Elryk z Melniboné

Klasyka. Duzo lepsza fantastyka niz to co wychodzi obecnie. A sam Elryk to kultowy bohater. To właśnie ten autor stworzyl pojęcie multiversum ☺️ polecam

ELRYK PROSTY, ALE FAJNY

Tak w skrócie można podsumować tę serię niezbyt imponujących rozmiarami tomów (skoro w tej książce mieszczą się cztery z nich to sami chyba rozumiecie). Nie jest to wymagająca lektura, ot prosta, lekka i przyjemna, z całkiem ciekawym bohaterem, nadająca się też dla nieco młodszych – ot choćby takich nastoletnich – czytelników, ale że jednocześnie to klasyka, to nawet w tej prostocie pokazuje, że można mimo to pisać dobrze, ciekawie i w fajnym stylu. Więc tak, rozrywka to tylko, wiadomo, ale za to na poziomie i naprawdę całkiem przyjemna.

Poznajcie Elryka, który po śmierci swojego ojca, sam zostaje nowym cesarzem imperium Melniboné. Z tym, że Elryk to człowiek pełen słabości, uzależniony, a jednocześnie władający potężną magią. No i wampirycznym mieczem, Zwiastunem Burz. A wiadomo, władanie cesarstwem to nie jest bajka, wrogowie czekają, więc na naszego bohatera czeka niejedno wyzwanie i…

Z tym „Elrykiem” to było tak, w 1961 roku na łamach magazynu „Science Fantasy” pojawił się tekst „The Dreaming City”, gdzie postać debiutowała. Do końca 1962 roku powstało 6 nowelek z bohaterem, a w kolejnych dwóch latach autor wrócił do tematu i dopisał jeszcze cztery, a potem sporadycznie tworzył kolejne, aż w 1972 roku zaserwował nam w końcu powieść, która otwiera ten tom, czyli „Elryk z Melnibone”. Nie była to pierwsza powieść z serii, ale okazała się najwcześniejsza pod względem wydarzeń, więc tu dostajemy ją jako otwierającą sagę. Nie chcę tu wnikać w zawiłości chronologii, ale obecnie za pierwszą część uchodzi „The Folk of the Forest” z 2023 roku, a opowiadania z lat 60., posklejane w dłuższe formy znajdują się na samym końcu. A pomiędzy jest cała masa plątania, bo np. „Perłowa forteca”, która tu jest jako druga, w oryginale wyszła dopiero w 1989 roku, a potem mamy dalsze historie z lat 70. Jakby tego było mało, niektóre historie mają jeszcze różne tytuły w zależności od wydania („Los Białego Wilka” wydawany bywa jako „Śniące Miasto”, a „Znikająca Wieża” to także „Śpiąca Czarodziejka”).

Aż dziw, że w całym tym zamęcie okazuje się, że mamy do czynienia z prostymi, niewymagającymi, ale całkiem nastrojowymi historiami. Zebrane tu pierwsze cztery tomy (a raczej „pierwsze” cztery tomy należałoby powiedzieć), to fajne historie, może nie jakieś epickie, ale nastrojowe, z akcją, przygodami, magią, nawet baśniowością. Czasem ma to w sobie coś z horroru – jakieś drobne elementy, jak te wampiryczne chociażby – czasem jakąś zabawną nutę. Wszystko tu jest co prawda czarnobiałe właściwie, schematyczne, ale fajnie, choć specyficznie napisane i z prosto, ale wyraziście nakreślonymi bohaterami. Do tego mamy ładne wydanie (myślę, że cała seria zmieści się w trzech tomach, ale czas pokaże, aż tak nie analizowałem detali) w twardej oprawie i…

No jak ktoś lubi klasykę, nawet taką lżejszą i prostszą, mniej wymagającą, może sięgać śmiało. Wiadomo to nie Tolkien ani nikt tego pokroju, ale jednak o niebo lepsze to niż współczesne fantasy. A fakt, że możemy łyknąć cztery tomy na raz zamiast poznawać to część po części, ma swój urok.

„Elryk z Melniboné ” to książka, która zaciekawiła mnie głównie z powodu intrygującego głównego bohatera, wcześniej nie miałam styczności z twórczością Michaela Moorocka, dlatego uznałam, że jest to dobry powód, aby to zmienić. Autor przenosi nas do dekadenckiej i pełnej przemocą krainy Melniboné, gdzie czarownicy żyją ramię w ramię ze smokami i demonami. Bardzo lubię taką mieszankę, miałam nadzieję, że ta historia mi się spodoba. W tej książce jest motyw zemsty, magii, złych bogów, różne płaszczyzny rzeczywistości, wybór między przeznaczeniem i wolną wolą. To historia człowieka pchniętego do władzy, której tak naprawdę nie chce, ale jest zdeterminowany, by ją utrzymać.

Głównym bohaterem książki autorstwa Michaela Moorocka pod tytułęm „Elryk z Melniboné ” jest Elryk, który objął tron po śmierci ojca, próbuje wprowadzić reformy w swoim społeczeństwie, wywołuje tym wściekłość wśród „starej gwardii”, która postrzega go jako słabego nowicjusza i wichrzyciela. Elryk jest cynicznym i melancholijnym królem, urodzony, jako okaleczony albinos utrzymuje się przy życiu jedynie dzięki potężnym lekarstwom i miksturom. Zdaje sobie sprawę, że nie ma innego godnego następcy i od niego samego zależy przetrwanie jego niegdyś potężnego narodu. Kuzyn Elryka, Yyrkoon, nie ma cierpliwości do swojego fizycznie słabego krewnego i nieustannie knuje, by przejąć tron. Wielu poddanych wolałoby, aby tron Melniboné zajmował charyzmatyczny Yyrkoon, który wygląda i zachowuje się tak, jak przystało na przywódcę. Jest silny, zwinny i nacjonalistyczny i chce przywrócić Melniboné do dawnej świetności. Czy Elryk straci władzę? Czy Elryk powinien poświęcić swoje osobiste ideały, aby być przywódcą, którego żąda jego lud?

„Elryk z Melniboné ” to dzieło dające do myślenia, atrakcyjne dla tych, którzy chcą po prostu przeczytać dobrą historię o mieczu,i magii, walkach z demonami w podziemiach. Jednym z podstawowych wątków książki jest to, że Elryk zmaga się ze swoją tożsamością i miejscem w społeczeństwie, w którym nie czuje się do końca jak w domu, tak jak powinien. Styl Moorcocka jest bujny i liryczny, ale nie jest rozwlekły. Proza jest nasycona nutą melodramatu, bardzo dobrze sprawdza się w tego rodzaju opowieściach. Budowa świata jest wypełniona ciekawymi koncepcjami, które dodają narracji smaku. Postacie są jednowymiarowe, ponieważ są ustawionymi elementami dla sił wyższych igrających z ludzkim życiem. W wielkim planie wszechświata są to zasadniczo delikatne marionetki, z którymi bogowie mogą robić, co im się podoba, niezależnie od ilości śmierci i cierpienia, jakie to powoduje. „Elryk z Melniboné ” jest przepełniony efektownymi scenami akcji, sprawiają, że trudno się oderwać od lektury.

"Elryk z Melnibone" to książka napisana w latach siedemdziesiątych. Mówi się, że tytuł ten wstrząsnął fantastyką, był przełomowy.

W tym wydaniu znajdziemy znajdziemy cztery tomy sagi, księgi tj. "Elryk z Melnibone", "Perłowa Forteca", "Żeglarz na Morzach Przeznaczenia" oraz "Klątwa Białego Wilka".

Jest to na pewno klasyka fantastyki, widać wpływ lat siedemdziesiątych oraz osiemdziesiątych w końcu w tym okresie książka została napisana. Bardzo lubię tą starszą fantastykę, ma coś w sobie. Na pewno jest trochę inna jak współczesna, dlatego tym fajniej do niej wracać.

Pozycja ta ma swoje plusy i minusy. Jak na mój gust było tutaj zbyt wiele wątków i bohaterów, bywało, że się w tym wszystkim gubiłam. Sama lektura też jest specyficzna ale musze przyznać, że nie da się przy niej nudzić.

Bardzo mi się podobało, a zarazem miało swoje wady, że Elryk to postać wyjątkowa, inna. Jak często główny bohater, do tego cesarz jest słaby? Wiadomo, Elryk jest potężnym czarnoksiężnikiem, jednak jako człowiek już nie za bardzo, bez swoich napoi wzmacniających nie za bardzo może funkcjonować. Jest na pewno oczytany i inteligentny, ale jednocześnie ma swoje poglądy, które nie przystają cesarzowi, niegdyś potężnego cesarstwa. Z jednej strony super było poczytać o takiej innej postaci, niespotykanej, a z drugiej czasami miałam dość zachowania Elryka, który po prostu wyglądał na słabego władcę przez swoją pobłażliwość.

Tytuł ten czytało mi się bardzo szybko, łatwo wciągnęłam się w historię, chociaż, miałam takie chwile, że musiałam książkę odłożyć i chwilę odpocząć.

Lektura ta bardzo mi się podobała. Nie da się przy niej nudzić. Polecam! Jeśli lubicie fantastykę z zeszłego wieku, koniecznie musicie sięgnąć po tą książkę!

Dlaczego, ach dlaczego Elryk przypomina mi tak bardzo naszego rodzimego Wiedźmina? Ano być może dlatego, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że to właśnie na nim mistrz Sapkowski mocno się wzorował. Jednak nasz bohater jest o niebo "lżejszy" w odbiorze, a Elryk to przykład wojownika z krwi i kości, który swoimi zachowaniami i charakterem wyrasta tu niemal na postać boską. I to mi się niezwykle podobało.

Trzeba zaznaczyć, że nie mamy tu do czynienia z cukierkową lub romantyzowaną powieścią, a rzetelną, wartką i momentami nawet siermiężną opowieścią pełną grozy, szaleństwa i walk wszelakich, które jednak nie rozciągają się niemożebnie na wiele stronic, a przeskakują raźno z jednej do drugiej.

Moorcock ustawił swoich bohaterów na granicy rozsądku. Są bardzo mocno rozrysowani, pełni ideałów i przekonań, które kierują ich decyzjami, ale nie są idealni. Błędy, które popełniają mają swoje większe lub mniejsze konsekwencje, a to w jaki sposób postaci te porażki przeżywają, są wyjątkowo mocno zaakcentowane. Momentami wydawało się, że dużo tu patosu, ale łatwo się do tego przyzwyczaić i zaakceptować, bo tacy właśnie mieli być. Trudno też zdecydować, czy bohaterowie są pozytywni czy negatywni, a to stanowi przyjemną odmianę od niemal oczywistych i przezroczystych postaci, z którymi mamy do czynienia w innych powieściach.

Początkowo fabuła wydaje się nieco chaotyczna i rozwija się powoli, ale dzięki temu łatwiej jest się przygotować na to, co czeka czytelnika później. A nie jest to opowieść bajkowa z mchu i paproci a solidna, pokomplikowana dawka fantastyki z najwyższej półki.

Trzeba też wspomnieć o tym, że ta książka dialogami stoi. Jest ich tu bardzo dużo i są nie tylko doskonałą ilustracją kolejnych scen, ale też tworzą swoje historie, które gładko przechodzą jedna w drugą i absolutnie nie nudzą. Czasem zaskakują, bawią, szokują, ale też pomagają zrozumieć pewne zachowania bohaterów.

To nie jest łatwa lektura z baśniowymi postaciami i lekko romantycznymi wątkami, których teraz pełno na księgarskich półkach. Jest to opowieść intensywna i dobrze przemyślana.