu, zlikwidowania zaborców. Mężczyźni powoływani się do armii albo i sami się do niej zgłaszali, by odsłużyć swą powinność. Choć ,,Gościniec" ma ponad 500 stron, nie zauważyłam nawet upływu czasu, gdy dotarłam do ostatniej. Ta część jest jeszcze bardziej wciągająca niż ,,Skrawek pola". Choć los nie oszczędza gospodarzy, niektórzy muszą klepać biedę, to co jakiś czas pojawiają się kolejne dzieci, miłość, narzeczeni uderzają w konkury. Jestem niezwykle ciekawa, co takiego Kasia Bulicz-Kasprzak przygotowała w części trzeciej. Całym sercem polubiłam bohaterów ,,Sagi wiejskiej", będę więc wyczekiwała kontynuacji ich losów z ogromnym utęsknieniem!

Z największą przyjemnością przeczytałam powieść autorstwa Pani Kasi Bulicz-Kasprzak pt. '' Gościniec" Cykl: Saga wiejska (tom 2).

Zaprezentowane w niej losy rodzin znanych nam w powieści pt. '' Skrawek pola" Cykl: Saga wiejska (tom 1) troszkę bliżej przybliżyła, nam kto kim jest i jak wyglądało bohaterów życie na wsi.

Czytając, tę powieść można się oderwać od otaczającej nas współczesnej rzeczywistości pamiętając o tym, że poznawani przez nas nowi bohaterowie mają ukryte sekrety rodzinne oraz należy doceniać to, że praca i rodzina są dla nich ważne.

Właściwie to jesteśmy świadkami życia codziennego na wsi rozpoczynającego się w 1922 roku i czasu, jaki spędzali bohaterowie, przebywając w domu, na podwórku, w rozmowach sąsiedzkich, rodzinnych, jakie łączyły ich relacje.

Można z łatwością ocenić, który to z występujących w tej powieści bohaterów lub bohaterek spodobał się najbardziej i dlaczego?

W tej części poznamy niełatwe dla tychże bohaterów życie na wsi, ale pełne za to niezwykłej barwności obrazy polskiej wsi, jak i również sposoby spotkań młodych dziewcząt z kawalerami, o czym oni rozmawiali, czy lubili się spotykać, na co zwracali, uwagę podczas przebiegu tych uważam, że był trafnie ujęty, a przy okazji z każdym czytanym rozdziałem budziły te opisywane wątki ciekawość.

Podoba mi się to, w oto tej powieści, że można odnaleźć w niej odpowiadające klimaty i czuć się, jakby się mieszkało, na wsi czytając, o niej tak opisuje o niej z ogromną pasją i miłością autorka.

Temat wsi jest mi osobiście bardzo bliski. Lubię, czytać o nim cenne opowieści wzbogacając dodatkowo swoją wiedzę, a przyznam, że atrakcji nigdy nie brakuje, żyjąc na wsi, uczestnicząc corocznych tradycjach np. dożynki, prace polowe, które odzwierciedlają przyjemne obserwacje jej i co zmienia, się mając na względzie czy następne młode pokolenia będą umiały zadbać o piękne tradycje z nimi związane.

Autorka zamieściła również w tej oto powieści na ciekawe przepisy kulinarne na sernik wspaniały, ciastka szwajcarskie, ciastka drożdżowe pochodzące od kucharki gotującej na dworze Zofii Malickiej, wyjaśnione w niej zostały dokładne nazwy narzędzi używanych w codziennej pracy na roli.

Powieść ta składa się z 22 rozdziałów.

Polecam przeczytać tę powieść.

Życie na wsi to nie tylko przepiękna przyroda, świeże powietrze czy naturalna, zdrowa żywność. To przede wszystkim ciężka praca od rana do wieczora; harówka, przez którą ręce są pełne odcisków, a ciało dosłownie wyczerpane ze wszelkich możliwych sił. Praca na roli w dzisiejszych czasach bywa pieruńsko ciężka, a co dopiero na początku XX wieku, kiedy siłę motoryczną zastępowały zwykłe, ludzkie dłonie?

Kasia Bulicz-Kasprzak w swoim "Gościńcu", bezpośredniej kontynuacji "Skrawka pola", zabiera czytelników na powrót to niewielkiej wioski, Tynczyna, by poznać dalsze losy jej mieszkańców. Główna akcja rozpoczyna się w 1922 roku, kiedy to znani już bohaterowie nadal mierzą się z typowo wiejskim życiem. Praca w polu uzależniona od pory roku, domowe gotowanie czy codzienny obrządek w oborze i kurniku towarzyszy ludziom na każdym kroku, podobnie jak miliony plotek, kłótnie między sąsiadami oraz afery spowodowane przykładowo nietrafionym zamążpójściem.

Autorka w drugiej części głos oddaje głównie młodszemu pokoleniu poznanemu w "Skrawku polu". Natala Hubówna, córka Weroniki, wnuczka Ksawerego Huby, powoli wkracza w wiek, w którym zaczynają zjeżdżać się kawalerowie z wódką. Problem w tym, że bardziej do roli żony skłania się jej matka. Najprzystojniejszy z całej wioski, Jaśko Lipczewski, trafiony strzałą Amora z kolei nie może spać po nocach, a jedyne, o kim marzy, to Bronka.

Oprócz głównej akcji książkę urozmaicono o wątek Katarzyny Malickiej - kobiety, która w życiu przeszła dosłownie piekło. Najpierw tyranizowana przez matkę, która w jednej chwili wesoło świergocze, a w następnej smaga pasami, a później bita przez męża. Historia Katarzyny jest jedyna w swoim rodzaju, ponieważ mimo mających miejsce tragedii kobieta przepełniona jest nadzieją na lepsze jutro i przeogromną miłością do córeczki. A wszystko to w otoczeniu zbliżającej się wielkimi krokami I wojny światowej...

Kasia Bulicz-Kasprzak po raz kolejny porywa czytelnika i wprowadza go wir interesujących przygód oraz wielobarwnych bohaterów. "Gościniec" zachwyca nie tylko wartką fabułą, ale również leniwymi, urodziwymi opisami przepięknej, wiejskiej przyrody, przez co momentami marzy się wyłącznie o ucieczce z miasta, tych szaroburych bloków i brukowanych ulic.

Miło było poznać dalsze losy mieszkańców Tynczyna, które - mogłoby się wydawać - są zupełnie zwyczajne, a jednak zaskakują. Pełnoprawne romanse, zaloty, pierwsze miłostki, plotki oraz kłótnie, kłamstwa, popadanie w alkoholizm czy nagła śmierć to zaledwie kilka z poruszanych w "Gościńcu" tematów. Doskonałym pomysłem było również wplecenie do historii opowieści o Katarzynie Malickiej, która choć tragiczna, mocno poruszała i oddawała multum emocji. Najbardziej zaskakujące jest jednak to, że opisywane w "Gościńcu" wydarzenia są inspiracją z prawdziwych wspomnień rodzinnych autorki, przez co przytaczane opowieści zyskują na wartości.

Przed każdym rozdziałem ponownie zamieszczano starodawne przepisy na różnego rodzaju ciasta, a także opisy używanych niegdyś do pracy w polu czy w gospodarstwie sprzętów, co urozmaiciło lekturę. Wielkim plusem jest także używanie przez autorkę wiejskiej gwary, przez co wypowiedzi/zachowania bohaterów stają się mocno autentyczne.

"Gościniec" Kasi Bulicz-Kasprzak to zajmująca, wciągająca lektura idealna na leniwe poranki, od której ciężko się oderwać. Z książki dosłownie wylewają się tony uczuć, bohaterowie zachwycają realizmem, a opisy przyrody ujmą nawet najbardziej wymagającego czytelnika. Drugi tom Sagi Wiejskiej polecam bez wahania, choć radzę najpierw zapoznać się ze "Skrawkiem pola."

Wieś kojarzy się z pięknem przyrody, ze spokojem, z pewnego rodzaju sielskością i oddechem od trudów codzienności. Jednak wieś to także społeczność, która się zna. Każdy wie prawie wszystko o każdym, a wszelkie plotki rozchodzą się z szybkością błyskawicy. Zwłaszcza wtedy gdy, tak jak w powieści Kasi Bulicz-Kasprzak, na straży wszelkich nowinek stoi niejaka Pomiechowska. Żadne potknięcie, nagłe wzbogacenie się, zdrada małżeńska się nie ukryją. A jednak prawdziwej ludzkiej tragedii zdaje się nikt nie dostrzegać. Na odgłos podnoszonej i opadającej pięści sąsiedzi są głusi, ich oczy zachodzą bielmem pozornej niewiedzy...

W najnowszym tomie sagi autorka zaprasza ponownie do Tynczyna. A jednak to historii swojej ciotki-babki Malickiej poświęca najwięcej uwagi. Czytelnik ma okazję poznawać jej losy, od małej dziewczynki, która przeglądając się w lusterku, nie wiedziała, że będzie to dla niej prorocza wróżba. Niestety niekorzystna. Wówczas bowiem wierzono, że jeśli w piątkowy wieczór panna popatrzy w lustro, może zobaczyć diabła. A jeśli dodatkowo je, tak jak nasza bohaterka, jabłko, to dostanie go za męża. Nikt nie podejrzewał, że przystojny Marian okaże się jej życiowym partnerem i... katem. Losy Malickiej stanowią przykład na to, jak w ludziach jest wiele hipokryzji. Dostrzegają to, co może stać się przyczynkiem do plotek, ale nie chcą ingerować w przemoc domową, która ma miejsce w czterech ścianach i często może prowadzić do tragedii. Krystyna w swoim życiu przeżyła wiele, ale cały czas podnosiła się po upadku. Jej przejmująca historia chwyta za serce, wielokrotnie budzi sprzeciw wobec ludzkiej ignorancji i bezduszności. Bunt wobec losu, że zesłał tak wiele złego na jedną osobę.

Po wojnie wieś zdaje się nie zmieniać. Ciężka praca, walka o każdy dzień — to dla wielu chleb powszedni. Kolejne pokolenia pojawiają się na świecie, stare odchodzą w cień i zapomnienie, choć poczynania niektórych wciąż zbierają pokłosie wśród ich potomków. Fortuna kołem się toczy, rozdzielając „dary" nierówno mieszkańcom wsi. Niektórym dzieciom przyjdzie szybciej dorosnąć i zmierzyć się z wyzwaniami dnia codziennego. Z samotnością, egoizmem rodziców i brakiem wsparcia. Będą wśród nich tacy, którzy nie dadzą sobie rady, ale i tacy, którym los i dobre dusze będą sprzyjać w walce o lepszą przyszłość.

Podsumowując:

„Gościniec” wciąga czytelnika w wir wydarzeń, zabierając go do świata bohaterów znanych z poprzedniego tomu, ale i nowych, których losy angażują od pierwszej strony. Autorka okrasiła fabułę przepisami, które nawiązują do profesji jej ciotki-babki, której poświęciła w głównej mierze swoją najnowszą powieść. Książka traktuje o życiu małej wsi, o zaściankowości jej mieszkańców, ale przede wszystkim o kobiecej sile, która, choć wyśmiewana, a nawet będąca czymś niestosownym w tamtych czasach, zdaje się dla niektórych z bohaterek ich jedynym orężem. Walka o dobro swoje i najbliższych, wbrew wszystkim i wszystkiemu może zwiastować zmiany, jakie nadejdą wraz z upływem czasu. Kobieta nie będzie już tylko własnością mężczyzny, spełniającą obowiązek małżeński, ale jednostką, która ma swoje własne zdanie i odwagę, aby zmieniać rzeczywistość. Polecam! (NIEnaczytana)

Uwielbiam czytać przeróżne sagi, dlatego z dużą chęcią sięgnęłam po powieść "Gościniec". Czułam po prostu, że dostanę przepiękną opowieść, która pozwoli mi wejść w świat, który mnie oczaruje. Nie myliłam się. To była naprawdę świetna książka, która wciągnęła mnie niemal od pierwszej strony. Na duży plus zasługuje fakt, iż fabuła jest bardzo autentyczna, a wieś opisana w powieści jest wyjątkowo tożsama z tym, jak wyobrażam sobie takie miejsce. Bohaterowie wykreowani są niezwykle barwnie, tak iż czytelnik się z nimi utożsamia. Można powiedzieć, że ta lektura nie jest napisana, tylko jest namalowana.