Gorejąca biel. Powiernik Światła. Tom 5. Część 2

Idealnie wydawnictwo podzieliło piątą księgę. Pierwsza część to było coś na kształt wprowadzenia, a tutaj zaczęło się dziać. I to tak się działo, że nie mogłam się od tego oderwać.

Uwielbiam tę serię, a zakończenie wybitnie mi się spodobało. Trochę trudno mi się rozstać z bohaterami, ale coś czuję, że będę do nich zaglądać jeszcze nie raz.

Nieczęsto aż tak przeżywam fabułę. Tym razem kilka razy stanęło mi serce, niejedno przekleństwo wyskoczyło z moich ust, a hasło „jeszcze tylko rozdział” stało się normą. Całe uniwersum „Powiernika Światła” mnie zachwyca. Idea krzesania luksynu bardzo do mnie przemawia. Najbardziej jednak podoba mi się ładunek emocjonalny, jaki niesie książka. Bo to nie tylko kolory, Pryzmat i wojna, to jest powieść o więziach międzyludzkich i o tym, że przyjaciół poznaje się w biedzie.

Gorąco polecam.

Kiedy zaczynałam moją przygodę z fantastyką, jednym z pierwszych pisarzy, których podsunęła mi przyjaciółka był właśnie Brent Weeks. Mam do niego ogromny sentyment i słabość - sięgam po jego powieści w ciemno i zawsze mnie zachwyca jego wyobraźnia i pomysłowość. Kiedy przeczytałam Czarny Pryzmat byłam pod ogromnym wrażeniem i w całym cyklu to ten pierwszy tom jest dla mnie najpiękniejszy i najbardziej zapadł mi w pamięć - to na Czarny Pryzmat "złapał" mnie Weeks :) Każdy kolejny tom cyklu Powiernik Światła jest inny, ale całość jest spójna i porywa czytelników w cudowny świat magii i kolorów. Powieść, jak i cały cykl, jest napisany z ogromnym rozmachem i idealnie nadaje się na ekranizację. A odwieczna walka Dobra ze złem zmierza tutaj do finału, oczywiście dobrego... Wszystko jest dokładnie i skrupulatnie opisane, ale przy tym nie jest to nudne, tylko pobudzające naszą wyobraźnię. Czytając widziałam oczami wyobraźni sceny i współodczuwałam z bohaterami ich emocje i uczucia. To naprawdę wielka cecha Brenta Weeksa, że potrafi tak odmalować przedstawiona rzeczywistość, że czytelnik staje się jej częścią. W powieściach Weeksa fabuła jest spójna,a przy tym zróżnicowana - wśród krwawych scen, znajdziecie również dywagacje filozoficzne , czy cięty dowcip w dialogach. Tak samo zróżnicowani są jego bohaterowie, mocno nakreśleni i bardzo charakterystyczni, którzy zapadają w pamięć czytelnika. Mnie wszystkie te cechy składają się na powieści, które koniecznie trzeba przeczytać, bo to praktycznie klasyka gatunku - pięknie napisana, bogatym językiem, który przemawia do wyobraźni.

Gorejąca biel 5.2 to ostatni tom, który zamyka cykl Powiernik Światła. Akcja rusza bardzo intensywnie już od pierwszych stron, jednak nie jest równa. Mamy tutaj fragmenty, za którymi trudno wręcz nadążyć i części, które zdecydowanie zwalniają. Ten tom nie jest równy również jakościowo, mimo , ze zamyka większość wątków, jest moim zdaniem najsłabszy z całego cyklu, jednak sam finał jest zaskakujący i zapadający w pamięć.. Chwilami miałam wrażenie, że sam Weeks nie pamięta niektórych scen, których kontynuacja "nie kleiła " się... Jednak cały cykl uważam za znakomity!!!

W ostatnim tomie cyklu, trwa kontynuacja wydarzeń opisanych w Gorejącej bieli 5.1 . Gavin Guile stracił swoją magie i został "złamany"... Tajny Zakon życzy mu śmierci i usiłuje zrealizować to zamierzenie, jednak Guile nie jest osobą, która się poddaje i wyrusza za morza, aby szukać pomocy Orholama i tym samych ochronić i uratować ludzi, których kocha i jest im oddany. Nie jest jednak sam, bo ma grono ludzi, którzy zrobią dla niego wszystko. I to sprawia, że idzie do celu, który sobie wyznaczył, a jego droga okazuje się bardzo niebezpieczna i wyboista. Kto okaże się zwycięzcą w pojedynku życia pomiędzy Dobrem i Złem? Powierniku Światła przybywaj!!!!

[Adres usunięty]

Tom wieńczący całą serie Powiernika Światła z jednej strony mnie zachwycił, a z innej niestety zawiódł. Kreacja bohaterów, ich przygody i świat wykreowany przez Brenta Weeks’a są na najwyższym poziomie i z tego powodu będę do tej serii nie raz wracać. Nie spodobało mi się natomiast sposób rozwiązania kilku ostatnich wątków.

Zabrakło mi dramatyzmu i trudnych wyborów, które są typowe dla tego autora i przez to całość wydała mi się trochę zbyt cukierkowa. Książkę jednak gorąco polecam, ponieważ twórczość Weeks’a to coś co uwielbiam, a system magii w Powierniku Światła jest jednym z najciekawszych, z jakimi się spotkałam.