Give me hope

"Give me hope" porusza bardzo ważne i jednocześnie trudne, wywołujące wiele emocji tematy, takie jak choroba, śmierć, samookaleczanie, stany lękowe czy ataki paniki.

Pomysł na historię jest bardzo dobry, książka wzrusza praktycznie od pierwszych stron. Autorka ma lekkie pióro, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko, pochłonęłam ją jednego dnia, w dosłownie kilka godzin. Uważam, że Adrianna Śmiałek ma potencjał, pisze dobrze, jednak musi popracować trochę nad szczegółami fabuły oraz szkieletem całej książki. Jeśli w "Give me hope" zmieniłaby kilka rzeczy, bardziej ją dopracowała, to byłaby to naprawdę dobra książka.

Stanowczo za dużo się w tej książce dzieje. Kumulacja negatywnych zdarzeń w życiu bohaterki jest odrobinę przesadzona, przez co też niewiarygodna.

Ponadto miałam wrażenie, że w niektórych momentach historia była poucinana, wydarzenia mające miejsce nie wyjaśnione w stu procentach, bez większego ładu i składu. Brakowało płynnego przejścia pomiędzy rozdziałami, jakby historia była niepełna, brakowało w niej niektórych fragmentów. Do tego dialogi, które miałam wrażenie, jakby nie wszystkie pochodziły od jednej autorki, totalnie nie pasowały do reszty.

Zakończenie co prawda było dla mnie wzruszające, bo przywołało wspomnienia. Opisywało ono sytuację, w której kilka lat temu sama się znajdowałam, natomiast patrząc pod kątem całej historii, którą poznajemy w książce to zakończenie jest rozczarowujące. Zwłaszcza zakończenie historii Hope i Lucasa. Dosłownie jakby autorka nie wiedziała, nie miała pomysłu jak ją zakończyć, więc wymyśliła cokolwiek, by mieć to już po prostu za sobą. Nabrałoby ono więcej kolorów w momencie, gdyby okazało się, że będzie kontynuacja. Póki co jestem zawiedziona i zła, że autorka zakończyła tę historię w taki sposób.

[Adres usunięty]

Książka mówi o rozterkach miłosnych , życiu codziennym oraz o problemach, które spotykają nastoletnią Hope.

Na samym początku wielkie gratulacje dla Adrianny Śmiałek za napisanie w tak młodym wieku powieści, która mówi o prawdziwym i problematycznym życiu nastoletnich osób, o którym tak na prawdę nie chce mówić otwarcie nikt. Niestety w tych czasach wiele osób jest dyskryminowanych za brak markowych ciuchów, brak pieniędzy czy nawet głupich rzeczy elektronicznych. Bardzo często łączy się to właśnie z nękaniem czy obrażaniem co jest dość nie miła rzeczą i często prowadząca nawet do samobójstw. Niestety bardzo mało osób przyznaje się do bycia np. nękanym, ponieważ często się boją lub po prostu wstydzą przyznać . Natomiast w tej książce właśnie możemy zobaczyć ukazany świat osoby odrzuconej, której ciężko odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Bardzo spodobała mi się ta książka właśnie ze względu na to, że został ukazany świat teraźniejszy i , że w końcu ktoś o tym napisał. Z podziękowania również wynika, że taka sytuacja wydarzyła się na prawdę. Wiec pamietajmy o tym by mieć oczy zawsze szeroko otwarte, zawsze wystawić pomocna dłoń oraz by nigdy się nie odwracać od osób, które potrzebują naszej pomocy.

Hope to nieśmiała i niepewna siebie nastolatka, dla której szkoła jest niczym najgorszy koszmar. Piekło, w którym jest gnębiona, zastraszana i wyśmiewana przez rówieśników. Któregoś dnia na dziewczynę spada niespodziewana wiadomość, która zmienia jej życie o sto osiemdziesiąt stopni. Okazuje się, że wraz ze swoim tatą będzie musiała przeprowadzić się do innego miasta, a tym samym zmienić szkołę. Nowe miejsce. Nowy start. Nowe znajomości. Czy to wystarczy, aby Hope zapomniała o tym, co spotkało ją w przeszłości i zaczęła prawdziwie żyć? Czy da sobie szansę na przyjaźń? Miłość? A może zaufanie i nadzieja, że życie tym razem napisze scenariusz w jaśniejszych barwach, okażą się złudne i bolesne?

Książka zatytułowana "Give me hope" jest kolejnym debiutem, po który zdecydowałam się sięgnąć. I bardzo się z tego powodu cieszę, ponieważ opowieść ta okazała się mądrą i dla mnie osobiście wartościową historią z ważnym przesłaniem. Autorka napisała książkę, w której porusza trudne, lecz bardzo istotne problemy, takie jak samookaleczanie czy przemoc psychiczna w szkole. Główna bohaterka Hope Case jest cichą nastolatką, wycofaną z życia towarzyskiego. Nie ma przyjaciół, a sama woli trzymać się na uboczu niż być w centrum uwagi. I czy to jest coś złego? Dlaczego osoby o takim typie charakteru są traktowane jako gorsze? Nie rozumiem, a właśnie tak jest i to niestety nie tylko na kartach tej książki... Gdy Hope zmienia szkołę, równocześnie też zaczyna zmieniać się jej życie. Poznaje nowe osoby, które nie wiedzą nic o tej "starej Hope". Jej bariery powoli zaczynają opadać, a ona sama otwiera się na nowe doświadczenia. Na jej drodze staje również jeden z najpopularniejszych chłopaków w szkole Lucas Crowell, którego uwagę od razu przykuwa tajemniczość i niewinność nowej uczennicy. Brzmi schematycznie, wiem. Sama o tym pomyślałam w trakcie lektury, ale mimo wszystko nie uważam tego za minus. Bohaterowie tej powieści zafascynowali mnie już od pierwszych stron. Mieli w sobie coś takiego... Autentycznego! Polubiłam nie tylko Hope i Lucasa, ale też ich przyjaciół. Nicole i Ashtona, których de facto troszkę mi zabrakło w drugiej połowie książki. Z kolei Nathan początkowo wydał mi się nie do końca wiarygodną osobą, ale bardzo szybko zmieniłam zdanie i na jego temat, gdyż okazał się niesamowitym chłopakiem o wielkim sercu. Hope to... trochę moje odzwierciedlenie i to w wielu kwestiach. Może dlatego tak bardzo się z nią zżyłam. Rozumiałam ją. Jej myśli i jej postępowanie. Ta książka na pewno nie jest historią, która trafi do każdego czytelnika. Myślę, że nie każdy zrozumie głębię czynów, do których posuwa się główna bohaterka. To nie są rzeczy łatwe do uzmysłowienia dla postronnej osoby, według mnie oczywiście. Autoagresja, czyli zadawanie sobie bólu fizycznego, aby ukoić ten psychiczny. Brzmi absurdalnie? Przerażająco? Nie do końca, ponieważ ból daje... poczucie kontroli, satysfakcji, chwilowego poczucia szczęścia i ulgi. I właśnie tym jest dla Hope. Przeszłość, a przede wszystkim jej demony to coś, co bardzo ciężko wyrzucić z podświadomości. Tkwią tak głęboko, zatruwają i odbierają radość z życia. Fabuła książki nie należy do tych najlżejszych, ale pomimo to autorka pisze w taki sposób, że te emocje nie przytłaczają czytelnika. Czytając, nie miałam też ani przez chwilę wrażenia, że coś jest pisane na siłę, że jest w jakimś stopniu naciągane. Choćby samo zakończenie, które z tego, co wiem, nie spełniło oczekiwań niektórych osób, a mi osobiście wydało się wręcz idealnym zwieńczeniem całej historii. Było prawdziwe i pełne nadziei, czyli takie jak być powinno. 😊 Po skończeniu lektury bardzo mocno zaczęłam się też zastanawiać, które z wydarzeń opisanych w tej powieści zdarzyło się naprawdę, a które z nich są tylko i wyłącznie wymysłem i fantazją autorki. Ale jedno jest pewne! Historia przez nią opowiedziana dała mi do myślenia i zmusiła do refleksji nad życiem oraz jego wartością. I choć czasami chciałoby się po prostu zniknąć, schować gdzieś daleko przed całym światem, to trzeba z tym uczuciem walczyć. Nawet jeśli jest to w głównej mierze walka ze samym sobą... "Give me hope" to pozycja z gatunku literatury młodzieżowej, dodatkowo oparta na prawdziwych wydarzeniach. Jest to historia, która mnie poruszyła, dała nadzieję i wiarę, że po burzy zawsze wychodzi słońce. ☀️ I dlatego polecam Wam przeczytać ten tytuł! 💜

Świetny debiut, książka pełna emocji i wrażeń.

Dawno nie czytałam tak emocjonującej książki. Jest ona świetna pod każdym względem.

Każdy z nas chodził bądź jeszcze chodzi do szkoły. W każdej szkole jest osoba, która odstaje od reszty, gdzie inni uczniowie, którzy uważają się za lepszych robią jej krzywdę. Czasem nawet nie zdając sobie z tego sprawy ile szkód można przez to wywołać.

Psychika ludzka jest tajemnicą, w końcu jedni są silniejsi, a innych znacznie łatwiej jest zranić. Hope jest właśnie taką bohaterką, która została bardzo mocno zniszczona. Poprzez ciągle wyzwiska, „żarty”, dokuczanie zaczęła się ciąć, a jej samoocena bardzo zmalała.

Kiedy poznaje Lucasa jej życie zmienia się. Ma nadzieje, że wydobrzeje i będę się mniej ciąć. Jest jej cichą nadzieją, na lepsze jutro.

Niestety, przeszłość dalej jest obecna w jej życiu, nie da się jej tak łatwo pozbyć.

Autorka zrobiła kawał dobrej roboty, pisząc tą historię. Okazało się, że czytałam już ją wcześniej na wattpadzie i nawet nie wiecie, jakie było moje zaskoczenie! I jak miło było wrócić do tej historii.

Większość może myśleć, że na wattpadzie są tylko nic nie znaczące opowiadanka. A tam naprawdę można znaleźć takie perełki jak „Give me Hope” czy inne książki, które również swoją premierę miały na tej stronie.

„Give me hope” to książka inspirowanymi prawdziwymi zdarzeniami. Historia, która opowiada o ciężkich chwilach w życiu, o poniżaniu i wyśmiewaniu się z innych osób i o nadziei.

Świetnie mi się ją czytało i polecam wam ją z całego serca. Nie dość, że autorka jest niesamowita (też bym chciała w tak młodym wieku wydać książkę, ale na to już za późno) to książka zachwyca od pierwszej strony. Nie miałam nawet jednego momentu, gdzie bym się nudziła!

Rewelacyjna robota, oby więcej takich książek

Już samo streszczenie powieści zapowiada, że historii takich jak ta być może jest i wiele. Dręczona dziewczyna, szkoła, która staje się piekłem i atencja ze strony jednego z najprzystojniejszych chłopaków w szkole. A jednak książka Adrianny Śmiałek wyróżnia się nie tylko pięcioma milionami odsłon na Wattpadzie, ale także tym, że została zaczerpnięta z prawdziwego życia. „Give me hope” to inspirowana faktami historia pewnej dziewczyny, która pomimo młodego wieku musiała zasmakować tych najbardziej przykrych doświadczeń. Jeśli macie ochotę na odkrycie losów nastolatki, która wie jak bolą pocięte nadgarstki, ale i na drodze której staje pewne uczucie, zapraszam wpierw do recenzji.

ZARYS FABUŁY

Każdego dnia trafia tutaj, do swojego piekła na ziemi. Do miejsca, w którym szykanowanie i nietolerancja skłaniają ją do samookaleczenia – do szkoły. Brak przyjaciół, samotność, wykluczenie społeczne… Częściowego ukojenia zaznaje Hope po powrocie do domu, w którym czeka na nią ukochany ojciec. Teraz jednak wszystko ma się zmienić. Choroba, konieczność zmiany miejsca zamieszkania, przeprowadzka. Hope rozpoczyna nowy rozdział życia w zupełnie innym środowisku, w którym dość szybko stara się zbudować wokół siebie dobrze znany jej mur. Znajdują się jednak tacy, którzy nie wahają się przez niego przejść. Kiedy na drodze dziewczyny zjawia się pewien chłopak, a może i dwóch… Hope doświadcza uczuć, które były jej kompletnie nieznane. Atencja ze strony popularnego przystojniaka ściąga jednak na nią niechcianych wrogów. Jak poradzi sobie Hope coraz dobitniej przekonując się o tym, że nie tylko nie jest sama, ale wręcz staje się coraz bardziej zauważalna?

HOPE, OFIARA WYKLUCZENIA

Główna bohaterka powieści to wycofana z życia towarzyskiego nastolatka, która ukrywa swój ból pod długimi rękawami swetra. Pocięte nadgarstki są jej ucieczką od problemów, od samotności, wykluczenia ze strony rówieśników i szyderstwa. Padając ofiarą ze strony tych, którzy powinni podnieść ją na duchu, coraz bardziej się pogrąża. Pracowita, uczciwa, kochająca i troszcząca się o swojego ojca, który jest jej jedynym rodzicem, nie do końca zna historię swoich korzeni. Teraz wszystko ma się zmienić. Czy na lepsze? Nie w każdym przypadku. W końcu choroba ojca, taka, która lubi zabijać, może odebrać jej jedyną osobę, którą tak naprawdę kocha. Postać Hope to nie tylko wyimaginowana wizja autorki, kreowana wyłącznie na potrzeby tej historii. To przykład, który powinien dać ludziom do myślenia, bo przecież czyny i słowa kierowane w stronę drugiego człowieka mogą mieć ogromną moc, niszczycielską, bądź zbawienną.

CAŁA PALETA OSOBOWOŚCI

Na drugim planie przewija się szereg postaci jakże istotnych dla tej historii. W końcu to one mają poniekąd spory wpływ na zachowania i dokonywane wybory Hope. Jest ojciec, pracowity, niezamożny, kochający człowiek, który dla swojej córki zrobi po prostu wszystko. Jest przyjaciółka, która etapowo stara się docierać do umysłu osoby okaleczonej przez los, kierując się bezinteresownością i nie bacząc na innych. Pojawiają się męskie kreacje, pośród których króluje Lucas. Hołdujący płytkim przygodom, szkolny przystojniak i syn właściciela restauracji. A jednak wcale nie „bad boy”, który potrafi tylko ranić. Wręcz przeciwnie, widzi coś poza czubkiem własnego nosa. Nie brakuje tych, którzy potrafią uprzykrzyć innym życie, z powodu niewiedzy, niezrozumienia bądź po prostu czystej zawiści. Słowem podsumowania, naturalnie wypadające postaci z drugiego planu potrafią wywołać całą gamę emocji.

TRUDNE EMOCJE

To nie jest jedna z tych ckliwych historyjek z banalnym finałem. „Give me hope” to pełna namacalnych wrażeń, momentami trudna powieść przedstawiająca losy zmagającej się z nieśmiałością, wykluczeniem i nienawiścią dziewczyny. Autorka porusza temat śmiertelnej choroby, utraty bliskich osób i rozbitych rodzin. Są niesłuszne oskarżenia i niesprawiedliwe traktowanie. Przemoc psychiczna i samookaleczenie się. Ale także przyjaźń, miłość, szczere intencje. Z niebanalnym końcem, bo jak już wspomniałam, to nie jest słodka i łatwa książka spod gatunku New Adult, który ma na uwadze w głównej mierze czynić rozrywkę.

DLA KOGO?

Książka w głównej mierze dla młodzieży. Jako pouczający wzór i skłaniająca do refleksji historia. Nie radziłabym po nią sięgać nastawiając się na nastoletni romans, bo jeśli chodzi o ten tytuł, nie tędy droga. Raczej gorzka niż słodka, bez magicznej różdżki radzącej sobie z problemami, za to z naturalnym biegiem akcji, która w dużym stopniu funduje te cięższe emocje. O samotności, odmienności, wykluczeniu, szkolnej przemocy, przyjaźni i nieśmiałych podrygach uczuć. Jak już wspomniałam, inspirowana fatami. Polecam, w szczególności nastolatkom. To nie jest lekka lektura, ale na pewno można nazwać ją wartościową.