Fat girl

#hellobookstagram

Dzisiaj przychodzę do was z książką, która mną wstrząsnęła i to chyba z każdej możliwej strony. Długo nie potrafiłam ułożyć sensownych zdań, aby wyrazić swoje odczucia po jej przeczytaniu.

Autorka już na samym początku ostrzega, że to nie będzie łatwa lektura. Temat jakiego się podjęła z pewnością zasługuje na docenienie, bo o takich rzeczach naprawdę trudno jest pisać.

A mowa o zaburzeniach odżywiania, które odgrywają w "Fat Girl" główną rolę.

Na początku zaplotło się trochę chaosu, mam wrażenie, że myśli Lacey związane z chorobą pojawiły się tak z zniecacka. Zabrakło mi troszkę tego wprowadzenia do jej stanu. Styl pisania autorki przyjemny, podobały mi się te metafory. Sama bohaterka budziła we mnie sprzeczne uczucia. Nie znosiła, gdy ktoś ją oceniał, a sama robiła to w takich sytuacjach, które naprawdę wymagały jej zrozumienia. I niestety osoby z jej otoczenia, tego od niej nie dostawały. W książce pojawiła się pewna scena, którą mną wstrząsnęła na tyle, że musiałam po prostu ochłonąć. Poczułam się źle zwyczajnie, a chciałam zrozumieć motywy postępowania Lacey. Im dalej, tym, musiałam uzbroić się w pokłady cierpliwości, bo niesamowicie frustrowało mnie jej zachowanie. Traumy, traumami, każdy z nas ma prawo przeżywać je i radzić sobie z nimi na swój własny sposób. To samo tyczy się zaburzeń. Jednak Lacey krzywdziła samą siebie. Ona nie chciała żadnej pomocy od nikogo. Jej psychika była w opłakanym stanie. Nie rozumiałam dlaczego osoba, która sama nie chciała być porównywana do innych, za chwilę dokonywała krytycyzmu innych osób. I to w dość dosadny i przykry sposób. Bo chyba nie czuła się po tym wcale lepiej. Wkrótce na jej drodze pojawił się Kyle. Postać bardzo tajemnicza, ale miała do wykonania pewną misją. Tą misją miała być Lacey i on sam. Bo to on pierwszy wszystko zauważył. Nie będę zdradzać zakończenia, ale miałam dreszcze, bo zdecydowanie takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam.

Na sam koniec poradzę tylko, podchodźcie do tej książki ostrożnie, ponieważ nie jest dla każdego.

Dziękuję autorce @mindof_pisze i @wydawnictworomantyczne za możliwość współpracy barterowej

ig:alexamrorersczyta

“Każdy nowy dzień stawał się kolejnym wyzwaniem, któremu coraz trudniej było stawić czoła.”

[współpraca barterowa z wydawnictwem romantycznym]

O tej książce można powiedzieć naprawdę wiele - wiele dobrego jak i również niestety wiele złego. Nie można jej jednak zarzucić jednego - że jest nijaka.

Bo książka mimo swoich wad, o których napiszę niżej, wprowadza czytelnika w stan agonii. Uważam, że nie będzie to przesadzone gdy powiem, że już pierwsze słowa i zdania powoli wysysają z czytelnika radość i sprawiają, że głębsze myśli wkradają się do jego głowy, nie chcąc jej opuścić na długo.

Tak właśnie “Fag Girl” podziałała na mnie.

Nie wiedziałam na początku, na czym się skupić. Wielki chaos w pierwszych rozdziałach sprawił, że trudno było mi się wkręcić w samą książkę.

Myśli bohaterki przeplatały się z metaforami i, opisem jej codziennego życia i bólem jaki w sobie nosiła. Było ciężko przez pierwsze dziewięć rozdziałów. Akcja nie istniała praktycznie w ogóle, a o życiu bohaterki nie wiedziałam nic - gdyby nie opis nie wiedziałabym też, że jej rodzice nie żyją. Brak wytłumaczenia na początku sprawił, że książka stała się niezrozumiała dla czytelnika.

Potem jednak powoli pojawiały się pewne wątki, dzięki czemu w miarę rozumiałam sytuację życiową Lacey. Niestety chaos pozostał do samej końcówki i mimo że potrafiłam połapać się w książce - nie była to zasługa tekstu a zdolności nabytej. Nauczyłam się szukać w niej informacji, dzięki czemu rozumiałam znaczenie danych bohaterów.

“Wewnętrzne lato powoli przekształcało się w zimę okrytą ogromną warstwą lodu.”

Wracając do wątku zaburzeń odżywiania - jest on naprawdę godny pochwały. Czytałam już parę książek z tym wątkiem, jednak był on zawsze poboczny - a tutaj jest to główna “atrakcja” książki.

Opisy nie były suche, schematyczne. Dziewczyna nie była jak reszta bohaterek z tą chorobą i nie mówiła takich samych kwestii. Nie miałam wrażenia, że czytam, kolejny artykuł w internecie o anoreksji tylko naprawdę rozmawiam z osobą, która na nią choruje. Książka nie była w tym aspekcie płytka, jedno wymiarowa - i za to muszę pochwalić autorkę.

Dodatkowo jej warsztat pisarski pozwolił mi na łatwe przyswajanie tekstu mimo wszechobecnego chaosu i bólu płynącego z myśli bohaterki.

“Czasami musimy się cofnąć, aby wziąć rozbieg i wygrać wyścig.”

Jeśli chodzi o wątek romamtyczny - nie jestem, tutaj jego fanką. Mam wrażenie, że w ogóle całą książkę można by było rozpisać na o wiele dłuższa powieść - albo dwa tomy. Wtedy ten wątek slow burn miałby jakikolwiek sens.

Nie uważam jednak aby był to slow burn, kiedy oni poznają się na około piątym rozdziale, a całują już na setnej stronie.

Jeśli miałabym tę książkę oceniać tylko przez pryzmat relacji Kyle’a i Lacey - dostałaby ona zero, może jedną gwiazdkę, ponieważ plot twist i koniec książki na to zasłużył.

Jednak sama relacja mogła dla mnie pozostać w książce na czysto przyjacielskich relacjach. Wątek “wykorzystania” przez Kyle’a rozniósłby się większym wydźwiękiem gdyby zdobyli swoje zaufanie jako przyjaciele - w momencie kiedy tak naprawdę pocałowali się raz czy dwa, nie robiło to na mnie większego wrażenia.

Szczerze przyznam, że ta relacja mogłaby nie pojawić się w książce, a jej ocena w moich oczach by nawet podskoczyła.

“Kochasz, a jednocześnie nienawidzisz. Nienawidzisz, a jednocześnie chcesz, żeby wszystko wróciło do normy.”

Końcówka była zdecydowanie zbyt chaotyczna, ale zrozumiała. Epilog był naprawdę zaskoczeniem i żałuję, że nie ma niczego dalej - mimo ze jestem fanką otwartych zakończeń.

Tak jak już wspominałam, w mojej opinii książka mogłaby być dłuższa i wtedy zdecydowanie zyskałaby w moich oczach. Trzysta stron na tak mocną historię to naprawdę za mało, mimo że uderza w człowieka przekaz.

Książka, uważam, że potrzebna na rynku - mało powieści tak dobitnie pokazuje, nam młodym, jak i tym nieco starszym - jak wielkim problemem i utrapieniem jest zaburzenie odżywiania. Autorka naprawdę sprawiła, że zastanawiałam się przez wiele dni nad tym, jak wygląda codzienność takiej osoby i jak bardzo cierpi ona po wstaniu z łóżka. Dalej ciężko mi pojąć, jak wiele krzywdy człowieku może sprawić jego własna głowa i błędne myślenie.

Dlatego droga osobo, która to czytasz - jeśli chorujesz na zaburzenia odżywiania, albo masz w swoim otoczeniu osobę, która na nie cierpi - sięgnij po pomoc. Zaufaj komuś, kto może ci jej udzielić.

I przede wszystkim pamiętaj, że nie jesteś sam/a.

🦋Recenzja🦋

Premiera: 03.07.2023 r.

„Fat girl” - Angelika Sadkowska

Książka o niezwykle trudnej tematyce, która w dzisiejszych czasach jest dosyć popularna (niestety). Przygotujcie się na dawkę cierpienia , bólu i postrzegania świata przez osobę z zaburzeniami odżywiania.

Lacey to bardzo młodziutka dziewczyna, która ma wielkie marzenia i prośby. Pragnie akceptacji i troski. Pragnie być idealna. Nie chce być porównywana do innych. Pragnie być widziana jaka jest naprawdę. Niestety aby to osiągnąć zaczyna się odchudzać i to drastycznie. Nie patrzy na swoje zdrowie, tylko przed oczami ma jedynie idealną sylwetkę. Nie potrafi zaufać innym, a gdy ktoś chce jej pomóc, odrzuca go. Jej najlepszą obroną jest atak. Tak chroni się przed innymi. Woli być nielubiana, ale tym samym sprawdza komu na niej zależy. Niestety nawet mały błąd może skutkować bólem i odwróceniem.

Ten młody chłopak, który z pozoru zimny i oceniający, to w głębi mocno zraniony i złamany. Jako jeden z pierwszych zauważa co się dzieje z Lacey. Próbuje jej pomóc, chociaż nie raz jest to zbyt drastyczne i powodujące ból. Nie poddaje się łatwo, pomimo ciosów jakie mu zadaje, to on z determinacją walczy.

Książka jest naprawdę bolesna. Nie zliczę ile razy miałam całe mokre policzki od płaczu. Złość mną trzęsła a wewnętrznie odczuwałam wielki ból. Pragnęłam pomóc głównej bohaterce, ale nie wiedziałam jak. Ona również nie chciała pomocy, co skutkowało, że coraz mocniej się zatracała.

Autorka ukazała wszystko co jest związane z osobą chorująca na zaburzenia odżywania. Wszystkie jej myśli i strachy. Cichy głos, który zatruwa jej życie. Mogłam bliżej poznać myśli i to co czuje taka osoba. Ponad to ukazane zachowanie pokazuje jak mocno taka osoba cierpi i robi wszystko aby osiągnąć cel. Rani wszystkich po kolei ale i tak najbardziej krzywdzi siebie. Opisy były tak realistyczne, że miałam ciarki.

Cały pomysł na historię jest naprawdę świetny i potrzebny. Brakowało mi rozwinięcia niektórych wątków, które byłyby bardziej omówione, a nie tylko przedstawione i z krótkimi zarysami.

Ogólnie historia jest bardzo emocjonalna i nie raz będziecie płakać. Paczka chusteczek jest obowiązkowa. To co przeżywa główna bohaterka jest czyś strasznym. A brak pomocy ze strony najbliższych i ich w sumie brak zainteresowania ( na początku ) jest czymś czego nie mogę sobie wyobrazić.

Nie będzie łatwo Wam ją czytać, bo przeszywa emocjami i uczuciami. Jednak pozwoli otworzyć oczy na pewne kwestie.

I wszyscy pamiętajcie, że jesteśmy piękni, nie potrzebne jest nam dążenie do ideału ❤️ 9/10

To prawdziwe arcydzieło, które mnie absolutnie zachwyciło. Poruszająca historia, pełna emocji, które wciągnęły mnie od pierwszych stron. Opowieść o walce z przeciwnościami losu, akceptacji samej siebie i odnalezieniu prawdziwego szczęścia porusza głęboko moje serce. Autorka stworzyła bohaterkę, z którą łatwo można się utożsamić, a jej przeżycia są tak autentyczne, że nie mogłam oderwać się od lektury.  To książka, która daje nadzieję i inspiruje do tego, by pokochać samego siebie i realizować swoje marzenia.

Kochani ta historia nie należy do najłatwiejszych . Zapewne będą różne opinie tej historii. Nie każdy ją pokocha. Mogę was zapewnić, że jest to historia pełna bólu, łez, smutku . Jest ona przedstawiona realistycznie. Jestem przekonana, że historia zapadnie wam w głowie na dłużej tak jak mi.

Czy przeżycia z przeszłości mają wpływ na dalsze nasze życie ? O tym przekona się Lacey, która dzięki swojej przeszłości zmaga się z zaburzeniami odżywiania. Z chorobą, z którą zmaga się co raz więcej nastolatków. Ta choroba niesie w naszej psychice spustoszenie. Zżera nas kawałek po kawałku.

Autorka wspaniale opisała, każdą jedną emocje osoby cierpiącej na zaburzenia odżywiania. Czytałam tę historię z zapartym tchem. Wiele razy musiałam odstawić książkę bo łzy leciały mi ciurkiem. Bardzo przeżywałam, każdy jeden rozdział. Fabuła od pierwszych stron mnie zaciekawiła. Autorka ma ciekawy styl i lekki, który czyta się zdecydowanie za szybko. Książkę przeczytałam w kilka godzin. Nie mogłam jej odłożyć choć na moment. Musiałam wiedzieć co się wydarzy i jak to się wszystko potoczy. Zakończenie było nieprzewidywalne. Nie spodziewałam się i czekam na kontynuację. Ta historia niejednokrotnie zaskoczy czytelnika.

Tutaj autorka ukazała nam bohaterkę w takim stanie gdzie choroba pochłonęła ją w całości. Lacey nie docenia samej siebie. Chcę wszystko robić perfekcyjnie. Nie popełniać błędów, ale kto ich w tych czasach nie popełnia. Nikt nie jest idealny. Ja sama wiem po sobie, że nie da się wszystkich uszczęśliwić. Trzeba po prostu wierzyć w siebie. I to jakimi pięknymi ludźmi jesteśmy. Ja z tą bohaterka mogę w jakiś pewien sposób się utożsamić . Tak samo jak ona miałam trudny czas w swoim życiu.

Ta historia uświadamia nam, że życie może nas wiele razy złamać. Świat nie jest kolorowy i usłany rożami.Ale tak na prawdę to od nas zależy ile razy jesteśmy w stanie się podnieść i iść dalej.