Elektra: czerń, biel i krew

PopKulturowy Kociołek:

Jak to w przypadku antologii bywa, pod twardą oprawą znajdziemy kilka rozdziałów (dwanaście) autorstwa różnych twórców. Ich częścią wspólną jest wspomniana już brutalność i trójkolorowa oprawa wizualna. Parafrazując pewne rodzime powiedzenie o kucharkach, tam gdzie wielu komiksowych twórców, tam też poziom jakościowy bywa różny. Najbardziej zadowoleni z lektury będą ci odbiorcy, dla których liczy się widowiskowość. Mniej entuzjastycznie do treści będą zaś podchodzić czytelnicy szukający czegoś więcej niż tylko „krwawej rozrywki”.

Znani i lubiani komiksowi autorzy otrzymali wolną rękę w kreowaniu przygód zabójczo pięknej Elektry. Trudno jednak na kilku/kilkunastu stronach nakreślić wielowątkową, głęboką i mocno angażującą opowieść (co nie znaczy, że kilku z nich nie próbowało). Efekty ich pracy są ciekawe, ale dosyć dalekie od ideału. Tak naprawdę pod względem scenariusza to najmocniej wyróżniają się tylko dzieła Ann Nocenti, Leonardo Romero i Paula Azaceta. Całej reszcie nie można odmówić widowiskowości, ale raczej są to historie typu przeczytać, dobrze się bawić, zapomnieć.

Nie ma co ukrywać, że jednym z najważniejszych (dla wielu może nawet jedynym) powodem, dla którego warto mieć recenzowany tytuł w swojej kolekcji, jest jego oprawa graficzna. Identycznie jak w przypadku scenariuszy, poszczególne rozdziały to mocno różnorodna forma rysunku, w której dominuje krwista czerwień. Prace są na tyle mocno od siebie odmienne, że każdy powinien znaleźć tutaj coś, co go mocno zachwyci. W moim prywatnym i mocno subiektywnym rankingu bezsprzecznie pierwsze miejsce zajmuje Alberto Alburquerque.

TRZY KOLORY: ELEKTRA

Kolejny tom całkiem udanej serii „Czerń, biel i krew” trafił właśnie do sprzedaży, a tym samym w ręce czytelników trafia porcja różnorodnych komiksów z jedną z najsłynniejszych kobiecych postaci w historii tego medium. Bywa więc nastrojowo, bywa dynamicznie, czasem nie brak też bardziej nietypowego podejścia. Zawsze jest jednak dość krwawo – dość, bo to rozrywkowy komiks środka i zbyt brutalny być po prostu nie może – i naprawdę przyjemnie.

Elektra Nachios. Greczynka. Ninja. Zabójczyni. Potrafi być zła, potrafi być dobra, podróżuje po całym świecie i walczy. Walczy z ninja z Dłoni, walczy z wampirami i nie tylko, balansując gdzieś na granicy bycia bohaterką i łotrzycą.

Czym jest seria „Czerń, biel i krew”? Jeśli jeszcze tego nie wiecie, to nic innego, jak cykl mini-serii / antologii tworzonych przez śmietankę współczesnych autorów (oczywiście tych związanych z Marvelem) i skoncentrowanych za każdym razem wokół jednej, innej postaci. Czyli mniej więcej to samo, co lata temu DC zrobiło w serii „Batman: Black & White”. A co do treści, to w skrócie chodzi o to, żeby każda z tych miniserii pokazywała najróżniejsze oblicza danego bohatera, od poważnych, po zabawne, od stricte związanych z fabułami, po niezależne od nich. I to widzieliśmy w poprzednich tomach. Za nami już przecież „Wolverine”, „Carnage” i „Deadpool”. Teraz przyszła pora na Elektrę.

Fabularnie to dość typowe dzieło, trochę akcji, sporo bicia się, ale też i wiele naprawdę nastrojowych momentów. Czasem dostajemy rzeczy bardziej w klimatach thrillera, czasem coś z fantastyki albo horroru, to znów bardziej super (anty?) hero… Na nudę nie ma tu miejsca. Na budowanie złożonych opowieści zresztą też, ale twórcy robią co mogą i to z całkiem udanym skutkiem. Poszczególne historie nie nudzą, są różnorodne – także poziomem – a mimo wszystko nie rozczarowują. Nie jest to poziom prac Millera, który tę postać wymyślił, potem uśmiercił, a w końcu wreszcie – uginając się pod naciskami fanów i wydawcy – przywrócił do życia i w każdej opowieści o niej potrafił zachwycić, ale bawiłem się bardzo przyjemnie.

A skoro o Millerze mowa, to trzeba zauważyć, że w albumie brakuje naprawdę wielkich i wyróżniających się artystów. Z klasyków mamy tu właściwie tylko Ann Nocenti plus Kevina Eastmana, reszta to współcześni twórcy hitów, bardziej wyrobnicy niż artyści, ale wyrobnicy znający się na swojej robocie, snujący dobre opowieści – tak fabularnie, jak i graficznie – i to się liczy. „Elektra: Czerń, biel i krew” czyta się dobrze, miło ogląda, bo bywa i realistycznie rysowana, i cartoonowa, i typowo amerykańsko, i z europejskimi naleciałościami – i z mangowymi wpływami także i poznać warto. Tak dla uzupełnienia tego, co już znacie, jak i w sytuacji, gdy chcielibyście od tego komiksu zacząć przygodę z Elektrą.