Głos z zaświatów

Ulubiony cytat : W rzeczywistości moje życie ominęło mnie, ponieważ uważałem, że mam jeszcze czas. Teraz, kiedy zaskoczyła mnie śmierć, uświadamiam sobie, że czekałem zbyt długo z dokonaniem rzeczy ważnych.

Głos z zaświatów to podróż pomiędzy światem widzialnym, a niewidzialnym. Gabriel Welles budzi się i odkrywa, że umarł. Razem z głównym bohaterem przeżywamy rozterki przedwczesnej śmierci, żal czego nie dokonał i pragnienie poznania powodu swojego odejścia. Zmusza to czytelnika do refleksji nad swoim życiem. Co czułabym gdybym teraz umarła ? Zdecydowanie, również miałabym do siebie pretensje, że nie poleciałam do Australii - o czym marzę już od wielu lat i zawsze znajduję wymówkę, aby odłożyć swoje plany na później. Na pewno też żałowałabym, że dzień wcześniej mocniej nie przytuliłam swojego ukochanego.

W pędzie dnia codziennego nie zauważamy jak wiele mamy.

Książka jest świetnie napisana, chłonie się ją na jednym tchu. Przeczytana została dosłownie w jeden dzień. Temat podjęty przez autora nie jest łatwy, lecz przeprowadził nas przez niego w najlepszym stylu. Nie ma tu kiczu zaświatów, a realna wyobraźnia.

Dodatkowo książkę wzbogacają artykuły naukowe lub historie nawiązujące do śmierci i życia pozagrobowego.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem i na pewno nie ostatnie.

Moje pierwsze spotkanie z autorem i to od razu w zaświatach. W dodatku książka okazała się być całkowicie inna od moich wyobrażeń, ale okazało się, że to pozytywne zaskoczenie.

Autor ma ogromną wyobraźnię, dużą kreatywność i jeszcze świetnie potrafi to przedstawić. Miesza wątki kryminalne z wątkami nadnaturalnymi, dobrze kreuje postacie, a całość czyta się wręcz sama. W książce mamy również takie przerywniki, w postaci ciekawostek - pierwszy raz spotykam się z taką formą.

Jest to historia niebanalna, nieszablonowa, świeża i na pewno nie czytaliście do tej pory czegoś takiego. Samo przedstawienie bytności po śmierci może, ale nie musi, wywołać kontrowersję, ale pomiętajmy, że to fikcja. To świetny kryminał, który na pewno zapamiętam na dłużej.

Bernard Weber napisał interesującą książkę, która wyrywa się pewnym schematom. Tak - mamy tu zagadkę kryminalną, którą oczywiście trzeba rozwiązać. Oki, ale kto zajmuje się prowadzeniem dochodzenia? Duch. Czy to normalne? Oczywiście, że nie. Przy czym niech nikt nie myśli, że dzięki temu jest to zabawna kryminalna. Wcale nie. Jest to książka, która jest dobra. Cała historia wciąga i sprawia, że człowiek na pewne sprawy zaczyna patrzeć z zupełnie innej perspektywy. Mi ta opowieść bardzo się podoba, chociaż jest ona zupełnie inna. Jeżeli ktoś ma umysł otarty na wszelkie nowinki, to i jemu propozycja od Webera się spodoba.

Inny świat, tam właśnie byłem czytając najnowszą książkę Bernarda Werbera. Wraz z Gabrielem Wellsem bohaterem „Głosu z zaświatów” odrzuciłem wszelki racjonalizm. To, co przeżywałem wraz z nim było niczym zadziwiające odkrycie, powodujące radykalną zmianę w podejściu do śmiertelności, którego istota sekretu tkwi w każdym z nas.

Myślę, że każdy z nas ma swoje własne podejście to tej kwestii. A książka Bernarda Werbera jest zaproszeniem do podjęcia wewnętrznej dyskusji na temat naszej egzystencji. Nie ukrywam, że to, co przeżył Wells nie mieści się w mojej wyobraźni. Kreatywność Bernarda Werbera wychodzi poza jej horyzont, dzięki czemu możemy poznać historię zadziwiającą, zaskakującą, która daje wiele do myślenia. Bo nie do pomyślenia jest obudzić się i odkryć, że zakończyliśmy swój żywot. A co ciekawe pierwsze słowa, które wówczas wypowiedział Wells to „Kto… mnie… zabił?” To właśnie przytrafiło się bohaterowi tej powieści.

Gabriel Wells jest wziętym pisarzem. Pewnego dnia budzi się uświadamiając sobie, że umarł i wędruje po świecie żywych. W jego głowie kłębią się pytania – kim jest? Telepatą? Lunatykiem? Ma dwa mózgi? Chcąc wyjaśnić okoliczności swojej sytuacji, postanawia skonsultować się z lekarzem. Będąc w przychodni uświadamia sobie, że jest niewidoczny dla otoczenia. Na domiar złego uzmysławia sobie, że nie odczuwa zapachów, nie czuje również temperatury. W jego umyśle panuje coraz większy niepokój, a pojawiające się znaki zapytania potęgują świadomość, że znalazł się sytuacji, której nie sposób pojąć w racjonalny sposób.

Jedyną osobą, która nawiązuje z nim kontakt jest Lucy Filipini, kobieta spotkana w przychodni. Kim zatem jest tajemnicza kobieta, która jako jedyna zauważa mężczyznę? Czy jest ona kluczem do rozwikłania śmierci pisarza?

Jak się okazuje kobieta jest medium pracującym dla tajemniczej Hierarchii. A została nim dzięki lekturze jego wcześniejszej książki „My umarli”. Teraz razem ramię w ramię będą prowadzić wspólne śledztwo w sprawie zabójstwa Gabriela Wellsa. Ogromnym wsparciem w tej próbie będzie dla nich „Encyklopedia wiedzy względnej i absolutnej” Edmunda Wellsa, dzieło przodka Gabriela.

Muszę przyznać, że taki pomysł na historię jest oryginalny. Nie spotkałem się jeszcze z powieścią, w której bohater będzie prowadził śledztwo w sprawie własnej śmierci. Jeśli również i Wy chcecie wziąć w nim udział, to odrzućcie wszelki racjonalizm i sięgnijcie po „Głos z zaświatów” i dajcie porwać się w wir tej historii.

Na uznanie zasługuje pomysłowość Bernarda Werbera w stworzeniu tej fabuły, poprowadzenie jej akcji, a także umiejętne zaciekawienie czytelnika wątkami tej historii. Przyznaję, że ta książka jest kryminałem nie szablonowym, jest doskonale „wykorzystanym” pomysłem autora, do stworzenia historii, która intryguje od pierwszych chwil jej poznawania.

Kolejnym mocnym punktem powieści jest przedstawienie na końcu każdego rozdziału ciekawostek nawiązujących do wątku każdego z nich. Jeśli chcecie przeczytać kryminał inny niż inne, to koniecznie sięgnijcie po „Głosy z zaświatów”. Zdecydowanie polecam!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Sonia Draga [Adres usunięty]

[Adres usunięty]