Gaming house

Jak pewnie wiecie- na moim blogu jakiś czas temu pojawiła się się recenzja książki Dominiki Smoleń. Był to "Bieg do gwiazd". Dziś chcę Wam powiedzieć kilka słów na temat kolejnej powieści tej autorki. Czy jest warta przeczytania? Czy obie książki są do siebie podobne?

"Bieg do gwiazd" to książka, której zadaniem było wzruszyć czytelnika, skłonić do rozmyślań oraz wyedukować społeczeństwo w zakresie dziś częstej choroby cywilizacyjnej- cukrzycy.

Gaming house" to zupełnie inna powieść. To idealny przedstawiciel gatunku young adult. Bohaterowie to grupa młodych ludzi, przyjaciół (choć nie tylko, niektórych łączą też więzy pokrewieństwa). Uczą się, studiują, pracują, ale to akurat jest ukazane na dalszy plan. Głównym tematem w tej powieści są gry oraz spędzanie czasu przed komputerem).

Decydując się na lekturę tej książki mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać. Jak się okazało- było to jednak "mniej". Byłam zaskoczona językiem, jakim operowała Dominika Smoleń w swojej powieści, jej wiedzy na temat różnych gier. Na początku głównych bohaterów wyobrażałam sobie jako typowych zakręconych na punkcie gier ludzi, którzy są mono od niego uzależnieni. Tymczasem owszem, te gry ciągle się gdzieś przewijały, często rozmawiano o nich, ale jednak pojawiały się też problemy dnia codziennego, uczucia i tak dalej.

Powieść nie spodoba się każdemu. Przede wszystkim- jest w niej trochę wulgaryzmów (które mi akurat nie przeszkadzały), jednak użytych z głową i nadmiernie. Parę razy zdarzyło mi się uśmiechnąć, choć tematyka nie jest do końca moja (nie jestem graczem). Tu pokazany jest cały przekrój charakterów ludzkich- każdy z bohaterów jest inny, przejawiają różne zachowania, a mimo to wszyscy tworzą świetną paczkę przyjaciół.

Z pewnością sięgnę po inne książki Dominiki Smoleń (a musicie wiedzieć, że rozpisała się dziewczyna!). Jestem ciekawa jej kolejnych powieści- oraz tematów, które do nich wybrała. Ten, o którym dziś wspominałam- zaskoczył mnie.

Tak jak w opisie poznajemy grupę przyjaciół, która nie stroni od komputerowego życia. W dzisiejszych czasach jest taki wytarty stereotyp, że jak gry i komputer to głównie zainteresowanie po męskiej stronie populacji. A ja wiem, że to nie prawda, bo sama jestem takim geekiem komputerowym, mimo że w samego LOL’a nie grałam (jakoś nie mój klimat – źle mi się patrzy na postać z góry), ale próbowałam masy innych gier typu mmo rpg (moim numer 1 jest zdecydowanie Blade & Soul, polecam!).

Coś z czego jestem zupełnie zadowolona to, że Dominika podjęła się takiego właśnie tematu – gier komputerowych, to dla mnie pierwsza książka z taką fabułą i bardzo mnie ona cieszyła. Fajnym zabiegiem są rozdziały, w których narratorami są poszczególne postacie, dzięki czemu możemy dokładniej poznać każdego z naszych bohaterów. Uważam, jednak, że książkę trzeba czytać uważnie, ale język jakim posługuje się autorka jest przyjemny, więc czyta się naprawdę szybko. Bardzo na plus jest to, iż pani Smoleń nie bała się w swoim dziele poruszyć tematów luźnych relacji – również tych seksualnych, kwestii różnorodności charakteru i zainteresowań. Dzięki temu powieść jest ‚kolorowa’ i pozwala porwać się historii, która nie jednokrotnie wywoła uśmiech na twarzy, jak i pozwoli na zakręcenie się łezki, a przecież o to chodzi, prawda?

Na pewno miłą ciekawostką jest to, że na końcu opowieści znajdujemy mały poradnik gracza =) Dominika przybliża nam co i jak i z czym we wspomnianej już grze League Of Legends.

Tytułowy Gaming house to dom, w którym mieszka ośmioro przyjaciół. Pomimo niewielkich różnic w wieku i charakterów tworzą oni zgraną paczkę, która ma bardzo podobne zainteresowania. Nazwa ich domu nie jest przypadkowa: to na prawdę dom gier/graczy. Zgłębiając się w lekturę czytelnik zmuszony jest również poznać co niektóre nazwy/określenia czy zasady panujące w grze LOL (League od Legends. "Gaming house" to opowieść o życiu ośmiorga młodych ludzi, którzy tak właściwie nie wiadomo z czego się utrzymują (tylko trójka z nich pracuje i to można powiedzieć, że dorywczo: pisarka, malarka i programista), jak się żywią (tylko dwie osoby potrafią gotować) i jak zaliczają sesję na studiach. Dodatkowo całe ich życie polega albo na graniu albo na uprawianiu seksu (i to nie koniecznie z jedną osobą).

Czy z tej historii można wynieść coś wartościowego? Czy autorka ukryła głębszy sens? W pierwszej chwili moje odpowiedzi brzmiałyby: NIE. Ta książka nie niesie za sobą niczego więcej - ot, zwykła historia o młodych ludziach. Jednak po pewnym czasie od przeczytania "Gaming house" do głowy przyszła mi całkowicie inna myśl. Ta książka pokazuje jak łatwo młode osoby mogą przegrać swoje życie. I w sensie dosłownym i metaforycznym. W przeciwieństwie do innych książek, ta historia nie pokazuje jak żyć, lecz... jak nie żyć. Znajdziemy w niej historię bohaterów, którzy traktują swoje życie poważnie, mimo, że mają swoje "zboczenia", ale także pokazuje osoby, które w ogóle nie przywiązują wagi do swojego życia. Ba! Końcówka powieści pokazuje to bardzo wyraźnie. Więc, czy z tej historii można wynieść coś wartościowego? Czy autorka ukryła głębszy sens? TAK. Tylko trzeba chcieć :)