eBook Porozumienie bez przemocy. O języku życia mobi epub

„Porozumienie bez przemocy” to filozofia, do której nieustannie wracam, która jest autentyczną księgą życia. To lektura obowiązkowa. Źródło wewnętrznej siły nie tylko dla pokaleczonych, poturbowanych, zmanipulowanych, pognębionych i walczących o zachowanie poczucia godności i wartości. O zapomnianym języku serca. O świadomej, dojrzałej komunikacji, nastawionej na zrozumienie, a nie na niszczenie, osądzanie, manipulowanie, bez pancerza uprzedzeń, błędnych nawyków myślowych, stereotypów mentalnych, egocentryzmu, z szacunkiem dla odmienności drugiego człowieka i jego granic. Czy to jest możliwe? Porozumiewanie się bez przemocy należy przyswajać od dzieciństwa, ale tak naprawdę nigdy nie jest za późno, by porzucić styl oparty na osądzaniu, szufladkowaniu, napastliwości, etykietowaniu, wzbudzaniu poczucia winy, obrażaniu, atakowaniu, poniżaniu, ranieniu, co zazwyczaj wynika z niezrozumienia dla odmienności, niezgody na inność, nieakceptowania tego, że każdy ma prawo do swoich poglądów na świat, choćby były one całkowicie odmienne od moich. To działa jak uzależnienie. Płytka, irracjonalna reakcja. Płytkie osądzenie. Rzucenie złego słowa. Wygłoszenie złośliwości. Zatwierdzenie werdyktu. Tak oto odgradzamy się od drugiego człowieka. Od takiego mechanizmu można się uzależnić. To działa jak narkotyk. Druga strona jest bezsilna wobec tego uzależnienia. Wobec tej psychologicznej używki. Ta używka, ten znieczulacz [bo złość i złośliwość znieczulają] to mechanizm obronny zagłuszający nieumiejętność odnalezienia się w relacji z kimś, kto jest diametralnie inny, kto nas tą innością złości, bo nie przystaje do naszych wąskich wyobrażeń i schematów myślowych. Patrzymy na kogoś, ale nie widzimy go. Słuchamy kogoś, ale nie słyszymy. Nie widzimy drugiego człowieka takim, jakim jest naprawdę. Widzimy i słyszymy swoje osądy, poddajemy się bezwiednie swoim uprzedzeniom. Tak jak w wierszu Różewicza „List do ludożerców”. Ja, mój, moje. Nie uświadomiono nam, jak wyzwolić się z tego ograniczającego nas sposobu reagowania na inność. A jednak głuchota wewnętrzna i ślepota wewnętrzna są uleczalne ‒ tak przekonuje książka. Tylko od nas samych zależy, co zrobimy z nawykami myślowymi ograniczającymi budowanie konstruktywnych relacji.

„Język żyrafy” wielokrotnie pozwalał mi się podnosić. I iść dalej. Bez zatracania się w stylu komunikacji opartej na „języku szakala”. Na języku ludożercy. Sekret tkwi w naszych reakcjach na inność drugiego człowieka. Jak ja reaguję? Złością, nawykowym wybuchem krzyku i oskarżaniem kogoś, kto ma inne zdanie, czuje inaczej, żyje inaczej? Czy zrozumieniem, szacunkiem dla jego odmienności, mimo że nie zgadzam się z jego zdaniem, myślę inaczej – i mam do tego prawo, tak jak ON ma prawo myśleć inaczej? Jeśli tego nie rozumiem, automatycznie neguję czyjąś inność. Wpadam w błędne koło automatyzmu. A tylko ja sama mogę je przerwać, zadając sobie pytania: Czy umiem uszanować jego granice? Czy stać mnie na wysłuchanie, na cierpliwość, na życzliwość, na dojrzałą reakcję pozbawioną piętnowania, upokarzania, dyskredytowania? Czy umiem rozmawiać z zachowaniem szacunku mimo różnicy poglądów, nie raniąc rozmówcy i nie atakując go? Czy jestem świadoma, że to ja jestem odpowiedzialna za swoje reakcje, a nie mój rozmówca? To ja decyduję, jak zareaguję: podążę bezwiednie za nawykiem i dam upust ślepej, irracjonalnej złości, paląc, tratując i niszcząc relacje – czy przeciwnie: wysłucham, spróbuję zrozumieć, uznam czyjeś prawo do odmiennych poglądów? Dla tej drugiej strony z kolei moje poglądy są odmienne. Bez tej świadomości nie ma możliwości budowania i tworzenia relacji. Nawykowo wpadając w zacietrzewienie, impulsywną złość, która działa jak mechanizm, jak wypracowany latami automatyzm, niszczymy, burzymy i miażdżymy więzi, o które warto się zatroszczyć. Odpychamy od siebie – a nie przyciągamy. Stawiamy barykady, a nie mosty.

Każdy ma swoje granice. W swoich granicach ma też prawo do swoich myśli, uczuć, poglądów i potrzeb. Czy konstruktywnego reagowania na innych ludzi można się nauczyć? Sztuka porozumiewania się bez przemocy jest możliwa do opanowania dla ludzi świadomych, chcących nad sobą pracować. Krytykując innych, wcale nie powodujemy tego, że się zmienią. Zwykle jedyne, co udaje nam się osiągnąć, to trwała uraza. Krytykować, potępiać i narzekać potrafi każde dziecko. Ale żeby zrozumieć i otworzyć się na czyjąś inność – potrzeba charakteru, samokontroli, cierpliwości i opanowania.

Zamiast więc potępiać ludzi, próbujmy ich zrozumieć. Zamiast krytykować, zastanówmy się, dlaczego wyznają takie, a nie inne poglądy. Jakie przeżycia ich do tego skłaniają? Jakie doświadczenia, obserwacje i jakie refleksje na temat otaczającego świata ukształtowały ich osobowość? Możliwe, że będąc na ich miejscu, myślałabym tak samo.

Książka o języku żyrafy to pokrzepiająca, otwierająca oczy i serce lektura.

Skuteczna komunikacja to coś więcej niż tylko wymiana informacji. Chodzi o zrozumienie emocji i intencji kryjących się za informacjami. Poza umiejętnością jasnego przekazywania wiadomości mamy obowiązek także słuchać w sposób, który pozwoli w pełni zrozumieć znaczenie tego, co zostało powiedziane i sprawi, że druga osoba poczuje się wysłuchana i zrozumiana.

Wydaje się, że skuteczna komunikacja powinna być instynktowna. Jednak zbyt często, kiedy próbujemy komunikować się z innymi, coś nagle idzie nie tak. Mówimy jedno, druga osoba słyszy co innego i dochodzi do nieporozumień, frustracji i konfliktów. Może to powodować problemy relacjach prywatnych i zawodowych.

Dla wielu z nas jaśniejsza i skuteczniejsza komunikacja wymaga nauczenia się kilku ważnych umiejętności. Niezależnie od tego, czy pragniemy poprawić komunikację ze swoim współmałżonkiem, dziećmi, szefem czy współpracownikami, nauka tych umiejętności może pogłębić nasze więzi z innymi, zbudować większe zaufanie i szacunek oraz poprawić pracę zespołową (jest pomocna w rozwiązywaniu problemów) oraz ogólny stan zdrowia społecznego i emocjonalnego.

Istnieje wiele książek na temat komunikacji. Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę rolę, jaką w naszym życiu odgrywa komunikacja. Jeśli pragniesz się lepiej komunikować, watro sięgnąć po klasyk, jeśli chodzi o tę dziedzinę. Wskazówki zawarte w książce Porozumienie bez przemocy. O języku życia autorstwa Marshalla B. Rosenberga charakteryzują formę współczującej komunikacji. Ta książka pomoże uniknąć nieporozumień, uchwycić prawdziwe znaczenie tego, czym jest komunikowane, i znacznie poprawić naszą pracę i relacje osobiste.

To jedna z najlepszych książek o komunikacji, chociaż dla wielu czytelników może się wydawać, że zaczyna się banalnie, z całą dysputą o uczuciach, współczuciu i empatii. Jednak trzymając się, co w niej zawarte doświadczymy, że powody tego nacisku staną się jasne w dynamicznej metodzie komunikacji, która działa.

Jedną z kryteriów Porozumienia bez Przemocy (PBP) jest to, że naszą codzienną komunikację zazwyczaj charakteryzują żądania, osądy i diagnozy. Taka komunikacja oddziela nas od rozpoznania naszych potrzeb i blokuje naszą zdolność do empatii i zrozumienia potrzeb innych. W rezultacie mamy tendencję do komunikowania się w kategoriach tego, co jest „dobre”, a co „złe”. Taka forma komunikacji zazwyczaj prowadzi do frustracji, nieporozumień, gniewu, depresji, a nawet przemocy.

PBP stara się usuwać osądy z naszej komunikacji oraz zwiększać empatię i zrozumienie naszych potrzeb, oraz potrzeb osób, z którymi się komunikujemy. Dr Rosenberg nakreśla czteroczęściowy proces PBP, który koncentruje się na naszych obserwacjach, uczuciach, potrzebach i prośbach. W jego ocenie cała frustracja i złość wynikają z niezaspokojonych potrzeb, dlatego nasza komunikacja powinna dotyczyć dotarcia do sedna tych potrzeb.

Książka zawiera dokładne informacje na temat:

- jak funkcjonujemy i komunikujemy się jako ludzie,

- jak poprawić tę komunikację, aby była bardziej szczera,

- jak rozmawiać z innymi w sposób empatyczny, aby zrozumieć ich potrzeby,

- jak opracować skuteczne strategie w oparciu o zidentyfikowane przez nas potrzeby,

- jak dawać i otrzymywać wdzięczność w sposób, który poprawia życie nasze i innych,

- praktyczne przykłady z życia wzięte, jak zastosować zasady NVC w codziennym życiu.