Echo morderstwa

Echo morderstwa to książka, która do mnie wpadła jakiś czas temu. Wydawnictwo bardzo podsycało atmosfere przy tej książce i w końcu jej uległam! Od razu też przepadlam!

Bardzo mnie zdziwiło to, że autorka tej książki, napisała inną serie, która w swoim czasie robiła wśród młodzieży wielką furrore. Mówie tutaj o "Wybranych", o której dużo słyszałam, ale sama nie czytałam. I w sumie cieszę się, bo Autorke poznałam przy dużo bardziej dorosłej książce "Echo morderstwa". Musze powiedzieć szczerze, że zainsteresowała mnie na tyle aby przez kilka dni "wyjąć" mnie z życia. Książkę czytało mi się bardzo dobrze, była wciągająca i umiała zainteresować. Czasem zdarzały się takie momenty gdzie na początek fabuła pędziła na złamanie karku a potem nagle gwałtownie stopowała. Po pierwszych 100 stronach taki właśnie fragment sie zdarzył, gdzie po prostu można powiedzieć szczerze męczyłam książkę i to mogę uznać za największą wadę tej powieści. Zostajemy nagle zbombardowani niesamowitą akcją po czym tak samo nagle wszystko milknie i wygląda to tak jakby Autorka porzuciła pomysł i zajęła się czymś innym po czym znów wróciła do tego pierwszego planu gdzie się dużo działo.

Bardzo spodobała mi się Harper, mimo tego, że była troche przerysowana, miała w sobie coś takiego przebojowego w sobie, dzięki czemu książka stawała się miłą lekturą. Mogłabym się też troche czepić tego, że nielogicznie czasem postępowała, ale mimo wszystko mogę ją zaliczać do udanych bohaterów z paroma mankamentami, którzy mam nadzieje przy następnych tomach sie rozwiną.

Muszę też tutaj nadmienić, że na plus i to największy wychodzi bardzo fajnie nakreślona sprawa kryminalna. Autorka już u mnie ma plusa ponieważ to, kto jest mordercą... Bardzo mnie zdziwiło i zaskoczyło.

Mimo takich mankamentów, książka była dobra i wiem, że dzięki niej przeczytam też inne książki tej Autorki. Mam nadzieje też, że na drugą część "Echa morderstwa" nie będziemy musieli długo czekać!

Christy Dougherty, znana do tej pory szerszej publiczności, jako autorka bestsellerowej powieści „Wybrani” powróciła z nowy thrillerem dla dorosłych czytelników. „Echo morderstwa”, bo o niej mowa, jest pierwszą książką pisarki z tego gatunku i jednocześnie pierwszą, która rozpoczęła cykl, o charyzmatycznej i nieustraszonej dziennikarce kryminalnej, Harper McClain.

O głównej bohaterce można by mówić bez końca w samych superlatywach. Młoda, piękna, ambitna, nadzwyczaj błyskotliwa, bezwzględna, twarda jak skała. I choć opis ten może przypominać charakterystykę jednego z super bohaterów komiksów Marvela, to nim nie jest. Bo Harper McClain jest realną postacią z krwi i kości, pomimo iż nie jest idealna, wzbudza sympatię od pierwszych strony. Walczy jak lwica o gorące tematy, na pierwszą stronę lokalnej gazety i robi wszystko, by niewyjaśnione sprawy ujrzały światło dzienne. Szczególnie, że rozwiązanie jednej z nich ma dla niej znaczenie osobiste. Demony przeszłości powracają.

Mimo, iż „Echo morderstwa” jest dość pokaźnych rozmiarów, to czyta się ją błyskawicznie. Akcja pędzi niczym szybkobieżny pociąg TGV na linii Paryż – Londyn. Zanim znajdziesz swoje miejsce i wygodnie rozsiądziesz się w fotelu, okazuje się, że za chwilę zbliża się stacja końcowa. Czyta się jednym tchem i naprawdę nie sposób się od niej oderwać.

Daugherty operuje niesamowicie prostym i zrozumiałym dla każdego językiem. Opisywane przez nią scenerie, wydarzenie i dialogi współgrają ze sobą w sposób tworzący idealną całość. Niejednokrotnie odnosiłam wrażenie, że współuczestniczę w rozwiązaniu zagadki wraz z główną bohaterką. Emocje sięgały Zenitu, a napięcie powodowało, że książka niemalże doprowadziła mnie do zawału serca.

Finał „Echa morderstwa” zdecydowanie zaskakuje, a co najważniejsze w bardzo płynny sposób przechodzi w kontynuację, która wydaję się być nieunikniona. Dla mnie był efekt WOW, i czekam z niecierpliwością na kolejne tomy z dziennikarką kryminalną Charper McClain.

Zapraszam

[Adres usunięty]

Ciężko czytało mi się ten tytuł. Nie mogłam wciągnąć się w lekturę. Wszystko się ciągło i czułam taki brak zdecydowania, którą drogą historia ma się dalej potoczyć. Pomimo tego, że była to dla mnie dosyć przeciętna książka, to jednak zakończenie zaciekawiło mnie na tyle, by sięgnąć w przyszłości po kolejny tom.

Pełna recenzja: [Adres usunięty]

"Czasem nie wiesz, że żyjesz w ciemności, dopóki ktoś nie zapali światła."

Zapowiada się zajmująca seria łącząca elementy thrillera i kryminału, co prawda pierwszy tom nie ustrzegł się drobnych błędów, lecz ciekawy pomysł, lekkie pióro i wciągająca intryga dobrze rokują na przyszłe odsłony opowieści o Harper McClain. Sympatycznie powitałam to, że główna bohaterka jest kobietą, brakowało mi ostatnio kryminalnych nut w typowo damskich wydaniu. Konstrukcja kluczowej postaci oparta na mrocznej przeszłości, co owszem zostało już mocno wyeksploatowane w detektywistycznych historiach, ale we frapująco odmalowanym przez autorkę obrazie, znacząco wkraczającym w scenariusz zdarzeń, przyciąga uwagę czytelnika. Na plus zaliczam umiejętne budowanie napięcia, podsycanie ognia ciekawości zaskakującymi zwrotami akcji. Wkradło się kilka mało prawdopodobnych incydentów, zwłaszcza w finale książki, jednak specjalnie one nie rażą, zwłaszcza jeśli uwzględni się, że powieść oparta jest na silnych akcentach thrillera. Przygodę czytelniczą zaliczam do przyjemnych i udanych, nie intensywnych, ale z pewnością prężnych i owianych tajemnicami, część z nich wciąż czeka na wyjaśnienie.

Harper McClain jest znakomitą reporterką kryminalną, ambitną, zdeterminowaną, obdarzoną dużą intuicją, potrafiącą dokopać się do każdej informacji, zwłaszcza do tej, która zdaniem policji nie powinna dotrzeć do opinii publicznej. W pogoni za materiałem na pierwszą stronę dziennika jest zdolna do brawurowych i impulsywnych działań. Często wystawia się na ryzyko przekroczenia prawa czy znalezienia się w niebezpiecznej sytuacji. Pewnego dnia docierając na miejsce brutalnej zbrodni zastaje dowody, które wydają się jej dziwnie znajome, zagadkowo odnoszące się do jej osobistej tragedii. Po latach skrupulatnego unikania przeszłości teraz nie ma wyboru, musi się w niej zanurzyć. Dociekliwa natura dziennikarki, nieustępliwość, pragnienie wyjaśnienia zbrodni za wszelką cenę, przysparza jej wielu wrogów i krytyków, czekających na jej potknięcia. Rozbudowano też wątek obyczajowy, niemało dzieje się w życiu prywatnym bohaterki.

[Adres usunięty]

Na co dzień nie sięgam raczej po kryminały, jednak kiedy wydawnictwo Czarna Owca zaproponowało mi do recenzji „Echo morderstwa” to nie wahałam się ani chwili. Nie wiem dlaczego, ale już wtedy miałam przeczucie, że książka ta okaże się naprawdę dobra i warto ją przeczytać. Teraz z perspektywy czasu mogę śmiało powiedzieć, że nie myliłam się.

„Dwa słowa nie mogą zawierać w sobie człowieka”

„Echo morderstwa” to powieść, którą czyta się jednym tchem i nie sposób się od niej oderwać. Christi Daugherty za pomocą prostego i zarazem przyjemnego języka stworzyła porywający kryminał/thriller, który od samego początku niesamowicie intryguje. Autorka wodzi tutaj czytelnika cały czas za nos, podsuwając mu fałszywe tropy, odkrywając coraz to nowsze karty, a wszystko po to, aby na koniec niesłychanie go zaskoczyć. Można wręcz powiedzieć, że Daugherty prowadzi z nami swoistą grę w pokera, w którym stawką jest odpowiedź na pytanie kto jest mordercą. Swoją drogą naprawdę nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy, a już tym bardziej takiego zakończenia. Spośród wszystkich moich typowań to właśnie to najbardziej nieprawdopodobne, brane pod uwagę dosłownie przez sekundę okazało się prawdą. Coś niesamowitego.

„Czasem nie wiesz, że żyjesz w ciemności, dopóki ktoś nie zapali światła. Gdy to światło znowu zgaśnie, noc wydaje się o wiele ciemniejsza.”

Wielki plus należy się Christi Daugherty za kreacja głównej bohaterki. Harper to idealny przykład kobiety bezkompromisowej, która nie boi się niczego i bez względu na konsekwencje dąży do osiągnięcia swoich celów. Jest ambitna, uparta i niesamowicie inteligenta, a zarazem krucha i bardzo kobieca. Naprawdę ją polubiłam.

Jedynym mankamentem tej książki są bohaterowie drugoplanowi, którzy zostali potraktowani trochę po macoszemu. Widać, że Daugherty skupiła się przede wszystkim na kreacji Harper oraz wątku kryminalnym, przez co zwyczajnie zapomniała, że pozostałe postacie też potrzebują uwagi. Szkoda trochę, bo wydaje mi się, że gdyby autorka zagłębiła się choćby trochę bardziej w postać Luke’a czy któregoś z detektywów to ta historia stała by się jeszcze barwniejsza i zyskałaby tylko na tym.

Już teraz z ręką na sercu mogę powiedzieć, że seria o Harper McClain będzie moją ulubioną i to właśnie dzięki niej zacznę sięgać częściej po kryminały/thriller. Mam wielką nadzieję, że na drugi tom nie będę musiała zbyt długo czekać, bo już nie mogę się doczekać, aż poznam dalsze losy McClain. Tymczasem gorąco polecam „Echo morderstwa", ponieważ jest to naprawdę niesamowita książka, którą warto przeczytać. Idealnie nadaje się na rozpoczęcie przygody z thrillerami i nie tylko. Ponieważ „Echo morderstwa” zawiera w sobie wszystko co najlepsze z tego gatunku. Moim zdaniem Christi Daugherty odwaliła kawał dobrej roboty. Gorąco polecam!

Aleksandra

Wszystkie cytaty pochodzą z książki „Echo morderstwa” autorstwa Christi Daugherty.

Szukaj mnie na:

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]