Eksperyment Isola

Biorąc tą książkę do ręki byłam bardzo podekscytowana - zaintrygowała mnie opis książki :

"- A tak konkretnie... co miałabym robić?(...)

- Właściwie to bardzo proste. Będzie pani udawać martwą. "

:"eksperyment Isola to Igrzyska śmierci dla dorosłych "

Miałam bardzo mocne oczekiwania ... że będzie to książka bardzo ciekawa trzymająca w napięciu, ale niestety dawno tak się nie rozczarowałam ....

Mam w domku 2 małych dzieci i czytaniem zajmuje się wieczorem gdy bąble śpią i jeśli książka mnie nie zainteresuje po prostu zasypiam ... tak było w tym przypadku po przeczytaniu parunastu stron oczy mi się kleiły i musiałam odkładać książkę .... dlatego bardzo opornie mi to szło, było bardzo dużo zbędnych opisów ... myślałam że będą opisywać rozterki bohaterów bo mieliśmy poznawać ich psychikę .... a tam nic z tych rzeczy się nie dzieje ... Opisy z życia Anny Francis były jałowe miały na celu poznania głównej bohaterki... ale jakoś do mnie nie dotarły .... myślałam że akcja rozkręci się na wyspie Isoli... ale i tu akcja była wolna i nie rozwijająca się ... Dopiero przy około 200-tnej stronie coś zaczyna się dziać ... ale czy końcówka książki mnie zaskoczyła wzbudziła emocje ... właściwe to nie... moje bardzo wielkie rozczarowanie moim zdaniem ta książka nie ma nic w sobie z Igrzysk śmierci ... bardziej chodzi o politykę i oto co może zrobić państwo gdy ktoś jest potrzebny ... ale czy jest pokazany jak funkcjonuje mózg ludzi - psychologia... moim zdaniem tylko jest to zarys .... spodziewałam się szału ... a spotkało mnie rozczarowanie... !!!!

"Prawdziwą naturę innego człowieka poznajemy czasem przez przypadek."

Książka nie sprostała moim oczekiwaniom, opis na okładce zapowiadał mega intrygę, lecz historia wymknęła się z ram thrillera i poszybowała w mało trzymające w napięciu obszary. Autorka nie wykorzystała w pełni dogodnych atutów, intrygującego pomysłu na fabułę, choć już często eksploatowanego, wielogłosowości w relacjonowaniu dającej wgląd w różne perspektywy, przyprawiającego o ciarki klimatu odosobnienia. Wiele się działo, wydarzenia szybko po sobie następowały, ale niestety zabrakło iskry zapalającej wyobraźnię czytelnika, frapujących brzmień podsycających ciekawość, porywającej zachęty do snucia ciekawych domysłów i interpretacji.

Zamknięcie grupki osób na odizolowanej od świata wyspie, wprowadzenie w jej szeregi morderczej osobowości, okrycie incydentów rządowymi tajemnicami, uaktywnienie atmosfery ekstremalnej podejrzliwości, powinno rozgrzać emocje czytelnika, zintensyfikować drażniący wyobraźnię strach poznawania, wywołać niecierpliwość odkrywania kolejnych warstw prawdy, a jednak poczułam zaledwie lekkie zaciekawienie. Szkoda potencjału książki, materiał na jej konstrukcję wydawał się frapujący, solidny i nośny, szeroka paleta postaci dawała nadzieję na kreację przekonujących osobowości, ale te choć liczne i różnorodne, to okazały się mało wyraziste, natomiast rozwikłanie kryminalnej zagadki mogło przynieść wiążące przesłanie, jednak nie udało mi się go podchwycić.

Wkraczamy w dwa tysiące trzydziesty siódmy rok, w Europie nastąpiły znaczące przeszacowania polityczne i organizacyjne, tajne służby wzmacniają wpływy i dokonują naboru agentów. Poddają kandydatów wkraczających w ich szeregi ekstremalnemu testowi, wysyłają na wyspę i powierzają sekretną misję. Jednakże zasady brutalnej i bezwzględnej gry wymykają się spod kontroli. Walka o życie wyzwala w ludziach najczarniejsze myśli, postępująca eliminacja jednostek zacieśnia poczucie duszności i zagrożenia, nikt nie może czuć się bezpiecznym, nikomu nie można ufa.

[Adres usunięty]

„Eksperyment Isola” trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich stron. To przerażająca wizja funkcjonowania dyktatorskiego państwa, w którym orwellowska wizja przeplata się z klaustrofobicznym światem Franza Kafki. Bywa intrygująco, koszmarnie i …magnetycznie!

Jest rok 2037. W Protektoracie Szwecji toczy się tajemnicze śledztwo, którego bohaterką jest Anna Francis. Jej nazwisko od początku wzbudza sprzeczne reakcje wśród bohaterów.

I nic dziwnego, bo to postać kontrowersyjna. Pracuje w tajnych służbach, nawet kosztem osobistego szczęścia. Jest inteligentna, ambitna i sumienna. Dzięki udziałowi w humanitarnym projekcie staje się bohaterką mediów i osobą rozpoznawalną, mimo iż wcale o to nie zabiega. Jednocześnie skrywa mroczną tajemnicę, na wyjaśnienie której trzeba poczekać.

Anna jest jednak również narzędziem w rękach swoich przełożonych, którzy nadzorują każdy ruch swoich pracowników. Jej udział w niebezpiecznym, tajnym eksperymencie na tytułowej wyspie Isola przynosi nieoczekiwane efekty. To one stają się przedmiotem dociekań śledczych.

I tu zaczyna się groźna gra pozorów, która tak bardzo zagęszcza atmosferę, że w pewnym momencie czytelnik niemal fizycznie odczuwa strach będący udziałem poszczególnych postaci.

Najgorsze jest to, że nie wiadomo, kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem. Jakby tego było mało, sugestywne i plastyczne opisy wzbudzają poczucie zagrożenia, przytłaczają z klaustrofobiczną siłą i oddziałują na wszystkie zmysły odbiorcy.

Jeśli ma się detektywistyczne zacięcie, można zabawić się w śledczego i spróbować stworzyć własną teorię na temat wydarzeń rozgrywających się na Isoli. Przyznam szczerze, że nawet miałam takie ambicje, ale moje podejrzenia wciąż wystawiane były na ciężkie próby, więc w końcu się poddałam i dałam ponieść pędzącej z zawrotną prędkością akcji.

Nie chciałam też dać się nabrać psychologicznym gierkom bohaterów, z których perspektywy poznajemy wydarzenia. Opowiada o nich bowiem nie tylko narrator wszechwiedzący. Autor głos oddał również Annie, jej byłemu współpracownikowi, Henry’emu i kilku innym osobom.

Zabieg ten dodatkowo komplikuje sytuację, gdyż każda z postaci ma swoje racje i zagęszcza i tak pogmatwaną fabułę.

Zakończenie zaskakuje i zmusza do refleksji na temat mechanizmów władzy i sposobów jej sprawowania. Mimo iż akcja rozgrywa się w przyszłości, problematyka dotyczy kwestii ponadczasowych, ważnych szczególnie we współczesnych nam czasach globalizacji.

Całość napisana jest dynamicznie, z polotem, w sposób wyrazisty, co na pewno sprzyja szybkiej i emocjonalnej lekturze.

BEATA IGIELSKA