eBook Przeklęta ziemia pdf mobi epub

Mam zwyczaj na początku mojej recenzji wstawiać opis, który znajduje się na stronie wydawcy. W tym przypadku będzie trochę inaczej. A to dlatego, że książka została wydana na razie w wersji e-booka, a opis, jaki jest dostępny w Internecie, jest fragmentem książki. Tak mocnym i wciągającym, że warto go znaleźć i się z nim zapoznać, jednak ja Wam tego nie ułatwię. Mogę za to podzielić się z Wami moimi odczuciami na temat tej historii.

Moja przygoda z twórczością Karoliny Kasprzak-Dietrich zaczęła się już jakiś czas temu. Każda przeczytana książka robiła na mnie ogromne wrażenie, a po skończeniu lektury potrzebowałam chwili na zebranie myśli i otrząśnięcie się z emocji, jakie kumulowały się we mnie po poznanej historii. Tak było i tym razem. Autorka tym razem zabrała mnie w podróż w czasie. Akcja rozsiana jest między rok 1937 a 2018. Między tymi latami wydarzyło się tak wiele, a łączy je jeden element – tytułowa przeklęta ziemia.

Kiedy w książce narratorem jest jedna osoba i zarazem jest to główny bohater, fabuła jest prosta i łatwa do przewidzenia. W przypadku tej książki każda pojawiająca się postać była głównym bohaterem tak ważnym i istotnym do zrozumienia całości, bo bez ich perspektyw, nie byłoby to możliwe. W końcowym rozrachunku, po uważnym zapoznaniu się z każdym z rozdziałów, straciłam pewność co do tego, co wydarzyło się naprawdę, a co jest projekcją postaci i jej przekłamaniem świata. Taki zabieg w wykonaniu autorki sprawił, że niepewność i ciekawość towarzyszyły mi do samego końca, przez co nie byłam w stanie oderwać się od książki. Nie mogłam też znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytania, a nie mam w zwyczaju czytać ostatnich stron, aby poznać zakończenie. Na pewno znacie to uczucie, więc wiecie, jak cierpiałam.

Kolejny raz zostałam wbita w fotel, ponieważ przedstawiona historia mrozi krew w żyłach, wywołuje ciarki, ale też zaskakuje i dezorientuje. Mimo że dostępna jest, na ten moment jedynie w wersji elektronicznej, to nie miało to wpływu na moją decyzję o jej przeczytaniu, czy poświęceniu jej czasu. Książkę przeczytałam w okamgnieniu. Musicie jednak wiedzieć, że diabeł tkwi w szczegółach, tak więc książkom Karoliny Kasprzak-Dietrich należy poświęcić więcej uwagi, aby czerpać z nich pełnymi garściami. Polecam gorąco każdemu czytelnikowi, który ceni sobie bardzo dobry i nieoczywisty kryminał.

**RECENZJA PATRONACKA/PATRONAT MEDIALNY**

Zgadzając się na objęcie patronatem medialnym kolejnej książki pani Karoliny, nawet nie wyobrażałam sobie, jak duże wyzwanie mnie czeka. Zaskoczyła mnie ta książka i to bardzo, bo z tej strony twórczości autorki jeszcze nie znałam. Na początek odrobina fabuły, byście mieli ogólny zarys historii...

Igor był szczęśliwym chłopcem do momentu, w którym trafił do domu dziecka prowadzonego przez zakonnice. Dziecko w tym miejscu przeżywa prawdziwą męczarnię przez wiele długich lat, choć zaprzyjaźnia się z Pawłem, których połączyła pewna mroczna tajemnica i zdarzenie, które rzuciło się cieniem na całe ich życie. Przez nieoczekiwane zrządzenie losu poznaje on swojego biologicznego dziadka, który przejmuje nad nim kuratelę i "wyprowadza go na ludzi". Doznane krzywdy nie chcą jednak opuścić jego pamięci i duszy (dziadek również mu w tym nie pomaga), przez co w jego głowie rodzi się makabryczny plan... Planuje on znaleźć i ukarać wszystkich, którzy go skrzywdzili.

Jaki to plan i czego bądź kogo on dotyczy? Jaką rolę w całej tej historii odegra dziadek Edmund i czy aby na pewno jest tym, za kogo się podaje? Jak wszedł w posiadanie domu i co trzymał w latach swej młodości w stodole? Jakie niebezpieczeństwo czyha na ludzi w opuszczonym domu w małej miejscowości i dlaczego ludzie twierdzą, że tam straszy? Kto ujdzie z życiem, a kogo spotka zasłużona kara? Jakie tajemnice z przeszłości ujrzą światło dzienne?

Więcej już nie napiszę i nie zadam pytań, bo musiałabym pisać je do wieczora, tyle ich powstało po lekturze tej książki. Ale spokojnie, wszystkie odpowiedzi znajdą się w książce.

Karolina Kasprzak- Dietrich stworzyła bardzo mroczną i brutalną historię, muszę przyznać, że od momentu, w którym skończyłam czytać tę książkę, minął już jakiś czas, ja nadal nie umiem ubrać w słowa to, co czuję. Dla mnie jest to książka tak nieoczywista i zaskakująca, że trudno jest mi zamknąć ją w sztywne ramy, na pewno nie jest to klasyczny kryminał, ani typowy thriller lub horror. W moim odczuciu jest to mieszanka, w której znajdziemy po troszku każdego z tych gatunków.

Trzyma w napięciu niemal od początku, jest tak nieprzewidywalna i zaskakująca, że opisywane wydarzenia na pierwszy rzut oka wydają się totalnie nierealne, końcowe sceny totalnie zmiażdżą mózg, ale genialnie połączą wszystkie wątki w spójną i klarowną całość. Potrafi wystraszyć (nie raz na moich rękach pojawiała się gęsia skórka), wzruszyć, rozbawić, ale i zmusić do refleksji dotyczących tak ważnych kwestii jak, chociażby przemoc wobec dzieci, nieważne czy dziejącej się dziś, czy lata temu.

Fabuła zaskoczyła mnie wiele razy, autorka miesza wątki, urywa snutą historię w najmniej spodziewanym momencie, by ta sama historia wypłynęła ponownie kilka stron później, i znów porządnie wszystko wymieszała- kiedy już byłam pewna, że tragiczniej już być nie może, pojawiał się kolejny trop (ewentualnie trup), który totalnie burzył całą moją koncepcję dotyczącą motywów, którymi się kierowały dane postacie.

Naprzemienna narracja i powroty do czasów II wojny światowej podbijają mroczną atmosferę, wprawiają w niepokój, który trudno wytłumaczyć, ale towarzyszył mi on przez całą lekturę.

Mroczny, ciężki i duszący klimat powieści podsyca tylko atmosferę niepewności i obawy co do dalszych losów bohaterów.

Głównych postaci jest sporo. Niejednoznacznych, poranionych psychicznie, niejednokrotnie także fizycznie. Ich dusze przepełnione złem i chęcią zemsty wymagają sporej dawki skupienia, bo łatwo się pogubić w ich życiorysach- które są totalnie pomieszane, w pewnym momencie musiałam się cofnąć o kilka stron, by wrócić na właściwe tory dedukcji i choć odrobinę ich zrozumieć. Naprawdę trzeba się w tę historię wczytać i zwracać przy okazji uwagę na daty.

Autorka, budując w dość szybkim tempie napięcie, rozbudza ciekawość i nie pozwala, by odłożyć książkę na bok bez poznania zakończenia. To zostało otwarte, więc po cichu liczę na kontynuację.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. "Przeklęta ziemia" to totalnie rozpędzony rollercoaster wypełniony skrajnymi emocjami i uczuciami.

Akcja dzieje się dość szybko. Sporo krwi, nieboszczyków a ci, co mnie czytają wiedzą, że uwielbiam takie klimaty. Jestem po prostu zachwycona!