eBook Podaruj mi uśmiech mobi epub

Są takie książki, które się po prostu czyta i takie, które przeżywa się całym sobą. ,,Podaruj mi uśmiech" to niełatwa historia, raczej z tych boleśnie prawdziwych. To opowieść o kobiecie, która każdego dnia próbuje poskładać życie swojej rodziny na nowo, bo ktoś, kto miał ją kochać i otoczyć opieką, rozbija codziennie to życie na tysiące kawałków. Ale to także historia o młodym mężczyźnie, który mimo, że przeszedł w życiu wiele, nie zamknął się na drugiego człowieka. Zauważył dramat sąsiadki i wyciągnął pomocną dłoń.

❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹Diana to postać, którą polubiłam od razu, choć nie zawsze rozumiałam. Nie będę udawać, że wiem, przez co przechodziła, mogę tylko próbować sobie wyobrazić. Ten mechanizm tłumaczenia zła, milczenia, ,,bo kocham", ,,bo przysięgałam", zaciskania zębów, byle przetrwać do jutra, to coś przerażającego. Pojawia się jednak Andrzej, zwykły sąsiad, który bez zbędnego patosu, czy robienia z siebie bohatera - powoli wkracza w jej życie, wyciągając pomocną dłoń.

I to jest znak dla Diany: jestem, widzę cię, pomogę...Jego obecność to światło, dzięki któremu Diana będzie mogła zmienić swoje życie. Czy skorzysta? Musicie sprawdzić sami.

♥️Autorka pisze spokojnie, ale dosadnie. Porusza trudne tematy przemocy, nie tylko wobec kobiet, ale i wobec mężczyzn. Pokazuje problem przemocy w rodzinie z perspektywy dziecka, nastolatka, kobiety. Jej prosty styl powoduje, że opisywane sytuacje są bardziej prawdziwe i życiowe. Nie ma tu wielkich romansów, rycerza na białym koniu, tylko zwykła codzienność, która boli i pozbawia godności.

To książka o przemocy, ale i odwadze. O walce o siebie. Ta książka nie krzyczy - spokojnie opowiada trudną historię. Zmusza do refleksji. Za iloma drzwiami, które codziennie mijamy rozgrywa się dramat? Robin Williams powiedział kiedyś: ,,Wystarczy tylko się uśmiechnąć, by ukryć zranioną duszę i nikt nie zauważy, jak bardzo cierpisz". Bądźmy uważni...bądźmy dla siebie mili...zauważajmy... Przemoc karmi się izolacją. Nie odwracajmy wzroku.

Zachęcam do lektury i refleksji.

Tym razem Dagmara Rek stworzyła nie komedię, a powieść obyczajową. W tym gatunku czuję się najbardziej komfortowo, choć zwykle poruszane tematy w takich książkach do lekkich, łatwych i przyjemnych nie należą. Byłam bardzo ciekawa, jak autorka poradzi sobie z wątkiem przemocy fizycznej i psychicznej w małżeństwie. Przyznam, że jestem usatysfakcjonawana. Kierunek, jaki obrała ta historia, jest warta uwagi. 

Co jeśli tam, gdzie toczy się przemoc, znajdują się również dzieci? One przecież też narażone są na cierpienie, ból, uczucia i emocje, z którymi nie potrafią sobie poradzić. Ich dobro i bezpieczeństwo powinno być dla każdego priorytetem. Jednak przemocowiec rzadko kiedy to rozumie. A osoba krzywdzona? Trzeba znaleźć w sobie siłę, pokonać strach, wstyd i poprosić o pomoc lub tę pomóc przyjąć, jeśli ktoś wyciąga do nas dłoń.

Tą kotwicą dla Diany może stać się nowy sąsiad Andrzej. Czy mężczyźnie starczy odwagi, by coś zrobić? A może nie będzie chciał się wtrącać w nie swoje sprawy, w cudze życie? A czy jeśli się zdecyduje, będzie potrafił przebić się przez mur milczenia?

Przewracając kartki, z każdą kolejną stroną wzruszenie ściskało za gardło, złość na niesprawiedliwość nie dawała spokoju, zaś gdzieś na horyzoncie majaczyła nieśmiało nadzieja na lepsze, nowe życie. Bez problemu można w bohaterach odnaleźć część siebie. Momentami byłam zła na Dianę, nie rozumiałam jej decyzji, chciałam nią potrząsnąć, by coś zrobiła, ale za chwilę pragnęłam ją przytulić i zabrać jej ból.

"Podaruj mi uśmiech" to powieść o przemocy domowej. To książka, która wzrusza, wkurza, uderza realizmem, ale i prowokuje do delikatnego uśmiechu. To historia, która otwiera oczy na rzeczy, których nie widzimy lub nie chcemy widzieć. A przecież czasem tak niewiele potrzeba, by podarować komuś uśmiech. 

"Podaruj mi uśmiech" Dagmara Rak

Empatia i otwartość na drugiego człowieka to wartości, które w świecie pełnym zła i cierpienia nabierają szczególnego znaczenia. Dziś wspólnie z autorką Dagmarą Rak chciałybyśmy uczulić nas wszystkich kochani na to, abyśmy stali się wobec siebie bardziej otwarci, a co najważniejsze, zaczęli wreszcie nie tylko widzieć, ale dostrzegać siebie nawzajem. A przyczynkiem do, jak się za chwilę przekonacie trudnych, ale niezwykle ważnych rozważań stanie się dla nas najnowsza książka pisarki „Podaruj mi uśmiech”. Na jej kartach zdecydowała się ona podjąć bolesny i niestety ciągle aktualny problem zjawiska przemocy w rodzinie, który dotyka wielu osób na całym świecie.

Zanim jednak opowiem wam nieco więcej o samej książce, chciałabym, żebyśmy wspólnie zrozumieli, na czym polega różnica między widzeniem a dostrzeganiem innych osób, które być może mijamy każdego dnia na ulicy lub spotykamy w sklepie. Otóż, kiedy widzimy, najczęściej odwracamy wzrok, ulegając błędnemu przeświadczeniu, że czyjeś małżeńskie, czy rodzinne problemy nie są naszą sprawą i nie powinniśmy się wtrącać. Natomiast jeśli dostrzeżemy, wówczas wykażemy chęć niesienia pomocy, bycia wsparciem i podania pomocnej dłoni, która dla osoby często latami tkwiącej w przemocowym związku może okazać się jedyną szansą na lepszą przyszłość. Przekonała się o tym główna bohaterka tej, co już teraz podkreślam z całą stanowczością niezwykle potrzebnej społecznie opowieści, której bolesną i wstrząsającą historię postaram się pokrótce nakreślić wam już za chwilę. Bo ta książka została napisana właśnie po to, aby podnieść świadomość społeczną, wstrząsnąć czytelnikiem, a tym samym sprawić, byśmy stali się bardziej uważni na to, co dzieje się być może bardzo blisko nas.

Diana, bo to o niej mowa od dziecka była świadkiem przemocy ojca wobec matki, która była ich codziennością toczącą się z dala od ludzkich oczu. Dla siebie i swojej rodziny pragnęła innego życia. Takiego, które zbuduje z mężczyzną, który zapewni jej spokój i podaruje uśmiech, jaki już tak długo nie gościł na jej ustach. Kiedy w jej życiu pojawił się Damian, serce wówczas młodej dziewczyny darzy go bezgraniczną miłością. W nim pokłada nadzieję i ufność na upragnione szczęśliwe życie. Sielanka nie trwa jednak długo, gdyż ten, który jawił się jako ideał, zrzucił maskę pozorów i pokazał swoją prawdziwą twarz. Od tej chwili pije, bije i upokarza, a żona i mała córeczka żyją w strachu i niepewności tego, co wydarzy się za chwilę. A to zależne jest od nastroju niepodzielnego pana i władcy, który karmi się, upokarzając i poniżając żonę. Nie chcę zbyt wiele zdradzać, abyście sami mogli niemalże poczuć na własnej skórze strach i ból kobiety. Napiszę tylko, że Dagmara Rak w mocno wyrazisty sposób ukazała schemat myślenia zarówno ofiary, jak i cykliczny mechanizm postępowania tyrana oprawcy, który manipuluje swoją ofiarą, krzywdząc, by za chwilę mamić, przepraszać i składać obietnicę zmiany na lepsze, które bardzo szybko stają się pustymi słowami bez pokrycia.

I tutaj dochodzimy do kolejnej bardzo ważnej kwestii. A mianowicie niezrozumienia społecznego, odnośnie do tego, dlaczego ofiara trwa przy swoim oprawcy i nie potrafi od niego odejść. Na to pytanie my czytelnicy uzyskamy odpowiedź podczas lektury książki. Diana zdobywa się na ogromną szczerość. Otwiera przed nami swoje serce i duszę, abyśmy mogli zrozumieć, co czuje i co myśli. Nadmienię tylko, że dzieci są obserwatorami, a także bardzo łatwo zakorzeniają w sobie zachowania i przekonania rodziców wyniesione z domu. Ponadto sam tyran niezmiennie zawsze dokłada wszelkich starań, aby odebrać swojej ofierze godność, pewność siebie oraz poczucie własnej wartości. Co w konsekwencji odbiera jej siłę do walki o siebie i lepszą przyszłość.

Właśnie teraz rozpoczyna się ogromnie istotna rola nas, jako społeczeństwa, abyśmy nie dali się zwieść złu przybierającemu fałszywe maski pozornego szczęścia rodzinnego, tylko po to, by uśpić naszą czujność, podczas gdy za zamkniętymi drzwiami czterech ścian dzieje się ludzki dramat. Jak możemy przeczytać w opisie książki, do naszej bohaterki ktoś wyciągnął pomocną dłoń. Teraz tylko od niej zależy, czy znajdzie w sobie siłę i odwagę, żeby tę dłoń przyjąć i przełamując wstyd prawdy, którą tak bardzo starała się ukryć. Stawiając wszystko na jedną kartę, z wiarą spojrzeć w przyszłość. Nawiasem mówiąc, przeszłość Andrzeja również chwyciła mnie za serce. Kreując koleje losów tej dwójki Dagmara Rak pokazuje nam, że nie należy oceniać ludzi na podstawie wyglądu, czy wykształcenia, gdyż nigdy nie możemy być pewni, co dany człowiek dźwiga na swoich barkach.

„Podaruj mi uśmiech” to tytuł, który z uwagi na wagę podjętego w niej tematu powinien przeczytać każdy z nas. Jego lektura w bezkompromisowy sposób konfrontuje nas z bolesną prawdą o niestety ponadczasowym problemie przemocy i tego, jak strasznym piekłem czyni ona życie osób jej doświadczających. Autorka skłania nas do głębokich refleksji i przemyśleń, a sama książka z pewnością stanie się swego rodzaju impulsem do walki o siebie dla tych, którym ktoś z szyderczym uśmiechem na ustach, każdego dnia tę wolę odbiera i co równie ważne pozwoli im spojrzeć na swoje dotychczasowe życie z zupełnie innej perspektywy. Dlatego proszę was moi drodzy, czytajcie tę powieść i polecajcie ją innym. Tak ważny temat nie może zostać przemilczany. Postarajmy się więc, by książka trafiła do jak najszerszego grona odbiorców. Ona naprawdę może komuś pomóc. Ja mając świadomość, że choć wszystko, o czym czytamy, wkraczając w życie Dagmary, jest fikcją literacką, to jednak wielu z nas może utożsamić się z tym, co ona przeżywa, książkę czytałam z ogromnym przejęciem w sercu. Całość wciągnęła mnie bez reszty od początku do końca. A sama kobieta i jej córeczka stały mi się bardzo bliskie. Trzymając kciuki, za to, aby mogły być szczęśliwe, nie potrafiłam przerwać czytania nawet na chwilę. Zapewne zdajecie sobie sprawę, że nie jest to powieść, którą czyta się dla relaksu, ale możecie mi wierzyć, że odkłada się ją na półkę z poczuciem wartościowo spędzonego czasu z książką, która długo nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Czy zastanawialiście się kiedyś co się dzieje u waszych sąsiadów? Bo wiecie, że pozory mogą nieźle namieszać i zmienić rzeczywistość w fikcję, a nie zawsze jest tak kolorowo jak się wydaje. Dagmara mądrze napisała w tej książce "...ludzie mający uśmiech na ustach, dość często w głębi duszy skrywają ból." I tak jest właśnie w tej historii, jest dużo bólu, który wylewa się od pierwszej strony i czytając tę książkę, boli jak dziewczyna, która wyszła z domu, w którym działo się dużo złego, sama, na własne życzenie trafiła znowu w takie samo miejsce. A może nawet gorzej? Musicie przeczytać tę książkę, bo przekaz się w niej kryjący jest bardzo wyraźny i bardzo ważny.

Diana od dziecka nie miała kolorowo w życiu. Ojciec alkoholik, który znęcał się nad jej matką, ciągle krzyczał, wyzywał i bił. Ale na szczęście Diany i nieszczęście jej matki, bił tylko matkę. Nie raz dziewczyna znalazła rodzicielkę na podłodze w kałuży krwi. Sama dzwoniła na pogotowie i po policję, jednak jej matka była tak ślepo zapatrzona, czy zakochana - kto to może wiedzieć i zrozumieć - w swojego męża, że kryła każdy jego wybryk, zrzucając rany i siniaki na swoim ciele, na swoją niezdarność. Dziewczyna postanowiła sobie wtedy, że ona na coś takiego sobie nie pozwoli. Nie pozwoli na złe traktowanie siebie. Na bycie workiem treningowym dla wściekłego alkoholika.

Niestety.. Życie czy los potrafi być okrutne.. I historia lubi się powtarzać 😔.

Kiedy Diana poznała Damiana nic nie wskazywało na to, co może być później. Mężczyzna od początku był miły i szarmancki, traktował ją z szacunkiem. Jednak wszystko szybko się zmieniło, kiedy wzięli ślub 😔. Od tej pory życie kobiety się zmieniło. Jednak czy na lepsze?

Na szczęście mąż nie bije ich dziecka, a czteroletnia Nelcia sama wie co ma robić kiedy tatuś jest zły i krzyczy na mamusię.. Dziewczynka wychodzi posiedzieć na klatce schodowej.. I pewnego dnia to właśnie tam poznaje ich nowego sąsiada Andrzeja, który nie potrafi przejść koło takiej tragedii obojętnie.

Jak wielu z was odważyło by się wejść w paszczę lwa i przerwać znęcanie się nad kobietą? W końcu oni byli u siebie, a publicznie nigdy nie odezwał się do niej źle. Jednak sąsiedzi mają oczy i widzą, że kobieta, która na co dzień nie maluje się wgl, nagle wychodzi z domu w mocnym makijażu.. Co chce za nim ukryć? Każdy może się sam domyślić..

Przykre to jest bardzo, jednak tak się dzieje nawet teraz, nawet w tym momencie, kiedy to czytasz, komuś w domu/mieszkaniu obok może dziać się krzywda. Czy byłbyś/byłabyś w stanie zareagować? Pomocą może być nawet sam telefon na policję, zgłoszenie od sąsiadów często jest traktowane poważniej, aczkolwiek z tym też różnie bywa. Bo kiedy kobieta, która jest ofiarą, będzie się wypierać, to oni wtedy też mają związane ręce.

Stereotypem jest też myśl, że z Domu Dziecka wychodzi się zdegenerowanym. Coś o tym wie Andrzej. Bo jego doświadczenia życiowe też nie były kolorowe, ale tutaj mężczyzna postanowił sam o siebie zawalczyć. Uważał, że nie zasłużył na takie traktowanie i miał rację.

Nikt nie zasługuje na to by być poniżanym i źle traktowanym. Pozwalając na takie traktowanie siebie, robimy sami sobie krzywdę. Nie gódźmy się na to.

Ta książka bolała mnie z każdą czytaną stroną. Łzy stały mi w oczach niemalże cały czas jak czytałam. Musiałam robić sobie przerwy, by pomyśleć sobie, jak dobrze, że mnie coś takiego nie spotkało. Że ja miałam normalną, kochającą się rodzinę. Ale.. właśnie czytając tę książkę przypomniałam też sobie, że u moich sąsiadów tak właśnie było. Z tym, że oni pili razem, a po alkoholu różne rzeczy się dzieją.. Pamiętam jak sama będąc dzieckiem, zajmowałam się razem z przyjaciółką dzieckiem tych sąsiadów, bo oni nie byli w stanie. Niestety.. To dziecko też nie skończyło dobrze 😔. Szkoda mi ich, ale teraz jak nad tym myślę, to właśnie sąsiedzi z klatki reagowali. Przyjeżdżała policja i sprawdzała. Każde zgłoszenie przez sąsiadów traktowali właśnie poważnie, bo sami przy pierwszej interwencji widzieli co się tam dzieje. Aż mnie ciarki przeszły jak to sobie przypomniałam..

Podsumowując.. Musicie przeczytać tę książkę. Naprawdę.. MUSICIE!

Czytając nasuwa się od razu też myśl, na jak wiele rzeczy zamykamy oczy, bądź odwracamy od nich wzrok, by nie widzieć tego zła, które jest wyrządzane obok nas. I tym samym pamiętajmy, by w razie czego jednak wyciągnąć tę pomocną dłoń. Jeśli widzimy, że u kogoś dzieje się krzywda, postarajmy się chociaż Podarować mu uśmiech. Dla nas taki mały gest, dla kogoś można oznaczać bardzo wiele.

"Ktoś mi kiedyś powiedział, że drzwi są po to, aby zamykać się przed innymi ludźmi i tkwić w swoim małym świecie. Tak też robiłam, zamykałam drzwi i to, co miało miejsce za nimi, to był mój świat, z którym ja sama musiałam sobie poradzić. Co prawda nie udawało mi się to, ale próbowałam."

Diana ma wszystko. Męża, mieszkanie, córkę i nie narzeka na brak pieniędzy.

Jednak to tylko pozory, nikt nie wie co skrywa się za drzwiami mieszkania z pozoru radosnej kobiety.

Dla Diany każdy dzień jest walką o przetrwanie. Ciągłe upokorzenia, wyzwiska, tuszowanie siniaków i ból – nie tylko fizyczny, ale również psychiczny. Jest wyczerpana tym, co codziennie funduje jej ukochany mąż.

Andrzej Zabłocki przeprowadza się na małe osiedle gdzie właśnie kupił mieszkanie.

Pewnego dnia widzi na klatce schodowej siedzącą dziewczynkę.

Bardzo szybko okazuje się przed czym z własnego domu ucieka dziecko.

Czy Diana zazna lepszego życia?

"Obserwowałam jego zachowanie i czekałam, aż podniesie na mnie rękę. Byłam przygotowana, by zrobić unik, gdy będzie wymierzał cios w moją stronę. Wyjątkowo nic takiego się nie wydarzyło. Dzisiaj unosił się, co z czasem przeradzało się w krzyk, obrażał słowami, lecz nie karcił czynami."

"Podaruj mi uśmiech " to bardzo bolesna historia. Autorka poruszyła tu bardzo ważny motyw znęcania się fizycznego i psychicznego nad rodziną.

Przyznam, że zachowanie Diany chwilowo było dla mnie niezrozumiałe, zadawałam sobie pytanie, co musi się stać, aby kobieta przejrzała na oczy. Nie mogłam zrozumieć, jak ona pozwala się tak poniżać.

Emocje w tej książce grają pierwsze skrzypce. Ciężko czytało się tę historię, towarzyszyło mi tu uczucie bólu i złości na świat, bo zdaje sobie sprawę, że takich kobiet jak Diana jest wiele, a najgorsze jest to, że dużo z nich myśli podobnie jak nasza bohaterka.

Co do bohaterów, są oni wykreowani bardzo prawdziwie, dlatego chwilami miałam wrażenie, że mogą mieszkać gdzieś niedaleko, można mijać ich na ulicy.

Nie chcę za dużo Wam pisać, bo te historię trzeba przeczytać i poczuć to wszystko, co chce przekazać Dagmara Rek.

"Podaruj mi uśmiech" piękna i poruszającą historia, która napisana jest przyjemnym stylem dzięki czemu książkę czyta się szybko.

Książka o bezmyślnym oddaniu a także o nadziei na lepsze jutro.

Polecam ❣️