Geniusz. Magiczne Drzewo. Tom 12

Książka "Geniusz. Magiczne Drzewo. Tom 12" autorstwa Andrzej Maleszki jest znakomitym dodatkiem do serii. Jest pełna zabawnych i zaskakujących zdarzeń, które trzymają czytelnika w napięciu i zapewniają mu godziny rozrywki.

Fabuła jest bardzo intrygująca i pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. Autor doskonale łączy elementy fantastyki i humoru, tworząc wciągające wydarzenia.

Jestem pod wrażeniem umiejętności Maleszki w tworzeniu tak barwnych i niezwykłych światów. Jego opowieści zawsze zachwycają wyobraźnią i zabawą.

Ogólnie, "Geniusz. Magiczne Drzewo. Tom 12" jest doskonałą książką dla młodszych czytelników, którzy uwielbiają pełne humoru i fantazji opowieści. Jestem pewien, że ta pozycja będzie cieszyć się dużą popularnością wśród młodzieży i dzieci. Jeśli szukasz książki, która pochłonie Cię bez reszty, to jest to pozycja dla Ciebie!

Słyszeliście takie powiedzenia jak „Gołd wiedzy”, albo „pożerać książki”?. Pewnie tak. Jednak po przeczytaniu 12 tomu z cyklu „Magiczne drzewo” pt. „Geniusz” będziecie je odbierać inaczej. Andrzej Maleszka (autor) oraz bohaterowie książki potraktują je bardzo dosłownie.

Fabuła powieści jest naprawdę szalona. Dlatego opiszę jedynie od czego zaczyna się cały „bałagan”. Blubek nie może pochwalić się dobrymi ocenami. Panikując przed egzaminem z lektur szkolnych trafia na magiczny przedmiot, który pomaga przyswoić mu treść książek. Blubek wykazuje nieumiarkowanie w „głodzie wiedzy” oraz epatowaniu nią i pakuje się w tarapaty. Tajna organizacja, porywacze, monstrualne owady, magiczne eliksiry – to tylko część „szaleństwa”, jakie zawarto w książce pt. „Geniusz”. Fabuła jest niczym śnieżna kula. Zrzucona z górki szybko się rozpędza i przybiera monstrualne rozmiary. Andrzej Maleszka zadbał właśnie o zawrotne tempo i mnóstwo niesamowitych przygód.

Ogromnie spodobał mi się magiczny przedmiot, który, wraz z bohaterami, odnajdujemy w tej części cyklu. Ech, ta słodziutka moc... Cudowna sprawa... Gdybym miała z nią do czynienia zapewne postąpiłabym jak Blubek. No właśnie, Andrzej Maleszka inteligentnie pogrywa z przymusem wkuwania dla ocen. Oczywiście, że wiedza to złoto, tylko jak je bezmyślnie wydamy nie będziemy nic z tego mieli. Co z tego, że Blubek jest w stanie wynaleźć niemal wszystko, skoro nie pomyślał o konsekwencjach ujawnienia swojego talentu.

Na uwagę zasługuje również dobór bohaterów. Gabi – odważna, inteligentna, mózg zespołu. Kuki – trochę zagubiony, ale rozsądny chłopak. Chyba można nazwać go przywódcą. Blubek – to magnes na kłopoty, najpierw działa potem myśli, albo po prostu stara się wziąć „na klatę” to co narozrabiał. Jest i pies Budyń. Chciałoby się napisać: „pies jak pies”, ale nie będzie to do końca prawda.

„Magiczne drzewo” to popularny cykl dla dzieci (oraz młodszej młodzieży). Przyznam, że znam go wyrywkowo, bo w czasach mojej młodości jeszcze go nie było, ale coś tam „zerknęłam” o co chodzi. Przyznać muszę, że owa popularność jest w 100% procentach zasłużona. Wesoły, dynamiczny, nieprzewidywalny, magiczny, do tego bohaterami są nieustraszone dzieciaki – takie połączenie musiało gwarantować sukces. Czytając powieść „Geniusz” przednio się ubawiłam. Andrzej Maleszka zachwycił mnie pomysłowością. Za kilka lat z przyjemnością podsunę jego książki moim dzieciakom.

Jeśli szuka się czegoś ciekawego do czytania dla dzieci, to ta książka jest doskonałym wyborem. Zresztą cała seria zasługuje na uznanie ze względu na przekazywane cenne wartości. Kolejny już tom cyklu to jak zwykle świetna zabawa pełna przygód, o czym przekonałem się razem ze swoimi pociechami. Praktycznie od początku do końca ta opowieść wzbudzała zainteresowanie i pobudzała wyobraźnię.

Przyjemny styl pisania połączony z naprawdę dobrą fabułą to czynniki wyróżniające tę pozycję. Jest sporo doskonale wyważonego humoru i wartościowych treści. Według mnie podczas czytania dzieci mogą się jednocześnie wybornie bawić i nauczyć się czegoś istotnego. Bohaterowie wzbudzają sympatię i młode osoby mogą się również z nimi identyfikować. Pozwala to na jeszcze lepszy odbiór książki przez dzieci. Warto się nią zainteresować i sprawić pociechom wiele radości.

Zabawne jest to, że ta książka tak mną zawładnęła, że wyparła ze świadomości wszystkie inne wcześniej czytane. Na dodatek jest to dwunasty tom z cyklu o magicznym drzewie, a ja dopiero pierwszy raz się z nią zapoznałam. Nie znam wcześniejszych tomów i już bardzo żałuję, gdyż nie spodziewałam się, że tak bardzo polubię tą trójkę przyjaciół plus psa. Oczywiście nie jest to zwyczajny pies. Oprócz faktu, że jest przyjacielem Kuki i to bardzo oddanym, który nie raz pomaga przyjaciołom w opresjach, to dodatkowo ma moc mówienia. Kolejną fascynującą postacią jest tutaj Blubek, który zanim pomyśli wpierw działa. Wychodzą z tego powodu różne problemy, jak choćby nagłe przemienienie się w osobę nad wyraz inteligentną, gotową stworzyć najróżniejsze wynalazki. Stało się to za sprawą pewnego magicznego elementu, ale w jaki sposób, to już wam nie zdradzę. Kolejną i jedyną dziewczyną w tym zespole jest Gabi, która ma dar przekonywania. Na poczekaniu potrafi wymyśleć najróżniejsze scenariusze, które chronią przyjaciół przed katastrofami. Mamy jeszcze Kukiego, który przez to, że jest alergikiem, nie zawsze może korzystać z przywilejów sytuacyjnych. Jest jednak bardzo oddany paczce i tak jak pozostali pragnie, aby zawsze mogli na sobie polegać. W powieści ukażę się jeszcze pewien nieznośny chłopiec, który wciąż będzie skarżył na zgraną paczkę. Czy los go za to ukarze?

Aż żałuję, że nie znałam wcześniej tej serii. Jest odziana w wielką magię, która potrafi być zła i dobra, a mimo tego wciąga bardziej niż niejedna powieść. Dość denerwującą osobą jest tutaj Nikodem i niemal zawsze, kiedy tylko się pojawiał czułam rozgoryczenie. Nazwać go skarżypytą, to jakby lwa porównać do kociaka. Wciąż robił im na złość, lecz z tego powodu książka była dużo bardziej ciekawsza. Dla wtajemniczonych dodam tylko, że przydałaby mi się taka magiczna szafa:-) Wspaniałe ilustracje i duży druk powodują, że niemal przeżywamy wszystko tak bardzo jak bohaterzy. Bardzo mnie ciekawiło jak się z tego wszystkiego wyplątają:-) Polecam nie tylko nastolatkom, ale i wszystkim, którzy chcą przeżyć niezapomniane przygody!

Styl książki jest nietypowy. Myślę, że spodoba się zarówno młodszym czytelnikom, jak i ich rodzicom. Bohaterowie przypominają nam nastolatków z sąsiedztwa. Szkoła nie jest ideałem idealnym, ale jest realna, ze wszystkimi swoimi wadami, problemami i trudnościami. Co skłoniło Cię do przeczytania Magicznego drzewa? Pozornie nieograniczone pomysły, przygody i  wyobraźnia pisarza. Splot zdarzeń, śmiechu, radości i negatywnych cech osobowości młodych bohaterów. To wszystko sprawia, że lektura jest niezwykle satysfakcjonująca.