eBook Wszyscy mamy źle w głowach. Tom 1: Nic z tego nie zrozumiecie mobi epub

@[Adres usunięty]kami

"Nic z tego nie zrozumiecie" to powieść młodzieżowa osadzona w polskich realiach. Druga klasa liceum wcale nie jest prostsza od pierwszej, czy tej maturalnej... Jest to w końcu czas, gdy młodzi ludzie próbują się odnaleźć, zrozumieć siebie i świat wokół nich. Stają u progu dorosłości, lecz wiek prawie osiemnastu lat, zdaje się jedynie liczbą, bo odpowiedzialność nie zawsze idzie w parze z pełnoletnością.

Ciekawe jest to, że autorka wybrała drugą klasę nie zaś pierwszą. Taki nowy początek, druga szansa - bardzo odświeżające, a także naświetlające mało poruszany problem, bo niezgrana klasa to zmartwienie nie tylko dla nauczycieli, ale również samych uczniów i ich samopoczucia.

Moim ulubionym wątkiem był ten muzyczny. Zespoły DETONACJA i SZATNIA są różne oraz na swój sposób wyjątkowe, ale największą ich zaletą jest to, iż mają świetny gust muzyczny - Perfect, Elektryczne Gitary, Dżem, Nirvana, Guns'n'Roses czy The Beatles - to repertuar, który też bym chętnie częściej słuchała w radiu. Podobało mi się przybliżenie relacji w zespole, głównie tych "męskich". Dobrze zostało pokazane, że przyjaźń między chłopakami objawia się w inny sposób, a także inaczej się zawiązuje. Podobało mi się to braterstwo DETONACJI, które z czasem połączyło również drugi zespół.

Jest też ukazanie przyjaźni dziewczyńskiej. Mozaika charakterów uwypukla się, kiedy dostajemy kolejne informacje z ich "życia prywatnego". Tak są poruszane "kobiece" tematy dotyczące popularności czy wyglądu, ale nie jest to tanie zagranie, a bohaterki nazywane księżniczkami, okazują się nie być tak płytkie, jak sugerowały pozory. Polubiłam Zuzę, której poprzedni rok był okropny, optymistycznie zakręconą Kaśkę i pracowitą Różę. Mam nadzieję, że o Ali oraz Elzie dowiemy się więcej z kolejnych tomów. Bowiem ataki paniki w przypadku pierwszej, jak i zaburzenia odżywiania pogłębiane przez matkę oraz nadużywanie przez drugą dziewczynę alkoholu powinny zostać rozwinięte i wyjaśnione, bo serio przejmowałam się sytuacją obu uczennic. Właśnie kwestia używek w książce młodzieżowej została dość sprawnie zaprezentowana - widać, że niektórzy czują się już "dorośli", ale na straży stoi Werka, która nie pozwoli znajomym wejść do wodny, nawet po łyku szampana. Jest ona swoistym głosem rozsądku i za to ją uwielbiam. Pojawiają się też od czasu do czasu wzmianki o papierosach w rozmowach naszych "gwiazd rocka", ale myślę, że temat ten na pewno nie jest potraktowany w formie aprobaty. Poza tym poruszone zostały także rozterki młodego nauczyciela, więc jest to powieść naprawdę wielopłaszczyznowa.

Podobało mi się, że poznajemy całą 2B - nie tylko "przebojowych" uczniów, ale wszystkich. Może niektórych trochę więcej, innych trochę mniej, lecz pasowało to do poszczególnych charakterów i też ich sytuacji życiowej. Nie ma tu typowego głównego bohatera. Perypetie licealistów poznajemy poprzez narratora skaczącego od jednej do drugiej osoby, łączącego ich perspektywy w spójną całość. Możliwe, że w kolejnych tomach stopniowo będziemy dowiadywać się kolejnych informacji. Świetnie zostały ukazane psychologiczne sylwetki licealistów. Uwierzyłam w te postaci i kibicowałam im nie tylko podczas konkursu kapel. Także język, którym posługują się nastolatkowie jest odpowiednio dopasowany. Czasem coś się im wymsknie, ale nie jest to jakieś rażące słownictwo.

Ważne są tu problemy młodych ludzi, to z czym borykają się na co dzień. Są to traumy, trudna przeszłość, przewlekła choroba, niebezpieczeństwa stojące na drodze młodych dziewczyn, ale również rywalizacja między rodzeństwem, stres, presja ze strony rodziców i próba spełniania ich oczekiwań (lub wręcz odwrotnie), żałoba oraz depresja spowodowana uczuciem odtrącenia przez rodziców i samotnością. Pokazane jest przy tym, jak przyjaźń, możliwość rozmowy może pomóc albo choć trochę złagodzić ból. Chłopaki tu też płaczą. Nie są niezniszczalni, okazują emocje, szukają pomocy i to zdrowe podejście do męskości bardzo mi się podobało. Jedyne co bym poprawiła to konsekwencje dla jednego szkolnego "kogucika". Moim zdaniem powinien poważniej "oberwać" za to, co zrobił młodszemu koledze.

Sprawy sercowe nie były aż tak na pierwszym planie i bardzo odpowiadało mi to rozwiązanie. Życie licealistów nie kręci się jedynie wokół pierwszych zauroczeń, lecz ogólnie relacji - tych przyjacielskich, czy więzi między rodzeństwem i rodzicami bądź nauczycielami. Jednakże wykreowane związki były realistycznie opisane ze wszystkimi zawirowaniami. Choć ostatecznie kibicowałam innej parze...

Na pewno jeszcze wiele zostało do wyjaśnienia - nie wszystkie karty zostały odkryte w pierwszym tomie. Zżyłam się z bohaterami, dlatego myślę że chętnie sięgnę po kolejne części, żeby dowiedzieć się jak potoczą się ich dalsze losy.

Przed paroma miesiącami Martyna Pawłowska-Dymek, blogerka oraz debiutująca autorka cyklu powieści dla młodzieży, postawiła dość przewrotną tezę, że Wszyscy mamy źle w głowach, a ponieważ premiera pierwszego tomu odbyła się akurat wiosną, nie potrafiłam przejść obok tego tytułu obojętnie.

Chociaż licealne lata oraz towarzyszące im problemy mam już dawno za sobą, nadal żywo interesuje mnie rynek wydawniczy dostosowany do potrzeb wkraczającego w dorosłe życie odbiorcy. Jak odnalazła się w nim Autorka? W moim odczuciu – bardzo dobrze. Nie znajdziemy tutaj monotonnych dłużyzn, barokowych opisów, a także kartonowych postaci, którym pozostaje jedynie postawić monument – takie są doskonałe. Otrzymujemy za to solidną dawkę… normalności. Zwykłego życia (nie)przeciętnych nastolatków, uczęszczających do krakowskiego liceum „z tradycjami”, jednocześnie zaś pełnych pasji indywidualności, których perypetie wciągają czytelnika już od pierwszej strony.

Początkowo trochę obawiałam się nagromadzenia bohaterów, gdyż wówczas zachowanie odpowiednich proporcji przeważnie przychodzi autorowi nadzwyczaj trudno, tutaj jednak fabuła pięknie się zazębia, serwując odbiorcy prawdziwą literacką ucztę – należy bowiem nadmienić, iż warstwie językowej, pomimo pewnych uproszczeń, daleko do prymitywizmu. Postacie wypowiadają się z całkowitą naturalnością, adekwatnie do wieku, i nieobce są im swoiste „przerywniki”, co na szczęście nie czyni z nich „elementu”, jak zapewne określiłaby profesor Roszkowa, gdyby tylko natknęła się przypadkiem na tę recenzję – zapewniam panią, że jest to poniekąd wpisane w fazę rozwojową młodych ludzi. Kiedy już wylecą ponad te poziomy, na pewno im przejdzie.

Niewątpliwie największym atutem książki są właśnie bohaterowie – i choć szczególnie jedna postać wyraźnie wybija się na prowadzenie, każdy znalazł sobie poczesne miejsce w moim sercu. Zagłębiając się w lekturze, kompletnie nie spodziewałam się istnej karuzeli emocji, jaka stała się moim udziałem. Razem z uczniami klasy drugiej be śmiałam się oraz roniłam łzy wzruszenia, przeżywałam pierwsze sympatie, na nowo odkrywałam w sobie pasję tworzenia, a także… słuchałam naprawdę dobrej muzyki. To nie żart! Choć z pozoru jest to powieść obyczajowa jakich wiele, nie da się zaprzeczyć, iż rozmaite dźwięki czy melodie łączą się tu w unikalne symfonie, trafiające wprost do duszy, dlatego i melomani z pewnością znajdą coś dla siebie.

Postanowiłam celowo zaniechać oczywistego odnoszenia się do twórczości literackich gigantów powieści młodzieżowej, ponieważ to, co zaprezentowała nam Martyna Pawłowska-Dymek jest właściwą opowieścią na obecne czasy. Nowoczesną, acz z nutą uroczej nostalgii za konkretnym etapem życiowej drogi. Poetycką, ale i na wskroś realną, bo właściwa historia rozgrywa się w cieniu – tam, gdzie rzadko kiedy lubi sięgać wzrok.

W chwili, kiedy piszę te słowa, na rynku debiutuje drugi tom serii, jednakże mogę z pełną stanowczością zapewnić, że i ja mam źle w głowie. Oby jak najdłużej.