Gdzie nie sięgają zorze

Czarownice to niezwykle potężne istoty, jedni się ich boją, drudzy nienawidzą. Nie są bezpieczne, zwłaszcza, iż wszystko co nieznane, zdaje się być wrogie. Gdy przypadek stawia jedną z nich na drodze Einara, łowcę żądnego zemsty, dość szybko przekonuje się on, iż dziewczyna jest kimś wyjątkowym. Rozmowa z wilkami, magiczne, uzdrawiające mikstury i emanujący z niej, niespotykany blask… Gdy czarodziejka ratuje mu życie, wyruszają razem w tajemniczą podróż, w czasie której wszystkie karty zostaną odkryte, a nasi bohaterowie będą musieli zmierzyć się z niebezpieczeństwem, licznymi intrygami i własnymi demonami przeszłości. Czy w tym wszystkim znajdzie się jeszcze miejsce na powoli rozwijające się uczucie?

Pióro pisarki wyróżnia się poetyckim, nienagannym, nadzwyczaj sugestywnym stylem. Naszkicowane opisy działają na wszystkie zmysły i rozbudzają wyobraźnię do granic, dlatego czytelnik gubi się, otumaniony pomału nie dostrzega, gdzie przebiega granica między prawdą a fikcją. Akcja toczy się subtelnie, niespiesznie, a jednak nie zabrakło trudnej tematyki, która silnie chwyta za serce. Skomplikowane relacje rodzinne, śmierć bliskich, prześladowanie czarownic, to wszystko tworzy mroczną scenerię, na którą postanawiają wkroczyć miłość, nadzieja i wiara. Czy tym razem dobro zwycięży nad złem?

Wyjątkowa w każdym calu, dotykająca najciemniejszych zakamarków ludzkiej duszy, paraliżująca skrajnymi emocjami! "Gdzie nie sięgają zorze" to mistyczna, pełna wzruszeń, łez i uśmiechu, dopieszczona magicznym, odurzającym, nordyckim klimatem opowieść, w której nie sposób się nie zatracić. Wspaniała fantastyczna atmosfera, zatarte granice między prawdą a fikcją, doskonałe kreacje bohaterów, między którymi powoli kiełkuje szczere uczucie, walka magii ze złem, jakie pragnie ją za wszelką cenę osłabić, a wreszcie zniszczyć, a wszystko to nakreślone niebywale błyskotliwym piórem! Dla tak wybitnej uczty literackiej, warto zarwać całą noc! Polecam gorąco!💚

"Gdzie nie sięgają zorze" to debiut literacki osadzony właśnie w klimacie północy - jest mroźny, nie zawsze gościnny, lecz zorze związane z magią niewątpliwie sprawiają, że czytelnik chciałby zobaczyć ten świat i różne jego lokacje na własne oczy.

Główną bohaterką jest Alvira, samotnie żyjąca kobieta, która ukrywa przed światem i swego rodzaju inkwizycją swoją magię. Los stawia na jej drodze Einara, dążącego do zemsty młodego mężczyznę, a spotkanie to odmieni losy ich obojga, szczególnie gdy na jaw wyjdą ich przeszłość oraz sekrety.

Oprócz tego mamy kilka drugoplanowych bohaterek - kobiety zdecydowanie zdominowały tę powieść. Kilka z nich miało ciekawie zarysowane charaktery - szczególnie wyróżniły się moim zdaniem bliźniaczki.

Największym minusem książki uważam jest to, że jest za krótka. Dobrze mi się ją czytało i z chęcią poznałabym więcej przygód bohaterów.

Oprócz tego wydaje mi się, że dość mocno wyczuwa się, że jest to debiut. Większość elementów jest dość poprawna - bohaterowie, fabuła z niewielką liczbą wątków, przewidywalny, acz całkiem sympatyczny wątek romantyczny, ciekawy pomysł na system magiczny, o którym jednak mogło być ciut więcej... Ogólnie mam wrażenie, że wiele elementów można by było dopieścić i nieco lepiej wyeksponować.

Mapka zdecydowanie jest przyjemnym dodatkiem, podobnie jak ilustracje głównej dwójki ❤️ opisy w tej książce bardzo przyjemnie mi się czytało, ale niestety przy dialogach odczuwałam zgrzyty.

Jest to debiut w ciekawym klimacie, z motywem czarownic i ich walki z inkwizycją - czyli jednym z moich ulubionych ❤️ jeśli też takie lubicie, to może się Wam spodobać ❤️ miłośnicy mroźnych, północnych klimatów i zorzy również powinni być zadowoleni, a także ci, którzy preferują powieści, w których akcja nie skupia się na wątku miłosnym, a podąża głównym wątkiem fabularnym.

No i oczywiście fani zórz❤️😉

Poznajcie świat Eanareth, gdzie zorze zwiastują i emalują potężną magią. To tutaj w świecie mrocznych lasów, wśród głazów ukrytych w gęstych, mrocznych lasach, znajdziecie runy, które umiejętnie nakreślone, mają potężną moc.

Tylko wybrani posiadają umiejętność odczytywania i kreślenia run: wiedźmy i magowie. Pośród nich znajduje się Alvira oraz łowca Einar, Których los z prądu w niespodziewanych okolicznościach.

Łącząc siły muszą przeciwstawić się swoim pogromcom – Veazirowi i zadbać by zorze nie zgasły.

Dla fanów magiczny historii, to nie lada gratka. Zorze to niezwykłe zjawisko, które bardzo chciałabym zobaczyć na własne oczy. Magowie i wiedźmy ukrywając się walczą o ich przetrwanie. Cudownie jest zanurzyć się do świata nadnaturalnych zdolności oraz okruchów magii. Znajdziecie tutaj więzy rodzinne oraz wspaniałą przyjaźń.

To opowieść przeniesie was do świata mogli z tych lasów, pełnych tajemniczych miejsc,. Będziecie uczestniczyć w poszukiwaniach magii i odkrywać ukryte komnaty. Nie zabraknie to również wątku miłosnego, który ociepli zlęknione serca, choć podszyty będzie smutkiem.

„Gdzie nie sięgają zorze” to wyjątkowy debiut Pauliny Piontek, który doczekał się swojej premiery mimo dość nieoczekiwanych komplikacji. Dziś nie będę się na tym skupiać, pozwolę sobie tylko na dygresję, że może tak miało być? Może ta historia miała mieć swoją prawdziwą premierę właśnie teraz (dokładnie 17/05/2024), kiedy mogliśmy doświadczyć tego wyjątkowego zjawiska, jakim jest pojawienie się zorzy na naszym niebie? Wyjątkowy i magiczny czas na premierę wyjątkowej i magicznej historii. Coś w tym może być, lecz teraz skupmy się na samej opowieści, gdyż jest o czym mówić.

Pod piękną okładką kryje się wciągająca historia fantasy, urzekająca swoim klimatem. Już na samym początku autorka wzbudza w czytelniku ciekawość i sprawia, że nie możemy doczekać się, aby dowiedzieć się, co będzie dalej. Czytając dalej, zanurzamy się w piękny i jednocześnie niebezpieczny świat, w którym strach o jutro przeplata się z iskierką nadziei, walka o przyszłość oraz spokój jest na porządku dziennym, a przyjaźń musi liczyć się ze stratą. Natrafimy tu na momenty smutne, humorystyczne, wzruszające, ale także na chwile grozy. Jest tu magia, są runy, przygoda, czarownice, wilki oraz pewien tajemniczy i przystojny łowca z zasadami, który mocno zaskakuje. Dodatkowo mamy tu ukazaną siłę przyjaźni, siostrzanego oddania, trudne relacje rodzinne, pradawne wierzenia, a także delikatny wątek romantyczny. Wszystko to pięknie tworzy jedną spójną historię, w której każdy coś dla siebie znajdzie.

Prosty, lecz jednocześnie obrazowy język autorki mocno oddziałuje na czytelnika i wprowadza go w niezwykły klimat całej historii, sprawiając, że czuje się, jakby sam był jej częścią. Czytając opisy gór, lasów czy samej podróży, czułam się, jakbym stała obok bohaterów. Zamykając oczy, widziałam zorzę nad szczytami, czułam zapach przebiśniegów, ciepło ognia w kominku czy też słyszałam wycie wilków.

Jeśli chodzi o bohaterów, mamy tu całkiem spore i różnorodne grono. Niektóre postacie są bardziej wyraziste, inne trochę mniej, lecz każda napotkana postać ma swój wyjątkowy charakter, co sprawia, iż nie mamy tu do czynienia z „zapychaczami”, co jest dla mnie ogromnym atutem. Dodatkowo warto wspomnieć, że są to postacie wykreowane w sposób wiarygodny, a w tym gatunku różnie z tym bywa. Bohaterowie popełniają błędy, ponoszą ich konsekwencje, bywają pełni sprzeczności. Wszystko to sprawia, iż stają się nam bliżsi. Dobrze to widać na przykładzie Alviry, w której emocje odkrywamy zagłębiając się w kolejne rozdziały, możemy ją lepiej zrozumieć oraz poznać.

„Gdzie nie sięgają zorze” to wspaniały debiut, który zapada w pamięć. Jest to idealna pozycja dla osób, które uwielbiają fantastykę, nordyckie klimaty czy też dobrą przygodę. Ta książka nie tylko sprawiła, że dobrze się przy niej bawiłam, zapominając o całym świecie, ale też przypomniała mi, za co kocham ten gatunek. Autorce jeszcze raz gratuluję debiutu oraz dziękuję za zaufanie, a Was, kochani, zachęcam do sięgnięcia po tę pozycję, gdyż po takie debiuty warto sięgać.